Fabuła trochę dziurawa, ale akcja wartka. Zakończenie zdecydowanie przypadło mi do gustu. Wątek szkoły żeńskiej jest bardzo oryginalny w twórczości Christie i mocno nawiązuje do jej własnej historii. Jestem na tak!

Fabuła trochę dziurawa, ale akcja wartka. Zakończenie zdecydowanie przypadło mi do gustu. Wątek szkoły żeńskiej jest bardzo oryginalny w twórczości Christie i mocno nawiązuje do jej własnej historii. Jestem na tak!

Umknął mi gdzieś fakt, że jedna z moich ulubionych trylogii kryminalnych przestała być trylogią. Z wypiekami na twarzy sięgałam po „Zmorę”. Zabrakło mi jednak psychologicznej głębi i mocnych charakterów z pozostałych części. Przeszłość i teraźniejszość nie przenikają się tu z taką samą mocą, a wątki wydają się wtórne. Najgorsze jest jednak zakończenie. W posłowiu ciężko nie odnieść wrażenia, że autor się za nie tłumaczy.

Umknął mi gdzieś fakt, że jedna z moich ulubionych trylogii kryminalnych przestała być trylogią. Z wypiekami na twarzy sięgałam po „Zmorę”. Zabrakło mi jednak psychologicznej głębi i mocnych charakterów z pozostałych części. Przeszłość i teraźniejszość nie przenikają się tu z taką samą mocą, a wątki wydają się wtórne. Najgorsze jest jednak zakończenie. W posłowiu ciężko nie...

W 2025 roku wysłuchałam znakomitego wykładu Pani Kuryłowicz na temat jednego z najbardziej znanych seryjnych morderców w historii. Wydana w 2026 roku książka jest pogłębieniem i podsumowaniem zebranych w wykładzie treści. Znacznie bardziej brutalna i dosadna, napisana bez cenzury i bez zbędnych ozdobników. Rozbudowana pozycja, która przybliży nam losy rodziny Dahmera, medialny fenomen mordercy i… tragiczne konsekwencje tego fenomenu, które ciągną się aż do dziś .

W 2025 roku wysłuchałam znakomitego wykładu Pani Kuryłowicz na temat jednego z najbardziej znanych seryjnych morderców w historii. Wydana w 2026 roku książka jest pogłębieniem i podsumowaniem zebranych w wykładzie treści. Znacznie bardziej brutalna i dosadna, napisana bez cenzury i bez zbędnych ozdobników. Rozbudowana pozycja, która przybliży nam losy rodziny Dahmera,...

Fantastyczne połączenie kryminalistyki dla laików i pięknych wspomnień z przeczytanych kryminałów Agathy. Mam przeświadczenie, że autorka mogłaby tę koncepcję rozwinąć, lekki niedosyt się pojawił. Niemniej - polecam.

Fantastyczne połączenie kryminalistyki dla laików i pięknych wspomnień z przeczytanych kryminałów Agathy. Mam przeświadczenie, że autorka mogłaby tę koncepcję rozwinąć, lekki niedosyt się pojawił. Niemniej - polecam.

Przykro mi stwierdzić, że książka nie posiada praktycznie żadnych walorów - ani literackich, ani edukacyjnych. „Niebo” jest bardzo naiwne, wybiórcze w narracji. Autor „ślizga się” po swoich doświadczeniach, nie pozwalając czytelnikowi wczuć się w atmosferę, emocje, psychologiczną głębię jego doświadczeń. Trochę jakby Pan Keller chciałby podzielić się tą historią, ale nie miał na to ani dojrzałości, ani odwagi. Mam też niestety nieodparte wrażenie, że autor jedną skrajność w swoim życiu zastąpił kolejną. Dla mnie to autobiografia bez happy-endu.

Przykro mi stwierdzić, że książka nie posiada praktycznie żadnych walorów - ani literackich, ani edukacyjnych. „Niebo” jest bardzo naiwne, wybiórcze w narracji. Autor „ślizga się” po swoich doświadczeniach, nie pozwalając czytelnikowi wczuć się w atmosferę, emocje, psychologiczną głębię jego doświadczeń. Trochę jakby Pan Keller chciałby podzielić się tą historią, ale nie...

Wstrząsający obraz dorastania i działalności jednego z najbardziej zaburzonych seryjnych morderców w tym kraju. Po lekturze wciąż nie do końca rozumiem moment narodzenia i psychikę potwora, ale rozumiem o wiele więcej.

Wstrząsający obraz dorastania i działalności jednego z najbardziej zaburzonych seryjnych morderców w tym kraju. Po lekturze wciąż nie do końca rozumiem moment narodzenia i psychikę potwora, ale rozumiem o wiele więcej.

Nie tyle mnie ten tom rozczarował, co pozostawił wielki niedosyt. Zawarte w nim mini - utwory musiały być dla autorki rozgrzewką przed poważniejszą prozą, albo zabawką intelektualną. Sam koncept połączenia w tom utworów, który łączy motyw zbrodni - świetny, zakończenie również.

Nie tyle mnie ten tom rozczarował, co pozostawił wielki niedosyt. Zawarte w nim mini - utwory musiały być dla autorki rozgrzewką przed poważniejszą prozą, albo zabawką intelektualną. Sam koncept połączenia w tom utworów, który łączy motyw zbrodni - świetny, zakończenie również.

Tylko dla osób o mocnych nerwach! Thriller psychologiczny pełną gębą, chociaż nietrudno było się domyślić zakończenia tej historii. Autorka fantastycznie opowiada o traumie i o spojrzeniu na świat ludzi dotkniętych traumą. Polecam lekturę.

Tylko dla osób o mocnych nerwach! Thriller psychologiczny pełną gębą, chociaż nietrudno było się domyślić zakończenia tej historii. Autorka fantastycznie opowiada o traumie i o spojrzeniu na świat ludzi dotkniętych traumą. Polecam lekturę.

Od fantastycznej „Czarownicy” minęło zbyt wiele lat. Lat, które pisarka poświęciła ewidentnie na poszukiwanie alternatywnych, literackich wrażeń. Czytałam wszystko z sentymentu i przywiązana. W pamięci i w sercu nie wyryło się nic. „Kukułcze jajo” to jak powrót do domu - do ukochanych postaci i ich zmagań.

Od fantastycznej „Czarownicy” minęło zbyt wiele lat. Lat, które pisarka poświęciła ewidentnie na poszukiwanie alternatywnych, literackich wrażeń. Czytałam wszystko z sentymentu i przywiązana. W pamięci i w sercu nie wyryło się nic. „Kukułcze jajo” to jak powrót do domu - do ukochanych postaci i ich zmagań.

Zupełnie inna historia miłosna, zdecydowanie warta uwagi każdego czytelnika Pani Christie. Nie dziwię się, że ta pozycja była jedną z najbardziej ulubionych królowej kryminału. Jest nietuzinkowa i sentymentalna. Jest też dosyć odważna obyczajowo. Zaskoczył mnie, nie raz, język autorki, żyjącej i tworzącej w Anglii czasów wiktoriańskich.

Zupełnie inna historia miłosna, zdecydowanie warta uwagi każdego czytelnika Pani Christie. Nie dziwię się, że ta pozycja była jedną z najbardziej ulubionych królowej kryminału. Jest nietuzinkowa i sentymentalna. Jest też dosyć odważna obyczajowo. Zaskoczył mnie, nie raz, język autorki, żyjącej i tworzącej w Anglii czasów wiktoriańskich.

Ta powieść porwała mnie i urzekła, chociaż nie należała do najłatwiejszych. Czytelnik ma tu za zadanie skleić historię z rozmów, listów, a nawet wierszy. Perspektywa czasowa ciągle się zmienia, a świadkowie zdarzeń błądzą myślami i wspominają rozmaite detale, z których kiedyś składało się ich życie. Książka dla cierpliwych, wrażliwych czytelników.

Ta powieść porwała mnie i urzekła, chociaż nie należała do najłatwiejszych. Czytelnik ma tu za zadanie skleić historię z rozmów, listów, a nawet wierszy. Perspektywa czasowa ciągle się zmienia, a świadkowie zdarzeń błądzą myślami i wspominają rozmaite detale, z których kiedyś składało się ich życie. Książka dla cierpliwych, wrażliwych czytelników.