Świetne dopełnienie pobocznych wątków i powrót do postaci drugoplanowych, ładnie zamyka całą serię.

Świetne dopełnienie pobocznych wątków i powrót do postaci drugoplanowych, ładnie zamyka całą serię.

Jestem bardzo wdzięczna, że dostaliśmy od autorki tę część, idealnie spaja się z resztą serii, wszystko do siebie pasuje, każdy klocek układanki. Natomiast - z góry wiedzieliśmy jak ta historia się skończy, zatem liczyłam na coś nowego w środku. Nic mnie nie zaskoczyło. Historia Haymitcha wcale nie okazała się tak straszna i mroczna na jaką była kreowana. Same igrzyska są według mnie potraktowane bardzo po macoszemu - Haymitch prawie w ogóle nie przejmuje się morderstwami, nie ma w ogóle woli przetrwania, co jest nienaturalne, bo jednak każdy człowiek walczy o przetrwanie, w igrzyskach z podwójną ilością trybutów miał bardzo mało interakcji z innymi; autorka ponownie wykorzystała dwa chwyty użyte już w oryginalnej trylogii - próba niepozostawienia im zwycięzcy oraz sojusz i próba zniszczenia areny. I to poddaje w wątpliwość i realistyczność wykorzystania tego pomysłu ponownie w 75. Igrzyskach. Organizatorzy niby nie spodziewali się, że wykorzystają strategię z byłych igrzysk? Dodatkowo - brak nawet jednej osoby w czasach Haymitcha, która wykruszyła się z sojuszu i zaatakowała innych? Również nieprawdopodobne.
Może miałam za duże oczekiwania. Brak mi logiki w tej części.

Jestem bardzo wdzięczna, że dostaliśmy od autorki tę część, idealnie spaja się z resztą serii, wszystko do siebie pasuje, każdy klocek układanki. Natomiast - z góry wiedzieliśmy jak ta historia się skończy, zatem liczyłam na coś nowego w środku. Nic mnie nie zaskoczyło. Historia Haymitcha wcale nie okazała się tak straszna i mroczna na jaką była kreowana. Same igrzyska są...