To nie jest zwyczajna książka. To istny poemat filozoficzny, traktat moralny i opowieść realistyczna w jednym. Trzeba ją smakować powoli, delektując się każdą frazą. Wyobrażam sobie, że tak właśnie pisał ją Hrabal - powoli, precyzyjnie dobierając słowa, którymi wyraził hołd wielkim filozofom i pisarzom klasycznym.
Współczesność jest pełna pychy. I jak prasa do makulatury niszczy stare księgozbiory, tak ona niszczy i marginalizuje dorobek wielu pokoleń myślicieli. W pełni rozumiem dramat głównego bohatera, który książki umiłował, a został postawiony przy maszynie do ich pakowania w paczki przeznaczone do przemiału w fabryce papieru. Starzec, wykształcony mimo woli, ratuje przed "książkowym holokaustem" wiele dzieł, czy to wynosząc je do domu, czy to przekazując w ręce bibliofilów, czy wreszcie czytając je po wielokroć, a potem cytując z pamięci ulubione fragmenty. Najlepiej jak umiał przeciwstawiał się unicestwiającej sile.
A wszystko to opowiedziane niespiesznie i pięknym językiem, co w połączeniu stwarza niezwykły klimat opowieści, która na długo pozostaje w pamięci.
Polecam.

To nie jest zwyczajna książka. To istny poemat filozoficzny, traktat moralny i opowieść realistyczna w jednym. Trzeba ją smakować powoli, delektując się każdą frazą. Wyobrażam sobie, że tak właśnie pisał ją Hrabal - powoli, precyzyjnie dobierając słowa, którymi wyraził hołd wielkim filozofom i pisarzom klasycznym.
Współczesność jest pełna pychy. I jak prasa do makulatury...

bolesne

bolesne