Można powiedzieć, że to typowa powieść Agathy Christie. Dosyć lekki kryminał, tym razem z nutą egipskich piasków i zabytków w tle. Ogólnie całkiem przyjemna rozrywka, choć bez górnolotnych wzniesień literackich.

Można powiedzieć, że to typowa powieść Agathy Christie. Dosyć lekki kryminał, tym razem z nutą egipskich piasków i zabytków w tle. Ogólnie całkiem przyjemna rozrywka, choć bez górnolotnych wzniesień literackich.

Chociaż uważam, że Pan Jacek Komuda najlepiej opowiada o XVII-wiecznej Rzeczpospolitej Obojga Narodów, to jednak miło było przeczytać drugą część historii słynnego Zawiszy Czarnego.

Drugi tom dzieje się w nieco bardziej egzotycznych rejonach. Tym razem przyszło zmagać się nie z Krzyżakami, ale z Turkami. Na pewno nie jest to minus, raczej ciekawa odmiana.

I tylko żal pozostaje, że słynny rycerz z Garbowa skończył tak marnie. A może trzeba żałować raczej tego, że wybrał służbę u niezwykle marnego władcy, jakim był Zygmunt Luksemburski..?

Chociaż uważam, że Pan Jacek Komuda najlepiej opowiada o XVII-wiecznej Rzeczpospolitej Obojga Narodów, to jednak miło było przeczytać drugą część historii słynnego Zawiszy Czarnego.

Drugi tom dzieje się w nieco bardziej egzotycznych rejonach. Tym razem przyszło zmagać się nie z Krzyżakami, ale z Turkami. Na pewno nie jest to minus, raczej ciekawa odmiana.

I tylko żal...

Zapowiadało się świetnie, ale na koniec chyba jestem nieco rozczarowany. Na początku był mroczny klimat, był niepokój, ale później cała historia uległa jakby „trywializacji”..?

Oczywiście wątek walki dobra ze złem w obrębie jednostki zawsze jest ciekawy, ale tutaj jest to opowiedziane wręcz w dziecinny sposób. Takie jedno wielkie uproszczenie. Być może jednak nie doceniam tej powieści dlatego, że jako powieść pionierska w temacie nie mogła być mocniejsza?

Ogólnie polecam przeczytać, ale nie radzę spodziewać się rewelacji.

Zapowiadało się świetnie, ale na koniec chyba jestem nieco rozczarowany. Na początku był mroczny klimat, był niepokój, ale później cała historia uległa jakby „trywializacji”..?

Oczywiście wątek walki dobra ze złem w obrębie jednostki zawsze jest ciekawy, ale tutaj jest to opowiedziane wręcz w dziecinny sposób. Takie jedno wielkie uproszczenie. Być może jednak nie doceniam...

Przepiękna i niezwykle wartościowa książka. O jej niezwykłości świadczy przede wszystkim to, że po raz pierwszy ukazała się ponad 120 lat temu. Choć język książki nie jest najłatwiejszy w odbiorze, to warto podjąć trud, aby poznać jej treść.

Z jednej strony otrzymujemy uporządkowany zestaw faktów dotyczących wydarzeń związanych z tytułową konfederacją oraz z wojną w obronie Konstytucji 3 Maja. Drugim atutem jest przedstawienie emocji i przeżyć wewnętrznych bohaterów i antybohaterów tamtych czasów. Przyznam szczerze, że element ten wywarł na mnie duże wrażenie.

Książka obowiązkowa dla wszystkich miłośników historii Polski.

Przepiękna i niezwykle wartościowa książka. O jej niezwykłości świadczy przede wszystkim to, że po raz pierwszy ukazała się ponad 120 lat temu. Choć język książki nie jest najłatwiejszy w odbiorze, to warto podjąć trud, aby poznać jej treść.

Z jednej strony otrzymujemy uporządkowany zestaw faktów dotyczących wydarzeń związanych z tytułową konfederacją oraz z wojną w...

Kolejne tomy „Dziejów Polski” mógłbym oceniać w ciemno, zanim zabrałbym się za czytanie. Po prostu za każdym razem można być pewnym niesamowitej podróży w przeszłość, której przewodnikiem jest mistrz, Andrzej Nowak.

Tym razem też tak było, choć opisywane czasy niesamowite z pewnością nie były. To już były lata klęsk i upokorzeń po których nadszedł w końcu upadek. Choć żal się robi na wspomnienie upadającej Rzeczpospolitej, to jednak literacko i „merytorycznie” czytanie tej książki było najwyższą przyjemnością.

Zabawne wręcz jest to, że czasy panowania Jana III Sobieskiego i dwóch królów z dynastii Wettynów zawsze jawiły mi się jako zwyczajnie nudne. Andrzej Nowak przekonał mnie, że niekoniecznie miałem rację. Nawet w latach rządów „ostatniego sarmaty” sporo ciekawego się działo. Podobnie jak za Sasów, choć tutaj więcej było smutku i wylanych łez…

Cieszę się, że przeczytałem kolejny tom tej niesamowitej serii. Żałuję jedynie tego, że na kolejny tom pewnie przyjdzie mi poczekać kolejne dwa lata.

Kolejne tomy „Dziejów Polski” mógłbym oceniać w ciemno, zanim zabrałbym się za czytanie. Po prostu za każdym razem można być pewnym niesamowitej podróży w przeszłość, której przewodnikiem jest mistrz, Andrzej Nowak.

Tym razem też tak było, choć opisywane czasy niesamowite z pewnością nie były. To już były lata klęsk i upokorzeń po których nadszedł w końcu upadek. Choć żal...

Rewelacyjna książka. Odnoszę wrażenie, że jest to nie tyle krytyczna analiza działań osób, które w newralgicznym momencie naszych dziejów dzierżyły ster państwa polskiego, ile po prostu refleksja nad polską polityką w ogóle.

Refleksja ta jest wyjątkowo gorzka, gdyż mamy to nieszczęście do polityków, iż u władzy często znajdują się persony, które nigdy nie powinni jej mieć.

A skoro takowi ludzie za rządzenie się biorą, to i efekty ich działań muszą być dla Polski zgubne, tak jak to było od narodzenia II RP, aż do jej tragicznego zgonu w roku 1945. Niestety.

Rewelacyjna książka. Odnoszę wrażenie, że jest to nie tyle krytyczna analiza działań osób, które w newralgicznym momencie naszych dziejów dzierżyły ster państwa polskiego, ile po prostu refleksja nad polską polityką w ogóle.

Refleksja ta jest wyjątkowo gorzka, gdyż mamy to nieszczęście do polityków, iż u władzy często znajdują się persony, które nigdy nie powinni jej...

Zawsze podobały mi się powieści kryminalne, w których teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Książka "Samotni" również spełnia ten warunek. Kawałek solidnego skandynawskiego kryminału.

Zawsze podobały mi się powieści kryminalne, w których teraźniejszość przeplata się z przeszłością. Książka "Samotni" również spełnia ten warunek. Kawałek solidnego skandynawskiego kryminału.

Książkę czyta się szybko i sprawnie. Z pewnością nie jest to pełne kompendium wiedzy na temat bitwy warszawskiej z 1920 roku, ale mimo wszystko warto po nią sięgnąć z co najmniej dwóch powodów.

Po pierwsze, autor kierował ją do zagranicznego czytelnika, więc dzięki temu zyskujemy nieco inne spojrzenie na tę tematykę. Po drugie, lektura tej książki pozwala na pewnego rodzaju usystematyzowanie wiedzy o słynnym polskim zwycięstwie.

Prawdziwą perełką są w mojej ocenie wspomnienia uczestników wojny. Warto podkreślić, że oprócz refleksji marszałka Piłsudskiego, można poznać także przemyślenia jego adwersarza, czyli Tuchaczewskiego.

Książkę czyta się szybko i sprawnie. Z pewnością nie jest to pełne kompendium wiedzy na temat bitwy warszawskiej z 1920 roku, ale mimo wszystko warto po nią sięgnąć z co najmniej dwóch powodów.

Po pierwsze, autor kierował ją do zagranicznego czytelnika, więc dzięki temu zyskujemy nieco inne spojrzenie na tę tematykę. Po drugie, lektura tej książki pozwala na pewnego...

Są tacy autorzy, do których dobrze jest wrócić od czasu do czasu. Jednym z takich autorów jest na pewno Tess Gerritsen.

Znów mamy ciekawą historię kryminalną. Znów jest masa wątków z przeszłości. Znów mamy domieszkę wiedzy medycznej. No i wreszcie znów mierzymy się z ludzkimi charakterami, a raczej z tym, co w nich najgorsze.

Dla mnie tyle wystarczy do świetnej książki i świetnej zabawy przy jej czytaniu.

Są tacy autorzy, do których dobrze jest wrócić od czasu do czasu. Jednym z takich autorów jest na pewno Tess Gerritsen.

Znów mamy ciekawą historię kryminalną. Znów jest masa wątków z przeszłości. Znów mamy domieszkę wiedzy medycznej. No i wreszcie znów mierzymy się z ludzkimi charakterami, a raczej z tym, co w nich najgorsze.

Dla mnie tyle wystarczy do świetnej książki...

Historia Michała Korybuta Wiśniowieckiego, czyli dzieje jednego z najkrótszych, najsmutniejszych i jednocześnie jednego z najdziwniejszych panowań na tronie Rzeczpospolitej.

Czy jest to historia ciekawa? Jak najbardziej. Józef Ignacy Kraszewski potrafi w mistrzowski sposób przedstawić realia konkretnej epoki. Tym razem zabrał mnie w podróż do drugiej połowy XVII wieku, opowiadając dzieje nieszczęsnego króla Michała. Przyznam szczerze, że aż mi się żal zrobiło tego potomka sławnego ojca, który ani nie miał predyspozycji do rządzenia, ani o koronę nie prosił. A skoro ta do niego trafiła, to w połączeniu ze słabym zdrowiem i tak samo słabym charakterem, nie mogła przynieść nic szczęśliwego ani dla samego Wiśniowieckiego, ani dla Polski i Litwy.

Mimo niezbyt wesołej narracji, książka przypadła mi do gustu, choć żałuję, że autor nie pozostawił w niej opisu wiktorii chocimskiej.

Historia Michała Korybuta Wiśniowieckiego, czyli dzieje jednego z najkrótszych, najsmutniejszych i jednocześnie jednego z najdziwniejszych panowań na tronie Rzeczpospolitej.

Czy jest to historia ciekawa? Jak najbardziej. Józef Ignacy Kraszewski potrafi w mistrzowski sposób przedstawić realia konkretnej epoki. Tym razem zabrał mnie w podróż do drugiej połowy XVII wieku,...

Chyba trochę czuję zawód, choć może oczekiwania były zbyt wysokie? Liczyłem na prawdziwą perełkę, ponieważ to ostatnie dzieło mistrza Zafona. Tymczasem otrzymałem zbiór opowiadań raz lepszych, raz gorszych. Oczywiście czuć tutaj odrobinę magii dawnej Barcelony, ale z pewnością nie jest tak cudownie jak dawniej.

Chyba trochę czuję zawód, choć może oczekiwania były zbyt wysokie? Liczyłem na prawdziwą perełkę, ponieważ to ostatnie dzieło mistrza Zafona. Tymczasem otrzymałem zbiór opowiadań raz lepszych, raz gorszych. Oczywiście czuć tutaj odrobinę magii dawnej Barcelony, ale z pewnością nie jest tak cudownie jak dawniej.

Bardzo lubię książki historyczne, które pobudzają do refleksji nad naszymi dziejami. Taką właśnie propozycją jest "Co by było gdyby ", co sugeruje zresztą sam tytuł.

Choć od jej wydania minęło już wiele lat i stan wiedzy na temat wielu wydarzeń poruszonych w książce znacząco się zmienił, nadal warto zapoznać się z jej treścią. Z tezami zaproponowanymi przez "odpytywanych" historyków można się zgadzać lub nie, ale warto poznać taki punkt widzenia.

Bardzo lubię książki historyczne, które pobudzają do refleksji nad naszymi dziejami. Taką właśnie propozycją jest "Co by było gdyby ", co sugeruje zresztą sam tytuł.

Choć od jej wydania minęło już wiele lat i stan wiedzy na temat wielu wydarzeń poruszonych w książce znacząco się zmienił, nadal warto zapoznać się z jej treścią. Z tezami zaproponowanymi przez...

"Jelita" to przepiękna historia, opowiedziana we wspaniałym stylu. Uwielbiam ten archaiczny język, który wprowadza klimat i przenosi czytelnika w czasie.

Losy głównego bohatera, czyli legendarnego Floriana Szarego, przedstawiono bardzo ciekawe. To postać, z którą można, a nawet trzeba się utożsamiać. Florian istniał czy też nie, na pewno warto naśladować takie postacie.

"Jelita" to przepiękna historia, opowiedziana we wspaniałym stylu. Uwielbiam ten archaiczny język, który wprowadza klimat i przenosi czytelnika w czasie.

Losy głównego bohatera, czyli legendarnego Floriana Szarego, przedstawiono bardzo ciekawe. To postać, z którą można, a nawet trzeba się utożsamiać. Florian istniał czy też nie, na pewno warto naśladować takie...

Są tacy autorzy, którzy zawsze zapewniają pewien poziom. Ich powieści mogą być oczywiście lepsze i gorsze, ale poniżej pewnego poziomu nigdy nie będzie zejścia. Słowem, niektórzy autorzy są po prostu niezawodni.

Dla mnie jednym z takich autorów jest Camilla Lackberg. Jej twórczość towarzyszy mi już od ponad dekady i cieszę się, że ta literacka "podróż" wciąż trwa. "Kukułcze jajo" nie jest raczej moją ulubioną historią z tego cyklu, ale czytało się ją bardzo przyjemnie. Liczyłem na ten specyficzny rodzaj emocji, które zawsze towarzyszą skandynawskim kryminałom, i nie zawiodłem się.

Są tacy autorzy, którzy zawsze zapewniają pewien poziom. Ich powieści mogą być oczywiście lepsze i gorsze, ale poniżej pewnego poziomu nigdy nie będzie zejścia. Słowem, niektórzy autorzy są po prostu niezawodni.

Dla mnie jednym z takich autorów jest Camilla Lackberg. Jej twórczość towarzyszy mi już od ponad dekady i cieszę się, że ta literacka "podróż" wciąż trwa....