Profil użytkownika: Viridianka

Cozy kryminał? Brzmi jak totalna sprzeczność, ale tym właśnie jest "Zagadka martwego wydawcy". Jest tu sporo mrocznych wątków przeplecionych doskonałym humorem i nienachalnym wątkiem romantycznym, a to wszystko w niepowtarzalnym stylu autorki - czytelnik może spodziewać się naprawdę świetnej zabawy.

O czym to właściwie jest? Nie wierzę, że ktoś, kto dotarł do trzeciego tomu serii nie wiedziałby, czego się spodziewać, ale wiem, że są ludzie, którzy najpierw czytają recenzje każdego tomu serii, a dopiero potem zabierają się za czytanie - więc może coś na zachętę. Trzy pisarki, których losy splotły się w starym domu w lesie w pobliżu Ustki ładują się w kolejne kłopoty - rzecz jasna nie z ich winy, ależ szanowni państwo, proszę tu nic nie insynuować. Dwie z nich mają już na koncie okołokryminalne przygody i podejrzenia udziału w zbrodniach, dziwnie byłoby więc, gdyby statystyki złośliwie ominęły tę trzecią - i tak oto Zuza jest podejrzana o zamordowanie własnego wydawcy rekwizytem z sesji zdjęciowej.

W serii o Gracjach urzekło mnie ciepło i troska, jaką otaczają się trzy przyjaciółki - to książkowa (nomen omen) definicja rodziny z wyboru. Bohaterki odnalazły swoje miejsce w życiu i koegzystują w harmonii, ciesząc się spokojem i wspierając w trudniejszych chwilach. Inna kwestia to budowanie fabuły przez autorkę - książka zaczyna się totalną chillerą, życie jest piękne i proste, aż nadchodzi moment, kiedy wszystko wywraca się do góry nogami i tempo opowieści szaleńczo wzrasta, a akcja trzyma w napięciu do momentu rozwiązania zagadki.

Bohaterowie, którymi czytelnik wręcz dostaje w twarz w momencie zagęszczenia fabuły, są pełnokrwiści i sama ich obecność nadaje historii ciekawej dynamiki. Są barwni, hałaśliwi, tworzą fabułę zamiast ją tylko popychać. Czasami nawet miałam wrażenie, że Rubela i Dżejdżejek nieco przyćmiewają główne bohaterki, ale po przemyśleniu tego doszłam do wniosku, że to interesujące przeciwstawienie szaleńczego pędu w wydawniczym korpo kontra spokojne pisanie książki gdzieś na końcu świata. Ten kontrast był tu potrzebny.

Tytułowy martwy wydawca to pełnowymiarowa kanalia, typ nie do obronienia, bo nawet za życia pokazywał się z możliwie najgorszej strony. Jednak dzięki niemu możliwe było poruszenie trudnych tematów - molestowania w pracy, mobbingu, przemocy psychologicznej w rodzinie - na szczęście każdy z tych problemów ma pozytywne rozwiązanie.

Wątek kryminalny jest tym razem prosty, zagadka zostaje rozwiązana szybko, aczkolwiek ujęcie sprawcy nie było już takie łatwe i przyniosło sporo komplikacji. Jadowska jednak i to przekuła na pozytywy - podbramkowa sytuacja przyniosła szczyptę romantyzmu i być może początek pięknej historii miłosnej, która jednak nie została tu rozwinięta. I dobrze, bo nie taki był zamysł książki - relacja Niny i Roberta również jest wspomniana ledwie w kilku zdaniach na przestrzeni całej historii. Ten tom nie jest o miłości, a o siostrzeństwie i sile kobiet.

Ucieszyło mnie bardzo opowiadanie rozwiązujące sekret Luli. Droga Aneto - dziękuję. To dopełniło historię i pozwoliło mi spać spokojnie oraz delektować się okrągłością tej serii, takie piękne koło zostało zatoczone, że hej!

Cóż tu więcej mówić, będę tęsknić za Gracjami. Dziesiątka tu się należy bezdyskusyjnie. I zapłaczę się, jeśli autorka porzuci pisanie o Ustce.

Cozy kryminał? Brzmi jak totalna sprzeczność, ale tym właśnie jest "Zagadka martwego wydawcy". Jest tu sporo mrocznych wątków przeplecionych doskonałym humorem i nienachalnym wątkiem romantycznym, a to wszystko w niepowtarzalnym stylu autorki - czytelnik może spodziewać się napra...

Rozwiń

Zwiń

Benjamin nie potrafił zapomnieć, Ronnie nie umiała się powstrzymać, Genevieve epatowała spokojem i chciała wszystkich pogodzić, a Dominick znał tylko jedną groźbę - że Cię pokroi i zaserwuje gościom. Ale oprócz tego działo się dużo więcej i była to naprawdę przyjemna lektura.

Postacie Benjamina i Dominicka zostały ciekawie rozwinięte, ich relacja nabrała rumieńców i wszystko działo się w świetnym tempie - bez przesady, ale i bez nadmiernego rozwlekania, a sceny bliskości napisane są ze smakiem i przyspieszają tętno czytelnikowi. Dominick w końcu daje się polubić, poznajemy jego miękką stronę i nie patrzymy na niego wyłącznie z perspektywy popełnionych przez niego wcześniej błędów oraz paskudnych zachowań. Benjamin natomiast odżywa - na wierzch wychodzi jego prawdziwa natura, tłamszona latami przez okrutnych rodziców i rówieśników.

Stworzona przez autorkę ekipa przyjaciół oraz ich życiowe perypetie stanowią wspaniałe tło i dopełnienie głównych wątków, jakimi są racja Bena i Doma oraz problem prześladowania Genevieve i Benjamina przez anonimowego sprawcę. Obserwujemy codzienne życie młodych dorosłych, problemy szkolne i zawodowe, mroczne tajemnice burmistrza, a to wszystko otaczają nierozwiązane zagadki, które łączą się w jeden wspólny plot twist rozwiązany zupełnie niespodziewanie. Fabuła jest ciekawa, akcja toczy się wartko, nie sposób oderwać się od książki.

Jedyne, co denerwuje mnie tak samo, jak w pierwszej części, to używanie zamiennie imion i nazwisk bohaterów, by za wszelką cenę uniknąć powtórzeń. Przy tylu bohaterach naprawdę ciężko zapamiętać, kto jak ma na nazwisko, szczególnie że te w połączeniu z imionami pojawiały się bardzo rzadko i przez to czasami ciężko się połapać, kto faktycznie się odzywa. Wiem, że to lepsze niż "niebieskooka" czy "szatyn", ale na bogów, powtarzanie imion to nie dramat, a uszanowanie integralności psychicznej czytelnika, który paranoicznie cofa się o kilkadziesiąt stron, by upewnić się, czyje to nazwisko i kto właściwie mówi do kogo -.-

Książka jest naprawdę dobra, oczywiście jest w niej kilka niedociągnięć, ale mimo nich zasługuje na najlepsze oceny i ogromną popularność. Raczej poleciłabym ją starszej młodzieży i młodym dorosłym niż nastolatkom z podstawówki czy osobom po czterdziestce, do mnie ona trafia (lat liczę sobie 32) i stanowi miłą rozrywkę, odskocznię od pochłanianych na co dzień fantasy czy kryminałów.

Benjamin nie potrafił zapomnieć, Ronnie nie umiała się powstrzymać, Genevieve epatowała spokojem i chciała wszystkich pogodzić, a Dominick znał tylko jedną groźbę - że Cię pokroi i zaserwuje gościom. Ale oprócz tego działo się dużo więcej i była to naprawdę przyjemna lektura.

Postacie Ben...

Rozwiń

Zwiń

Nie spodziewałam się tylu trudnych tematów i ogromnego napięcia. Zaczęło się zwyczajnie, choć smutno, a potem... nie mogłam się oderwać.

Autorka serwuje czytelnikowi obyczajowy wstęp o narodzinach niezwykłej przyjaźni między popularną, śliczną dziewczyną a dręczonym chłopakiem, wyśmiewanym z powodu choroby skóry, będącym szkolnym popychadłem. Genevieve i Benjamin tuptają powoli przez życie, wszystko zdaje się zmierzać ku happy endowi, aż się robi w pewnym momencie nudno. Tu następuje zwrot akcji - i to taki, że nie chce się już spać, mimo że to miała być lektura do poduszki. Zdarzyło się to w idealnym momencie fabuły, kiedy czytelnik został ugłaskany, a jego czujność uśpiona. Od tego momentu historia pędzi wartko, czasami tylko lekko utyka na jedną nogę, kiedy trafia na dziwne rzeczy. Ale po kolei.

W książce mamy określoną, zamkniętą pulę bohaterów - nie ma tu niepotrzebnych NPCów, osoby wymienione z imienia tworzą dobre tło dla akcji, a tylko kilka głównych postaci popycha narrację do przodu - bez chaosu, bardzo zgrabnie. Ciekawie przedstawieni są tytułowa Genevieve i Benjamin - na początku ciężko stwierdzić, kto jest głównym bohaterem, a na dodatek okazuje się, że będziemy poznawać ich inaczej niż zazwyczaj: Benjamin musi przejść trudną drogę, szukając Genevieve, odkrywa prawdę o niej i prezentuje ją czytelnikowi, a jednocześnie poznaje sam siebie, rozwija się i uczy nowego świata, w którym rozkwita jego długo skrywane prawdziwe "ja". Ben doznaje przemiany na lepsze także dzięki obcowaniu z jeszcze jednym bohaterem - i z wzajemnością - nie chcę jednak spojlerować, ale to naprawdę ładna przemiana. Nic tu nie jest podane na tacy, kreacje bohaterów są pełne dopiero na koniec książki, po obraniu ze skorupki.

Inną kwestią zasługującą na brawa jest poruszenie wielu trudnych tematów przez Kamilę. Nie wahała się napisać o napiętnowaniu przez chorobę, o przemocy w rodzinie, bullyingu, groomingu, wreszcie o pedofilii. Każde z tych zachowań jest jasno pokazane jako niewłaściwe i potępione. Myślę, że w książkach skierowanych do młodzieży czy młodych dorosłych takie podejście do tych spraw powinno pojawiać się częściej - to naprawdę miła odmiana od masowo wydawanych i niestety kochanych przez nastolatki książek romantyzujących przemoc i toksyczne zachowania. Wielkie chapeau bas dla autorki za zupełnie inne podejście i pisanie i tym.

Mimo tak wielu zalet: ciekawych, rozwijających się bohaterów, dynamicznej fabuły czy potępieniu moralnie złych zachowań, czuję się jak księżniczka na ziarnku grochu, tylko mnie gniecie co innego - mianowicie małe, ale nawarstwiające się niedociągnięcia. Po pierwsze, chcąc uniknąć powtórzeń, autorka używała naprzemiennie imion i nazwisk bohaterów - momentami ciężko było się w tym połapać i brzmiało to nieco sztucznie. Nie trzeba bać się tego typu powtórzeń - lepiej, żeby czytelnik wiedział, kto się właśnie odzywa, zamiast musieć wracać kilkadziesiąt stron, by upewnić się, czyje to nazwisko. Po drugie, trochę naiwnie została skonstruowana scena, w której Benjamin przyjeżdża do innego miasta, wcale nie małego, i od razu na przypadkowej stacji benzynowej szczęśliwym trafem spotyka właśnie tę osobę, której szuka, a jednocześnie jej nie rozpoznaje, mimo to idzie za nią jak w ogień... jest małe prawdopodobieństwo takiej akcji w prawdziwym życiu.

Nie jestem też fanką osadzania fabuły przez polskie autorki w USA, jednak tu to nie kłuło w oczy aż tak mocno - nie pojawiła się tu gloryfikacja wszystkiego, co amerykańskie, za co chcę Kamili serdecznie podziękować.

To było naprawdę fajne kilka godzin, mimo tego kłującego ziarenka baboli. Wystawiam dziewiątkę i pędzę czytać drugi tom, bo już tęsknię.

Nie spodziewałam się tylu trudnych tematów i ogromnego napięcia. Zaczęło się zwyczajnie, choć smutno, a potem... nie mogłam się oderwać.

Autorka serwuje czytelnikowi obyczajowy wstęp o narodzinach niezwykłej przyjaźni między popularną, śliczną dziewczyną a dręczonym chłopakiem, wyśmiewany...

Rozwiń

Zwiń

Ciężka to była lektura, przytłaczająca, ale wciągająca. Doskonałe rozwinięcie pierwszej części... i zdecydowana poprawa w tłumaczeniu i korekcie.

"Zmiana" zawiera dużo informacji, które stanowią uzupełnienie "Silosu". Dowiadujemy się, kiedy i po co powstały silosy, kto do nich trafił, jak są zarządzane - oczywiście nie może się obejść bez intryg i kontrowersji, nieracjonalnych decyzji czy podstępnych działań wywracających ustalony porządek do góry nogami. Ta historia przyprawia o dreszcze, ale poznanie jej pomaga usystematyzować sobie w głowie zdarzenia z pierwszego tomu - tym bardziej, że przeskoki czasowe obejmują także wydarzenia bezpośrednio sprzed "Silosu", dzięki czemu wszystko składa się w logiczną całość.

Nie mogę się doczepić do fabuły, bo wciska w fotel i mimo przeskoków w czasie jest logiczna i poukładana, za to niektóre postacie denerwowały mnie swoją kartonowością, biernością i nijakością. Pojawił się tu cały zastęp NPCów, którzy są tylko tłem dla wydarzeń, a autor niepotrzebnie włącza ich do rozmów czy opisów. Są też jednak postacie poboczne, które pojawiają się dosłownie w jednej scenie, wypowiadają jedną kwestię, ale popychają tym fabułę do przodu - to dobre, potrzebne zagranie, więc jakoś się to równoważy.

Ciekawie było zobaczyć silos sprzed przygód Jules. Szerzej opisane są poziomy, które w pierwszej części były tylko wspomniane, czytelnik jest w stanie lepiej wyobrazić sobie funkcjonowanie takiego obiektu dzięki wprowadzeniu go na farmy czy do szkoły. Autor nie wahał się też poruszyć tematu tego, co człowiek robi w akcie desperacji - gdzieś musi się załatwiać, coś jeść, bronić swojego miejsca do życia. Uwaga: w tym tomie umiera kotek. Ja wiem, że zginęły tu tysiące ludzi, ale KOTEK...!

Kawał potężnej historii, co tu więcej mówić. "Zmiana" mnie przygniotła, poczułam ogromny ciężar takiej wizji przyszłości - książka mocno działa na wyobraźnię, szczególnie w momencie, kiedy na świecie toczy się tak wiele wojen, a jedna bardzo blisko nas. W treści było kilka rzeczy, które mi nie pasowały, dlatego maksymalnej oceny tu nie będzie, ale dziewiątkę wystawiam z przyjemnością.

Ciężka to była lektura, przytłaczająca, ale wciągająca. Doskonałe rozwinięcie pierwszej części... i zdecydowana poprawa w tłumaczeniu i korekcie.

"Zmiana" zawiera dużo informacji, które stanowią uzupełnienie "Silosu". Dowiadujemy się, kiedy i po co powstały silosy, kto...

Rozwiń

Zwiń

Na cześć mojej miłości do bohaterów serii o Garstkach, wielowymiarowej fabuły czy lekkości pióra Jadowskiej napisałam już peany w recenzjach do dwóch poprzednich tomów. To część niezmienna moich odczuć - bawiłam się przednio przy lekturze wszystkich części i serdecznie je polecam, ale jeśli znasz już inną twórczość autorki, wyjmij kij z miejsca, gdzie światło nie dociera i uświadom sobie, że specjalistka od fantastyki może pisać kryminały i robić to świetnie - wystarczy spojrzeć na tę książkę z perspektywy odpowiedniego gatunku.

"Denat wieczorową porą" to kawał świetnej lektury w stylu Agaty Christie, pełen intryg, szalonych zwrotów akcji i naprawdę doskonale skonstruowanych bohaterów. Wciąga i trzyma w napięciu do ostatniej strony, po czym zostawia czytelnika z ogromnym niedosytem i nadzieją, że jeszcze kiedyś Garstki doczekają się kolejnej książki albo chociaż opowiadania.

Bez spojlerów, krótko i zwięźle - to było bardzo dobre i już tęsknię za Ustką. Nie da się nie wystawić dziesiątki.

Na cześć mojej miłości do bohaterów serii o Garstkach, wielowymiarowej fabuły czy lekkości pióra Jadowskiej napisałam już peany w recenzjach do dwóch poprzednich tomów. To część niezmienna moich odczuć - bawiłam się przednio przy lekturze wszystkich części i serdecznie je polecam, ale jeśl...

Rozwiń

Zwiń

Nie rozumiem narzekania na serię o Garstkach. Czytelnicy nastawieni na charakterystyczną dla Jadowskiej fantastykę psioczą, że to nie toooo, że zasypiaaaali przy tych książkach, że takie jakieś przegadaaane... ale to przecież zupełnie inny gatunek i uniwersum, co bardzo doceniam, bo dzięki temu poznajemy inne światy stworzone przez autorkę, innych bohaterów, zupełnie odmienne problemy. Przede wszystkim jednak to coś totalnie różnego od Dory Wilk czy Nikity, widać tu rozbieżność w budowaniu fabuły i postaci, zastosowanych środkach stylistycznych czy kompozycji. To miks obyczajówki z kryminałem, nie fantastyka, że tak pozwolę sobie powtórzyć.

A moje odczucia? Takie same, jak po pierwszym tomie: kocham sposób wykreowania bohaterów - nadanie im "ludzkości", autentyczności, umożliwia czytelnikowi łatwe empatyzowanie z nimi; kocham wielowarstwową fabułę i niespodziewane rozwiązania pozornie błahych zagadek; także wątek romantyczny (i to już nie jeden!) jest smaczny i nieprzesadzony, nie dominuje nad główną osią fabularną. Książka jest lekka i przyjemna, o ile można tak powiedzieć o historii, w której pojawia się morderstwo, przemoc domowa i policyjne intrygi.

Nie nastawiałam się na high fantasy, widziałam opis na okładce, więc wiedziałam, po co sięgam i że to nie to, co zazwyczaj pisze Jadowska. Ludzie, trochę zrozumienia, autorka spróbowała czegoś innego i nie należy tego stawiać na ten samej półce, co dotychczasową jej twórczość. To coś innego, sprawiło mi to dużo frajdy i zasłużyło na dziewiątkę.

Nie rozumiem narzekania na serię o Garstkach. Czytelnicy nastawieni na charakterystyczną dla Jadowskiej fantastykę psioczą, że to nie toooo, że zasypiaaaali przy tych książkach, że takie jakieś przegadaaane... ale to przecież zupełnie inny gatunek i uniwersum, co bardzo doceniam, bo dzięki...

Rozwiń

Zwiń