Profil użytkownika: Ashera

Nie wiem co powiedzieć o tej książce, trudno mi nawet stwierdzić o czym właściwie była. Chyba to po prostu opowieść o patologicznej rodzinie która zrobiła konkurs na to kto najbardziej spier#&_oli życie wszystkim wokół i (spoiler) Heathcliff wygrał o 2137 punktów. A najbardziej normalni z nich są w kazirodczym związku na wzór Habsburgów więc raczej nie ma nadziei na poprawę w nowych pokoleniach.

Nie wiem co powiedzieć o tej książce, trudno mi nawet stwierdzić o czym właściwie była. Chyba to po prostu opowieść o patologicznej rodzinie która zrobiła konkurs na to kto najbardziej spier#&_oli życie wszystkim wokół i (spoiler) Heathcliff wygrał o 2137 punktów. A najbardziej normalni z nich są w kazirodczym związku na wzór Habsburgów więc raczej nie ma nadziei na poprawę...

Jak zwykle zgadłam zakończenie tylko częściowo, ciężko jest w końcu połapać się w tych wszystkich zeznaniach, a każde rozwiązanie wydawało mi się albo zbyt banalne, albo za bardzo naciągane. Każdy był albo za bardzo podejrzany, a przez to mało prawdopodobny, albo też zbyt podejrzanie podkreślano że ta osoba absolutnie nie mogła tego zrobić. Równie dobrze plot twistem książki mogło być to, że morderczynią była naprawdę Caroline. Zastanawiam się też o co chodziło z tą książką "Księżyc i miedziak"? Poirot niestety nie raczył tego wyjaśnić, tak jakby autorka również w końcu się trochę pogubiła w tej misternej układance. Tak czy inaczej uważam ją za jedną z najlepszych książek Christie jakie dotąd przeczytałam, a może i najlepszą, bo jest jedną z najbardziej interesujących pod względem postaci i ich portretów psychologicznych.

Jak zwykle zgadłam zakończenie tylko częściowo, ciężko jest w końcu połapać się w tych wszystkich zeznaniach, a każde rozwiązanie wydawało mi się albo zbyt banalne, albo za bardzo naciągane. Każdy był albo za bardzo podejrzany, a przez to mało prawdopodobny, albo też zbyt podejrzanie podkreślano że ta osoba absolutnie nie mogła tego zrobić. Równie dobrze plot twistem...

Wróciłam do tej książki po 2 latach, i połknęłam ją jeszcze szybciej niż poprzednio. Nie przeszkadzają mi w niej przydługie opisy ani staroświecki język, na które uskarża się tutaj wiele osób, bo dla mnie budują one klimat. Przemyślenia i spostrzeżenia Jane są ciekawe.
Minusem są przerysowane postacie - w świecie Jane Eyre wszystko jest czarno-białe, ludzie są albo anielsko dobrzy i prawie nieskazitelni (w tym główna bohaterka) albo źli i płytcy do szpiku kości. Jedynym wyjątkiem jest pan Rochester.

Wróciłam do tej książki po 2 latach, i połknęłam ją jeszcze szybciej niż poprzednio. Nie przeszkadzają mi w niej przydługie opisy ani staroświecki język, na które uskarża się tutaj wiele osób, bo dla mnie budują one klimat. Przemyślenia i spostrzeżenia Jane są ciekawe.
Minusem są przerysowane postacie - w świecie Jane Eyre wszystko jest czarno-białe, ludzie są albo anielsko...