Dziwne losy Jane Eyre ukazały się po raz pierwszy w październiku 1847 roku i stały się wielkim sukcesem wydawniczym. Powieść, zaliczana do szczytowych osiągnięć literackich epoki wiktoriańskiej, harmonijnie łączy melodramatyczną fabułę z wnikliwą obserwacją psychologiczną oraz nastrojem tajemnicy i grozy.
Osierocona dziewczyna podejmuje pracę nauczycielki w posiadłości Edwarda Fairfaxa Rochestera. Zostaje jego narzeczoną, ale Rochester ukrywa przed światem ponury sekret.
Charlotte Brontë opowiada o wielkim uczuciu, które połączyło ludzi z różnych, tak odległych od siebie sfer – w świecie, gdzie konwenanse stanowiły o towarzyskim „być albo nie być”.
Szukamy ofert...„Moje sumienie okazało się despotą, chwytającym miłość za gardło, powtarzającym jej szyderczo, że zaledwie umoczyła elegancką nóżkę w bagnie, przyciągającym że żelazną ręką zepchnie ją w przepaść męki”. Majstersztyk! Charlotte Bronte jest pionierem romantycznych doznań, zmieszanych ze smutkiem i nostalgią. Historia Jane Eyre uczy nas, że miłość powinna zawierać czar pokory i cierpliwości. Niecne poczynania Rochestera, też będą przestrogą, dla tych, co pierwsze słowa zaczynają od kłamstwa. Nie wszystko w życiu się układa, tak jak byśmy sobie życzyli, a nawet najbardziej bolesne doświadczenia można przekuć w coś pożytecznego. Nie trzeba pisać, że proza panny Bronte jest najwyższych lotów, nie bez powodu nazwisko pisarki jest brytyjską chwałą. Smutna powieść, która pokazuje nam, że współczucie wbrew temu co inni sądzą, nie należy się tylko pięknym. Próżność objawia się w patrzeniu na kogoś przez pryzmat zalet zewnętrznych, a wstyd głęboko okazany, może być nieopatrznie zrozumiany. Wydarzenia opisuje Jane, którą przyznaję, darzyłam wielkim podziwem i sympatią. Inteligenta kobieta, która nie bała się zakasać rękawów i wziąć się do ciężkiej pracy. Gniew swój, bohaterka starała się zdusić w zarodku, co udowadniała nam ciągłą pracę nad swoimi niedoskonałościami. Patrząc na poczynania Jane nasuwa mi się określenie; -„nie wszystko złote, co się świeci”. DZIWNE LOSY JANE EYRE powinny być szablonem dla początkujących autorów. Tęsknię do czasów, gdzie słowa miały potężną moc i dziękuję Bronte, że zabrała mnie w tą piękną i magiczną przygodę, utkaną mistrzowskim piórem. „Przyjaciele zawsze zapominają o tych, których szczęście opuściło." PS: Do wszystkich tłumaczy literatury: imion nie powinno się przekładać na język!
962 
743 
OPINIE i DYSKUSJE o książce Dziwne losy Jane Eyre
Czasami warto wyjść ze swojej strefy komfortu i sięgnąć po coś, co na co dzień nie znajduje się w kręgu moich zainteresowań – tym razem padło na jeden z klasyków powieści wiktoriańskiej.
Na duży plus zdecydowanie narracja pierwszoosobowa - to mój ulubiony sposób prowadzenia opowieści i tutaj również dobrze się sprawdził. Jeśli chodzi o fabułę, trudno się do niej przyczepić: znajdziemy sporo zwrotów akcji, nie ma większych przestojów ani nudy, choć jednocześnie historia nie była dla mnie szczególnie porywająca. Co ciekawe, około 15 lat temu widziałem ekranizację, ale na szczęście nic z niej nie zapamiętałem, więc mogłem podejść do książki „na świeżo”.
Bohaterowie niestety nie wzbudzili we mnie większej sympatii ani zaangażowania. Momentami problematyczne były też dialogi – styl epoki, choć zapewne wierny realiom, bywał dla mnie ciężkostrawny. Te wszystkie zwroty w stylu „panie mój, o panie” potrafiły wybijać z rytmu czytania.
Mam też wrażenie, że książka jest nieco przydługa – fabułę można by streścić w kilku akapitach, a jednak całość została mocno rozbudowana.
Podsumowując: raczej nie zostanę fanem tego typu powieści, ale jednocześnie nie uważam czasu spędzonego z książką za stracony. To było ciekawe doświadczenie, choć nie przyniosło mi szczególnej satysfakcji.
Czasami warto wyjść ze swojej strefy komfortu i sięgnąć po coś, co na co dzień nie znajduje się w kręgu moich zainteresowań – tym razem padło na jeden z klasyków powieści wiktoriańskiej.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNa duży plus zdecydowanie narracja pierwszoosobowa - to mój ulubiony sposób prowadzenia opowieści i tutaj również dobrze się sprawdził. Jeśli chodzi o fabułę, trudno się do niej...
Moim skromnym zdaniem jest to jedna z tych powieści, która nie wytrzymuje próby czasu. Pierwsza 1/3 dała nadzieję na coś wyjątkowego, lody dziewczyn w szkole, pierwszy przykład bohaterki "atypowej" wśród uczennic. Tylko potem jest przewidywalny romans, zbiegi okoliczności, spadek od wujka, rozjeżdzające się wątki. Tu spoilery
To nie kwestia czasów tylko leniwe pisanie, że główna bohaterka na killa miesięcy zapomina o tym, że ma gdzieś rodzinę ( wuja)i nic z tym nie robi, choć ma info, że ten umiera a ona sama żałowała, że nie ma rodziny.
Że pomimo wielokrotnie podkreślanej inteligencji i rozsądku- ucieka w środku nocy bez kosztowności i planu. Rozumiem wyjazd ale czemu jest on realizowany tak "głupio". A że losowy dom w drugim końcu kraju, gdzie znajduje schronienie to dom jej krewnych jak się okazuje, kuzynostwa co ma tego samego wuja. Do tego narracja jest z jej perspektywy i w trakcie tej impulsywnej ucieczki nie pada pół słowa autorefleksji.
Moim skromnym zdaniem jest to jedna z tych powieści, która nie wytrzymuje próby czasu. Pierwsza 1/3 dała nadzieję na coś wyjątkowego, lody dziewczyn w szkole, pierwszy przykład bohaterki "atypowej" wśród uczennic. Tylko potem jest przewidywalny romans, zbiegi okoliczności, spadek od wujka, rozjeżdzające się wątki. Tu spoilery
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toTo nie kwestia czasów tylko leniwe pisanie, że...
"Dziwne Losy Jane Eyre" to książka która przywróciła moją dawną miłość do czytania. Jane jest typem bohaterki której poczynania śledzę z największą uwagą, jej myśli o własnej osobie często łamały mi serce. Główny romans bardzo mnie wzruszył. Początek książki troszkę się ciągnie, ale warto przejść przez pierwsze rozdziały, bardzo polecam.
"Dziwne Losy Jane Eyre" to książka która przywróciła moją dawną miłość do czytania. Jane jest typem bohaterki której poczynania śledzę z największą uwagą, jej myśli o własnej osobie często łamały mi serce. Główny romans bardzo mnie wzruszył. Początek książki troszkę się ciągnie, ale warto przejść przez pierwsze rozdziały, bardzo polecam.
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych Lektur),którego niespieszna akcja towarzyszyła mi przy codziennych czynnościach. Mimo znacznych różnic kulturowych świata bohaterki i mimo naprawdę antypatycznych postaci męskich (i ta różnica wieku!),całościowo książkę oceniam pozytywnie.
"Dziwne losy Jane Eyre" to całkiem przyjemny klasyk. Akcja nie spieszy się, a przyjemność czytelnik odnajduje w kwiecistych zwrotach i urzekających opisach natury. Losy tytułowej bohaterki, kiedyś oparte na doświadczeniach samej pisarki, dziś są już pewną egzotyką dla osób urodzonych prawie dwieście lat później. Dla mnie był to miły audiobook (dzięki uprzejmości Wolnych...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toZ początku ciekawa i wciągająca. Trochę mnie nużyła przy wątku zalotów co spowodowało przerwę w czytaniu- jestem już w wieku w którym zaloty czterdziestolatka do osiemnastolatki zależnej od jego woli (nie ważne jaki ten czterdziestolatek by nie był) są dla mnie czymś co nie powinno mieć miejsca. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego ze moje przekonania wynikają z tego w jakich czasach się urodziłam i z jaką świadomością zostałam wychowana. Mimo wszystko- pod koniec opowieść naprawdę mnie wciągnęła, był plot twist którego kompletnie się nie spodziewałam i nie połączyłam kropek. Podsumowując jest to ciekawa historia (tym bardziej z perspektywy czasu- jak wszystko się zmieniło),zaskakująca i świetnie napisana.
Z początku ciekawa i wciągająca. Trochę mnie nużyła przy wątku zalotów co spowodowało przerwę w czytaniu- jestem już w wieku w którym zaloty czterdziestolatka do osiemnastolatki zależnej od jego woli (nie ważne jaki ten czterdziestolatek by nie był) są dla mnie czymś co nie powinno mieć miejsca. Doskonale zdaję sobie sprawę z tego ze moje przekonania wynikają z tego w...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toDziwne losy leżały u mnie od paru miesięcy na regale, otrzymane w prezencie i jak przypuszczałam miały tam czekać jeszcze przez kolejne pare. Po przeczytaniu wichrowych wzgórz skłoniłam się do wybrania jej - bez żadnych oczekiwań, ponieważ Valetta wyjątkowo mnie znużyła i odłożyłam ją w połowie. Opowieść o Jane Eyre jest wybitna, ciekawa, trzymająca w napięciu, piękna i mogłabym te zachwyty wymieniać i wymieniać. Bohaterka jest bardzo dumna i odważna, jest wspaniałym przykładem moralności i odpowiedniej pokory. Ciężko mi uwierzyć, że książka bardzo spoza mojego gustu aż tak mi przypadła! Zdecydowanie polecam 🤍
Dziwne losy leżały u mnie od paru miesięcy na regale, otrzymane w prezencie i jak przypuszczałam miały tam czekać jeszcze przez kolejne pare. Po przeczytaniu wichrowych wzgórz skłoniłam się do wybrania jej - bez żadnych oczekiwań, ponieważ Valetta wyjątkowo mnie znużyła i odłożyłam ją w połowie. Opowieść o Jane Eyre jest wybitna, ciekawa, trzymająca w napięciu, piękna i...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toNie dałam rady. Jest to literatura, której wartości nie chce podważać; ale tak odbiegająca od dzisiejszych standardów społecznych i kodów kulturowych, że po prostu czytanie tego jest obwarowane ciągłym poczuciem dyskomfortu (żeby nie powiedzieć cring-u :D )
Nie dałam rady. Jest to literatura, której wartości nie chce podważać; ale tak odbiegająca od dzisiejszych standardów społecznych i kodów kulturowych, że po prostu czytanie tego jest obwarowane ciągłym poczuciem dyskomfortu (żeby nie powiedzieć cring-u :D )
Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo toGdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.
Jakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść.
Jestem przygnieciona talentem literackim Charlotte. Dosłownie, I'm obsessed. Już zakupiłam całą jej twórczość i zamierzam przeczytać w tym roku wszystko, co wyszło spod jej niezwykłego pióra. Każde zdanie było nieziemsko piękne, magiczne, delektowałam się tym językiem, chłonęłam, obcowanie z nim było jak uroczystość.
"Dziwne losy Jane Eyre" uleczyły mnie, odmieniły; dodały odwagi, siły i wiary w siebie, zaszczepiły chęci do działania oraz do walki o własne szczęście, które - jak każdy z nas i nawet pomimo trudności, chwil zwątpienia czy strachu przed zmianą - mam możliwości sama kreować. A jednocześnie... zapewniły mi taki emocjonalny rollercoaster, że już zawsze będę pamiętać, jak się czułam czytając tę książkę, jaką atmosferę miały tamte dni, jakie światło wpadało do pokoju.
Główną bohaterkę polubiłam od samego początku. To nie jakaś tam słodka, wystraszona cierpiętnica - to mająca swoje zdanie, wygadana i dzielna dziewczyna, której silny charakter nie został złamany ani razu. Podobała mi się jej sprawczość, to, że nie bała się życia i wychodzenia ze swojej tzw. strefy komfortu.
W ogóle jestem pełna podziwu dla wnikliwości psychologicznej, z jaką autorka kreśli postacie na kartach swej powieści. A wątek miłosny? Mistrzostwo! Charlotte genialnie zbudowała napięcie pomiędzy Jane a Rochesterem - nie mogłam się oderwać od ich wspólnych scen, ta chemia aż kipiała ze stron :D (serio, współczesne romanse nawet nie mają podjazdu, a tu mamy wiktoriańską Anglię, więc tym bardziej ukłony dla autorki, bo oddać te iskry, tę pasję w tamtej epoce i uczynić to duuuużo lepiej niż współcześni twórcy przy dzisiejszej swobodzie języka i obyczajów, to naprawdę daje do myślenia!)
10/10. Arcydzieło.
Gdybym miała wehikuł czasu, bez chwili zastanowienia wsiadłabym do niego i przeniosła się do XIX wieku, by paść przed Charlotte Bronte na kolana i dziękować jej z całego serca, z całych sił za tę powieść.
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJakaż to była wspaniała podróż czytelnicza!
To, co się ze mną działo podczas lektury... Nawet nie wiedziałam, że do tego stopnia mogę przeżywać fikcyjną opowieść....
Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub ich wiek i rozczarowała mnie rownież końcowka, zbyt szybka, nie pozwalała czytelnikowi wejść mocniej do świata przedstawionego oraz przeżyć emocje razem z bohaterami, ale ta książka zdecydowanie zajmuje miejsce na mojej półce z wyjątkowym dziełami. Napisała tu wszystkie wady, które zauważyłam, pozostałe strony są idealne, ale jest jakiś limit słów, a ich by nie starczyło żeby opisać piękno tej powieści. Gorąco polecam, zarówno młodzieży jak i dorosłym
Skradła moje serce wiele lat temu gdy o niej słyszałam, ale dopiero w tym miesiącu po nią sięgnęłam. Wow. Na początku było trochę nudno, ale późniejsza akcja... gdy już myślisz, że teraz poczytasz trochę o spokojnym życiu i po kilku rozdziałach wpadasz w rutynę, nagle jeden akapit zmienia całą akcję o 180°. Czasem przeszkadzały mi takie rzeczy jak działania bohaterów lub...
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo to"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
Jane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.
Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać o połowę mniej stron ponieważ dzieje się w niej naprawdę mało. Byłoby to jednak do wybaczenia gdyby nie to, że w główny wątek czyli miłość głównych bohaterów bardzo ciężko jest uwierzyć. Jest on miałki, bez żadnych porywów, a mężczyzna który porwał serce Jane jest nieciekawy i nie ma do zaoferowania żadnych ciekawych linijek dialogów. Niestety też książka co oczywiste pochodząca z czasów wiktoriańskich trąci mocno starymi przekonaniami i relacja między bohaterami nie jest miła do obserwowania, a Jane która przedstawia siebie zawsze jako nie warto niczego tylko kobietę i nazywające wybranka swojego serca panem utrudnia jeszcze bardziej odbiór tej historii.
"Dziwne losy Jane Eyre” - Charlotte Brontë
więcejOznaczone jako spoiler Pokaż mimo toJane jest sierotą, której nie Dany jest zaznacz ciepła od bliskich, ani krewnych. Poznajemy ją od najmłodszych lat, obserwujemy jak trafia do nieprzyjemnej szkoły, a potem jak młode dziewczę stawia swoje pierwsze dorosłe kroki.
Niestety w moim odczuciu jest to powieść, która niemozebnie się wlecze. Myślę, że mogłaby ona zawierać...