Profil użytkownika: Arecki

Minęły cztery miesiące od zaginięcia. Choć codzienność brutalnie wyciągała go z tęsknoty i rozpaczy, to każdy piąty dzień miesiąca, boleśnie go tam wrzucał. Ten dzień oznaczał, że minął kolejny miesiąc.
Więcej słońca i wyższe temperatury wielu napełniały optymizmem. Nie jego. Nie potrafił cieszyć się, z topniejącego śniegu. Do tej pory świat zdawał się zatrzymać, w oczekiwaniu na jakiekolwiek informacje o jego żonie. Teraz, wskazówki zegara, zaczynały rozmarzać. Nie chciał tego.
Bał się, że wraz ze śniegiem, znikną potencjalne ślady, mogące pomóc w poszukiwaniach.
Auto pod centrum handlowym, telefon, torebka bez dokumentów i osiem produktów spożywczych. Tyle zostało po Annie. Wszystko wskazywało na to, że sama postanowiła zniknąć. Nie wierzył w to, a desperacja zamieniła się w obsesję. Musiał się z tego wyrwać. Dlatego siedział teraz w rabacie różanej z sekatorem w ręku. Nie miał rękawic. Chciał, żeby kolce boleśnie przywracały go do rzeczywistości, gdy zacznie błądzić myślami. Jadnak nawet one nie były w stanie powstrzymać lawiny teorii, przewalającej się właśnie przez jego głowę. Wywołał ją kawałek papieru zaplątany w łodygi. Najwyraźniej wiatr wywiał go z samochodu, a śnieg ukrył w rabacie.
Był to paragon. Rozmazany i zniszczony, ale czytelny. Data i miejsce się zgadzały. Lista zakupów też. Z drobnym wyjątkiem. Było na niej dziewięć, a nie osiem produktów.
Anna była wtedy w domu, a ktoś bardzo się napracował, aby to ukryć. Ktoś, dla kogo kupiła dziewiąty produkt. 

Minęły cztery miesiące od zaginięcia. Choć codzienność brutalnie wyciągała go z tęsknoty i rozpaczy, to każdy piąty dzień miesiąca, boleśnie go tam wrzucał. Ten dzień oznaczał, że minął kolejny miesiąc.
Więcej słońca i wyższe temperatury wielu napełniały optymizmem. Nie jego. Nie potrafił...

więcej

mniej

2

Link