„Światu nie mamy czego zazdrościć” Barbary Demick to książka, która powinna trafić w ręce każdego, kto narzeka na codzienność. To nie jest tylko lektura dla miłośników reportaży o Dalekim Wschodzie, to poruszające świadectwo życia w miejscu, gdzie codzienność oznacza walkę o przetrwanie, a rzeczywistość, którą znamy, wydaje się nieosiągalnym luksusem.
Demick prowadzi nas przez świat, który zazwyczaj pozostaje w cieniu, czyli zamkniętą, brutalną rzeczywistość Korei Północnej, widzianą oczami zwykłych ludzi. Ich historie są przejmujące i smutne, ale przede wszystkim prawdziwe. Głód, strach i reżimowa propaganda… wszystko to składa się na życie, w którym człowiek nie ma prawa do własnych myśli, a nawet marzenia mogą stać się wyrokiem śmierci.
Czytając, trudno nie odczuwać wdzięczności za rzeczy, które na co dzień wydają się oczywiste tzn. możliwość wyboru, wolność słowa, pełną lodówkę. Ta książka otwiera oczy, a jej lektura pozostawia po sobie trwały ślad. To nie jest tylko reportaż, to spojrzenie na świat, który istnieje tuż obok, ale którego często nie chcemy dostrzec. Może właśnie dlatego warto go odkryć? Zajrzeć do środka choć na chwilę, choćby tylko poprzez tę książkę.

„Światu nie mamy czego zazdrościć” Barbary Demick to książka, która powinna trafić w ręce każdego, kto narzeka na codzienność. To nie jest tylko lektura dla miłośników reportaży o Dalekim Wschodzie, to poruszające świadectwo życia w miejscu, gdzie codzienność oznacza walkę o przetrwanie, a rzeczywistość, którą znamy, wydaje się nieosiągalnym luksusem.
Demick prowadzi nas...

„Pod jednym niebem” to książka, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. To świadectwo życia w Korei Północnej, widziane oczami dziecka, które od najmłodszych lat musiało walczyć o przetrwanie. Jeśli miałabym wskazać jeden motyw, który najmocniej wybrzmiewa na kartach tej opowieści, byłby to głód, nieustanny, wyniszczający, odbierający godność i człowieczeństwo.
Joseph Kim opowiada o codzienności, w której zdobycie garści ryżu staje się sprawą życia i śmierci. To przerażające, jak dramatyczne były tamte czasy i jak niewiele wciąż wiemy o losach ludzi żyjących pod reżimem, gdzie głód stał się narzędziem kontroli.
Lektura tej książki otwiera oczy i zmienia perspektywę. Sprawia, że nasze codzienne problemy wydają się błahe wobec tego, co przeżywają ludzie w Korei Północnej. „Pod jednym niebem” to opowieść, która wyciska łzy, zmusza do refleksji i wyciąga z nas emocje, o których istnieniu często nie mieliśmy pojęcia.
To nie jest łatwa książka, ale właśnie dlatego tak ważna. To głos, którego trzeba wysłuchać.

„Pod jednym niebem” to książka, która nie pozwala przejść obok siebie obojętnie. To świadectwo życia w Korei Północnej, widziane oczami dziecka, które od najmłodszych lat musiało walczyć o przetrwanie. Jeśli miałabym wskazać jeden motyw, który najmocniej wybrzmiewa na kartach tej opowieści, byłby to głód, nieustanny, wyniszczający, odbierający godność i...

„Córkę Hadesa” można pochłonąć w jedną, magiczną noc. Przywołuje uśmiech, czasem wyciska łzy, a Heidi, ta przesłodka ciamajda, rozgrzała moje serce swoją “niewinnością” i urokiem. To opowieść na pokrzepienie duszy, bo przecież nie jesteśmy demonami i duszę mamy… choć w tym przypadku Podziemie skrywa w sobie więcej uczuć, niż kiedykolwiek byśmy przypuszczali. Polecam szczególnie tym, którzy chcą na chwilę oderwać się od śmiertelnego świata i uciec w piękną, niewinną, lekką historię.

„Córkę Hadesa” można pochłonąć w jedną, magiczną noc. Przywołuje uśmiech, czasem wyciska łzy, a Heidi, ta przesłodka ciamajda, rozgrzała moje serce swoją “niewinnością” i urokiem. To opowieść na pokrzepienie duszy, bo przecież nie jesteśmy demonami i duszę mamy… choć w tym przypadku Podziemie skrywa w sobie więcej uczuć, niż kiedykolwiek byśmy przypuszczali. Polecam...