Zęby smoka

Raija w raz ze swoimi dziećmi przebywać będzie w miejscach mało radosnych. Dla mnie niemiłych. Niech nie zmyli was jakby dywagacja na temat tego co by było gdybyśmy poznali losy blond piękności z Bergen, ukochanej Raijo czy hipoteza tego co by było, gdyby Raiji nie pomyliły się wybrzeża i spędziła czas wspólnie z mężem i Mikkalem. Czytałam zachłannie i niecierpliwie. W tej części warto doczytać do końca, że część ósma nie jest odskocznią czy wypełniaczem fabuły. Nie zaskoczyły mnie nowe znajomości Raiji. Fajnie, że postać jest ciągle taka sama. Nasuwały mi się podczas czytania różne "filozoficzne" spostrzeżenia, więc mnie książki z tej serii inspirują do różnych przemyśleń. Autorka świetnie pisze! Podziwiam.

Pierwsza książka z cyklu ze śnieżnej krainy urzekła mnie opisami przyrody surowej i pięknej, opowieściami o ludziach z koła podbiegunowego, których życie podporządkowuje się rytmem natury. Spodobała mi się opowieść o tych, którym łatwo współczuć i którym szczerze kibicuje się w tym, aby zaznali choć szczypty szczęścia. Jak miło, że w "Wolności w okowach" znowu jesteśmy często w osadzie Lapończyków. Autorka pisze znakomicie! UWAGA! Odbiór każdej z części nie ma nic wspólnego z tłumaczami książki. Zauważyłam, że są różni, ale przecież to nie oni wymyślili fabułę! Nie widzę jakiejkolwiek różnicy w tłumaczeniach różnych osób. Przypomnę jednak, że w przypadku tłumaczeń Alice Munro już tak nie jest. Na szczęście książki Pedersen to ambitne jednak "czytadełka". Odpoczywam i w pełni przenoszę się w świat przedstawiony przez Pisarkę. Ani na chwilę nie pozwolono mi bujać w obłokach, myśleć o swoich kłopotach, sprawunkach, wspomnieniach. Czytając jestem tam- w krainie zapożyczonej wyobraźni. Tworzą się w moim umyśle obrazy tak silne, że prawie stają się sennym wspomnieniem, faktem z przeszłości na pewno emocjonalnej. Bo to największy atut talentu Autorki- wyzwalanie w Czytelniku emocji klarownych, zamierzonych, które przychodzą z taką łatwością... Koniec książeczki przeczytałam ledwo ledwo, ale łapczywie. Łzy wylewały się z oczu i płynęły nieprzerwanie. Nie miałam ochoty nawet mrugnąć by nie przerwać czytania. I pokochałam Reijo i Raiję. Bardzo się cieszę, że tyle przede mną! Nigdy nie umiem przewidzieć co się wydarzy.

Córka Liv, Maria, jest tak inna od swojej matki! Dobrze jest to pokazane. Dumna, otwarta i wesoła. Fajnie pokazany moment, w którym zderzyła się z brutalną rzeczywistością. A zakończenie znowu w takim stylu, że chce się wiedzieć już, natychmiast, co będzie dalej.

Saga o Ludziach Lodu to mocno porywający, literacki tasiemiec. W ktorym, ku wlasnemu zaskoczeniu, sie zakochalem. Rzadko pisze opinie na temat ksiazek z tej serii, bo sa dosc krotkie - opowiadaja interesujace przygody Ludzi Lodu w niezbyt obszerny sposob, jednak wyjatkowo wciagajacy. I czesto wlasnie kazda kolejna ksiazka skupia sie na innych bohaterach z rodu, wiec to zdecydowanie pomaga utrzymać zainteresowanie i jednoczescie pozwala czytelnikom zblizyc sie do tak wielu czlonkow z rodziny Ludzi Lodu. Na tomie dwudziestym nieco trudno polapac sie w relacjach pokrewieństwa bohaterow, jednak drzewo genealogiczne, ktore znajduie sie na poczatku kazdej ksiazki, ktore autorka tak skrupulatnie uaktualniala z kazda nowa ksiazka, okazuje sie w tak wielu momentach idealnym pomocnikiem. Dlaczego zdecydowalem sie zostawic opinie wlasnie ‘Skrzydłom kruka’? Odpowiedz jest prosta - autorka pierwszy raz w serii tak wiele stron w jednej ksiazce poswiecila na typowo historie fantasy. Sa upiory, zjawy, zaklecia, duchy. Owszem, to nic nowego w serii, jednak mam wrazenie, ze Heike Lind z Ludzi Lodu zaczarowal nawet sama autorke, zeby dala mu tak ciekawa historie. Heike pojawil sie w poprzedniej ksiazce i zeby nie spojlerowac, mnie rowniez urzekl swoja smutna historia, ktora, mam nadzieje, spotka swoj happy end. Ksiazki w tej serii sa krotkie. Zadna, przynajmniej do tej pory, nie liczyla sobie wiecej niz dwiescie czterdziesci stron. Autorka jednak miala literacki rozmach i glowe do ciekawej historii i potrafila wszystko ladnie i zgradnie umiescic w takim chudzielcu. Milo przyznac, ze jestem juz przy tomie dwudziestym a nadal z duzym zainteresowaniem poznaje kazdego nowego czlonka rodu Ludzi Lodu. Margit Sandemo dosc szybko posuwa tytulowy ród do przodu i z kazda przeczytana ksiazka mam wrazenie, ze sam osobiscie staje sie jego czescia!

Pierwszy raz sięgnęłam po Sage. Być może nie jest to wybitne dzielo, ale czytam dla siebie, nie dla chwalenia się "jakie to ja madre tutuly czytam". O krajach Skandynawskich sprzed ponad 100 lat nie wiem nic, wiec nie potrafie określić na ile opisy sa prawdziwe. Wiem tylko, że trochę he zainteresowały mnie dalsze losy Elizabeth. Sięgnę po kolejna część, zobaczymy czy dotrwam do końca sagi. Dopisane po miesiącach- doczytałam sagę do końca ;)

Czytając tę część, miałam w głowie wszystkie te sceny z filmów i bajek, gdzie bohaterowie byli poddawani wszelkim próbom charakteru i woli. Tylko najczystsza osoba może przejść wszystkie próby zwycięsko. Jak do tej pory, była to chyba najbardziej mistyczna część. Mieliśmy wszystkich dotkniętych z Ludzi Lodu w formie duchów oraz bóstwa pierwotnego plemienia. Dodatkowo Daniel nie pozwala nam do końca uwierzyć, że to faktycznie się wydarzyło. Ja jednak jestem zdania, że tak.

𝐁𝐀𝐑𝐃𝐙𝐎 𝐃𝐎𝐁𝐑𝐀 𝐉𝐀𝐊𝐎 𝐂𝐀Ł𝐎ŚĆ ⵑ Ktoś się pozbywał, a ja przygarnęłam całą serię, nie lubię jak książki trafiają na śmietnik. Cholibka jak już nie chcesz jakiejś książki u siebie, chociaż nie rozumiem skoro jakoś się u ciebie znalazła, to odnieś ją do biblioteki czy przekaż komuś, kto chętnie przeczytaj. Są też firmy, które skupują stare książki, ale na boga nie wyrzucaj na śmieci albo nie pal nimi w piecu o zgrozo 😬 Zawsze znajdzie się ktoś kto je przyjmie. 𝐒𝐄𝐑𝐈Ę 𝐏𝐎𝐋𝐄𝐂𝐀𝐌 ⵑ

Pierwszy tom sagi, którą dostałem w prezencie od serdecznej Przyjaciółki. Przyznaję, dość długo zeszło zabranie się za czytanie Spodziewałem się czegoś rzewnie-romansidlanego, a tu TAKIE zdziwienie in plus! Miejscami - istny hardkor typu kazirodztwo! I te rytuały, obyczaje, typu.... przeciąganie rodzącej :) i te określania, jak np "dziecko odesłało wody" :) Świetnie napisane, czytam dalej.

Wyczekiwałam kolejnej części cyklu Czarne Kamienie niemalże z utęsknieniem za fascynującym światem rodziny Krwawych SaDiablo, w którym kobiety zawsze są górą, dzięki czemu, jak mawia Lucivar, pozytywnie wpływa to na mięśnie nóg (ech ta jego prostolinijność myślenia!) i z niecierpliwą ciekawością, nie czy, ale czym tym razem zostanę zaskoczona. I zostałam, aż dwa razy! Pierwszy raz spokojnym początkiem wprowadzającym w codzienne, domowe życie bohaterów. Takim na wskroś zwykłym, przeciętnie plebejskim, w którym emocje znane również bardzo dobrze ludziom, przejmowały ster zachowania. Gdzie język często i gęsto w nieświętych słowach wyrażał osiągane szczyty emocji. Świat niemalże bez magii, nie licząc używanego Fachu do codziennych, rutynowych czynności. W którym senior rodu SaDiablo, Wielki Lord Piekła usunął się życia publicznego w cień bibliotecznych regałów w Stołpie, stając się ich historykiem i zastępcą bibliotekarza, ustępując miejsce młodej parze władców Królestwem Daemonowi i Jaenelle. Sielsko-anielski obrazek codziennych, drobnych kłopotów, rozwiązywalnych problemów, troski o członków rodziny i poddanych, ale i radości bycia u boku kochanej i kochającej osoby. Autorka szczodrze ozdobiła ten obrazek scenami z małżeńskiej alkowy. Szczęście uśmiechało się z każdej strony kartki i… to było niepokojące. Bardzo niepokojące! I słusznie. Bo tam, gdzie jest szczęście, zawsze znajdzie się ktoś, komu ono stoi kością w gardle i kłuje do żywego w oczy. Ktoś, kto będzie starał się je zniszczyć, zburzyć, unicestwić. I znalazł się. Zawsze się znajduje. W niewytłumaczalnej nienawiści do Krwawych, których obwiniał za swoje wszystkie nieszczęścia, klęski i niepowodzenia, przygotował niespodziankę-pułapkę. To co wydarzyło się po jej uruchomieniu, było drugim zaskoczeniem. Od tego momentu skończyły się żarty, a zaczęła walka o życie. Tym razem główną bohaterką wydarzeń ślepy los uczynił krewną SiDiablo, byłą prostytutkę Surreal. Wplątana w wiele warstw sieci marzeń i wizji utkanych przez trzy Siostry Klepsydry, miała niewielkie szanse na wyplatanie się, bo każde użycie Fachu zamykało kolejne drogi powrotu, raniąc jednocześnie rykoszetem. Ale najciekawsze było to, że ich forma zewnętrzna była bardzo niewinna i kusząca jak chatka z piernika w bajce o Jasiu i Małgosi, ale za to z niespodziankami i regułami jak miniaturki inferno w przerażającym filmie „Cube”. Tocząca się wewnątrz gra trzymała w napięciu do końca, fascynując mnie pomysłowością i podsycając niepoprawną ciekawość – kto będzie kolejną ofiarą? Informacja na znalezionej kartce nie pozastawiała złudzeń jej uczestnikom: "Każde użycie Fachu powoduje zapieczętowanie wyjścia i nie można już z niego korzystać. Kiedy ostatnie wyjście zostanie zapieczętowane, dom was pochłonie i zostaniecie z nami na zawsze." Pomysłodawca tej formy zemsty zapomniał kim są Krwawi, do których wysłał zaproszenia do gry, kim jest rodzina SaDiablo, kim jest wreszcie Daemon i Jaenelle. Ten początkowy obrazek sielskiego, rodzinnego życia, mógł zmylić każdego. Zmylił i mnie. http://naostrzuksiazki.pl/

Ja jestem zdecydowanie fanką Czarnych Kamieni☺️ Myślę że jeszcze coś poczytam z dodatków do serii. Bywają też momenty nudne w książce,dużo okrutnych scen, ale podoba mi się całościowo ten świat tam🙂 Jest mroczny i wciągający. Fabuła jest oełna zwrotów akcji i intensywnych relacji między bohaterami. Magia, polityka i osobuste dramaty przeplatają się ze sobą i tworzą naprawdę unikalną mieszankę😊

Andrea w domu swoich krewnych styka sie z przeszloscia na ktora nie byla przygotowana jednak poznajac ja jest pod jej wielkim urokiem i robi wszystko by to co bylo zle powiedziane o przodkach zostalo naprawione. Dosc ciekawa historia i spedzilam przy niej mile chwile.

Jak wyglądałoby życie, gdybv podejmować w nim tylko złe decyzje i uważać je za wolność? Ta książka to odpowiedź. Główną bohaterkę cieżko polubić, jest ona dość mono tematyczna i książkę można byłoby spokojnie przechrzcić na "Pamiętnik azjatyckiej nimfomanki", na szczęście nie jest zbyt wulgarnie napisana Mam mieszane uczucia czy warto polecić tę książkę.

Jakiś czas temu otrzymałam od znajomego pewną czytelniczą nominację. Nie wyrobiłam się co prawda w terminie, ale wyrobiłam się z nią w ogóle 😁 „Zapomniany pergamin” to fikcja literacka, zawierająca jednak postacie historyczne oraz pewne wydarzenia z przeszłości (np.mowa tu o papieżu Janie XXIII, Czechu Janie Husie, czy znanym w tamtych czasach architekcie Ulryku von Ensingenie). Akcja dzieje się w XV wieku, w Niemczech. Książka opowiada o pewnym dokumencie, którego posiadaczką jest piękna Afra. Okazuje się, że skrywa on okropną prawdę o przeszłości Kościoła. Nasza główna bohaterka ma wiele przygód związanych z tym pergaminem. Stopniowo poznaje całą prawdę, sama biorąc udział w niejednej intrydze. Ciekawy pomysł na fabułę, jednak akcja rozkręca się bardzo powoli. Dla mnie za wolno. Samo zakończenie takie nagłe i dla mnie niesatysfakcjonujące. Za to polubiłam Afrę😉- odważną i pełną determinacji kobietę, której los też nie oszczędzał w młodości. Ocena 6/10.

W porównaniu z pierwszym tomem serii, "Świat Nocy 2" jest bardzo dobry. Jest to kolejny tom, w którym znajdziemy 3 opowiadania ze świata magii, wampirów, wilkołaków i zmiennokształtnych. Książka typowo młodzieżowa, ale może spodobać się tez dorosłym. Pierwsze opowiadanie, "Wybrani", jest zdecydowanie najlepszą historią w tym tomie. Jej główną bohaterką jest 17-letnia Rashel Jordan. Dziewczyna jest zwyczajną śmiertelniczką. No, prawie zwyczajną... To, co odróżni ją od normalnych ludzi, jest jej profesja. Dziewczyna bowiem jest... łowczynią wampirów. Do tego zabójczo skuteczną. Jest postrachem istot ze świata nocy. Jednak co zrobi Rashel, gdy na swojej drodze spotka istotę na którą poluje, ale której nie będzie w stanie zabić? Co zrobi, gdy spotka najpotężniejszego i najbardziej niebezpiecznego wampira, Johna Quinna? Co zrobi, gdy zrozumie, że kocha swojego śmiertelnego wroga? Opowiadanie jest wciągające, mroczne i niebezpieczne. Mnie bardzo się podobało. Drugie opowiadanie, "Anioł ciemności", jest nieco słabsze od pierwszego, ale również szybko wciąga. Tym razem towarzyszymy nie wampirom a czarownicą. Głównymi bohaterami tej historii jest nieśmiała 16-letnia Gillian Lennox, jej o kilka lat starszy kolega David Blackburn oraz reprezentujący świat nocy tajemniczy Anioł, który towarzyszy dziewczynie jako powiedzmy jej anioł stróż. Opowiadanie jest bardzo dobre, wciągające, klimatem wpasowujące się w obecny halloween. Przyjemna lektura. Ostatnie, najsłabsze opowiadanie w tej książce ("Pakt dusz"), to historia 17-letniej śmiertelniczki Hannah Snow, która odkrywa, że jest tzw. Starą Duszą - dziewczyna, a konkretnie jej dusza, co jakiś czas na nowo się odradza, czyli krótko mówiąc, przechodzi reinkarnację. Oprócz Hannah w opowiadaniu potkamy również psychologa Paula Winfielda oraz reprezentanta świata nocy, wampira Thierry'ego Descouedres'a. To opowiadanie jest najsłabsze, co prawda też szybko wciąga, jest dynamiczne, bez przerwy coś się dzieje, ale jak dla mnie jest ono nieco skomplikowane. W tym opowiadaniu spotykamy wszystkich głównych bohaterów z pierwszego tomu Świata Nocy. Przy drugim tomie autorka Świata Nocy dobrze się spisała. Pierwsze opowiadanie zachwyca, następne są nieco słabsze, ale porównując marny pierwszy tom, tu mamy naprawdę duży przeskok. Jest mroczniej, jest niebezpieczniej, historie mają głębszy sens, lepszą fabułę, nie są pisane na odczepnego, czyta się je z fascynacją a nie z rozczarowaniem. Ja czuję się usatysfakcjonowana i mimo, że jest to książka dla młodzieży to polecam ją również tym starszym miłośnikom wampirów i istot nie z tego świata.

Palmer zawsze mnie intrygował. Jego pomysły na thrillery medyczne najczęściej były z najwyższej półki. Dorównuje takim pisarzom jak Robin Cook, czy Tess Gerritsen. Plusy: - ciekawy pomysł na fabułę, co powoduje deformację twarzy i ataki szału; - trzy historie, trzech bohaterów, wszystko wzajemnie powiązane; - dobrze wykreowani bohaterowie Matt, Nikki i Ellen; - stary sprawdzony schemat na fabułę, przewidywalny, ale wciągający; - przeciwnicy szczepień będą zachwyceni przytaczanymi tutaj argumentami dlaczego nie wszystkie szczepienia są potrzebne; - pokazanie że tam gdzie chodzi o duże pieniądze życie ludzkie ma niewielką wartość, a „króliki doświadczalne” w osobach ludzi są niezbędne; - dużo dynamiki, akcji, bezpośrednich starć i konfrontacji; - pomimo objętości czyta się szybko i z zaciekawieniem; - zakończenie z pełnym happy endem. Minusy: - szkoda, że prawie od początku wiadomo kto za tym wszystkim stoi; - trochę zbyt niezniszczalni bohaterowie wychodzący cało z każdej opresji. Ogółem książka dobra.

Ostatni tom młodzieżowej historii ze świata nocy plasuje się pomiędzy dwoma pierwszymi - jest lepszy od pierwszej części ale dużo słabszy od drugiej. Ocenowo daję tak z 6 i pół gwiazdki. Podobnie jak w poprzednich dwóch tomach, mamy tu 3 opowiadania. Pierwsze, "Łowczyni", opowiada o 16-letniej Jez Redfern, która jest pół człowiekiem, pół-wampirem. Odchodzi ona ze świata nocy i zamieszkuje u zwykłych ludzi, u rodziny brata swojej matki. Tam poznaje 16-letnią kuzynkę Claire, która ma niezwykłe moce. Bohaterami tego opowiadania są m.in. Jez, wampir Morgead Blackthorn, przedstawiciele ludzkiego gatunku - Claire oraz Hugh Davis, który jednocześnie jest Starą Duszą, czyli kimś, kto co jakiś czas odradza się na nowo (reinkarnacja). Drugie opowiadanie, "Czarny Świt", opowiada o Maggie Neely, śmiertelniczce, która nie uwierzyła w śmierć brata. Dziewczyna przypadkiem trafia do Świata Nocy, gdzie spotyka wiele niebezpiecznych postaci, ale nawiązuje również ciekawe przyjaźnie. Czy uda jej się odnaleźć brata całego i zdrowego? Bohaterami opowiadania są między innymi ludzie Maggie Neely i jej brat Miles, 17-letni wampir, książę i dziedzic tronu sekretnego królestwa - Delos Redfern czy Sylvia, dziewczyna Milesa, która również jest istotą ze świata nocy. Trzecie, finałowe opowiadanie pt. "Światło Nocy" opowiada właściwie o wszystkich przedstawicielach świata nocy, bo występują tu wszystkie gatunku mroku takie jak wampiry, czarownice i zmiennokształtni, ale główną bohaterką tej historii jest nastoletnia Raksha Keller, zwana po prostu Keller - zmiennokształtna. Dziewczyna potrafi przekształcić się w panterę. Ona i jej drużyna składająca się z wiedźmy i wampira muszą ochraniać Ilianę Dominick, która co prawda jest człowiekiem, ale w jej żyłach płynie krew czarownic. Dziewczyna jest tzw. Pierwotną Mocą, która wraz z innymi trzema Pierwotnymi Mocami ma powstrzymać nadejście apokalipsy. Wszystkie trzy historie opowiadają właśnie o poszukiwaniach Pierwotnych Mocy. Nadciąga apokalipsa. Tylko zjednoczona moc czterech istot, o których mówią legendy, może powstrzymać ciemność. Czterech istot, które nie wiedzą jeszcze, że zostały wybrane, by uratować świat ("Jedno z krainy królów dawno zapomnianych. Jedno z paleniska, gdzie się iskra tli. Jedno ze świata dnia, wciąż obserwowane. Jedno ze zmierzchu, gdzie czas nocy nagli"). Dzieci nocy szukają wybrańców, by skierować ich na drogę przeznaczenia... albo zgładzić, by nigdy się ono nie dokonało. Nie wiedzą jednak, że jest moc silniejsza od magii, silniejsza od nich samych. Że miłość zmieni ich plany i na zawsze odmieni ich życie... Myślę, że te książki spodobają się nastolatką. Ja gdy byłam takim podlotkiem byłam tymi książkami zachwycona 😁Była to bardzo fajna alternatywa dla przesłodzonych wampirów ze "Zmierzchu" - tu jest mrocznie, krwawo, niebezpiecznie... Strach było przewracać kartki tych książek. Po latach, w ogólnym rozrachunku, mogę stwierdzić, że to całkiem przyjemna lektura. Na pewno lepsza niż "Pamiętniki wampirów".

Zacznę od tego, że ciężko nazwać tę powieść horrorem. Być może raz udało się Autorce sprawić, że odczuwałam lęk podczas czytania, niestety częściej irytowałam się zbyt rozwlekłymi opisami, dialogami. Bardzo irytowała mnie również postać Lyn i męża głównej bohaterki. Cóż jeszcze musiało się wydarzyć na ich oczach, żeby uwierzyli w istnienie duchów, etc? Tajemnica domu i ich "upiorów" była całkiem interesująca, ale według mnie, Autorka mogła wcześniej rozwinąć akcję, a nie pod koniec utworu. Uwielbiam klimaty takich miejsc jak Belheddon Hall. Małomiasteczkowość tej okolicy dodała utworowi uroku. Z miejsca polubiłam Nat i Janet - ich osobowość oraz stanowczość. Niestety to chyba tyle, jeśli chodzi o plusy książki. Na koniec dodam, że mimo kilku wtop w owej powieści, chętnie sięgnę jeszcze po twórczość Barbary Erskine.

Ludzie to marionetki, ich życie zależy od energii, energii dawkowanej, kontrolowanej i dozowanej według twardych reguł. Karą za nieposłuszeństwo jest odebranie jej. Mało kto tę karę przeżywa. Są jednak ludzie wolni, ludzie którzy energię wytwarzają w sobie to Dzicy z Dziką energią. To niepożądany element, ścigany przez policję. I jest też tajemniczy Zakład, legenda mówi, że to raj na Ziemi, a dostanie się do niego to największa nagroda dla wybrańców. Ale to tylko legenda... Główną bohaterką jest Łania – to najbardziej Dzika wśród Dzikich, choć sama o tym jeszcze nie wie. Do odkrycia tej tajemnicy droga długa i trudna. Na końcu tej drogi jest wolność dla Łani i świata. Zajawka zapowiada powieść z gatunku fantastyki socjologicznej. Drażni mnie ta mania klasyfikowania wszystkiego i ubierania w poważne, naukowe definicje. „Dzika energia” to po prostu doskonała powieść przygodowa, nic więcej. To rozrywka z wysokiej półki. Świetnie skonstruowana fabuła, dynamiczna, napisana w rytmie werbla. Ta opowieść tętni i dudni od pierwszej do ostatniej strony.

Małgorzata stara się odnaleźć w nowym domu, wśród plotek i barbarzyńskich obyczajów rodziny Grzegorza. Niebawem jednak Grzegorz udaje się na wyprawę z księciem w której znika bez wieści. Małgorzata rusza jego śladem.. Piękna historia o oddaniu, prawdziwej miłości i nieskończonej nadziei. Pióro pisarki jest lekkie i łatwo możemy przenieść się do czasów Małgorzaty i Grzegorza, przeżywając ich przygody. Serdecznie polecam.

Opis tej książki jest bardzo mylący, bo właściwie nie ma tu czarów, a i przesądów czy zabobonów jest niewiele. Tworzą co najwyżej jakieś niejasne tło, więc osoby, które oczekiwały mistycznych klimatów, mogą poczuć się rozczarowane. Książka opowiada o życiu kobiet w czasie I wojny światowej i zaraz po niej, samotności, potrzebie miłości, mierzeniu się z oczekiwaniami społecznymi, dokonywaniu wyborów i przekraczaniu granic moralnych. Po przeczytaniu nie da się uniknąć rozważań dotyczących tego, co nie jest złem, a co już się nim staje. Autorka świetnie pokazuje tę płynną, nieuchwytną granicę. Chyba najlepszym opisem będzie wypowiedź głównej bohaterki - "Dokonałam wyboru i wybrałam siebie". Poza tym bardzo wciąga i czyta się błyskawicznie. Myślę, że warto przeczytać.