Zdumiewający powrót Nory Wells

,,Świat się budzi. W każdym razie próbuje.
Budzi się w małym miasteczku Holdingwell.
Budzi się na Willoughby Street.
Budzi się pod numerem siedemdziesiątym siódmym,
w wysokim domu z czerwonej cegły, z rusztowaniem, które sięga dachu”.

Willa przeciera oczy, pozbywając się tym samym resztek snu. Staje przed oknem i dostrzega kobietę przypominającą ciocię Norę, tajemniczą krewną, którą widywała na zdjęciach, lecz której nigdy nie miała okazji poznać. Nawet pies Louis zdaje się być poruszony widokiem gościem. Ciocia Nora ma burzę rudych włosów i jasną cerę, a pod obszernym swetrem dostrzec można jej chude ciało. Unosi wzrok i spogląda na dom z czerwonej cegły.
Dom, w którym kiedyś mieszkała.

,,Nadzieja czyni z ciebie więźnia. Zapomnij o niej: uwolnij się”.

Pomimo sześcioletniej rozłąki, Ella od razu rozpoznaje mamę. Jest szczuplejsza i wygląda dość mizernie, ale to bez wątpienia ona. Również tata nie ma wątpliwości – Nora wróciła – choć wydaje się trochę zakłopotany i niepewny. Przez sześć lat wiele się zmieniło. Poszedł na odwyk. Zaczął o siebie dbać. Awansował. Nie jest już tym samym człowiekiem, czas go zmienił, stał się silniejszy, lecz spoglądając na Norę, odczuwa ten sam rodzaj tęsknoty i niemocy, co kiedyś. Minęło tyle czasu, odkąd ostatni raz widział żonę. Zaniedbany niegdyś dom odżył, a on sam odnowił relacje z dziewczynkami. Tyle razy wyobrażał sobie ten dzień, moment, w którym znowu się spotykają. Nie miał pojęcia, czy żona żyje, wiedział jedynie, że odeszła z własnej woli. I oto wróciła. Co lepszego mogło go spotkać?

Ella nie może się doczekać spotkania z mamą. Willa wciąż zastanawia się, czy kobieta, którą widziała to aby na pewno ciocia Nora. Ojciec staje przed wyborem. Co stanie się z matką, która pozostała, kiedy wróciła matka, która odeszła?

,,Na zewnątrz w chmurach rozlega się grzmot. Wiatr znów się wzmaga. Ktoś śpiewa What a Wonderful World. Słowa szybują ku nocnemu niebu”.

Dawno nie miałam do czynienia z książką, która tak głęboko by mnie poruszyła, a zarazem tak niewyobrażalnie rozgniewała swoją irracjonalnością. ,,Zdumiewający powrót Nory Wells" był pozycją, którą rezerwowałam sobie w bibliotece od dłuższego czasu. Opis z okładki intryguje, a sama fabuła jest obiecująca… do pewnego momentu. Nie chciałabym zdradzać tego, jak potoczyła się akcja, jednak czytelnikom radzę mieć oczy szeroko otwarte, szczególnie na niektóre zachowania dorosłych. Prosty przykład: czy unikanie zamykania drzwi na zamek w momencie, kiedy mamy w domu lunatykujące dziecko to aby nie przejaw braku podstawowej przezorności? Jedno z takich małych potknięć autorka wykorzystała do tego, by skomplikować fabułę i dodać jej dramatyzmu. A ja poczułam niesmak.

Bardzo podziwiam sposób kreowania postaci, które są uczuciowe, emocjonalne i osobliwe. Każdy z bohaterów ma w sobie coś wyjątkowego, każdy nosi w sobie lęki i nadzieje, w każdym jest trochę goryczy, niepewności i wad. Mała dziewczynka Willa postrzega świat zupełnie inaczej niż jej nastoletnia siostra Ella. Powracająca do domu Nora obawia się tego, jak przyjmie ją rodzina, a Fay, która przez lata nieobecności przyjaciółki opiekowała się jej dziećmi, czuje żal i zazdrość. Tworzą się naturalne konflikty, na scenę wchodzi gniew, zawiść i smutek. Emocje są rzeczywiste, z łatwością można dostrzec ich przyczynę, a jednocześnie trudno zahamować ich skutki.

,,Zdumiewający powrót Nory Wells" krok po kroku odkrywa przed czytelnikiem małe sekrety i tajemnice, co czyni powieść fascynującą i nieprzewidywalną. To, co z początku wydaje się bezzasadne, z czasem nabiera sensu. Szkoda jedynie, że książka nieustannie lawiruje między niezwykle trudnymi tematami, uprzytamniając czytelnikowi, że w tej historii nie ma idealnego zakończenia. Choć z drugiej strony takie właśnie jest życie, prawda? Pokręcone, nieprzewidywalne i zdumiewające. Jak powrót Nory Wells.

,,Świat się budzi. W każdym razie próbuje.
Budzi się w małym miasteczku Holdingwell.
Budzi się na Willoughby Street.
Budzi się pod numerem siedemdziesiątym siódmym,
w wysokim domu z czerwonej cegły, z rusztowaniem, które sięga dachu”.

Willa przeciera oczy, pozbywając się tym samym resztek snu. Staje przed oknem i dostrzega kobietę przypominającą ciocię Norę, tajemniczą...