Wybrałam Allaha. Polki, które przeszły na Islam

Dla mnie większość poruszanych tu kwestii to rzeczy dość oczywiste, znane, powtarzane przecież też wielokrotnie w różnych tekstach psychologicznych. Myślę, że książka powinna być bardziej odkrywcza dla młodszych kobiet - ale tu znowu może zajść niedopasowanie, jako że jej grupę docelową tworzą kobiety właśnie w średnim wieku (40+) - rozmowy odnoszą się do matek i babek należących do pokolenia powojennego. Nie do końca to chyba się spina, bo jednak dojrzałe kobiety te problemy opisywane w książce mają raczej przepracowane.

Krótkie biografie kobiet, które chciały więcej. Chwilami denerwowało mnie przedstawienie jednego wydarzenia z życia opisywanej bohaterki, by za chwilę napisać "ale to będzie już później". Poza tym solidna dawka informacji o nietuzinkowych paniach.

Jakoś tak już mam, że kiedy nie jestem w stanie wybrać się do miejsc, które naprawdę chciałabym odwiedzić, wybieram się do nich za pomocą książek. Tym sposobem przeczytałam już mnóstwo historii osadzonych w Anglii, ale pomyślałam, że warto wreszcie sięgnąć po coś klasycznie podróżniczego. Książka Marty Dziok-Kaczyńskiej to mój pierwszy przewodnik po Wielkiej Brytanii. Nie mam więc porównania, ale nie mam też żadnych wyraźnych zastrzeżeń. Chyba zwyczajnie ufam relacji osoby od lat mieszającej w Zjednoczonym Królestwie i jest ona w moich oczach tym bardziej wiarygodna. Choć bywa ona subiektywna. Sam tekst jest zaś naprawdę przystępny, dostarcza wiedzy w pigułce zarówno z zakresu dziejów Imperium Brytyjskiego czy brytyjskiej kultury, jak i realiów życia czy historii najnowszej. Wiele informacji, jak te dotyczące brexitu, służby zdrowia czy fuknxjonowania rodziny królewskiej, było dla mnie nowością. Ponadto fakty historyczne pozostawiono z furtką do zagłębienia się w nie we własnym zakresie (doceniam też listę "lektur uzupełniających" i nie tylko książkowych rekomendacji dodaną na końcu). Książkę "Anglia. Czas na herbatę" przesłuchałam w wersji audio, ale, kto wie, może pewnego dnia zaopatrzę się w wersję papierową? By mieć wszystkie informacje w niej zawarte zawsze pod ręką?

Słuchałam książki w wersji audiobooka i mam wrażenie, że albo sięgnęłam po nią ponownie, albo widziałam tę historię w jakimś dokumencie. Trudno mi się do tego jednoznacznie odnieść. Cała książka wydaje się trochę chaotyczna — choć jest uporządkowana i chronologiczna, dzięki czemu historia płynie płynnie, nie do końca rozumiem, skąd pochodzą niektóre opisy zdarzeń. Nie wiem, czy to fakty, czy wyobrażenia autora, co sprawia, że niektóre momenty mi się nie „kleją”. Możliwe, że w rozmowach z bohaterami niektórzy próbowali się wybielić lub złagodzić sytuację, co potęguje ten chaos i niepełne zrozumienie. Może to też wynikać z tego, że żyję w innym kraju i nie byłam świadkiem podobnych wydarzeń, przez co mam wrażenie, że rozmówcy autora wprowadzili zamieszanie i pewne nieścisłości. Sama historia jest okropna, nie potrafię pojąć, jak ktoś może oszukiwać otoczenie, manipulować własnymi dziećmi i robić to wobec innych ludzi. Mamy prawa człowieka i dziecka, żyjemy w Europie, w cywilizowanym świecie, a mimo to nie potrafimy poradzić sobie z przemocą fizyczną w pełnej rodzinie. Pytanie, jak uchronić dzieci przed matką, przed opuszczeniem i tym, że „dobro dzieci” dla każdego znaczy coś zupełnie innego.

Chcecie wiedzieć jak bardzo podły, zdemoralizowany, zdeprawowany i obrzydliwy jest świat polityków i tak zwanego show-biznesu? Jeśli tak, to zapraszam do sięgnięcia po „Nie pytaj…”, bo to książka naszpikowana informacjami o „wielkim świecie” polityki, klanie Kennedych i o kobietach, które zniszczyli. Dowiedziałam się bardzo wiele, może aż za wiele… O przedmiotowym traktowaniu kobiet, zabójstwach, gwałtach, o wykorzystywaniu innych. Najciekawsze były dla mnie rozdziały dotyczące Marilyn Monroe i jej związkach z braćmi Kennedy, chociaż o niej, niestety, było najmniej. Wstrząsnęła mną też historia Rosemary Kennedy, niewinnej dziewczyny poddanej okrutnemu zabiegowi lobotomii i ukrytej przed światem, aby nie przynosiła wstydu. Miałam też kompletnie inne wyobrażenie o Jackie Kennedy, a po lekturze tej książki bardzo wiele straciła w moich oczach, poczułam nawet niesmak czytając o niektórych sytuacjach, w jakie była uwikłana. Rodzina Kennedych przesiąknięta duchem irlandzkiego, patriarchalnego w najgorszym wydaniu, katolicyzmu (nie wiem jak można deklarować wiarę w Boga i jednocześnie dopuszczać się tak haniebnych czynów, których z pewnością Bóg się brzydzi?) zawsze szła po trupach do celu. Zapatrzeni w siebie i swoją „wyjątkowość” nie zważali na innych. Bezkarni, z patologicznym genem rozwiązłości… Taki obraz wyłania się z będącej reportażem opowieści autorki. Zawsze wiedziałam, że pod pięknymi twarzami polityków i za ich wzniosłymi słowami może kryć się (i kryje) fałsz oraz drugie dno (właściwie to szambo). Lektura tej książkami tylko mnie w tym utwierdziła. Mimo ciekawej treści, było parę rzeczy, które mi się nie podobały . Na przykład sposób skomponowania rozdziałów. Dla mnie chaos. Autorka przeskakiwała z jednego tematu na drugi, w pewnym momencie nie potrafiłam się odnaleźć i połapać w nazwiskach, datach i wydarzeniach. Również sposób przedstawienia niektórych pokrzywdzonych kobiet nie do końca mi odpowiadał. Czytając nie czułam czasem do nich ani krzty sympatii… Wydawały mi się takie… puste. Według mnie, nie do końca też było tak, że wszystkie z nich były bez żadnej skazy. Mimo tych małych minusów naprawdę warto sięgnąć po ten tytuł. Ja nie żałuję.

Historia nie jest szokująca, jeśli wcześniej czytało się choć jedną książkę o narkomanie. Mimo to i tak oceniam tę pozycję jako dobrą, bo jest wciągająca. Opisy przeżyć w więzieniu i tego, co do tego więzienia doprowadziło główną bohaterkę były bardzo interesujące.

Prowokacyjnie nadany tytuł skrywa rzetelny, choć krótki reportaż. Jednak jest długość jest wystarczająca, aby zbudzić niepokój czytelnika. Nie potrafię tej książki polecić, mimo że arcyciekawego tematu, bo jest zwyczajnie bardzo trudna. Momentami słuchało mi się audiobooka po prostu przykro i z dużą ilością empatii wobec opisanych zmarłych. Na pewno moja wiedza na główny temat (i poboczne) uległa rozszerzeniu, ale dodam na koniec: czytasz na własne ryzyko.

Obrzydliwa zbrodnia, która zbulwersowała całą Polskę. Żyliśmy tym mordem, dopóki specjalna jednostka / wydział Policji nie złapał tego psychopaty. Chwała im za to, że nie odpuścili, dali z siebie wszystko. To dzięki ich niezłomności Kajetan został postawiony w stan oskarżenia i osadzony. Myślę, że będąc na wolności zrobił by to kolejny raz, bo tak jego chora natura funkcjonuje. Ten jego zachwyt nad postacią Hannibala Lectera...ta jego ciekawość smaku ludzkiego mięsa i w ogóle-odebrania komuś życia... Autorka świetnie opisuje tą przykrą historię, przybliża nam postać Kajetana-pana bibliotekarza o ego wyższym niż Mount Everest, spokojny, cichutki i wycofany chłopak...a w jego głowie samo zło i zachwyt nad zbrodnią. Z dobrego domu. Wpływowego domu...Autorka przybliża nam pościg za mordercą nauczycielki włoskiego, krok po kroku aż do samego końca i procesu. To nie jest łatwa i przyjemna lektura, ale jest dobrze skonstruowana, przejrzysta. Mogę śmiało polecić!

Marek Sekielski WSPÓŁUZALEŻNIONE  Reportaż czy też seria rozmów. Autor jest znany większości ludzi w Polsce, a wśród uzależnionych słyszał o nim chyba każdy. Wiem, bo o to pytam.  Wciągające rozmowy głównie z kobietami, bo ich ten problem najczęściej dotyczy. Na dziesięć współuzależnionych nowe życie zacznie jedna. Reszta żon, partnerek, matek tkwi w patologicznej sytuacji, która wyniszcza całą rodzinę. Nie można ich za to winić. Może dla patrzących z zewnątrz sprawa jest klarowna i prosta. Tymczasem problem współuzależnienia jest nie tylko złożony, ale stanowi właściwie całą grupę nieprawidłowości, zaburzeń, to rodzaj jednostki chorobowej. W związku z tym, że w Polsce alkoholizm i inne nałogi są bardzo częste, kobiet które utkwiły w tej patosytuacji jest tysiące. Warto zrozumieć, skąd i na czym to polega, bo to wcale nie jest proste ani oczywiste.  Zachęcam do przeczytania, żeby zrozumieć i wiedzieć. Poza tym może tym sposobem uda się komuś pomoc. Pomyślałam,  że będę polecać tę książkę innym, bo czasem taki tekst i uświadomienie sobie problemu może pomóc poszukać dla siebie terapii i wyjść z na prostą.  Pamiętam wiele takich kobiet i kiedyś nie umiałam ich zrozumieć. Teraz jest mi łatwiej,  bo lata doświadczenia w pracy robią swoje, choć wciąż zdarzają się sytuacje, gdy brakuje mi słów.  Wspominam panią, która bała się o męża. Nie chciała, żeby wychodził z domu, bo mógł spotkać kolegów, z którymi zacząłby pić i w związku z tym zniknąć z domu na jakiś czas. Dlatego robiła wszystko, żeby pozostawał z nią, pod jej kontrolą, w ich mieszkaniu. Kupowała mu alkohol, żeby pił go w domu sam, a nie gdzieś z kolegami. W sklepie, do które chodziła na zakupy każdego dnia myślano, że to ona jest alkoholiczką. Pamiętam też młodą kobietę ślepo zakochaną w swoim mężu. Mąż stracił ogromne sumy pieniędzy w grach hazardowych. Okradł ojca, z którym prowadził interes. To były naprawdę duże pieniądze. Do tego był alkohol i imprezy. Ta kobieta była "oporna"na wszystko, co złego zrobił jej mąż. Nawet to, że zaraził ją kiłą niczego nie zmieniło. Klapki na oczach. Nie wiem, jak potoczyły się jej losy.  Pamiętam też, jak kiedyś uniosłam się mówiąc "co pani wyprawia!". Głupio mi potem było, ale początkowałam w zawodzie. Przyszła do mnie z mężem, żeby go leczyć z alkoholizmu. Z naszej trójki wszyscy chcieli jego zdrowienia za wyjątkiem jego samego. Pił ciągami, a wtedy nie chodził do pracy. Był "cieciem" i sprzątał na osiedlu. Jego żona chodziła do pracy za niego, gdy wpadał w kolejny ciąg picia. Współuzależnienie nie ma związku ze statusem społecznym, wykształceniem czyli jest "bardzo demokratyczne". Nie należy go kojarzyć z "patologią", biedą, brakiem wiedzy. Kobieta może być prezesem korporacji, adwokatem czy lekarką i też wpadnie. Rzecz w deficytach wyniesionych z dzieciństwa, braku umiejętności w stawianiu granic, często też poczuciu osamotnienia w chorobie uzależnienieniowej partnera. Nie twierdzę,  że po przeczytaniu książki można stać się specjalistą od tematu, ale jeśli uda się choć trochę go zrozumieć, to nie będzie to zmarnowany czas.  

Bardzo ciekawy reportaż. Nie tylko o szwedzkim socjalu i polskich rodzicach, ale też o współczesnej Szwecji, tej realnej. Autor porusza wiele różnych spraw, bardzo delikatnych. Bo jak to zwykle jest - nic nie jest oczywiste, i szwedzki socjal nie jest ani taki zły, jak go niektórzy przedstawiają, ani taki idealny, jaki mógłby być. Trudno też powiedzieć jacy są rodzice, którzy wchodzą z nim w konflikt i tracą dzieci. Na mnie najbardziej robi wrażenie, że, jak wynika tez z tego reportażu, pomimo, że jest tam tak duży napływ imigrantów, a może właśnie dlatego -społeczeństwo jakby się rozwarstwia na szwedzkie i nie-szwedzkie. Ale to pewnie tez się zmienia. Z jednej strony życie jest dużo łatwiejsze, a z drugiej dużo trudniejsze; jak zawsze pomaga znajomość języka, przepisów, i pewien poziom dobrostanu. Im więcej się pracuje, im mniej snu, tym też mniej tolerancji na zachowanie dzieci; tym pewnie trudniej być elastycznym i reagować odpowiednio. Tym bardziej po dzieciństwie w Polsce, gdzie raczej nikt nie respektował kiedyś praw dzieci. A i dzisiaj też te prawa dziecka do własnego wyboru nie są respektowane w Polsce, nawet szkoła publiczna ma raczej charakter pruski-przemocowy. A rodzice szarpiący dzieci w miejscach publicznych, krzyczący na nich, wciskanie jedzenia na siłę- to nadal codzienność.

Przeczytałam już trzecią książkę o życiu Marii Callas. Poprzednie to: Alfonso Signorini "Callas. Zbyt dumna, zbyt krucha" i Gill Paul "Maria i Jackie. Każda z nich była inna, ale każda też w znaczący sposób skupiała się na życiu prywatnym słynnej diwy. Nie inaczej zrobiła Daisy Goodwin. Jej życie prywatne było na tyle interesujące, że ciężko od tego uciec, a w wielu opiniach podnoszone jest to jako zarzut. Taki już beletryzowanych biografii. Pisarka najbardziej skupiła się na romansie Marii Callas z Arystotelesem Onassisem. Mocno jednak podkreśliła to porozumienie greckich dusz na obczyźnie oraz ich trudne i biedne dzieciństwo. Wydaje się, że te dwa fakty bardzo ich zbliżyły. Do tego doszły temperamentne charaktery i płomienny romans stał się faktem. Zalety tej powieści dopatruję się w przedstawieniu podejścia diwy do jej pracy: dążenie do perfekcji, wchodzenie w role, pokazanie ciężkiej codziennej pracy ze swoim głosem. Daisy Goodwin przedstawia Marię Callas w poruszający sposób nie tylko jako genialną śpiewaczkę, ale również kobietę samotną, spragnioną miłości i ostatecznie głęboko nieszczęśliwą. Świetnie pokazuje atmosferę luksusu i przepychu, jakimi otoczył ją Onassis oraz umieszcza na kartach powieści wiele znanych osób wywodzących się z bogatych elit, kręgów władzy i Hollywood. Callas to na pewno osoba bardzo złożona, jednocześnie wrażliwa kobieta i artystka, która całe życie zabiegała o miłość, akceptację i uznanie zarówno w rodzinie jaki i na scenie. Talent i ambicja walczyły w niej z ogromną potrzebą miłości i strachem przed samotnością. Pełna emocji i sprzeczności wydaje się bardziej ludzka. Fascynująca opowieść o legendarnej śpiewaczce.

Przeczytałam z ciekawości, mimo, że nie znam już żadnej osoby uzależnionej, bo ta, którą znałam przegrała w ubiegłym roku. Ta książka z jednej strony jest optymistyczna, bo tu są pozytywne historie tych, którym się udało. Z drugiej strony jak raz wdepniesz, to jesteś w tym do końca życia, a zaczyna się niewinnie.

Książka porusza temat wagi ciężkiej i to dosłownie - otyłości skrajnej olbrzymiej. Pozycja ta zmusza do refleksji, poruszone zostały w niej ważne kwestie. Autorka oddała głos osobom otyłym jak i również przedstawicielom różnych instytucji. Po skończonej lekturze czuję lekki niedosyt. Myślę, że można było wycisnąć więcej z tego tematu. Na minus irytujące i zupełnie niepotrzebne oznaczenia w nawiasach dotyczące śmiechu rozmówcy (w dwóch rozdziałach było tego od groma). Mam mieszane odczucia co do okładki - przyciąga uwagę, ale głowy manekinów bez oczu mnie od niej odrzucają. Ode mnie mocne 7,5/10.

„Najgorsze randki świata” są świetne pod względem językowym, pełne subtelnych spostrzeżeń oraz humoru. Stylistycznie kojarzą mi się z piórem Dolly Alderton i z przemyśleniami Carrie Bradshaw z „Seksu w wielkim mieście”, o której wspomina sama autorka. Bardzo przyjemna lektura, szkoda tylko, że taka krótka (chciałabym więcej!).

Reportaż przedstawia bagatelizowane historie obywateli Sahary Zachodniej. To nie tylko opowieść o katordze, jaką muszą znosić kobiety wychowane w religii muzułmańskiej, ale także o lekceważeniu i ignorancji wobec ich tożsamości narodowej. Historie zawierają bardzo brutalne i drastyczne sceny przemocy, które mogą być dla czytelnika ogromnym wyzwaniem; jednak ich obecność jest konieczna, aby naświetlić wagę poruszanego problemu.

Czy Wy też macie wrażenie, że żyjemy w kulturze „tabletki na każdą okazję”? Ten post będzie o książce, która sprawia, że po jej zamknięciu zaczynasz inaczej patrzeć na szafkę z lekami w domu swojej mamy czy babci. Przeczytałam „Polskę na prochach” dawno i do teraz mam w uszach echo rozdziału o „babciach chodzących po ścianach”. ​ ​To nie są historie z mrocznych zaułków. To cicha epidemia w kapciach, historie staruszek, które leki przepisane na 2 tygodnie... biorą od 20 lat. Często w tajemnicy przed rodziną, często dzięki lekarzom, którzy wypisują recepty „pod stołem”, dla świętego spokoju. Prawda wychodzi na jaw dopiero w szpitalu, gdy odstawienie pigułek powoduje bezsenność i tak silne objawy odstawienne, że lekarze od razu wiedzą, że mają do czynienia z uzależnieniem. ​Już na studiach patrzyłam na wizyty specjalistów, m.in. psychiatrów, z przerażeniem. Widziałam i widzę mechanizm „szybkiego plastra”. ​15 minut- tyle czasami trwa diagnoza depresji czy zaburzeń lękowych. ​Totalny brak planu- leki są wprowadzane i odstawiane bez należytej opieki. Lata na chemii- to, co miało być wsparciem doraźnym, staje się „protezą” na dekady. ​ ​Oglądałam serial Zabić ból o kryzysie opioidowym w USA i chociaż był dobry, to mnie nie zaskoczył. Utwierdził mnie tylko w decyzji, dlaczego od lat nie mam w domu kablówki. Nie chcę patrzeć na bloki reklamowe, gdzie w każdej przerwie serwuje się nam „lek na wszystko”. Na smutek, na nogi, na brak energii, na wątrobę. Ciekawe, co musiałoby się stać, żeby ludzie się obudzili. Przemysł farmaceutyczny ratuje życie, wiem i szanuję to wielkie osiągnięcie nauki. Jednak dokładnie ten sam przemysł jest też gigantycznym biznesem, który nie zawsze ma na celu nasze dobro. To bolesna lekcja, że świat nie zawsze jest dobry (to mój odwieczny ból duty i rozkmina dlaczego ludzie po prostu nie mogą być dobrzy), a intencje tych, którzy sprzedają nam „szczęście w kapsułce”, bywają różne.

Nie ma na świecie osoby, która nie znałaby Elvisa Presleya. Jego żonę, Priscillę, kojarzyłam głównie z lubianych przeze mnie filmów z Leslie Nielsenem. O ich córce wiedziałam jeszcze mniej. Dlatego też chętnie sięgnęłam po historię Lisy Marie Presley. Większość opowiedziana jest jej własnymi słowami, Riley Keough, jej córka, stworzyła książkę na podstawie nagrań Lisy. W rozdziałach często pojawiają się jej komentarze, uzupełniając relacje mamy. Poznajemy Lisę Marie od jej pierwszych wspomnień, od dzieciństwa w Graceland, utraty ojca aż do dorosłości i macierzyństwa i śmierci... Myślę, że ważną częścią tych wspomnień są właśnie komentarze Riley. Dzięki temu całość ma większy sens i córka często dopowiada ważne wątki. Szczególnie jeśli chodzi o ostatnie lata życia matki. Bardzo dobrze mi się czytało tą książkę i sięgałam po nią z wielką ciekawością. Zainspirowana nią zaczęłam też słuchać twórczości Lisy Marie i żałuję, że nie znałam jej wcześniej. Naprawdę ciekawa i tragiczna historia księżniczki rock and rolla. Dobrze było poznać jej punkt widzenia. Po lekturze jednak największym szacunkiem darzę Riley, wydaje się naprawdę mądrą i silną osobą. Za to straciłam sympatię do Priscilli... Ciekawa jestem czy inni mają podobne odczucia.

Bardzo dobrze zebrane fakty o współczesnej patologi jaką karmieni są przez internet młodzi ludzie. Autor zebrał wszystkie topowe w ostatnich latach kanały i opisał kim naprawdę są ludzie prowadzący je. Większość z nas nie chciałby mieć z żadnym z nich nic wspólnego. Przy pomocy agencji influencerskich usytuowanych w szklanych wieżowcach Warszawy czy Wrocławia (tak jak Friz) hoduje się nic nie umiejących celebrytów, którzy durnowatymi imbami zdobywają sobie wzajemnie zasięgi. Jedni się kłócą o pietruszkę, kolejni to komentują i tak w kółko. A tymczasem wpływy z reklam rosną i w agencjach i w kieszeniach twórców kanałów. Ciekawy jest w książce głos kilku osób, które zajmują się prowadzeniem tych karier. Mnie książka początkowo nie zainteresowała, gdyż doszłam do wniosku, że nie jest mi potrzebna wiedza o ludziach, którzy nic nie wnoszą oprócz głupoty. Po przeczytaniu uważam, że ta książka to ABSOLUTNA lektura dla każdego rodzica. Dziecko bowiem nakarmione przez te internetowe pustaki ich debilizmem może się mocno pogubić. Warto znać wroga.

To przyjemna książka przy której nie trzeba się szczególnie wysilać. Porusza oczywiste kwestie, które (jeśli nie zostaną jasno nazwane i uporządkowane) łatwo umykają w codziennym życiu. Momentami skłania do refleksji nad utartymi schematami myślenia, a także do autorefleksji i analizy własnych mechanizmów. Jest w miarę krótka i niezbyt obciążająca dzięki czemu idealnie nadaje się na codzienne podróże tramwajem czy oczekiwanie w poczekalni. Można do niej łatwo wracać i bez problemu robić przerwy w lekturze.

Na wstępie zapytam, jak dobrze znacie rodzinę królewską? Myślę, że od odpowiedzi zależy to jak przyjęlibyście tę biografię. Dla osób, które interesują się losami księżnej i całej rodziny, czytają plotki czy artykuły ta biografia może Was rozczarować. Mamy tutaj dużo różnych informacji, ale są to w większości powszechnie znane historie. Taki zbiór wszystkiego, co już zostało opublikowane. Nie śledzę każdej informacji, ale trochę się interesowałam tą tematykę, więc nie znalazłam tutaj niczego odkrywczego. Chociaż ogólnie czyta się ją dobrze i szybko. Mamy tutaj historię relacji Williama i Kate, trochę dzieciństwa księżnej, drogi do korony, o macierzyństwie czy konflikcie Harrego i Meghan z rodziną królewską. Trochę informacji o działalności dobroczynnej, chorobie Kate. Autor w dużej mierze skupił się na działalności księżnej i Williama na rzecz ocieplenia wizerunku całej rodziny. Fajnie by było znaleźć tutaj coś jeszcze niepublikowanego w prasie, ale domyślam się, że w przypadku osoby, która tak skrzętnie chroni swoją prywatność nie doczekamy się raczej takiej biografii. Nie wiem na ile Jobson ma możliwość przedstawienia mniej znanych historii z życia rodziny, ale na pewno nie może przekroczyć pewnych granic. Mamy tutaj, co prawda rozdział "Różne wspomnienia", ale też dotyczy to głównie tego, jak ważną postacią jest księżna w relacjach między poszczególnymi członkami familii. A także informacje o ważnych wystąpieniach publicznych. Ostatecznie dobrze się ją czyta. Czuć, że tłumacz wykonał dobrze swoją pracę. Jednak nie ma tutaj niczego przełomowego, na tyle żebym była zwyczajnie zaciekawiona. Natomiast, jeśli nie znacie za bardzo tej tematyki, to książka może się Wam bardzo spodobać. Chociaż niektóre wątki mogłyby być bardziej rozwinięte jak np. dzieciństwo, relacje rodzinne, bo na pewno rodzina Kate musiała się przystosować do całej sytuacji i zmiany życia. Biografia jest ładnie wydana. Mimo twardej oprawy jest nawet lekka i ma przyjemną czcionkę. W środku znajdziemy także zdjęcia z różnych wystąpień publicznych.