Ukradzione oczy

Kiedy czujesz, że ktoś cię obserwuje, a pająki zaczynają się zachowywać inaczej niż zazwyczaj… wiedz, że gra nie jest skończona. O, nie – ona dopiero się zaczyna.

“Ukradzione oczy” to drugi tom serii o Latarenkach pióra Klaudii Zacharskiej. Wraz z bohaterkami wracamy do Sepii, miasteczka, w którym dzieją się dziwne rzeczy. W poprzedniej części Pola, Maja i River zmierzyły się z tajemniczą klątwą Piranii Duszy, ale kłopoty tylko pozornie je opuściły.

Przez dużą część książki czułam zdecydowanie więcej dreszczyku niż w pierwszym tomie. Przyznam się szczerze, nie lubię horrorów, ale horrory dla dzieci to jedno z moich najlepszych odkryć tamtego roku. Ta seria oferuje wszystko to, co sprawia że zamiast po prostu się bać, czerpię z lektury prawdziwą przyjemność. Groza jest stopniowana, a do tego przeplatana momentami ze zwykłego życia bohaterek – czytelnik ani nie jest wrzucany od razu na głęboką wodę, ani ten strach mu się nie nudzi. Autorka wyważyła to idealnie.

Seria o Latarenkach może być idealna na przerwanie zastoju czytelniczego. Zarówno “Pirania Duszy”, jak i “Ukradzione Oczy”, oferują przyjemny styl, przystępny język i nieco krótszą formę, po której kartkach po prostu się płynie.

Jest to jedna z tych książek, które, mimo że nie obierają dorosłych jako grupy docelowej, mogą wnieść dużo również w życie starszych czytelników. Powieści o Latarenkach są naprawdę mądre, w wielu elementach świata widzę drugie, głębsze dno, dotykające tematów, które dotyczą wszystkich, niezależnie od wieku.

Warto zwrócić uwagę na główne bohaterki. Pola, River i Maja mają zupełnie różne osobowości i pasje, ich kreacje nie zlewają się ze sobą, nie są nudne. Mimo różnic tworzą świetne trio, które szczerze polubiłam. Moją faworytką jest Maja, aż trudno uwierzyć ile mamy wspólnego!

Co ciekawe, postacie poboczne przy nich nie blakną. Nawet osoby, które pojawiają się epizodycznie, mają swój unikalny charakter. Na uwagę w tym gronie zdecydowanie zasługuje Sylwia – tajemnicza, wyróżniająca się na tle innych, intrygująca… Choć w tym tomie jest jej zdecydowanie więcej niż w poprzednim, chciałabym ją jeszcze lepiej poznać. Jest to bardzo interesująca postać, która zasługuje na więcej czasu antenowego.

Poruszony jest również motyw rodziny – i to w sposób naprawdę wzruszający. Mimo, że bohaterki nie zawsze zgadzają się ze swoimi rodzicami, to ostatecznie zawsze znajdują w nich wsparcie. Niesamowicie miło patrzyło się na rozwój ich więzi, która nie była przesadnie cukierkowa, ale zdrowa i ciepła. Uważam, że to bardzo ważna kwestia, którą należy poruszać, szczególnie w książkach dla młodszych.

Jako że pierwszy tom czytałam około pół roku temu, zdążyłam zapomnieć pewne szczegóły czy postacie dalszoplanowe. Narracja “Ukradzionych oczu” jest jednak tak poprowadzona, że te informacje są w subtelny sposób przypominane. Wiadomo, najlepiej byłoby poznać całą historię ciągiem, lecz odstęp czasowy pomiędzy kolejnymi tomami nie stanowił w tym przypadku takiego problemu, jak się obawiałam.

Moją uwagę zwróciła dość duża częstotliwość mrugania postaci do siebie. Mam wrażenie, że co chwilę ktoś puszczał komuś oczko. Czy to dobrze, czy to źle? Szczerze, nie wiem. Po prostu taka ciekawa obserwacja.

Spodziewałam się, że zakończenie będzie przeprowadzone w zupełnie innym tonie, może dlatego nie do końca mi się podobało. Mam wrażenie, że było bardziej fantastyczne niż horrorowe; myślałam, że będzie w nim więcej tego dreszczyku, który towarzyszy czytelnikowi przez całą książkę. Nie znaczy to jednak, że było złe, po prostu wyobrażałam je sobie zupełnie inaczej. Nigdy nie wpadłabym na to, co serwuje nam tam Klaudia Zacharska. Natomiast zdecydowanie taka końcówka stanowi odmianę po pierwszym tomie, gdzie właśnie groza dominowała na ostatnich stronach.

Niestety, na wiele pytań nie poznajemy odpowiedzi. Liczę, że to most do następnych dwóch tomów, bo po prostu POTRZEBUJĘ wiedzieć. Czuję ogromny niedosyt i jednocześnie czekam z niecierpliwością na dalsze rozwinięcie tej historii. Najlepiej na wczoraj.

Współpraca reklamowa z Wydawnictwem Mięta

Kiedy czujesz, że ktoś cię obserwuje, a pająki zaczynają się zachowywać inaczej niż zazwyczaj… wiedz, że gra nie jest skończona. O, nie – ona dopiero się zaczyna.

“Ukradzione oczy” to drugi tom serii o Latarenkach pióra Klaudii Zacharskiej. Wraz z bohaterkami wracamy do Sepii, miasteczka, w którym dzieją się dziwne rzeczy. W poprzedniej części Pola, Maja i River zmierzyły...