Zupełnie się tego nie spodziewała. Plan był prosty: iść pod dom, wyczuć magię i wrócić. Dokładnie to zamierzała zrobić, bo dobrze wiedziała, jak niebezpieczne jest dla niej przebywanie w Limbo. Dlatego chciała załatwić sprawę jak najszybciej i zapomnieć o tym miejscu.

Rzeczywistość uderzyła w nią nadmiarem bodźców.

Potwór rósł w siłę. Widziały to od tygodni, nabierał mocy i realności. Bezkształtna masa, która przerażała swoim wyglądem, ale też umykała przed światłem, stawała się z czasem bardziej materialna i odporna. Slepia i paszcza to jedno, lecz przecież ostatnio demon nauczył się formować kończyny.

Zawsze wiedziała, że robale potrafią przeciskać się przez ciasne szczeliny, takie, z których istnienia człowiek nawet nie zdaje sobie sprawy - ale to już była przesada.