# to o nas

Celebryta, egocentryk, mistrz konwersacji. Jakkolwiek by go nie nazwać, drugiego takiego nigdy nie będziemy mieli. Bawi się słowem polskim, punktuje wszystkich za brak poczucia humoru i za brak wiedzy. Niesamowicie inteligentny, oczytany - sypie z rękawa cytatami z książek. W książce tej na nikim nie pozostawił suchej nitki, czy to była osoba która przewinęła się przez jego życie prywatne czy zawodowe. Szacunek też za to, że potrafił punktować samego siebie. Chyba jeszcze nikt takiej książki nie napisał. Dla mnie rewelacja, nie mogłam się oderwać.

Tylko utwierdziłem się w przekonaniu, że Abelard Giza kozakiem stand-upu jest, choć czystego śmieszkowania w tej książce jest jak na lekarstwo. Bo to nie o tym, nie o tym... A o czym? O życiu, śmierci, miłości, rodzicielstwie, życiu w trasie, szowinizmach, rasizmach i komikach. Między innymi. Podane w formie maili wymienianych między Abelardem i Jackiem Stramikiem, też stand-uperem. Czyta się to dobrze, chwilami bardzo dobrze i do takiego odbioru nawet nie trzeba być psychofanem stand-upu. Wiem, co piszę... W każdym razie: pana Gizę jadłbym czytelniczymi łyżkami. Czyli już szukam jego innych książek...

Ciepła, mądra, niebanalna książka o życiu, bogata w głębokie myśli, ważne tematy i ciekawe doświadczenia, a wszystko podane lekko, z humorem i dystansem do siebie. Autorka daje się poznać jako prawdziwy człowiek, który nikogo nie udaje - po prostu jest sobą. Plus za szczerość, odwagę, dystans do siebie i piękny, chwilami nawet poetycki język. Wartościowa lektura, którą świetnie się czyta. Polecam

[Audiobook] Przeczytałam tą i przeczytałam "Pokolenie Ikea" i to jest niebo a ziemia. Tutaj Piotr C. jest dokładnie taki jak na blogu, nie płytki i ordynarny tylko po prostu szczery i myślę, że wielu osobom może dać do myślenia. No i Piotr Kosior czyta to wyjątkowo dobrze.

Zacznę od tego, że po książkę sięgnąłem po przeczytaniu jednego wpisu pana blogera, posługującego się pseudonimem PigOut. Wpis ten polecała, o ile dobrze pamiętam pani Karolina Korwin Piotrowska, której zdanie cenię. Był on na tyle dobry, że zapragnąłem zapoznać się z innymi efektami kreatywności pisarskiej tego blogera, a z racji tego, że ja najchętniej czytam rzeczy na papierze, to dokonałem zakupu książki. Jej podtytuł brzmi "z pamiętnika hejtera", czego oczywiście nie należy traktować poważnie, bo PigOut żadnym hejterem nie jest, jest natomiast obserwatorem i komentatorem rzeczywistości. Druga sprawa, na tyle okładki jest opis, w którym mowa o gigantycznym poczuciu humoru i sarkaźmie. Reklama dźwignią handlu, wiadomo.. z tym gigantycznym poczuciem humoru to jednak przesadzili. A teraz do rzeczy. Książkę czytało mi się ogólnie przyjemnie, nie jest napisana jakoś rewelacyjnie, choć i tak lepiej niż niektóre "dzieła" znanych i popularnych. Kilka razy się zaśmiałem. Kilka obserwacji naprawdę trafnych. Wyróżniłbym tekst o "50 twarzach Greya", o męskim chorowaniu, o reklamach - "A co, jeśli reklamy kłamią?", i "Ludzie zawsze byli głupcami, ale kiedyś przynajmniej mieli dobre maniery". Z perspektywy roku 2025 za bardzo słabe uważam pisanie o kobietach "foczki"; nazywanie fryzjera słowem na p (chodzi o część roweru), a nawet gorzej i tłumaczenie to złością,; niedostrzeganie szkodliwości petard; i pisanie o weganinach, że zajmują się głównie zatruwaniem życia spożywającym mięso ludzi, tym jak przez te burgery, co tak chętnie jedzą cierpią zwierzęta. Choć wszystko wymienione przeze mnie, było już passe także w roku wydania tej książki, czyli 2017. Ogólnie dostrzegam jakiś potencjał, dlatego też oceniam dobrze. Spodziewałem się jednak więcej humoru, sarkazmu i kąśliwości, która to moim zdaniem w przypadku ludzkiej bezmyślności i braku kindersztuby jest uzasadniona. Nie chcę zniechęcać, bo uważam, że potrzeba tekstów lższejszego kalibru, które to opisują ten wariacki świat w sposób prześmiewczy, tak byśmy przy czytaniu za pomocą jogi twarzy mogli rozładować powstałe w nas napięcia. Byłoby fajnie, gdyby podobne książki się ukazywały, bo śmiech to zdrowie i każdy to powie, tylko niech będą na trochę wyższym poziomie.

Książka wciągająca, przedstawiająca realia życia dwóch bohaterek oraz ich życiowe zmagania i rozterki... Zostawia dużo niedopowiedzeń, ale też tym samym daje nam możliwość dokończenia tych historii... Polecam. Autorka wprowadza nas w świat życia w dużym mieście, ukazując je z perpektywy dwóch społecznie różniących sie kobiet, które jednak sporo łączy.

To chyba najlepsza książka Piotra C. Jaką czytałam. Nie umniejszając pozostałym bestsellerom . Przemknęła przez moje ręce szybko i sprawiła mi sporo radości. Nie była głupia. Błysnęła mi błyskotliwie ;) polubiłam głównego bohatera. Nie owijał w bawełne lubił konkrety, miał uczucia. Fajna pozycja. Lekka ale pozostawia do myślenia. Polecam

Autorka przedstawia historię kilku par i opis ich problemów w związkach. Podkreśla wielokrotnie znaczenie dobrej komunikacji, zaangażowania i uważności jako podstawy w budowaniu relacji. Całość słucha się ogólnie dobrze. Poszczegolne historie par opisane są ciekawie. Brakowało mi jednak bardziej wnikliwej analizy konkretnych problemów i sposobów ich rozwiązywania. Nie dowiedziałam się z lektury nic nowego. Ale może takie było faktyczne założenie książki, wedle słów samej autorki, historie mają być inspiracją do przyjrzenia się bliżej swoim relacjom z partnerem. A nie gotowym rozwiązaniem.

Bardzo pozytywna książka, idealna na odprężenie po ciężkim dniu. Przedstawione sytuacje są z życia wzięte i mimo, że są to głównie śmieszki, to można wyciągnąć pewną refleksję dla siebie. Dzięki przedstawieniu tych samych sytuacji z perspektywy obu osób w związku można lepiej wczuć się i zrozumieć drugą stronę. Ta książka pokazuje, że nie jesteśmy sami w codziennych sytuacjach życiowych i każde zachowanie drugiej połówki, nawet irracjonalne, ma jakieś uzasadnienie. Jestem fanką Pani Bukowej od bardzo dawna i mimo, że większość memów i powiedzeń znałam wcześniej to i tak często wybuchałam śmiechem. Bardzo polecam-ta książka otula jak kocyk.

Wkreciłam się w książki Pauliny i nie mogę się oderwać. Druga seria zapowiada się super ekscytująco. Ogromy plus, że pojawiają się bohaterowie z poprzednich książek i buduje nam się prawniczo-policyjne uniwersum. Bardzo ciekawa fabuła Karuzeli - chociaż trochę podejrzewałam kto będzie świadkiem incognito. Szczerze polecam! Warto wcześniej przeczytać poprzednią serię - Prokurator, chociaż nie jest to konieczne.

Autor „Dziewczyn z Dubaju” podejmuje temat luksusowej prostytucji oraz mechanizmów władzy, pieniędzy i zależności, które-według przedstawionej narracji-łączą świat show-biznesu, biznesu i polityki. Książka próbuje zajrzeć za kulisy życia osób, które z zewnątrz funkcjonują w blasku fleszy, a w rzeczywistości prowadzą drugie życie, skrzętnie ukrywane przed opinią publiczną. Spodziewałam się jednak, że w publikacji zostanie szerzej ukazane to, co faktycznie działo się z dziewczynami podczas zagranicznych wyjazdów. Do dziś głośno mówi się o kontrowersyjnych fetyszach arabskich szejków czy sytuacjach, w których kobiety doświadczały krzywdy. Tymczasem autor skupia się głównie na funkcjonowaniu tzw. „biznesu sutenerskiego”-opisuje, kto nim zarządzał, w jaki sposób działał oraz jakie wyroki zapadały wobec sutenerów i sutenerek. Szczegółowych relacji dotyczących samych wyjazdów jest jednak stosunkowo niewiele, co może pozostawiać czytelnika z poczuciem niedosytu. Największą siłą publikacji jest jej sensacyjny charakter. Autor posługuje się dynamicznym językiem, krótkimi rozdziałami oraz licznymi przykładami historii konkretnych kobiet. Dzięki temu książkę czyta się szybko, a napięcie utrzymuje się niemal do samego końca. Reportażowa forma sprawia, że czytelnik ma wrażenie obcowania z „zakazaną wiedzą”, co niewątpliwie przyczyniło się do popularności tego tytułu. Podsumowując, „Dziewczyny z Dubaju” to książka, która z pewnością nie pozostawia obojętnym. Zainteresuje osoby lubiące reportaże śledcze oraz literaturę odsłaniającą ciemne strony świata elit. Mimo pewnych braków uważam, że jest to pozycja godna uwagi i skłaniająca do dalszej refleksji oraz dyskusji.

Daję 5/5 bo ta książka na to zasłużyła. Z początku byłam nastawiona wobec niej sceptycznie ze względu na to, że podchodzę do książek o tematyce medycznej z przymrużeniem oka, autorzy lubią koloryzować. W tym przypadku bardzo miło się zaskoczyłam. Prosty język spowodował, że nawet najbardziej skomplikowane terminy medyczne nie brzmiały jak łacińskie hieroglify, a historie przedstawione między wierszami wiele uczą. Dowiedziałam się dzięki tej pozycji wiele o medycynie sądowej. Polecam!

Biografia jednego z moich ulubionych raperów. Książkę czyta się bardzo szybko, sama w sobie jest dość krótka, w środku wiele zapychaczy w postaci różnych grafik. Jest trochę ciekawostek ale wiele wątków opisanych dość pobieżnie. Raczej dla osób które miały wcześniej styczność z twórczością Ostrego

Po przeczytaniu części pierwszej, druga już tak nie szokuje i nawet częściowo się powtarza. Autor tym razem będąc częścią zespołu karetki, jeździ na wezwania. Obserwuje z bliska smutną, polską rzeczywistość. Wyjazdy do pijanych, narkomanów, starszych ludzi, ofiar wypadków komunikacynych - tych jest najmniej. Przeciążone SORy, przeciążeni ludzie. Pacjenci, którzy nie powinni nigdy pojawić się na SORZE, przychodzą z duperelami - tych jest najwięcej. Samotne staruszki, opuszczeni dziadkowie, bo ich dzieci na wyjazdach. Zrozpaczeni rodzicie, którzy stracili dzieci. Brak opieki psychologicznej dla ofiar wypadków. Ratownik medyczny to praca na wiecznej adrenalinie. Nie dla każdego. Polecam.

Ciekawe - dla laika - fakty dotyczące zarówno pacjentek (oczywiście zanonimizowane) jak i lekarzy. Najbardziej zaskoczyło mnie w tej książce podejście ginekologów do można śmiało napisać "dyżurnego" przed każdymi wyborami w Polsce tematu wykonywania procedury aborcji. Bardzo dobrze czyta się ten zbiór wywiadów przygotowany na podstawie rozmów z kilkunastoma lekarzami z całej Polski.

Książka ta czasem śmieszyła, bo powodowała, że co jakiś czas pojawiał się na mojej twarzy uśmiech, a czasami nawet prychałem ze śmiechu. Mimo tego, że lubię brytyjski humor, czasem jednak wydawało się, że wpisów w dzienniku poświęconych jedynie jakiejś zabawnej puencie czy grze słów było trochę zbyt wiele. Wtedy książka powodowała lekkie poczucie żenady czy przewracanie oczami. Książka ta również czasem brzydziła. Oczywiście to normalne i naturalne, kiedy mowa o medycynie, a dokładniej o położnictwie i ginekologii, ale niektóre bardziej wrażliwe osoby powinny być tego świadome przed sięgnięciem po tę pozycję. Książka ta w końcu czasem smuciła. Zakończenie zdecydowanie pozostawia czytelnika z uczuciem zgryzoty i beznadziei. Dodatkowo, z wrażeniem, że takie same realia mamy we wszystkich krajach świata, również w Polsce. W związku z tym, moim zdaniem warto poświęcić czas (i przebrnąć przez kilka sucharów) na przeczytanie tej książki. Nie przekazuje ona rzeczy odkrywczych, lecz warto sobie je przypominać od czasu do czasu, zanim znów zaczniemy krytykować lekarzy, że zarabiają za dużo, chcą więcej, a nic nie chce im się robić.

Kończą się wakacje, urlopy, gdzieś w niedalekiej przyszłości powoli, acz lakonicznie macha do nas szkoła, a my próbujemy przekonać siebie że jakże to już?! wracamy do ławek, pod tablice, nabijać będziemy głowy nauką ważną i mniej, będziemy. To już ostatni rok kroczenia do szkoły do której także uczęszcza mój syn. On kończyć będzie ósmą klasę ( jak to dumnie brzmi, prawda? ), i moja czwarta i ostatnia LO i cóż - matura!. Matura! Syna bierzmowanie, bal ośmioklasisty, moje opijanie końca roku szkolnego, albo zasiądę w ; kozie ;, nie ważne, jakoś to będzie, póki co kolejną namiastką tego co przywołują jeszcze wolno płynące dni sierpnia to książka która powaliła mnie na kolana, nie tyle fabułą, nie odkryłam niczego ; dekadenckiego ; w tekstach i rozdziałach, ale rozbawiła mnie niekiedy do łez. Anna Szczepanek jako ; Nietypowa Matka Polka ; czwórki dzieci, żona Siary, dom na resorach, głowa na obrotach, nabita ( nie mylić z ćwiekami ), pomysłami, podzieliła się swoim doświadczeniem, spojrzeniem na świat, przywołując tym samym szereg wspomnień wyrwanych z kontekstu, od narodzin dzieci po dziś dzień teraźniejszy. Gdyby ktoś spytał mnie o porównanie, co jest lepsze, łatwiejsze w wychowaniu dzieci, okres narodzin, ten dziecięcy, czy nastoletni, to chyba nie ma prostej odpowiedzi, każda pora niesie ze sobą dobre chwile, łączące doświadczenia, jak i aparycję. Pamiętam jak syn miał gdzieś ze trzy latka albo i mniej, ledwo mówił, a jak już powiedział to gubił sławetne r. Poszliśmy do kościoła, była msza wielkanocna, w pewnym momencie ksiądz głośno do mikrofonu powiedział ; Módlmy się ; i nastała grobowa cisza. W tedy mój spokojny i jakże wywarzony syn, wyskoczył jak guma z gaci na środek nawy i z wielką radością krzyczał ; Chuja, chuja ; bez tego r, rzecz jasna. W powieści dowiecie się dużo o porodach, po skoro cztery to zawsze była szansa na zaskoczenie, łzy, rozpacz, wielkie szczęście, uznać można te chwile za koniec oczekiwania męki pańskiej, a jednak poród do Pikuś przez małe p, kiedy przyjdzie zmierzyć się z rzeczywistością zbudowaną na tle codziennych spraw, z humorem, przytupem, jajem i dowcipem a także wywołując melancholię, niekiedy refleksje. Bo narracja jak zawsze podkreślam jest ważna, jeśli to nie ona robi całą robotę w książce, przywołała mi obraz rodziny która na pierwszy rzut oka jest daleka od idealnej, tej z photoshopa, poukładanej, stabilnej, z obrazka wyciętego z czasopisma dla mam. To dramat przewlekany tragikomedią zdarzeń, przypadków, możliwości poznawczych, rozwojowych, unikatowych i nasączonych niewysublimowaną aparycją układu mowy, zmysłów o których nie wiele wiedzieliśmy jak dotąd że istnieją. To nie poradnik, ani tym bardziej kryminał, to szczera prawda o nas samych, ja autorkę już pokochałam, bo babka jakich mało, nowoczesna, idealna matka wariatka, pomysłowa, zasadnicza, ciekawa, do tańca i różańca, optymistka, która uczy się poprzez rodzicielstwo jak być doskonałą matką, ale kto tam by się przejmował epilogiem. Dajmy życiu szanse się wykazać, niech zaskoczy nas, niech wybałuszy oczy jak pragnę zdrowia zacytować Wam fragment który spowodował że książkę zapragnęłam rozciągnąć do niebywałych rozmiarów, dozowałam ją paroma fragmentami, inaczej co by mi pozostało? : ; Wychyliłam głowę, bardziej wiedziona ciekawością, kogo rozszarpią, i wtedy ją zauważam. To była ćma. Miała, bez kitu, z metr rozpiętości skrzydeł. I faktycznie wyglądała jak kormoran. Choć była większa. Znacznie większa, i bardziej włochata. I takie małe, świdrujące oczka miała. I sadystyczny uśmieszek. I w ogóle wyglądała na niezrównoważoną psychicznie. Być może ja z tym lakierem i szczotką do WC także, ale nie będziemy o tym rozmawiać. ; Niesamowita ilość atypowych zachowań, przypadków, anegdot, książkę kieruję nie tylko dla matek z dziećmi które szukają porównań, usprawiedliwień, odpowiedzi na nurtujące pytania, ale do ojców których plan na spłodzenie to nie tylko przekazanie jednego pokręconego plemnika, ale wkład w wychowanie dziecka, to pan domu, pan i władca, kanapowiec, majsterkowicz, który zbudował dom, spłodził syna, zasadził drzewo, skoro zrobił swoje to należy mu się medal z kartofla i mega pomnik. Ale nie będziemy się roztkliwiać nad męską połówką która jest niezbędna do zbudowania jednostki rodziny. Polecam. ; Natomiast w życiu naprawdę NIE chodzi o to, która ma szczuplejszy odwłok, dłuższe gicze czy czystsze podłogi w chacie. I doprawdy Lewandowska na drugi dzień po porodzie może se mieć kaloryfer. A ja se mogę mieć bojler. I każdemu gówno do tego ; Wydawnictwo: Edipresse Książki

Planowaliście kiedyś, że zmienicie swoje życie? Podejmiecie ryzyko i dokonacie zamierzonego czynu? Byliście już bardzo blisko, aż pewna nieproszona myśl, wszystko Wam popsuła? W większości głów siedzi nieproszony głosik, który mówi nam, że nie damy rady, że to nie uda się. Strach przed zmianą przyczynia się do tego, że rezygnujemy ze zmian, które sobie zaplanowaliśmy. Autor książki zajmuje się coachingiem. W swojej książce przedstawia rady co zrobić, aby chwycić przysłowiowego byka za rogi, jednocześnie wyciskając z życia tyle ile się da. Jego codzienna praca z ludźmi przyczyniła się do tego, że poznał wiele przypadków i wymówek. Zdecydowanie większość ludzi woli ustabilizowane życie i pewne zarobki. Przeważnie nikt nie chce narażać się na to, co zrobi jeżeli nie wyjdzie mu założony plan. W obecnym życiu każdy dąży do tego, aby posiadać jak najwięcej - nie ma co ukrywać, ale materializm odgrywa największą rolę. Marzenia odchodzą na drugi plan i zostają zastąpione spokojem i harmonią. Ludzie zdolni są do tego, aby codziennie iść do pracy niezadowolonym, ale pewnym, że dostanie się wynagrodzenie. ciąg dalszy: https://zaczytana-aniaa.blogspot.com/2018/03/unfck-yourself-napraw-sie-gary-john.html

Moja opinia nie bedzie sie opierać na tym ze znam autorkę bo byłyśmy znajomymi ze szkoły. Owszem tak chodziłyśmy do jednej szkoły, znam Michalinę, obserwuje hej bloga etc . Uważam ze ksiazka jest świetna. Napisana w sposob normalny , ludzki . Bez owijania w bawełnę. Ksiazka odzwierciedla dokładnie charakter i życie autorki. Pokazuje ja w sposob dokładnie taki jaka jest .

Bardzo mądra książka, pokazująca, że warto sięgać marzeń. Mimo kłód pod nogami. Pokazuje że "gwiazda" to zwykły chłopak z małej wioski. Taki jak wiele innych osób. Zwykły, szary, normalny - ale z darem. Darem do ludzi. Można się pośmiać, zastanowić. Każdy znajdzie coś dla siebie w tej książce. I cóż...horyzont to nie koniec - to zawsze nowy początek. A książka pokazuje, że warto sięgnąć dalej niż wspomniany horyzont.