Mali bogowie 2. Jak umierają Polacy

Choć tytuł może sugerować, że wszystkie teksty dotyczą wyłącznie kobiecej krzywdy, w rzeczywistości reportaże podejmują różne tematy ludzkiej bezsilności i przemocy – od molestowania kobiet w polskiej armii, przez opowieści o ofiarach przemocy seksualnej (m.in. przypadek dziewczynki molestowanej przez księdza), aż po historie morderstw, konflikty z wymiarem sprawiedliwości czy zagadnienia związane z wykluczeniem i nietolerancją. Kopieńska przedstawia te sprawy poprzez śledztwa, rozmowy z bohaterami i dokumenty, często odsłaniając mechanizmy, które sprawiają, że ofiary pozostają bez wsparcia, a sprawcy unikają odpowiedzialności. Z nienawiści do kobiet to zbiór mocnych, ważnych i poruszających reportaży. Książka pokazuje, jak systemy społeczno‑prawne zawiodły wiele osób, często ludzi najbardziej narażonych na krzywdę. To lektura, która nie pozostawia obojętnym, prowokuje do refleksji nad ludzką krzywdą i mechanizmami władzy. Dla czytelników, którzy cenią reportaże śledcze i chcą zrozumieć, jak działają społeczne i prawne układy w tle tragedii ludzkich, ta książka będzie wartościowa. Jednak trzeba ją czytać z pełną świadomością, że nie jest to lekkie czy przyjemne czytanie, a często bolesne zderzenie z rzeczywistością.

Otwiera oczy na problemy polskiej służby zdrowia. Absurd przepisów i nie dofinansowania, oraz braku opieki psychologicznej. A to wszystko odbija się na zdrowiu zarówno pacjentów, jak i pracowników służb publicznych. Świetny reportaż. Narracja autora wciąga i pozwala postawić się na miejscu bohaterów poszczególnych rozdziałów. Historie są ciekawe, różnorodne, ale jednocześnie tworzą spójny obraz tytułowej agonii.

Marcin Wójcik w reportażu rozmawia z księżmi i osobami z ich otoczenia, ukazując, że miłość i pożądanie nie omijają duchownych. Jedni radzą sobie z celibatem, inni nie — wchodzą w związki, mają dzieci, a Kościół często przymyka na to oko, co obnaża jego hipokryzję, zwłaszcza wobec głoszonych zasad. Książka porusza też temat relacji homoseksualnych wśród księży oraz zjawisko tzw. sakrofilek. Jednocześnie przypomina, że nie wszyscy duchowni są tacy sami — są też ci, którzy uczciwie żyją zgodnie ze swoimi przekonaniami. Mimo ciekawego tematu rozczarowuje wydanie (zbyt duża czcionka). To jednak reportaż, który pokazuje, że ksiądz jest przede wszystkim człowiekiem — zmagającym się z emocjami i słabościami.

Mieszanka niepokoju, złości, bólu i bezsilności, która wchodzi pod skórę, dostaje się do krwioobiegu i pulsuje w nas jeszcze długo po przeczytaniu ostatniej strony. Wolałbym o tym nie czytać. Autorka pewnie wolałaby o tym nie pisać choć po raz kolejny udowodniła swój kunszt literacki i zabrała nas w miejsce, w które nigdy nie chcieliśmy pójść. Jeszcze bardziej jednak nie chcieliśmy udawać, że one nie istnieją i to już może się wydawać zwycięstwo. W tej historii jednak nie wygrywa nikt.

Przygnębiająca lektura opisująca rzeczywistość polskiej służby zdrowia. Książka pisana prawie 10 lat temu, na pewno od tego czasu zarobki zmieniły się...ale czy zmieniły się realia? Na pewno nie. Autor ukazuje że po tylu latach studiów, praktyk i stażów, lekarz nie zarabia wystarczająco, jeśli pracuje tylko w szpitalu. Lekarze chcą zarabiać grubą kasę, i mają na to możliwości: prywatne gabinety, prywatne kliniki, mnóstwo dodatkowych dyżurów... wszystko to jednak kosztem zdrowia i życia rodzinnego. W całej książce znalazłam tylko jedną wypowiedź onkologa dziecięcego, który pozytywnie się wypowiedział o swoim życiu i pracy: "W mojej specjalizacji nie zarabia się dużo. Zawsze dorabiałem jeżdżąc karetką. To moja najukochańsza praca. Gdyby tylko ktoś mi zagwarantował, że nie będę musiał jeździć do pijanych ludzi, tylko do wypadków, mógłbym to robić całe życie. Najpiękniejsza robota, jaka jest." Natomiast z większości rozmów wylewa się niezadowolenie, rozgoryczenie, rozczarowanie, przepracowanie, wyczerpanie i tytułowa znieczulica. Oraz: chęć zysku i zarobku górująca nad chęcią pomocy drugiemu człowiekowi. Automatyzacja.

Daję 5/5 bo ta książka na to zasłużyła. Z początku byłam nastawiona wobec niej sceptycznie ze względu na to, że podchodzę do książek o tematyce medycznej z przymrużeniem oka, autorzy lubią koloryzować. W tym przypadku bardzo miło się zaskoczyłam. Prosty język spowodował, że nawet najbardziej skomplikowane terminy medyczne nie brzmiały jak łacińskie hieroglify, a historie przedstawione między wierszami wiele uczą. Dowiedziałam się dzięki tej pozycji wiele o medycynie sądowej. Polecam!

To książka, która porusza temat długo skrywany i wciąż trudny do rozmowy. Abramowicz pokazuje historie dzieci księży z szacunkiem i wrażliwością, ale też bez koloryzowania, ich doświadczenia są często bolesne i skomplikowane. Najbardziej uderza bezradność systemu i brak wsparcia, a jednocześnie siła osób, które postanowiły mówić głośno. Lektura trudna emocjonalnie, ale potrzebna i skłaniająca do refleksji.

Reportaż całkiem przyzwoity, w formie wywiadów, lubię takie książki. Wahałam się, czy nie dać 7, ale stwierdziłam, że byłoby to lekko z mojej strony jednak nieuczciwe. Po prostu są inne, lepsze książki, ta zwyczajnie nie porywa. Chyba, że ktoś siedział pod kamieniem i nie zna zagadnienia, to wtedy może. Oglądałam reportaż na jutub, coś tam już czytałam na ten temat, więc po prostu niczego nowego się nie dowiedziałam. Mam wrażenie, że nawet już o tych samych bohaterach czytałam. To smutne, przerażające, może po prostu już mi się zlewają, oprawcy i ofiary, bo schemat postępowania zawsze ten sam. Ksiądz wybiera sobie dziecko bezbronne, z ciężką sytuacją w domu, manipuluje, wciąga w grę, dziecko emocjonalnie niedojrzałe, zakochuje się w dorosłym, szuka w nim oparcia i bezpieczeństwa, nawet kiedy jest molestowane i gwałcone. Oczywiście w dużym skrócie. Pierwsza część, w której są wywiady z ofiarami jest najciekawsza, matko kochano, co tym ludziom robili, a myślałam, że tylko na horrorach klasy B się ogląda takie tortury. Otóż nie, w polskich wsiach, w rodzinach katolickich, księża odtwarzają te sceny, zupełnie na żywo i na serio. W głowie mi się to nie mieściło, ale niestety już się mieści, po zapoznaniu się z wypowiedziami duchownych z ostatnich kilku lat. Nie ma chyba drugiej grupy społecznej, którą uważałabym za tak bardzo złą, zakłamaną, okrutną i całkiem bezkarną. W Polsce prawo obowiązuje wszystkich poza duchowieństwem. Opłaca się być księdzem, zarabia się dużo, a jak się coś odwali, to się zmienia parafię, żyć nie umierać! Smutkiem wielkim napawa to, że ci ludzie są naprawdę połamani życiowo, część z nich jakoś sobie radzi, ale podejrzewam, że wewnętrznie nadal cierpią. To nie tylko trauma samych czynności seksualnych, to też żal, że rodzice/inni dorośli nie uwierzyli, nie pomogli, nie uchronili. U większości ofiar rozwinął się syndrom sztokholmski, sami o tym mówią, wstydzą się. Chciałabym, żeby sprawiedliwości stało się zadość, ale nie wierzę w instytucję kościoła. Jestem osobą niewierzącą, do tego antyklerykałem dość radykalnym, chociaż staram się być empatyczna. Zadziwia mnie, że spora ilość ofiar nadal tkwi w kościele katolickim, pokłada w nim nadzieję, ale domyślam się, że z psychologicznego punktu widzenia ma to sens. Zagadnienie niewiele wspólnego ma z wiarą, mówimy tutaj o pedofilii, o księżach, a nie o tym, czy ktoś wierzy w jakąś siłę nadprzyrodzoną i jest wyznawcą jakiejś religii. Co uderza w reportażu to wypowiedzi osób duchownych, bardzo dziwne dla mnie, że one się tam znalazły. Nie podobają mi się, widać, jak starają się używać odpowiednich słów, umniejszać winy pedofili, nawet jeśli chcą, żeby to brzmiało odwrotnie. Wstrętne. Na plus, że wspomina się o tym, że ofiary często czują się winne, bo nie potrafią wyjść z tej sytuacji. Bo czasem się zgadzają na te spotkania, bo się wręcz uzależniają od oprawcy. Bo jako dorosłe osoby nadal kontynuują znajomość z takim panem w sutannie. To nie powinno nikogo dziwić, znowu, to psychologicznie bardzo powszechne zjawisko. Umysł ludzki działa czasem przewrotnie, próbuje sobie radzić, a konsekwencje tego bywają różne. Mam nadzieję, że rodzice dostrzegą, że księża to nie jest najlepsze towarzystwo dla ich dzieci, oraz że oprawcy zostaną osądzeni i skazani, tak jak powinno to być zrobione dawno temu. I żywię głęboką nadzieję, że ofiary zaznają w końcu spokoju, w taki albo inny sposób. Wyzwanie czytelnicze LC czerwiec 2025: Przeczytam książkę, której głównym bohaterem jest dziecko (5)

cała prawda o arogancji lekarzy, braku szacunku dla pacjenta i zerowej empatii, lekarz musiał zostać pacjentem aby zobaczyć jak traktowani są ludzie przez lekarzy którzy się mają za bogów, cała prawda o lekarzach: brak empatii, nie słuchają pacjenta , arogancja , wręcz pacjent im przeszkadza

Książka ta czasem śmieszyła, bo powodowała, że co jakiś czas pojawiał się na mojej twarzy uśmiech, a czasami nawet prychałem ze śmiechu. Mimo tego, że lubię brytyjski humor, czasem jednak wydawało się, że wpisów w dzienniku poświęconych jedynie jakiejś zabawnej puencie czy grze słów było trochę zbyt wiele. Wtedy książka powodowała lekkie poczucie żenady czy przewracanie oczami. Książka ta również czasem brzydziła. Oczywiście to normalne i naturalne, kiedy mowa o medycynie, a dokładniej o położnictwie i ginekologii, ale niektóre bardziej wrażliwe osoby powinny być tego świadome przed sięgnięciem po tę pozycję. Książka ta w końcu czasem smuciła. Zakończenie zdecydowanie pozostawia czytelnika z uczuciem zgryzoty i beznadziei. Dodatkowo, z wrażeniem, że takie same realia mamy we wszystkich krajach świata, również w Polsce. W związku z tym, moim zdaniem warto poświęcić czas (i przebrnąć przez kilka sucharów) na przeczytanie tej książki. Nie przekazuje ona rzeczy odkrywczych, lecz warto sobie je przypominać od czasu do czasu, zanim znów zaczniemy krytykować lekarzy, że zarabiają za dużo, chcą więcej, a nic nie chce im się robić.

Bardzo ciekawa książka, bardzo lubię takie (historia medycyny). Może to prawda, że to bardziej biografia Josepha Listera niż historia medycyny szerzej, ale nie przeszkadzało mi to, jest dobrze napisana i dobrze się czyta/słucha. Jakbym miał podzielić książki na dobrej jakości i kiepskiej, to ta jest raczej tej dobrej ;) Czasami trochę odpływałem myślami (ale to bardziej kwestia innych spraw w moim życiu niż tego, że książka nie dość wciąga ;) ). (czytana/słuchana: 10-11.03.2026) 5-/5 [7/10]

"Książki o pielęgniarkach nie czyta lekarz czy zwykły człowiek..." Świetna , bardzo potrzebna książka ! Oddział psychiatryczny, paliatywny i ratowniczy i wiele innych ... MOCNA NAPRAWDĘ MOCNA " Pamiętam pacjentkę, która wyskoczyła z okna - jelita miała w klatce piersiowej, pękła przepona. Ratowaliśmy ją jak mogliśmy. Wszyscy kleli wtedy, bo to oznaczało otwarcie brzucha, klatki, łącznie z sercem, oraz masowanie pustego serca , bo krew aż odpłynęła. Słowem : masakryczna walka. To były takie emocje , że chirurdzy rzucali narzędziami po sali. "

Lektura trudna, momentami bardzo poruszająca. Doceniam, że autorka oddała głos kobietom, a nie narzucała swojego punktu widzenia. Ważna książka, która może otworzyć oczy i serca – choć nie jest to lektura dla każdego i na pewno budzi emocje. ⭐ Ocena: 7/10

Pojawia się coraz więcej literatury o polskiej służbie zdrowia (i nie tylko), w większości autorzy oceniają lekarzy, jakość usług medycznych i system, system który zawodzi. Ta książka w sumie też o tym, ale przedstawia to wszystko z perspektywy lekarzy, ratowników, pielęgniarek, czy rehabilitanta. Autorka przeprowadza rozmowy z kilkoma lekarzami najważniejszych specjalizacji, a także z pielęgniarką, rehabilitantką. Lekarze starają się wyjaśnić dlaczego na ostrym dyżurze trzeba czekać kilka godzin w kolejce, dlaczego trzeba czekać kilka miesięcy do specjalisty czy badania, a nawet latami na zabieg. Dlaczego kobiety w niektórych szpitalach są pozbawione możliwości skorzystania ze znieczulenia podczas porodu. A także o tym co doprowadza załogę szpitala do tego momentu, że zaczyna wrzeszczeć na pacjenta. Ciekawe spostrzeżenia swoją drogą. Ja polecam. Książka na 2-3 godziny.

Bardzo ciekawa książka pokazująca głównego bohatera w publicystycznej formie, bo słowo "popularnonaukowej" byłoby trochę nadużyciem. Od historii odkrycia/wynalezienia, poprzez geopolitykę i gospodarkę, miejsce w kulturze po sprawy tak oczywiste jak zdrowie, wynalezienie insuliny, globalna skala problemu. Wielopłaszczyznowe zgłębienie tematu, zrozumienie powiązań ale bez straszenia. Bardzo dużo zdjęć i grafik ilustrujących zagadnienie.

Ciekawe - dla laika - fakty dotyczące zarówno pacjentek (oczywiście zanonimizowane) jak i lekarzy. Najbardziej zaskoczyło mnie w tej książce podejście ginekologów do można śmiało napisać "dyżurnego" przed każdymi wyborami w Polsce tematu wykonywania procedury aborcji. Bardzo dobrze czyta się ten zbiór wywiadów przygotowany na podstawie rozmów z kilkunastoma lekarzami z całej Polski.

Ciepła, mądra, niebanalna książka o życiu, bogata w głębokie myśli, ważne tematy i ciekawe doświadczenia, a wszystko podane lekko, z humorem i dystansem do siebie. Autorka daje się poznać jako prawdziwy człowiek, który nikogo nie udaje - po prostu jest sobą. Plus za szczerość, odwagę, dystans do siebie i piękny, chwilami nawet poetycki język. Wartościowa lektura, którą świetnie się czyta. Polecam

Jedna z niewielu około medycznych książkę napisana w tak prosty i przystępny sposób. Po jej lekturze mam tylko takie przekonanie, że aktualnie medycyna jest na coraz to lepszym poziomie, a spory o etyczność czy moralności powstawać będą zawsze. Polecam przeczytać każdemu kto interesuje się historią współczesnej neuronauki a zwłaszcza pamięcią.

Jest to jedna z najlepszych książek reporterskich o służbach jaką przeczytałam. Prosta konstrukcja - pogłębione wywiady z funkcjonariuszami - została zrealizowana mistrzowsko. Jednakowoż przed przyznaniem wyższej oceny powstrzymuje mnie ta właśnie prostota. Książka jest zbiorem wyłącznie wywiadów (i przypisów rzeczowych, co zawsze bardzo cenię), ale nie mamy żadnego szerszego planu, tylko dosłownie wąziuteńki. Nie wiemy nawet, czy opowieści pochodzą z jednego województwa, czy może każda z innego, a już nie wspominam o zarysie warunków funkcjonowania policji w Polsce w świetle statystyk czy wypowiedzi eksperckich, etc. Zaplanowaną robotę wykonano świetnie, ale to też wyostrza mój niedosyt. Osobiście żałuję, że autorka nie miała chęci/czasu/czegokolwiek, by zrobić z tego duży, przekrojowy reportaż. Jeśli by przedstawiła kontekst tak fachowo, jak przeprowadziła wywiady, książka byłaby murowanym 10/10

Jaki to jest dobry reportaż! Jak bardzo otwiera oczy! Myślę, że każdy kto wybiera się na wakacje do Tajlandii powinien ją wcześniej przeczytać. Po to, aby lepiej zrozumieć mieszkańców tego słonecznego kraju, ich zwyczaje i kulturę. Aby wiedzieć, że obok tych rajskich plaż i pięknych hoteli istnieje inny, tajski, biedniejszy świat. Mamy tu temat biedy, tradycji, jest o polityce, dziurach w systemie, wykorzystywaniu ludzi i wykorzystywaniu ludzi. Bardzo polecam! Czyta się szybko, bo każda historia wciąga jak najlepszy film!