Starość aksolotla. Hardware dreams

"Holocaust F" to powieść z nurtu sci-fi/cyberpunk nieco skręcających w stronę fantasy, w której świat stał się miejscem niezwykle brutalnym, zdegradowanym, w którym technologia tak przekonstruowała człowieka, że w zasadzie przestał nim być w dzisiejszym rozumieniu. Proza Zbierzchowskiego przywodzi na myśl "Ślepowidzenie" Wattsa, a pomysł przenoszenia świadomości może kojarzyć się z "Modyfikowanym węglem". Z jednej strony, autor ma bardzo dobry styl pisania, z drugiej jednak - pod względem fabularnym książka idealna nie jest - akcja, mimo przeskoków i zwrotów, jest w sumie dość prosta i jednak, jak na mój gust, trochę zbyt "strzelankowa". W warstwie rozważań, książka pozostawia czytelnika z istotnymi pytaniami: "czym jest człowiek i czy jest taki moment na drodze transhumanizmu, kiedy istota ludzka przestaje już być człowiekiem?", a ogólniej: "dokąd zmierzamy jako ludzkość?". Pytań nasuwających się po lekturze "Holocaustu F" jest zresztą dużo więcej, przy czym autor nie narzuca swoich odpowiedzi, tylko znalezienie ich pozostawia czytelnikowi, co jest kolejnym atutem powieści. Książka zdecydowanie nie należy do lekkich i przyjemnych, ale z pewnością jest warta przeczytania.

Tak jak pierwsza część cyklu (Ślepowidzenie) tak ta książka to jedna z najtrudniejszych jakie czytałem, mam na myśli kwestie naukowe /wcześniej myślałem, że Problem trzech ciał jest ciężki..),ale o dziwo powieść mnie wciągnęła i spodobała, autor jest świetnym narratorem, bardzo ciekawy wątek współżycia z wampirami, dodatkowo całkiem odmienne podejście do kontaktu z obcą cywilizacją, w drugiej części wątek podróży/od czasu Ulissesa nieodmiennie wciągający/, polecam

Świetny zbiór opowiadań, od pierwszego tekstu wprowadzający w świat niby znany, a odmienny, trochę odbiegający w przyszłość, z inaczej rozłożonymi akcentami, innymi krajami, odmiennymi religiami, ale jednak to wszystko znamy, poznajemy, odkodowujemy. I zanurzamy się w upadły, skazany na powolny rozkład świat, w którym na pierwszy plan w kolejnych opowiadaniach wysuwają się zagadnienia, bolączki, idee, trudności i obsesje, które towarzyszą nam na co dzień. Autor powtarzając sztafaż świata, nazwy, skojarzenia z naszymi realiami, wędruje dowolnie po interesujących go sprawach. To fantastyka, której teraz w Polsce pisze się bardzo mało, nasuwająca skojarzenia z tym złotym u nas okresem, gdy na przełomie upadającego komunizmu i kapitalistycznego nowego świata, młodzi i starsi autorzy fantastyki sięgali najczęściej w opowiadaniach właśnie, po fantastykę problematyczną, socjologiczną, spekulatywną. Opowiadali w kostiumie przyszłości o tematach, które interesowały ich w świecie jaki znali. I Zbierzchowski przywołuje w swojej prozie taki sposób korzystania i używania fantastyki. Ale nie tylko taki, bo jest całkiem sprawny literacko, prowadzi ciekawą grę, wykorzystując w nienachalny sposób skojarzenia popkulturowe, sięga po budowanie klimatu rodem z jakiś opowieści niesamowitych, trochę jakby miał ochotę na spróbowanie konwencji weird fiction. Bardzo mi ten sposób pisania fantastyki odpowiada. Teksty są oczywiście różne, nie każdy mi tak samo zagrał, jedne wciągnęły bardziej, zwłaszcza gdy tematyka zahaczała o religię, albo gdy lekko wchodząc w klimat cyberpunku odwoływały się do wątków np. imigrantów, problemów kulturalnych, zagadnień technologicznych. I właśnie gdy oferowały klimat niezwykłości, rodem jakby "Z archiwum X". Teraz po powieści autora sięgnę na pewno.

Bardzo dobra książka, świetne przeniesienia historii z bajkowego klimatu do technologicznego uniwersum. Tak, trzeba trochę się skupić i wyjść z bańki typowej literatury SF. Warto też trochę określić w sobie, czego z tej książki dowiadujesz się dla siebie. To jest u Dukaja piękne i robi to po mistrzowsku!

The pace is slow at first, as I think it should be, the character introduction is extremely bonding and emotional. From part 7 onwards is just the pure beauty of the story, I love it even more when I see my research in pure mathematics being represented In part 8. I've started the book because of Yatima, but as it progressed I began to like other characters, like Paolo. The last 3 pages are a pure mix of joy sadness and satisfaction from the path that the Yatima had taken (but I still think that relation of Yatima Paolo would be interesting). I think I've never read such a charming story in my life. I don't know what to say more, for me it's very personal. The beauty of mathematics always is and will be within me.

Znakomity zbiór opowiadań. Pod względem czysto literackim może nie jest to mistrzostwo świata, ale Chiang nadrabia to z nawiązką pomysłami, fabułą i budowaniem pożywki dla przemyśleń. Wszystkie historie są bardzo ciekawe, od razu wpada się po uszy w te małe światy (może z wyjątkiem dwóch opowiadań "miniaturek", które nie dają takiej szansy). Każda z historii ma swoje drugie dno, a jeśli się nad nimi zastanowić głębiej, o czym tak naprawdę pisze Chiang, to można nawet dokopać się do trzeciego dna. Każde z opowiadań ma swój klimat, science fiction przeplata się w nich z elementami fantasy, jest nieco steampunka, a miejscami nawet czuć ducha Stanisława Lema. Książkę zdecydowanie polecam, mimo że nigdy nie byłem wielkim fanem opowiadań.

Jest to książka wybitna na tle rodzimej literatury fantastycznej a może i na tle twórczości światowej ostatnich lat, bo zarówno Polska jak i świat nie wydały niestety żadnego dzieła, które dałoby się przyrównać do "Innych pieśni" jeśli idzie o kombinację klasy literackiej, oryginalności wizji, rozmachu morfy, połączenia tradycji i futurologii. A może za słabo znam gatunek, który przestałem śledzić uważniej jakiś czas temu - wtedy proszę mnie poprawić. Jednak wg obecnego stanu mej wiedzy, takiej książki nie ma. Oś opowieści to wyjątkowo oryginalna idea przewodnia, ale odkładając nawet na bok wszelkie antyczne i filozoficzne apekty - jest to, w mojej opinii, wspaniały hołd dla literatury podróżniczej i przygodowej, książek których dziś już chyba nikt w tej formie nie pisze. Jest tu vibe nowej przygody, Laurence'a z Arabii, jest podróż i przemiana, są romans i walka, są pejzaże afrykańskie, antyczny Bliski Wschód, puszcze vistulskie, krajobrazy księżycowe i gwiazdowe, egzotyka i mrok Uralu i Skrzywienia, wszystkie formy pyru i aetheru i wiele więcej. I wszystko to służy fabule, oryginalnie i zręcznie poprowadzonej od początku do końca. Jest to książka dla czytelnika uważnego, bo niektóre wątki (np. Nadija) są ledwo zaznaczone i rozrzucone co setna strona a warto je śledzić. Jest też sporo niedopowiedzeń, aluzji ledwie, które są jednak istotne dla zrozumienia bohaterów i akcji. Gorąco polecam wszystkim miłośnikom literatury fantastycznej, zabieranej ze sobą dalej niż do pociągu. Nie jest to momentami lektura łatwa, ale ze mną na pewno zostanie na dłużej. Jedna z najlepszych książek "SF" jakie czytałem w ogóle i ogromna radość, że jeszcze są takie książki i pisarze.

Dla fanów cyberpunka pozycja obowiązkowa. Generalnie jest tutaj wszystko co w cyberpunku... tyle, że napisane 40 lat wcześniej. Niesamowicie wizjonerska książka, o ile dobrze zrozumiałem zasadniczo kładąca podstawy pod ten podgatunek sf. Z drugiej strony, muszę przyznać, że trochę mnie wymęczyła. Pod koniec czytałem bardziej dla klimatu i świata niż samych historii bohaterów. Nie wiem czy to kwestia prowadzenia narracji czy coś innego, ale trudno mi się to czytało. Jeśli tylko nie byłem w 100% wypoczęty i skupiony to miałem wrażenie, że uciekają mi przejścia fabularne itd. Coś czego nie odnotowałem czytając np. Pratchetta czy Mortkę w przerwach między kolejnymi częściami. Osobiście mam w tym względzie trochę inne oczekiwania wobec literatury rozrywkowej (czyli niebranżowej/naukowej) stąd mimo wszystkich zalet ,,zaledwie" 6/10.

To nie jest recenzja, tylko uzasadnienie wystawionej noty. Matematyczne, a jakże! Ocenę antologii najwłaściwiej (chyba) ustalić na podstawie średniej arytmetycznej ocen poszczególnych opowiadań. I tu rodzi się pytanie - wyliczać ją w odniesieniu do ilości tekstów, czy też ilości stron, które te teksty zajmują. W pierwszym przypadku wyszło mi 5,25, w drugim - bardziej chyba miarodajnym - 6,22. Po zaokrągleniu w dół dało by to 6 gwiazdek. To jednak byłoby zdecydowanie krzywdzące wobec dojmującej obecności w tym tomie powieści Dukaja. Dukaj deklasuje pozostałych autorów zbioru, stanowi zupełnie odrębną jakość. Jego tekst zasługuje na mocną 9 (a pewnie i 10, gdybym nie czytał go w troszkę złym dla mnie okresie, z tygodniową przerwą między podejściami do jego lektury). Dlatego dodatkowa gwiazdka.

Ślepowidzenie... idealne słowo którym można opisać tę książkę. Niby ją przeczytałeś/aś, niby coś tam rozumiesz ale ostatecznie masz poczucie że nie wiesz co się tu właściwie wydarzyło. Wątki potrafią być przerwane w połowie, co jest celowym zabiegiem autora, żebyś poczuł/a się zagubiony/a. Historia jest prowadzona z perspektywy głównego bohatera, który w mojej opinii jest irytujący i nie wzbudzał we mnie sympatii. Książka jest wymagająca, nie dla każdego, ale moim zdaniem warta sprawdzenia.

Książka rewelacyjna. Jednak trzeba mieć świadomość, że będzie rewelacyjna dla tych, którzy przebrną przez pierwsze 50-70 stron, gdzie ilość nowych słów/treści/poglądów/systemów wartości może być przytłaczająca. Jednak wszystko w niej jest absolutnie rewelacyjne, od postaci, przez historię i świat stworzony aż po zakończenie. Zdecydowanie warto.

Dla mnie „Cryptonomicon” to bezlitosny test na cierpliwość i intelektualną wydolność. Stephenson nie idzie na skróty. Serwuje twardą kryptografię, złożone systemy i historię technologii, przez co większość czytelników pewnie odpadnie po pierwszych stu stronach. Jeśli szukasz lekkiej rozrywki na wieczór, nawet tego nie otwieraj. Ale jeśli kręci Cię brutalny konkret i rozumienie mechanizmów od absolutnych podstaw, ta lektura wynagrodzi Ci każdą zainwestowaną godzinę.

Opowiadania Teda Chianga, tylko 8 w tym zbiorze, okazały się dla mnie momentami zbyt trudne, mimo, że lubię właśnie tego rodzaju literaturę science fiction, opartą na nauce i technice, z dylematami filozoficznymi i moralnymi. Jest to zajmująca lektura, ale nierzadko rozumiałam tylko fragmenty i często wymowa całości nie była dla mnie jasna. Musiałabym czytać uważniej i bardziej wgryzać się w tekst. Tematyka jest rozmaita, na ogół ulokowana w dalekiej przyszłości, oprócz pierwszego opowiadania „Wieża Babilonu”, które przypomina biblijną przypowieść o spełnianiu marzenia ludzi dotarcia do nieba. Wszystkie pozostałe bazują na problemach i dylematach wynikających z rozwoju naszej cywilizacji i techniki. Nie byłam w stanie w całości pojąć szczegółów medycznych i informatycznych w „Zrozum”, czy tych matematycznych z „Dzielenia przez zero”. Z kolei „Siedemdziesiąt dwie litery” eksplorują temat inżynierii genetycznej, w powiązaniu z nomenklaturą i eugeniką. Też to było dla mnie trudne, ale jednocześnie intrygujące. Bardzo podobały mi się dwa opowiadania, o znaczących tytułach: „Ewolucja ludzkiej nauki” (o metaludziach) i „Co ma cieszyć oczy. Reportaż” (możliwości programowania mózgu). Zupełnie nie polubiłam „Piekło to nieobecność Boga” (nawiedzenia, objawienia, uzdrowienia). Efektowne jest tytułowe opowiadanie, sfilmowane w 2016 roku jako „Nowy początek” („Arrival”, w reżyserii Denisa Villeneuve’a, z Amy Adams w roli Louise Banks), które pokazuje trudny kontakt ludzkości z przybyszami z kosmosu. Tu z kolei nie jest łatwo połapać się w sprawach lingwistycznych oraz problemach psychologiczno-mistycznych językoznawczyni, zatrudnionej do pomocy przez wojsko. Film w szczegółach nie jest wierny pierwowzorowi literackiemu, ale ciekawie, inaczej, obrazuje wygląd obcych, ich statku, a także nieprzystawalność innych cywilizacji do naszych o nich wyobrażeń oraz reakcje różnych państw na wizytę kosmitów. Dla mnie kompletnie niejasny jest wątek osobisty tłumaczki i jego związek z całą sytuacją. Zarówno opowiadanie jak i film wciągają – w obu przypadkach istnieje specyficzny klimat: zagrożenia, tajemniczości, niepewności i ciągłego niepokoju. Książka pobudza do myślenia o problemach rozwoju cywilizacji ziemskiej; Autor jest gejzerem pomysłów i nieoczekiwanych rozwiązań. Powołuje do życia niepowtarzalne postaci i pokazuje ich różnorodne postawy, emocje i zachowania. Jeden z wynalazków przyszłości przydał by mi się wyjątkowo: „opatentowany w Edynburgu automat gospodarczy umiejący odnosić przedmioty na właściwe miejsce” (s. 178). Ciągle w tyle głowy miałam to co już w wcześniej czytałam. Zdecydowanie wolę książki naszego Rodaka, Stanisława Lema, którego proza jest zawsze świetnie napisana, równie oryginalna i twórcza, ale też zdecydowanie bardziej klarowna i tym samym łatwiejsza w odbiorze. Słuchałam audiobooka, być może to był błąd i na papierze byłoby mi łatwiej się skupić na trudnych problemach badań i odkryć w odległej przyszłości Ziemi. Polecam bardzo.

Co tutaj się stało to ja dalej nie ogarniam gdzie jest góra a gdzie dół i jaki jest cel. Ta książka to podróż w celu nieznanym w poszukiwaniu prawdy ,ale czy uda się ją znałeść to już inna historia. Wciągająca książka z ciekawym światem ,który jednak tylko dla czytelnika jest dziwny ,dla mieszkańca latającego miasta czy podwodnej kopuły czy innych lokacji w tej książce jest całkiem normalnym światem i nie warto zadawać sobie pytania czemu to wszystko tak wygląda ,aż do puki nie pojawił się on dzieciak który spadł z nieba i wiecznie zadaje pytania. Podczas podróży spotykamy kilka cywilizacji ludzi i co zaskakujące łączy ich jedno pytanie czy prawo może być doskonałe będąc niezmienne . Trochę mnie końcówka rozczarowała, chociaż ciągle zastanawiałem się jak rzeczywiście działa ten świat i co się tam stało te 400 lat temu.

Bardzo udana powieść science-fiction z krajowego podwórka. Książka opiera się na ciekawym pomyśle typu "matrioszka", przy czym najlepiej nie czytać żadnych opisów fabuły przed lekturą i odkrywać jej zawiłości z poziomu czystej karty. Powieść ma dość wysoki próg wejścia - początkowe rozdziały mogą powodować mętlik w głowie, jednak w mniej więcej 20% książki akcja zaczyna się rozkręcać i klarować. Książka wydana została w 1999 roku, jednak jest utrzymana w klimacie typowym dla science-fiction z lat 1960-80, jest napisana przystępnym językiem, bez przesadnego filozofowania i "technologizowania", często obecnych w pozycjach z nurtu s-f. Trochę tu Philipa Dicka, trochę Janusza Zajdla, ogólnie - pozycja warta przeczytania.

Mocno czuć w tych opowiadaniach, że powstały na początku milenium. Silnie odciska się na nich piętno oraz nastroje społeczne po 11 września. Jednak myśli, które zawarł w nich autor są ponadczasowe, a niektóre wydają się być nawet bardziej aktualne niż wtedy. To nieco przerażające.

Początek był dla mnie trudny, dużo technicznego, quasi-naukowego języka, ale ostatecznie mało nam to cokolwiek wyjaśniało. Narracja opisuje zasadniczo wyłączne problemy teraźniejsze i jest uargumentowana przemyśleniami bohatera, rzadko pojawiają się odniesienia do świata zewnętrznego. Dla mnie jednocześnie jest plusem, bo bardzo nie lubię stron ekspozycji, ale dłużej zajęło mi zrozumienie, czemu w opowiadaniu istnieje ograniczenie czasowe dla misji bohatera. O samym głównym bohaterze nie wiemy wiele, ale charakterologicznie został mocno ukształtowany przez narrację. Opisy otoczenia plastyczne, pozwalały mi poruszać się razem z bohaterem. Wydać silną inspirację "Solaris" Lema - w nazwie statku, sposobie prowadzenia narracji, zachowaniu bohatera. Im dalej szliśmy i pojawiało się coraz mniej technicznego języka, a więcej filozofii, opisy i narracja stały się niemal poetyckie. Na koniec byłam niemal zaskoczona, jak bardzo mi się podobało.

Mocne. Kolorowe. Szybkie. Pulsujące jak Rio. Muszę przyznać, że do książki podchodziłem dwa razy. Pierwszy raz tuż po przeczytaniu rewelacyjnego "Domu derwiszy. Dni cyberbadadu". I wtedy poległem. Było zbyt kolorowo i zbyt hałaśliwie. Wrócilem po roku. I wsiąknąłem. Zatem dlaczego nie porwało mnie za pierwszym razem? Ano dlatego, że Stambuł i Rio/Sao Paulo różnią się od siebie bardzo mocno i przeskok z jednego na drugie był bardzo trudny. Ale w tym tkwi cloue tego dlaczego to tak dobra książka. Poza tym, że autor ma dobre pomysły stricte sf, umie przedstawiać historie, to jeszcze umie oddać klimat (miasta). Połączenie tych trzech rzeczy powoduje, że czyta się się szybko. Dobrze zbudowana historia w dobrze oddanym klimacie i z technologią wplecioną w codzienne życie. Czekam na więcej.

--- Har Adler, astronauta, szef informacji i dokumentacji naukowej na pokładzie astrolotu z napędem stellatronowym "Cyklop" budzi się po 3 latach snu anabiotycznego. Jest członkiem 17to osobowej załogi rozpoznawczej, która po niespełna 18tu latach podróży dotarła do układu 4 planet Czerwonego Słońca, tytułowego Lalande. Dwie mniejsze z nich - Orfa i Flora - dają nadzieję na występowanie na ich powierzchni życia. "Orfa, a w jeszcze większym stopniu Flora - rokowały nadzieję na lądowanie, budowę bazy i możliwość szeroko zakrojonych prac badawczych." --- Poza Harem i paroma członkami załogi obserwujemy głównie dwóch nastoletnich członków załogi, urodzonych i wychowanych już na Cyklopie - 15to letnią "romantyczkę" Ewę i 16to letniego "zadaniowca" Teda. Osią akcji jest eksploracja Orfy a następnie znacznie ciekawszej Flory w celu zgromadzenia niezbędnych danych dla przyszłych ekspedycji. Jest też trochę rozważań na temat możliwych dróg rozwoju i potencjalnych przyczyn upadku cywilizacji Flory... --- Reasumując jest to niespełna 230to stronicowa powieść SF o eksploatacji obcych planet z wątkiem przygodowo-młodzieżowym z 1965 roku, podzielona na 13 rozdziałów, każdy z podtytułem w kilku wyrażeniach opisującym przyszłe wydarzenia. Narrator trzecioosobowy, skaczący po kilku bohaterach przemiennie w zależności od wymogów fabuły. Jest tu oczywiście kilka archaizmów technicznych, jakichś mało wiarygodnych zachowań czy skrótów fabularnych, ogólnie jednak dobre czytadło SF (czuć potencjał, który nadejdzie w kolejnych książkach autora).

To nie jest najlepszy Gibson z mi znanych. Fabuła jest dość marna i wydaje się tylko szkieletem do stworzenia bardzo ciekawej koncepcji "światów równoległych". Książka napisana jest chyba nawet bardziej chaotycznie niż inne książki Gibsona - po przeczytaniu 1/4 dopiero udało mi się załapać koncepcję, więc lepiej było wrócić do początku i z tą wiedzą przeczytać wszystko jeszcze raz :) Cóż, solidne SF, ale fanem tej książki nie będę.