Sprzedawca marzeń

Ciężko jakoś mi się czytało, początek nie zaciekawia i męczy... ale... O dziwo od 70 strony zaczęło być ciekawie i historia mnie wciągnęła. Bardzo dużo przemyśleń głównego bohatera, taka trochę filozoficzna, jest też sporo akcji, ciepłych momentów, zmian jakie zachodzą w bohaterze i jego droga do siebie. Warto przeczytać, żeby zrozumieć i być może znaleźć i dla siebie szansę i nadzieję, że wszystko może się zmienić. 🙂💦

Jeśli szukacie dobrej powieści obyczajowej, pełnej emocji i angażującej, to polecam książkę ze zdjęcia. Historia Alexa, ojca nieradzącego sobie z wyzwaniami jakie stają przed rodzicem autystycznego dziecka oparta jest na doświadczeniach autora. Może właśnie dlatego czyta się ją i doświadcza pełniej. Alex stara się być dobrym mężem i ojcem. Jednak stres i niepewność towarzyszące mu na codzień sprawiły, że nie potrafi zrozumieć syna i okazywać miłości i wsparcia żonie. W obliczu narastających problemów rodzinie grozi rozpad. Jednak Alex to nie typ człowieka uciekającego od problemów, choć przez wiele lat tak było najłatwiej. W obliczu realnego zagrożenia jednak, Alex stara się nie poddawać, a nieoczekiwanym wsparciem okaże się ... gra komputerowa. Minecraft jako pomost pomiędzy chłopcem, dla którego świat to zagadka, której nie potrafi sam rozwiązać, a ojcem i bliskimi, którzy go kochają i akceptują, ale nie wiedzą jak to okazać? To naprawdę może zadziałać. Obserwowanie przemiany i budowania relacji ojca z synem dostarczyło mi wiele emocji i wzruszeń. Polecam.

⛵️ Nieczęsto zdarza mi się sięgać po prozę autobiograficzną, tym bardziej jeśli jest powiązana z tematem, o którym nie mam zielonego pojęcia. Zdarzyło się jednak tak, że w końcu zabrałam się za tę książkę i muszę przyznać, że (jak zwykle) mam mieszane uczucia. Z jednej strony emocje i wartości, jakie za sobą niesie są autentyczne i szczere, ale prosta narracja przy równoczesnym nagromadzeniu specjalistycznego słownictwa okołożeglarskiego nie dała pozytywnego efektu. Tym gorzej, jeśli (tak jak ja 🙈) odkryło się słowniczek, kończąc lekturę. ⛵️ Historia rozpoczyna się w momencie gdy żeglarka Tami wybiera się ze swoim ukochanym w kolejny rejs - tym razem, by dostarczyć łódź do klienta. Bohaterowie niespodziewanie muszą się zmierzyć z żywiołem wody, tak przez siebie ukochanym. Huragan zabiera Richarda, a dziewczyna jest zmuszona do samotnej tułaczki na zniszczonym jachcie po bezkresnym oceanie. Tami opisuje każdy swój dzień, wspomina szczęśliwy związek, rozmawia z tajemniczym Głosem i stara się nie zwariować. ⛵️ To opowieść przede wszystkim o wytrwałości, nadziei, walce, ale również o miłości i pasji. Tami nie wyobraża sobie życia bez żeglowania i bez Richarda. Wbrew woli zostaje pozbawiona człowieka, którego kochała nad życie, z wzajemnością. W czasie tych 41 dni nie tylko robi wszystko, by dotrzeć do brzegu, ale też wielokrotnie rozmyśla o swojej możliwej przyszłości bez ukochanego, jak teraz poskłada sobie życie i czy ktokolwiek kiedykolwiek ją zrozumie. Uświadamia sobie również, że to doświadczenie zmieniło ją na zawsze. ⛵️ To nie jest historia przez którą się płynie. W pierwszym momencie ktoś, kto z określeń żeglarskich kojarzy jedynie maszt i żagiel, poczuje się przytłoczony ilością specjalistycznego słownictwa, jednak z czasem to przestaje mieć znaczenie i zostaje uproszczone z głowie. W zakończeniu kilka momentów można by pominąć lub opisać trochę inaczej. Na trudność w odbiorze wpływa też brak warsztatu - zdania nie są zbyt ładne, jednak mam wrażenie, że przez to próbowano pokazać jak największą autentyczność, ponieważ to wszystko jest autorce bliskie. ⛵️ Pamiętam, że gdy oglądałam film nie byłam za bardzo zadowolona. Coś mi tam ewidentnie nie zagrało, natomiast książka jest ciut lepsza. Uważam, że w papierowej wersji mnogość emocji Tami zasługuje na olbrzymi plus. Czytanie mogło być przyjemniejsze przy większych umiejętnościach pisarskich, ale chyba nie to było najważniejsze dla narracji i dla samej autorki-bohaterki. Upór i determinacja w obliczu takiej tragedii przy jednoczesnym poczuciu winy i niemocy są warte poznania.

Tajemnica pod jemiołą Richarda Paula Evansa to wzruszająca, nasączona świątecznym klimatem opowieść o odwadze, nadziei i poszukiwaniu miłości. Bohater – pogrążony w żalu po rozwodzie – wyrusza w symbolicznie zimową podróż, by odnaleźć autorkę poruszających wpisów blogowych. Książka czyta się lekko i z przyjemnością, a czytelnik niemal czuje mróz i zapach choinki w tle. Choć momentami przewidywalna, ujmuje szczerością, zrozumieniem ludzkiej samotności i przekonaniem, że czasem trzeba zaryzykować, by znaleźć szczęście. Lektura wzruszająca oraz szybko się ją czyta . Polecam każdemu.

Mega poruszająca , dotyka bardzo trudnego tematu jakim jest choroba dziecka. Dramatyczna historia opowiedziana z perspektywy ojca który desperacko walczy o życia syna. Nie sposób go oceniać bo tak naprawdę nie wiadomo jakby się postąpiło w jego sytuacji. Książka trudna i dramatyczna a jednocześnie wciągająca, piękna i wzruszająca. Pełna emocji, uczuć i szczerych wyznań. Polecam

Kolejna książka, już mogę powiedzieć jednego z moich ulubionych pisarzy obyczajowo-romantycznej literatury, która wprowadziła mnie w fantastyczny klimat świąteczny. Spodobało mi się, że znów pojawia się wątek pisarzy. Co więcej wiele z tej opowieści koncentruje się na zjeździe zorganizowanym dla osób, które są pisarzami, bądź chcą nimi zostać, wydać swoją książkę, wejść w piękny świat magii literatury. Między tematem pisarskim znalazło się oczywiście miejsce na miłość. Ach, cóż to był za wspaniały wątek doświadczania zakochania, poszukiwanie bratniej duszy, bliskości drugiego człowieka i przyjaźni. Każdy z bohaterów pojawia się w tej książce z konkretnym przekazem,. Oni mają swój cel, ale też dają nam mądre wskazówki, z których możemy skorzystać w naszym życiu. Mocno dla mnie wybrzmiała także determinacja głównej bohaterki Kimberly, która już od dziecka nie miała łatwego życia, bo w tragicznych okolicznościach straciła mamę. Wychowana przez uroczego tatę, nauczyła się nie poddawać i walczyć o swoje marzenia. To właśnie ta umiejętność motywacji i szukania inspiracji, pozwoliła jej przezwyciężyć wszystkie przeszkody. I w końcu jak zaczęła słuchać serca, odzyskała prawdziwą siebie. Zapamiętam emocje każdej z tych postaci. Niebywale urokliwy hotelik, mam do dziś w wyobraźni. Jestem oczarowana historią i miejscem.

W samym środku polskiej zimy przeczytałam „Francuskie lato” i dobrze mi to zrobiło. To taka urlopowa powieść, przy której można odpocząć, wzruszyć się, ale także zastanowić nad życiowymi problemami. Catherine Isaac posyła swoją bohaterkę do uroczego hotelu mieszczącego się z odrestaurowanym przez jej byłego chłopaka pałacu. Ich syn ma już 10 lat, a Adam do tej pory nie poczuwał się do ojcostwa. Zawiódł Jess nie tylko podczas porodu, ale wiele razy, dlatego podjęła decyzję o samotnym wychowaniu dziecka. Dlaczego więc teraz decyduje się odnowić kontakt z ojcem swojego syna i przyjęła zaproszenie do jego ośrodka wypoczynkowego? Niezbyt skomplikowana fabuła daje autorce okazję do przedstawienia złożonych relacji międzyludzkich, na które duży wpływ mają wszelkie niedomówienia i tajemnice. Nie da się zbudować zdrowego związku, tkwiąc w spirali nieujawnionych prawd, a nawet kłamstw. Tym, co uniemożliwia nawiązanie zdrowej relacji jest także schematyczne postrzeganie drugiego człowieka i uparte umieszczanie go w konkretnej szufladce. Dla Jess Adam to nieodpowiedzialny bawidamek, który przestraszył się dorosłości, co oznacza, że nigdy nie będzie można mu zaufać i oczekiwać od niego poważnego podejścia do życia. Dopiero przyznanie się do niesprawiedliwego osądzenia i wysłuchanie wyjaśnień stanie się dla nich drogą do ułożenia sobie poprawnych relacji i wybaczenia dawnych krzywd. Ważną rolę pełnią tu także postaci drugoplanowe, bo dają autorce możliwość do opisania kwestii wpływu trudów rodzicielstwa na związek małżeński. Przyjaciele Jess, którzy dołączają do niej na urlopie borykają się z kryzysem spowodowanym zmęczeniem wychowywaniem trójki nieznośnych dzieciaków. Również Jess zmaga się z wyzwaniami bycia samotną matką, która z każdym wyzwaniem musi poradzić sobie sama. Na okładce zaznaczono, że ta powieść powinna spodobać się miłośnikom „Zanim się pojawiłeś” Jojo Moyes, do których ja również się zaliczam. Rzeczywiście, jest w niej podobny nastrój, ale to, co pozwala zestawić ze sobą te dwie powieści to motyw nieuleczalnej choroby, z którą skonfrontowani zostają bohaterowie. U Jojo bohaterka zakochała się w sparaliżowanym po wypadku mężczyźnie, a u Catherine Isaak Jess boryka się z chorobą Huntingtona swojej ukochanej mamy. I właśnie ta choroba ma ogromny wpływ na wszystko, co wydarzy się podczas francuskiego lata. „Francuskie lato” nie pretenduje do miana wielkiej literatury, ale w swoim gatunku trzyma przyzwoity poziom i sprawia przyjemność czytającemu. Autorka umieszcza akcję w malowniczym miejscu i ładnie je opisuje, tworzy też galerię ciekawych postaci, które poznajemy coraz lepiej i które nas zaskakują. Dlatego polecam tę powieść jako przyjemną rozrywkę wakacyjno- urlopowo- weekendową.

Cenię książki, które mnie do czegoś inspirują. Ta powieść zachęciła mnie do sięgnięcia po mapę Wielkich Jezior kanadyjskich (geografia moja miłość) i wędrówki palcem po mapie śladami bohaterów. Obejrzałam jak wyglądają obecnie tereny Jeziora Górnego i latarnie na tym obszarze. Można tam obecnie wybrać się na wspaniałe wycieczki różnymi szlakami i kto wie, może tam, gdzie swoje ślady pozostawiły siostry Elizabeth i Emily. Latarnia morska jest dla mnie zawsze symbolem bezpieczeństwa. Do niedawna jeszcze były miejscem mozolnej i odpowiedzialnej pracy latarników oraz miejscem życia ich rodzin. O tym opowiada ta powieść, kreśląc wolno mijające dni i odkrywając tajemnice, które tylko w tak odludnych miejscach mogły przetrwać tak długo. Polecam ze względu na piękno przyrody i wolno płynący czas.

Gdybym miała wynająć mieszkanie z takimi tajemnicami, pewnie uciekłabym po pierwszej nocy, ale u Musso czyta się o tym świetnie! To dobra książka na jeden-dwa wieczory – szybka akcja, ciekawi bohaterowie i klimat Miasta Świateł, który tym razem ma dość mroczny odcień.

Miało być przyjemnie, a przez pół książki brnęłam uparcie, żeby dotrzeć do finału. Dla mnie to był mozół i nienagrodzony. Bohaterka drażniła, wątki miały być tajemnicze a były niezrozumiałe, nieuzasadnione. Książka, choć o pociągającej tematyce przyrody, natury, nie daje satysfakcji. Nuży i irytuje.

„Okruch” to poruszająca powieść o miłości, tajemnicach i mierzeniu się z własnymi lękami. Autorka przedstawia historię dwojga ludzi, których życie zmienia się nagle po jednym spotkaniu. Główna bohaterka, Sara, to osoba zamknięta w sobie, zmagająca się ze strachem przed bliskością i trudnymi doświadczeniami z przeszłości. Jej droga pokazuje, jak trudno jest zaufać drugiemu człowiekowi, ale też jak ważne jest zmierzenie się z własnymi emocjami. Bohater Maks, również przechodzi dużą przemianę. Wraz z rozwojem akcji odkrywa prawdę o sobie i swojej rodzinie, co nie jest dla niego łatwe. Relacja między Sarą a Maksem rozwija się stopniowo i pełna jest napięcia oraz silnych uczuć. W pewnym momencie można było spodziewać się zakończenia historii, jednak mimo to finał okazał się dla mnie zaskakujący. Książka pokazuje, jak ważna jest odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Styl Anny Ficner-Ogonowskiej jest ciepły, emocjonalny i przystępny, a jednocześnie skupiony na uczuciach bohaterów. „Okruch” pokazuje, jak ważne są wzajemne zaufanie, odpowiedzialna miłość i siła dobra w życiu człowieka. Po skończeniu książki czułam lekki niedosyt, a jednocześnie ciekawość, co będzie dalej z Sarą i Maksem. Mimo że w pewnym momencie można było przewidzieć zakończenie, finał okazał się zaskakujący i pozostawił silne wrażenie. Uważam, że historia bohaterów daje do myślenia o relacjach międzyludzkich i o tym, jak radzić sobie z własnymi emocjami. To powieść, która długo zostaje w pamięci i zdecydowanie warto po nią sięgnąć, nawet jeśli jest dość obszerna.

„Kłamstwo doskonałe” Lisy Scottoline to literacki rollercoaster, który zaczyna się niewinnie, by z każdą stroną nabierać tempa i prowadzić czytelnika wprost ku przepaści. Chris Brennan to postać jak z katalogu ideałów – charyzmatyczny, czarujący, uwielbiany przez wszystkich. Problem w tym, że nie istnieje naprawdę. Każda jego cecha, każde słowo to starannie skonstruowana iluzja. Scottoline manipuluje napięciem, splatając losy trzech rodzin, których życie jest niczym pajęczyna – pozornie trwała, ale wystarczy jeden fałszywy ruch, by się rozpadła. Relacje rodziców z synami, tajemnice skrywane za zamkniętymi drzwiami, pozory, które zaczynają pękać – to wszystko sprawia, że książkę czyta się z rosnącym niepokojem. Ta powieść nie tylko bawi się emocjami czytelnika, ale też zostawia z niepokojącym pytaniem: jak często wierzymy w kłamstwo tylko dlatego, że chcemy, by było prawdą?

Powieść toczy się dwutorowo. Dwie historie o wyniszczającej miłośći. Anna nie może wyzwolić się z milości do Macina, którego kochała od zawsze. Opuszcza Polskę by w Szkocji leczyć zranione serce i tęsknotę za ukochanym. Po pewnym czasie zostaje opiekunką lady Abigail i poznaje jej miłosne perypetie z młodości. Na podstawie opowiedzianej przez Abigail historii Anna pisze swoją pierwszą ksiązkę, którą udaje się jej wydać. Gabriela Gargaś opisuje też życie na emigracji, plusy i mnusy z tym związane. "W trzypokojowym mieszkaniu było ich razem dziwięć osób. Ktoś wychodził do pracy, ktoś inny wracał z nocnej zmiany i zajmował twój materac. Łazienka była wiecznie okupowana, podobnie jak kuchnia. Lodówka była wspólna i jeśli ktoś wyjadł jedzenie, nie powinno cię to dziwić." Historia mało realna, ale czyta się dobrze,

Początek nudny, nie dzieje się nic ciekawego, wiele według mnie niepotrzebnych, nudnych opisów. Nie polecam osobom, którzy jak ja lubią szybki rozwijającą się akcję. Musiałam przebrnąć dalej, żeby akcja wreszcie się rozwinęła. Sama historia opisana na mniejszej ilości stron lepiej by do mnie trafiła. Losy rodziny Kamelii są bardzo skomplikowane i pokręcone, tajemnice powoli się wyjaśniają.

Pokazana jest siła mediów społecznościowych, jak rozesłanie jednego zdjęcia może zmienić przyszłość nastolatka. Książka skłania do refleksji, czy mamy stać murem za swoimi dziećmi mimo ich przewinień, czy zawsze zasługują na obronę? Czy bogactwo jest gwarantem szczęścia? W książce mamy 2 narratorów, rzeczywostość widziana jest z perpektywy Niny i Toma. Zabrakło mi środka książki. Chętnie dowiedziałbym się jak przebiegał rozwd Niny, jak układały się relacje między Finchem i Lylą. Wszystko to zaostało pominięte. Zakończenie za szybko nastąpiło.

Powieść pt. „Bez słowa” angielskiej pisarki Rosie Walsh ukazała się w 2018 roku, nie jest zatem najświeższą propozycją czytelniczą, niemniej jednak bardzo się cieszę, że na nią trafiłam. Przypadki, a nie zaś zaplanowane tytuły, także potrafią być przyjemne i udane. Żałuję wyłącznie tego, że autorka jak dotąd wydała dopiero dwie powieści, a tylko „Bez słowa” otrzymaliśmy w polskim tłumaczeniu. Widzę, że Rosie Walsh ma potencjał twórczy i oby go nie zmarnowała. „Bez słowa” to powieść obyczajowa podzielona na trzy części, natomiast łącznie mamy do odkrycia aż 51 rozdziałów. Główny wątek dotyczy nagłego uczucia między zranioną przez życie Sarah i tajemniczym Eddim. Spotykają się oni w jednej z londyńskich wiosek, gdzie mieszkają rodzice Sarah. Ich pierwsze zetknięcie się ze sobą można nawet uznać za nieco śmieszne, ale późniejszy rozwój wydarzeń jest bardzo dynamiczny. Zakochani od pierwszego wejrzenia spędzają ze sobą siedem intensywnych i upojnych dni, po czym obiecują sobie dozgonną miłość. Na razie brzmi to wszystko dość banalnie i sądziłam, że fabuła mnie nie zainteresuje, lecz popełniłabym ogromny błąd, gdybym nie zagłębiła się w dalsze dialogi. Eddie, po powrocie z Hiszpanii, ma nawiązać na nowo kontakt z Sarah. Niestety, mężczyzna przepada jak kamień w wodę. Nie odbiera on telefonów, nie odpowiada na wiadomości, maile. Sarah zostaje nawet wykluczona z jego znajomych na Facebooku. Dlaczego tak się dzieje? Czy Eddie to typowy macho, który zawrócił w głowie zakochanej kobiecie i teraz poszukuje nowej zdobyczy? A może autorka postawiła jednak na coś bardziej ambitnego i zawiłego? Obiecuję, że warto się temu przyjrzeć, gdyż w historii tej nie ma nic, co przypominałoby serial brazylijski z lat dziewięćdziesiątych. Poza historią Sarah i Eddiego, która momentami bardzo mnie wciągała, autorka postanowiła wpleść jeszcze inne, ale równie interesujące wątki. Poczęstowała czytelników ogromną dawką empatii i szczerej, ludzkiej pomocy. Dowiemy się, że Sarah była niegdyś mężatką, ale po rozwodzie ona i jej były mąż, Reuben, nie zerwali całkowicie kontaktu. Łączy ich wspólna działalność charytatywna. Doktorzy Klauni to w ich firmie wyszkoleni ludzie, którzy w strojach cyrkowych klaunów odwiedzają chore dzieci w szpitalach, hospicjach czy innych placówkach medycznych. Może się wydawać, że taka działalność to nic trudnego, jednak jestem pewna, że tylko człowiek bez serca nie wzruszy się przy tym temacie. Rosie Walsh udowodniła także, na czym polega prawdziwa, stuprocentowa przyjaźń, o którą dziś bardzo trudno. Sarah nie szuka Eddiego sama. Ma obok siebie dwójkę oddanych przyjaciół, choć zarówno Tommy, jak i Jo, mają odmienne zdanie na temat sytuacji uczuciowej Sarah. Raz kobieta słyszy, żeby przestać się przejmować i na siłę szukać ukochanego, a innym znowu razem jest zagrzewana do walki. Kogo ma słuchać? Czy ktoś odpowie na jej rozpaczliwe posty? Tego zdradzić nie mogę, jednak przyjaciółką Sarah numer jeden jest dla mnie Jenni. Zwykle jest to niemal prawa ręka w firmie Sarah i jej byłego męża, jednak prywatnie kobieta robi wszystko, by pocieszyć przyjaciółkę. Co więcej, sama ma ogromne kłopoty, a mimo to nie widzi tylko czubka swojego nosa. To coś wspaniałego i bardzo nietypowego w dzisiejszych czasach. Muszę też pochwalić autorkę za dodanie do swojej powieści formy epistolarnej. Który z bohaterów pisze listy i do kogo? Tego nie zdradzę, jednak dla mnie słowa własnoręcznie pisane na papierze mają niebagatelną wartość. Papier w końcu ścierpi wszystko, dlatego sama kocham prowadzić pamiętnik, a marzę o tym, by jeszcze kiedyś w swojej skrzynce pocztowej zobaczyć prawdziwy list. Niestety, to się chyba już nie spełni, niemniej jednak bardzo dziękuję pisarce za tak mocno romantyczny wątek. Co mogę powiedzieć na zakończenie? „Bez słowa” to doskonały obyczaj, pełen niespodzianek, powrotów do przeszłości. Z całą pewnością czytelnicy zrozumieją, że świat rzeczywiście jest bardzo mały. Polecam.

Debiut pisarki cudowny,znakomicie napisała powieść Pani Anna Płowiec. Oderwać się nie można od książki pochłonięta została prze ze mnie,chwilę spędziłam miłe z tą lekturą. Dzieje się ta wzruszająca historia w pięknym,magicznym Krakowie. Barwny,śliczny język i kolejny raz udowadnia pisarka,że potrafi pisać pięknie. Naprawdę warta przeczytania była ta cudna,urocza lektura pełna uroku,piękna i wrażliwości. Czytałam ją z olbrzymią przyjemnością.

Nie mam tej książce nic do zarzucenia. Historia Pino ma podwójną siłę oddziaływania. Z jednej strony poznajemy bohatera wojennego — odważnego młodego mężczyznę, który wiele wycierpiał dla swojego kraju. Opowiada o tym, czego był świadkiem, co sam przeżył i jak wyglądała niesprawiedliwość wojny, która potrafi zagotować krew. Z drugiej strony ta opowieść ma moc również dlatego, że uratowała życie autorowi. Piękno tej książki jest wielowarstwowe, a po jej przeczytaniu człowiek naprawdę zaczyna bardziej doceniać życie.

Charles Martin to jeden z moich ulubionych pisarzy. Łapię każdą jego powieść, pomimo świadomości spotkania się z czyimś rozrywającym serce cierpieniem. Chcę wiedzieć, co spotkało jednego z bohaterów, kto okaże się niosącym bezwarunkową i mądrą miłość, jak zostanie uleczone czyjeś serce, a także - w jaki sposób bohater będzie przeżywał miłość do kobiety. Może to wyraz doszukiwania się pewnego schematu, ale chyba nie da się go uniknąć. Lubię wiedzieć, czego mogę się spodziewać po autorze i dlatego sięgam po Martina - żeby zobaczyć, jak ktoś odnalazł nadzieję wśród nawet najtrudniejszych przeciwności, jak ktoś "zły" staje się "dobry", ktoś nie znający głębszego sensu życia - odnajduje skarb, a ktoś opierający się na ulotnych wartościach, traci swą moc. "Pomiędzy nami góry" to urzekająca książka o woli przetrwania. Prezentacja głębokiej troski, dyskusja o istocie małżeństwa. Podziwiam niezachwianego w swych wartościach Bena, który staje się nauczycielem Ashley, gdy okazuje się, że nie spotkała jeszcze prawdziwej, porywającej serce, miłości. Ta powieść zachęca do tego, aby szczerze, mocno i z całkowitym oddaniem - kochać. Zachwyt nad pisaną treścią sprawił, że wiele razy krążyłam myślami wokół filmu wzorowanego na powieści - prędzej czy później musiałam go obejrzeć, aby spróbować jeszcze raz się zachwycić, a co się nie udało. W mojej opinii kinowa wersja zapożyczyła z książki ogólny pomysł na scenerię i sytuację bohaterów, ale wykreowała inne postaci. Filmowy Ben wydaje się być ciągle smutny i przygnębiony. Ashley tak książkowa, jak i filmowa była nieco zagubiona w życiu, ale obraz nie przekonał mnie do tego, że się odnajdzie. I książka i film równie się ciągnęły, jednak dla mnie różnią się przede wszystkim przekazanymi wartościami. Pierwowzór na pewno przekazuje ich więcej: choćby mniej ucierpiała męska godność. Wyjaśnienia poniżej. Książka a film - różnice, jakie pamiętam (spojler) 1. Ben - w książce nie chciał przespać się z Ashley, choćby dlatego, że nie wykluczał w przyszłości spojrzenia jej narzeczonemu w oczy. Filmowy Ben nie miał tego problemu, a patrząc w oczy facetowi swej towarzyszki niedoli wyglądał na umęczonego (jakby nie przemyślał tego wcześniej albo nie chciał). 2. Ashley - i w książce i w filmie Ashley wybrała takiego przyszłego męża, bo to "miły facet", ale to z książki dowiedziałam się, że ona zbytnio nie poznała prawdziwej miłości, ani też do końca w taką nie wierzyła. Z narzeczonym po prostu miło spędzała czas, ale według Bena nie to było wyznacznikiem do podjęcia decyzji o poślubieniu kogoś (raczej, żeby miło spędzić czas np. kupuje się psa, a nie bierze ślub). 3. Pilot awionetki w książce miał żonę, a w filmie uważał, że nie warto się uwiązywać. W książce dodatkowo Ben dostarcza żonie Waltera kilka drobiazgów zabranych z awionetki i dowiaduje się, że "nie brał na pokład byle kogo". 4. W książce Ben ciągnie - ze względu na jej uraz nogi - Ashley na skonstruowanych przez siebie saniach, w filmie potrafi ona sama dreptać po zaspach. 5. W książce było więcej niebezpiecznych sytuacji, chwila, chwila... Pies zaczepił łosie? Czy jakieś inne miłe zwierzęta? Zapomniałam, ale w filmie tego nie było. 6. W książce chata, do której trafili Ben z Ashley była schroniskiem, miejscem na organizację obozów, ale zamknięto je na okres zimy. W filmie nie wiadomo do końca, co to było. Ben nie znalazł tam naściennej mapy, aby jakoś odgadnąć swą pozycję i obrać kierunek, jak to miało miejsce w książce... 7. ...W ogóle w książce Ben bardziej starał się określić ich położenie i nawigować, a w filmie szli jakby na wyczucie, przed siebie, a przecież góry wyglądają całkiem inaczej z góry niż z dołu, a oni zeszli i idą sobie przed siebie... 8. Ogólnie książka była dla mnie głębsza, trudniejsza, a jednak bardziej pozytywna, a film jakiś taki mdły od początku do końca. Chociaż najbardziej mi się podobał moment, gdy Ben i Ashley spotkali się w restauracji, aby porozmawiać, jak ich życie wygląda po tych trudnych... przejściach... 9. Żona Bena w książce zmarła z powodu oderwania łożyska - wykrwawiła się będąc w ciąży, tracąc także bliźnięta, które w sobie nosiła... Ogólnie był to temat bardziej złożony - Ben chciał, aby żona przeżyła i jako lekarz proponował usunięcie zagrożonej i zagrażającej życiu ciąży, a ona nie chciała i się pokłócili, po czym on poszedł pobiegać, a ona w tym czasie umierała... W filmie miała guza mózgu, a Ben nie zdołał jej uratować. "Pomiędzy nami góry" Charles'a Martina to jednak tylko podstawa, na której nakręcono film. Gdyby nazwano go ekranizacją, ktoś dołożyłby starań, aby zachować jak najwięcej szczegółów. Do pisarza się nie zraziłam, wręcz przeciwnie, czekam na kolejne książki i najlepiej - ekranizacje (żadne tam adaptacje czy kanwy powieści).

Ckliwa okładka nie zapowiadała poważnych tematów w niej opisanych. Autorka wplotła wątek hopmoseksualny i pedofilię. Bardzo dobrze opisane etapy molestowania i pedofili niedojrzałych, z trudną przeszłością młodocianych osób. Jest też wątek kryminalny z zaskakującym rozwiązaniem. Postacie są dobrze przedstawione, wydają się realistycznymi ludźmi, których możemy spotkać . Poruszony jest też problem bezrobocia i degeneracja z tego wynikająca. Autorka poruszyła też problem pamięci tkankowej, mało popularnego i poruszanego tematu nie tylko w literaturze. Książka podzielona jest na 3 częśći, każda z nich przedstawia rzeczywistość z punktu widzenia innego bohatera. Treśc bardzo wciąga, trudno odłożyć czytanie na później