Slade House

Świat przedstawiony jest antytezą amerykańskocentrycznego superbohaterstwa w masowej świadomości (głównie widzów), przedstawianego w popularnych seriach komiksów. W tym świecie nadludzie pochodzą zewsząd i służą swoim rodakom, lub zdradzają w imię ideałów. Jest to świat okrutny i brutalny, taki jakim w rzeczywistości była druga wojna światowa i zakulisowa zimna wojna. Wątek romansu, będący tłem dla przemiany jednego z głównych bohaterów, o której sam opowiada, jest zdecydowanie najsłabszym elementem. Wywodzi się z najważniejszego elementu dla całej historii, a częściowo zmienia aspekt "naukowy" zdarzenia w aspekt nadprzyrodzony - jeśli to miał dawać jakiś kontrast, nie zadziałało prawidłowo. Kłucie w oczy jednak, że "ludzie ludziom zgotowali" te tragedie i cierpienia wyszło autorowi aż zbyt wyraziście. Odczytuję to jako rodzaj policzka dla tych, co marzą o świecie gdzie superbohaterowie rozwiążą problemy ludzkości. Nadludzie w rękach władz oponentów nie zmieniają wyniku wojny, czynią ją tylko jeszcze bardziej krwawą i wyniszczającą. Motyw dzierżenia losu we własnych rękach zwykłych ludzi wydaje się dominować w tym i późniejszych dziełach aktora. Kryzysy kładzie na karb problemów, które ludzie sami wymyślili i pielęgnują jako dziedzictwo kulturowe; gdyby przestali, żyło by się wszystkim łatwiej.

Nowoczesna, twistowa, mroczna i fascynująca opowieść wampiryczna - tak się dziś pisze o krwiopijcach, w czasie po Wywiadzie Z Wampirem, po True Blood, Undergroundach i całym tym pop-kulturowym szturmie, z twistami, zagadkami, historycznym tłem i ciekawymi postaciami. + Po jednej z bitew wojny secesyjnej wojskowy lekarz Unii poszukujący wraz z dwójką swych pomocników rannych zostaje znienacka zaatakowany i ukąszony przez…wampira (sic! - tak znienacka sobie z krzaków upiór wyskoczył, z tragarzami). Lekarz człowiek z zasadami, krwi żywych pić nie chce, powstrzymując zatem końskimi dawkami narkotyków głód rusza, jak to refleksyjne wampiry mają w zwyczaju, na poszukiwanie źródła swego stanu a w swych poszukiwaniach, przeżywając liczne przygody, trafia do Europy. Ślad wiedzie do Strasbourga, gdzie tuż przed rewolucją działał lokalny artysta malarz, jak się okazało, tenże wampir z krzaków, który rozsiał był zarazę na naszego lekarza. Ale to nie koniec; również Ezekiel Moran (bo tak się nazywa Francuz) jest ofiarą wampirycznego ukąszenia - swego czasu wynajęła go piękna dama, Sybilla Lys, by namalował jej serię portretów w różnych stadiach życia - pięknej. Spotkawszy się z nią później w lochach Rewolucji został przez nią zmieniony w wampira, co skądinąd pomogło mu te lochy przetrwać i dotrzeć do USA. A skąd przybyła pani Sybilla? A z Warszawy przybyła! Tak, była sobie onegdaj, w średniowiecznej Warszawie, dzieweczka nazywająca się Sybilla Lis, którą mroczny Pan na Zamku Skała (Wampir Zero tej historii) zaprosił pewnego razu na wieczerzę… Lata mijają, jest już po wojnie światowej (pierwszej). Doktor, poznawszy zapisaną wyżej historię poprzez szczególną wampirzą moc - wzajemne przenikanie świadomości wszystkich wampirów - ostatecznie ustaka, że Wampir Zero egzystuje teraz w Nowym Jorku, wraca zatem na ojczyzny łono i rozpoczyna łowy w Wielkim Jabłku. Pomóc ma mu w tym irlandzka komunistka (sic!), Harriet MacKenna, trzeba trafu, sobowtór Sybilli. Harriet zostaje porwana przez doktora i zamieniona peruką i strojem w nową Sybillę ma, krążąc ulicami NY, przyciągnąć uwagę PraWampira… Dziewczyna jednak jest sprytna, inteligentna i dociekliwa - ostatecznie udaje jej się rozgryźć wszystkie tajemnice Doktora… + “Czerwony Śnieg” to spora książka, generalnie niespieszna i refleksyjne, taki nieco snuj momentami; infuzja archetypu “introwertycznego wampira” rodem z sagi Rice jest dość wyraźna, przez co grozy w powieści jest relatywnie niewiele; znacznie silniejszy jest ten introwertyczny, depresyjny klimat upadku i obumierania Niemniej książka Mac Leoda przekonuje świetnym prowadzeniem akcji, pełnej ciekawych splotów i twistami fabularnych. Sporo się tutaj dzieje, jest kilka wzajemnie się uzupełniających historii toczących się na kilku planach czasowych i w kilku epokach. Wszystko zaś kończy efektowny finał w czasie Wielkiego Kryzysu 1929 roku - z rewelacyjną whodunitową zagadką. Powieść jest misternie skonstruowana, ze zgrabnie wplecionymi wstawkami które warto przeczytać jeszcze raz po zakończeniu - dodadzą nam nową warstwę do już znanej historii. Podobnie jak u Rice (a może nawet efektowniej) wstęga rodowa Wampirów rozwija się wstecz aż do starożytności, za to MacLeod znacznie mniejszą wagę przykłada do dominującego w sadze wampirycznej klimatu perwersyjnego erotyzmu. W “Czerwonym Śniegu” raczej idzie o władzę, o dominację, nie ma wątków seksualnych. Doskonałe są główne postaci “Czerwonego Śniegu”. Na pierwszym planie jest tragiczny doktor Karl Haupmann, targany wampiryczną żądzą a drugiej storny walczący o utrzymanie swego człowieczeństwa. Równie świetna jest energiczna, przebojowa Harriet, a mamy jeszcze mocne wejścia starego Ezekiela i Sybilli w Wawie. Bardzo mocna wampiryczna pozycja, w zasadzie już modern kanon. Fani krwiopijców OBOWIĄZKOWO, ale w sumie każdy fan dobrej grozy chętnie się zapozna z tak ciekawie i świeżo, pomimo wykorzystania bardzo już znanych schematów gatunkowych, wymyśloną powieścią.

Dałem tak wysoka ocenę ponieważ, książka od początku rzuca czytelnika w zawiłość świata przedstawionego, nie tłumaczy go, tworząc uczucie zagubienia, które może zniechęcić mniej cierpliwych czytelników. Jednak z każdym przeczytanym rozdziałem, powoli wszystko staje się zrozumiale. Dzieje się tak bez zbędnych opisów czy niepotrzebnej narracji, która często pojawia się w podobnych książkach.

O wiele lepsze niż pierwszy tom - czytam własną notkę sprzed trzech lat i tu podobnie, wyczuwalna inspiracja Heinleinem, a nawet wprost nawiązanie ustami jednego z bohaterów mówiącego "Ziemia to surowa pani". Podobała mi się historia, tym razem mniej brutalnych przeciwności - co akurat było plusem pierwszego tomu, ten trud i piętrzące się problemy w kolonizacji - ale historia lepsza, klimat bogatszy, narracja sprawniejsza i w ogóle lepiej się czytało.

To zdecydowanie mój typ SF. Jest tutaj technologia przyszłości (część nietrafiona ale to pomysły z przed 50 lat) jak i część związana z człowieczeństwem, czym jesteśmy, gdzie dążymy. Człowiek jest przedstawiony - mimo swojej technologii i ambicji - jak prymitywne zwierzę, które boi się wszystkiego, co inne. Szczerze polecam

Cześć o Zrodzonym podobała mi się bardziej niż o Dziwnym Ptaku, która trochę mnie zmęczyła. Nie znaczy to, że była nieciekawa, ale - sama nie wiem. Chyba po prostu nie miałam ochoty na taką “literacką eksplorację” wtedy, kiedy akurat to czytałam. Książka ostatecznie podobała mi się bardziej niż “Anihilacja” (jedyna inna książka autora, którą czytałam). Miała trochę więcej wydarzeń fabularnych i trochę więcej odpowiedzi, ale wciąż na tyle mało, by pozostał ten charakterystyczny klimat i wiele dopowiedzeń i wyobrażeń tworzonych w mojej głowie. To dziwny świat, o którym gdybym wiedziała więcej przed czytaniem, to pewnie uznałabym, że nie jest wystarczająco ciekawy - a jakimś cudem jednak działa, bo byłam zaciekawiona, a moja wyobraźnia działała. Dziwne literackie przeżycie, ale w taki fajny sposób. Coś innego, niż czytam zazwyczaj, i doceniam tę różnorodność. Fajne pytania rodziły mi się w głowie podczas czytania, a na nie znów rodziły się niejasne odpowiedzi. Polecam, chociaż wiem, że nie jest to książka dla każdego.

Książka bardzo chaotyczna pod względem formy. Autor rozdziałami przedstawia historie, reklamy, wiadomości i ogólne przerywniki. Przez pierwsze 50 stron ciężko było się przyzwyczaić i dojść do sedna. Potem ta forma nabiera swego rodzaju uroku i bardzo ciężko się od lektury oderwać. To jedna z tych książek, które nie dają katharsis po przeczytaniu. Zostawiają człowieka nieco zmieszanego, bo w jakimś stopniu zmierzamy do świata, który jest w niej przedstawiony. Sceny często są bardzo drastyczne i dosłowne a zakończenie nie daje żadnego wyzwolenia. Ludzie w "Ślepym Stadzie" są skończeni i nie ma dla nich odkupienia.

Kolejny Mitchell do kolekcji. I kolejny który daje radę. Z dotychczasowych spotkań z autorem, to to było najlepsze. A co w książce? Dużo. Bardzo dużo, wszystkiego. Jest główny bohater i są inni główni bohaterowie. I ten główny bohater(-ka), subtelnie pojawia się w opowieściach, w których narratorami są inni główni bohaterowie I jest jeszcze rok 1984 - dosłownie, a nie w przenośni - i później jest też inny rok. I jest jeszcze inny, i jeszcze jeden, i w końcu jest 2043. I jest ciemna strona, i jest i jasna strona. I jest 650 stron tego wszystkiego. I te 650 stron pozbawiło mnie dużej części, trzech kolejnych dni w majówkę. Życie i problemy zwykłych ludzi (zwykli ludzie, hmmm) wplecione w fantastyczny konflikt. Do tego byłem już przygotowany po Utopii Avenue, ale i tak zostałem zaskoczony. Dziewczyna na gigancie, dwulicowy bydlak bez skrupułów, tańczący z przeznaczeniem reporter wojenny i na dokładkę bydlak, ale zdecydowanie mniejszy niż ten pierwszy. I te pojedyncze nitki które tkają świat Mitchella. Po prostu wsiąkłem. PS. Dla osoby która przeczytała tą pozycję. Spróbuj opowiedzieć o czym jest ta książka komuś kto jej nie zna. Spróbuj opowiedzieć o Anachoretach i Horologach. Jestem ciekawy reakcji tej drugiej osoby.

Stacja centralna to jak dla mnie zbiór luźno powiązanych opowiadań związanych ze sobą miejscem akcji i czasem bohaterami. To wizja przyszłości gdzie Telawiw to wielka stacja kosmiczna, hub przesiadkowy, gdzie spotykają się i żyją istoty z całej galaktyki. Bardzo zgrabna wizja przyszłości w której ludzkość przenika się z innymi rasami, robotami, cyborgami. Historie przedstawione w kolejnych rozdziałach nie są może jakoś specjalnie porywające ale stanowią doskonałe tło na ukazanie świata przyszłości. Pomimo krytycznych uwag z jakimi się spotkałem mi czytało się bardzo dobrze.

Autor znany szczególnie z powieści “Nakręcana Dziewczyna” po raz kolejny porusza temat katastrofy ekologicznej - tym razem problemem jest brak dostępności do wody, co skutkuje licznymi napięciami oraz walką o byt pomiędzy różnymi stronnictwami. Miejsce akcji to Stany Zjednoczone, gdzie różne frakcje wykorzystując wszelkie możliwe metody - legalne, bądź nie - toczą nieustanny bój o tak zwane wodne prawa. Wizja jest doprawdy przerażająca, bo nikt z nas nie jest w stanie sobie wyobrazić sytuacji, by tak podstawowy zasób jak woda nagle stał się reglamentowany i niedostępny. Bacigalupi kolejny raz przestrzega nas przed skutkami globalnej katastrofy. “Wodny Nóż” to polityczny thriller, pełen akcji oraz dosadnego, prostego języka. Jednakże sami bohaterowie i fabuła nie stanowią tutaj o głównej sile powieści. To sama wizja świata odgrywa główną rolę i jest ona przedstawiona przekonująco. Ostatecznie jednak w moim odczuciu nie jest to dzieło na poziomie “Nakręcanej Dziewczyny” i wypada co najmniej oczko słabiej.

Dziwna to opowieść. W tym samym stopniu co ciekawa. To jedna z tych, w których wiemy tyle co sami bohaterowie (przynajmniej główni) a clue książki wydaje się odnalezienie odpowiedzi jakich wszyscy poszukują. To ostatecznie następuje - tu zatem mały spojler - jednak ostatecznie okazały się być zupełnie odmienne od wszystkiego czego się spodziewałem. Opowieść toczy się wraz z młodym chłopcem, dorastającym w mieście, które nieustannie posuwa się ku nieskończoności. Jeśli stanie lub dostatecznie zwolni, wszystkich czeka zagłada. Jak można zatem żyć w świecie wiecznego ruchu - w świecie gdzie rzeczywistość trzyma wszystko w całości jedynie w pobliżu wędrującej metropolii? Każda kolejna mila oznacza absurdalne wręcz wyzwanie oraz nieustanne stawianie czoła równaniu, które składa się z ograniczonych zasobów, niezliczonych i nagłych przeszkód przynoszonych przez przyszłość oraz widma samej przeszłości, która podąża szlakiem miasta by ostatecznie je pochłonąć. Myślę, że w pewnym stopniu można nazwać tę historię surową. Niewiele jest w niej tego co ostatecznie stanowi jedynie zbędne tło czy wątki poboczne. Wydaje się to podkreśleniem głównego założenia - zbędne rzeczy nie mogą spowolnić tak miasta jak i samej historii. Priest obrał sobie bardzo konkretny cel i choć sama droga wydaje się zawiła ma jeden, konkretny finał. To mocna, dosadna wizja zatracenia pamięci na rzecz celu. Czym pozostaje jednak cel bez przyczyny? Priest stworzył opowieść, która posiada wiele przesłań i wszystkie wydają się być równie nieskończone co książkowe “optimum” do którego dąży wędrujące Miasto. Opowieść ta stara się jednocześnie odpowiedzieć na kilka dość ciekawych pytań: Co by się stało gdyby Syzyf zrozumiał, że nie musi już pchać kamienia? Czy Majowie zaakceptowaliby świat, w którym słońce nie spada na ziemię pomimo braku składanych ofiar? Czy świat może się obrócić i kręcić jak wielka pralka? Oczywiście, wszystko to tylko spekulacje, ale teraz Wy również możecie poznać ich rozwiązania. https://www.instagram.com/velocireader_/

Ludzkość rozpowszechniła się na Edenie, samotnej, ciemnej planecie, tworząc odrębne społeczności. Pewnego dnia młoda Gwiazdeczka Strumyk spotyka przystojnego mężczyznę zza drugiej strony Stawu i postanawia stać się jego domową, czyli żoną. Nie wie jeszcze, że jej ukochany jest synem naczelnika, co wkrótce uczyni ją Matką Edenu, kobietą noszącą pierścień Gali, matki wszystkich mieszkańców planety. Kiedy kupowałam „Matkę Edenu” Chrisa Becketta wiedziałam, że jest tomem drugim i że prawdopodobnie nie będę kupować tomu pierwszego z bardzo prostego powodu: te książki zostały wydane w ramach Uczty Wyobraźni, ta nieczęsto ma dodruki, a nakład „Ciemnego Edenu”, czyli części pierwszej, już dawno nie jest dostępny. Co oznacza konieczność kupowania go po zawyżonych cenach, a na to ochoty nie miałam. Dowiedziałam się jednak, że tom drugi rozgrywa się kilkaset lat po wydarzeniach z tomu pierwszego, w związku z czym można tę historię czytać odrębnie… i cóż, tak właśnie zrobiłam. Trochę nie tak, jak powinnam, ale czasem bywa. I mimo tego, że nie czytałam tej serii od początku to absolutnie nie żałuję tego, że po tę książkę sięgnęłam. „Matka Edenu” to fantastyka socjologiczna, która być może (jak niesie wieść recenzencka) jest gorsza od tomu pierwszego, ale uważam, że w dalszym ciągu jest solidną historią, którą warto poznać. Dla mnie to przykład książki, która łączy w sobie typowo przygodowe, rozrywkowe tropy z odrobiną czegoś więcej. Autor, który jest byłym brytyjskim pracownikiem społecznym, komentuje w swojej powieści funkcjonowanie społeczeństwa, analizując też rozwój całkiem ciekawego hipotetycznego przypadku odizolowanej społeczności, która nie pamięta już Ziemi i nie ma z nią kontaktu, ale przekazuje skrawki wiedzy z pokolenia na pokolenie. Nie jest to być może coś najbardziej nowatorskiego, poznałam już trochę tego typu historii, ale moim zdaniem Beckett wykonał swoją pracę jako pisarza całkiem zgrabnie. Moim zdaniem to po prostu solidnie napisana historia, z dobrym tempem i interesującym podejściem do tematu. Trochę boli mnie to, że jednak nie poznałam tomu pierwszego i raczej nie trafi on zbyt szybko w moje ręce (nie sądzę, by Mag posłuchał mnie, jeśli chodzi o dodruk…), ponieważ jednak czułam się momentami nieco zagubiona i na pewno przyswojenie historii przyszłoby mi łatwiej, gdybym czytała historię tak jak się to powinno robić, ale, tak czy siak, cieszę się, że w ogóle mogłam się z twórczością Becketta spotkać, bo to naprawdę było miłe spotkanie. Co pewnie dla niektórych może być istotne: choć do science-fiction to jednak autor nie skupia się szczególnie na technologiach. To powieść, która ma momentami klimat fantasy, bo ludzie przybyli na Eden po prostu cofnęli się, jeśli chodzi o rozwój cywilizacji, więc można odnieść wrażenie, że wszystko rozgrywa się dawnych, a nie przyszyłych czasach. Książek z Uczty Wyobraźni często się boję, przez wzgląd na liczbę absurdy, które często się w nich pojawiają. Na szczęście dla mnie „Matka Edenu” okazała się dość klasycznym science-fiction, które robi to, czego od tej literatury oczekuje: łączy rozrywkę ze wcale nie głupim komentarzem co do naszej rzeczywistości i hipotetycznych zdarzeń, które mogą się nam kiedyś przytrafić. Także jeśli ktoś właśnie tego szuka, myślę, że warto dać jej szansę, nawet bez znajomości trudno dostępnego obecnie tomu pierwszego.

Hmm. Pierwszy tom nawet pozytywnie mnie zaskoczył, ale teraz zaczynam mieć problem z całą trylogią. Nadal podtrzymuję zdanie, że oparcie mocy bohaterów na geologii i górnictwie (jako osoba wykształcona w tym kierunku powiem, że nazwy kamieni, skał i formacji geologicznych są prawdziwe :p) jest czymś ciekawym i świeżym. Podobnie jak przy opinii o pierwszym tomie zostaję przy tym, że świat jest przedstawiony dość pobieżnie. Jest ogromny (skala planety), ale niestety w ogóle tego nie czuć — tak samo jak upływu czasu w powieści. Trochę mi to przeszkadza. Lubię znać uniwersum i zasady, jakie nim rządzą, z drugiej strony może nie jest to aż tak istotne dla tej historii. Tom drugi pokazuje nam też, co się działo z córką głównej bohaterki. A skoro przy bohaterach jesteśmy — główna bohaterka zrobiła się strasznie irytująca. Mam wrażenie, że wiecznie narzeka, ciągle drama i mrok, a z drugiej strony gdzieś w głębi siebie uważa się za… hmm… może najlepszą? Serio, mam z nią teraz problem. Nie wiem czy wcześniej tego nie dostrzeglem czy teraz się taka zrobila... Jest jeszcze coś, co mocno trafiło mnie na ostatnich stronach. Bohaterowie korzystają z wychodka, ale znają pojęcie ropy naftowej. (Edit: Po ukonczeniu serii już to tak nie gryzie i ma sens) Wspominałem przy okazji pierwszego tomu, że nazwa szóstego zmysłu trochę mi nie pasuje i teraz wiem dlaczego. Słowo „Sejszeć” to chyba kręgosłup tej książki. Serio zaczynam mieć go dość. Jak ktoś się zastanawia, jak brzmi język polski dla obcokrajowców, to niech przeczyta tę pozycję. Z narracją też zaczynam mieć problem. O ile za pierwszym razem była czymś nowym i mnie zaciekawiła, tak teraz zaczynam ją postrzegać jak niekontrolowany wylew myśli autorki. Waham się między 5 a 6. Książka jest w sumie dobra, czyta się szybko, ale rozumiem, że część czytelników może się od niej całkowicie odbić. Nadal uważam też, że po nagrodzie Hugo oczekuje się czegoś więcej. Opinia może się jeszcze zmienić, gdy przeczytam ostatni tom. Edit. 27.01.2026 - Po ukończeniu trzeciego tomu dam jednak 7 wszystkim trzem częściom. Ale podtrzymuję powyższe i ten tom podobał mi się najmniej oraz czytało mi się go najgorzej.

Muszę powiedzieć, że książka mnie zaskoczyła. Na duży plus zasługuje narracja prowadzona w drugiej osobie. To naprawdę ciekawy zabieg, który czyta się zaskakująco dobrze i wyróżnia powieść na tle innych fantasy. Podobał mi się również pomysł z „szóstym zmysłem”. To coś, czego nie spotyka się często, chociaż trochę nie pasowała mi jego nazwa. Ciekawym motywem są też gorotwory. Nie spotkałem się wcześniej z tego typu mocami w żadnej książce, więc jest to coś świeżego i oryginalnego (dla mnie). Na minus zaliczyłbym nieco rozdmuchany świat przedstawiony. Wydaje mi się za duży, a brak mapy utrudnia zorientowanie się, co gdzie leży i w jakiej relacji do innych miejsc. Widać, że pierwszy tom jest głównie wstępem do kolejnych części. Przez to odniosłem wrażenie, że historia bywa opisana dość pobieżnie, a jest kilka wątków, w które chętnie bym się bardziej „wgryzł”. Mam nadzieję, że zostaną one rozwinięte w następnych tomach. Ogólnie książka jest w porządku i mogę ją polecić, ale po nagrodzie Hugo oczekiwałem jednak trochę więcej.

Zgadzam się, że pierwszy tom dary był lepszy. Był przede wszystkim bardziej spójny. byli spójni, autentyczni, pełnokrwiści bohaterowie i ich namiętności. Była polityka. Tutaj, wydarzenia są niespójne, osoby nieprzekonujące, zmienne. Ale najsłabsze było moim zdaniem zbyt częste wykorzystywanie desu ex machina, gdzie rozwiązanie ujawnia się nagle nie stąd ni zowąd, spada z nieba, albo wychodzi z brzucha wieloryba. Nie wiem po co? Lepiej zostawić świat dary, takim jaki był, po co go zbawiać wydumanymi i podejrzanymi rozwiązaniami? Po skończeniu czytania miałem wrażenie, że teraz saga pójdzie w kierunku "gry o tron". ale po co? Pieśni lodu i ognia już mamy, nie chcemy drugich. Nie chce tez smoków. Wystarczą mi sterowce. Było w książce kilka scen, dla których warto ja przeczytać. No dobra... nie jest źle. Na pewno przeczytam trzecią, czwarta i wszystkie ente dalsze książki świata Dary. Z przyjemnością

Jest to druga powieść Preista, którą miałam okazję czytać i ponownie uważam go za bardzo dobrego pisarza, choć Rozłąka nie należy do najłatwiejszych książek. Przy czytaniu jej niespiesznie, z wysoką uważnością można z niej wyciągnąć naprawdę dużo, ale ciężko uniknąć odczucia, że sedno tej historii trochę się rozmywa, jakby autor celowo nie chciał czytelnikowi powiedzieć, o co chodzi. Kreacja braterskiej więzi wychodzi znakomicie, choć w drugiej połowie książki więcej mamy wycinków i wtrąceń do głównej fabuły, które stanowią relację z wydarzeń i rzeczywistej akcji i stąd ten efekt niejednoznaczności. Historia jest ciekawa, autor buduje ją wokół wojskowego lotnictwa, co chwilami może znużyć, ale całokształt wypada bardzo dobrze. I naprawdę polecam skupić się podczas czytania, żeby detale nie uciekały.

Autor postawił przed sobą dość trudne zadanie. Połączył hard SF w mniej-więcej teraźniejszości z takim w odległej przyszłości, a to wszystko w apokaliptyczno-postapokaliptycznym sosie, więc poza skupianiem się na tym jak za pomocą reaktora jądrowego zrobić z komety steampunkową rakietę, mamy tu jeszcze dużo motywów socjologiczno-psychologicznych. I jakoś to się udało - 7EW ładnie łączy te wszystkie elementy w całość i za ten wyczyn dodałem do końcowej oceny jeden punkt. 7EW jako całość to naprawdę świetna pozycja, choć części składowe tej powieści są po prostu w porządku. Bohaterowie są dość dwuwymiarowi, ale też to nie powieść obyczajowa ani dramat psychologiczny - jak chcesz zmieścić kilkustronicowe opisy budowy i działania skafandra kosmicznego, kilkusetkilometrowego biczo-łańcucha złożonego z autonomicznych robotów, który wystrzeliwuje pojazdy na orbitę albo motoryki pojazdów kosmicznych połączoncyh w paleolityczną procę - to nie masz czasu na rozwój postaci. Których jest sporo, a w tle ginie 7 miliardów mieszkańców planety, wiec dzieje się sporo. Ja tam się jakoś szczególnie nie jaram hard SF i opis konstrukcji windy orbitalnej albo działania delty v potrafiły mnie znudzić - jednak 7EW to tylko nie same szczegóły techniczne. Rozważania na temat struktury rasowej i społecznej w odległej przyszłości też bywały przydługie, a jednak bardziej mnie interesowały niż pomysły na wykorzystanie robotów w futurystycznej militarystyce - kwestia gustu. Siłą rzeczy rozważania nad podejściem ludzkości do zagłady oraz odbudowy cywilizacji też są dość proste. Często sprowadza się to do podsumowania, że naukowcy są OK, a politycy nie. Jednak nie miałem poczucia, że cokolwiek jest tłumaczone łopatologicznie. Nietrudno dojść do wniosku, ze 7EW to tak naprawdę dwie historie i pewnie niektórzy mogą uważać, że książka mogłaby się skończyć razem z pierwszą, bez straty dla ogółu, ale ja uważam, że właśnie ta całość i dość umiejętne połączenie wielu składowych tej powieści sprawia, że dobrze się bawiłem przy lekturze. I wyrazy szacunku dla tłumacza za tytuł - dopiero w 2/3 książki zrozumiałem jak go przeczytać (najpierw czytałem "Siedem-E-Wu" [każdy znak osobno] a nawet rozmyślałem czy to nie "ZEW", ale ze zniekształconym "Z") :D Oryginalny, anglojęzyczny tytuł "SeveNeveS" pozbawiłby mnie tej radości odkrycia o co biega :D

Bardzo ciekawy sposób narracji, mimo stylizowania na wszelkie dokumenty i wywiady, nie jest ona nudna ani męcząca. Bohaterowie dają się polubić i są charakterystyczni a sama fabuła wciągająca i wystarczająco naukowa by nie śmieszyć. Na pewno sięgnę po kolejne części

Intrygujące i oryginalne sci-fi. Nic nie jest tak oczywiste jak się na pierwszy rzut oka wydaje. Zaczyna się niewinnie, dzień jak co dzień, angielska szlachta wybiera się na polowanie na lisa. Na pełnokrwistych wierzchowcach w galopie po trawiastych łąkach, czy może być coś bardziej brytyjskiego i posh? W miarę zagłębiania się w historię okazuje się, że konie to nie konie, lisy to nie lisy, w tle latają statki kosmiczne i nikt się nie spodziewał hiszpańskiej inkwizycji. Dobre to, mimo, że rozkręca się leniwie i zastanawiamy się w jakim gatunku literackim właśnie jesteśmy, to warto zagłębić się w tą historię i chapeau bas dla autorki. Nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam coś tak oryginalnego i szalonego.