Rozłąka

Mocne. Kolorowe. Szybkie. Pulsujące jak Rio. Muszę przyznać, że do książki podchodziłem dwa razy. Pierwszy raz tuż po przeczytaniu rewelacyjnego "Domu derwiszy. Dni cyberbadadu". I wtedy poległem. Było zbyt kolorowo i zbyt hałaśliwie. Wrócilem po roku. I wsiąknąłem. Zatem dlaczego nie porwało mnie za pierwszym razem? Ano dlatego, że Stambuł i Rio/Sao Paulo różnią się od siebie bardzo mocno i przeskok z jednego na drugie był bardzo trudny. Ale w tym tkwi cloue tego dlaczego to tak dobra książka. Poza tym, że autor ma dobre pomysły stricte sf, umie przedstawiać historie, to jeszcze umie oddać klimat (miasta). Połączenie tych trzech rzeczy powoduje, że czyta się się szybko. Dobrze zbudowana historia w dobrze oddanym klimacie i z technologią wplecioną w codzienne życie. Czekam na więcej.

Autor znany szczególnie z powieści “Nakręcana Dziewczyna” po raz kolejny porusza temat katastrofy ekologicznej - tym razem problemem jest brak dostępności do wody, co skutkuje licznymi napięciami oraz walką o byt pomiędzy różnymi stronnictwami. Miejsce akcji to Stany Zjednoczone, gdzie różne frakcje wykorzystując wszelkie możliwe metody - legalne, bądź nie - toczą nieustanny bój o tak zwane wodne prawa. Wizja jest doprawdy przerażająca, bo nikt z nas nie jest w stanie sobie wyobrazić sytuacji, by tak podstawowy zasób jak woda nagle stał się reglamentowany i niedostępny. Bacigalupi kolejny raz przestrzega nas przed skutkami globalnej katastrofy. “Wodny Nóż” to polityczny thriller, pełen akcji oraz dosadnego, prostego języka. Jednakże sami bohaterowie i fabuła nie stanowią tutaj o głównej sile powieści. To sama wizja świata odgrywa główną rolę i jest ona przedstawiona przekonująco. Ostatecznie jednak w moim odczuciu nie jest to dzieło na poziomie “Nakręcanej Dziewczyny” i wypada co najmniej oczko słabiej.

Dziwna książka, wzięta z półki z hasłem "hej, to jest fantastyka z Afryki, coś nowego, otwórzmy się na inną fantastykę". Rzecz dzieje się w Lagos i faktycznie jest to dla mnie na tyle obce, że ciężko było mi się wciągnąć, ale ostatecznie mnie zaciekawiło. Irytowało mnie tylko, że przylatują obcy, właściwie machają różdżką i ludzie stają się lepsi.

Intrygujące i oryginalne sci-fi. Nic nie jest tak oczywiste jak się na pierwszy rzut oka wydaje. Zaczyna się niewinnie, dzień jak co dzień, angielska szlachta wybiera się na polowanie na lisa. Na pełnokrwistych wierzchowcach w galopie po trawiastych łąkach, czy może być coś bardziej brytyjskiego i posh? W miarę zagłębiania się w historię okazuje się, że konie to nie konie, lisy to nie lisy, w tle latają statki kosmiczne i nikt się nie spodziewał hiszpańskiej inkwizycji. Dobre to, mimo, że rozkręca się leniwie i zastanawiamy się w jakim gatunku literackim właśnie jesteśmy, to warto zagłębić się w tą historię i chapeau bas dla autorki. Nie pamiętam kiedy ostatnio czytałam coś tak oryginalnego i szalonego.

Książka napisana w 1968 roku doskonale przewidziała jak wygląda obecnie świat w 2025. Technologia, intrygi polityczne, podział na gorszych/lepszych, manipulacja wiadomościami, to wszystko dzieje się tu i teraz. Niestety jest strasznie prawdziwa. " Zasada rządząca ludzkim rozumowaniem ... Ja nie mogę, więc tobie nie wolno oraz ja mogę, ale tobie nie wolno"

Świetna, słodko-gorzka historia o życiu, o niezrozumieniu dla innego myślenia, o obawie przed nieznanym, ale także o gniewie jaki ten strach powoduje u innych. Już w trakcie czytania przyszło mi na myśl że tak wyglądałaby współcześnie napisana wersja "Na srebrnym globie" Żuławskiego. Ciągu dalszego nie musiało być (zakończenie jest jak najbardziej satysfakcjonujące) ale powstał i niekoniecznie podołał. Ciekawość nie pozwoli mi nie sprawdzić więc za jakiś czas na pewno powrócę na Eden.

Jak ja - miłośniczka science fiction, uchowałam się przez długie, długie lata nie znając tego autora to ja naprawdę nie rozumiem. Jego fantazja i kreatywność po prostu powalają na kolana. To jest coś niebywałego, że ten autor nie jest wymieniany wśród największych w tym gatunku.

Opowieść o świecie, w którym nadrzędną wartością jest mądrość i to ona stanowi broń. Duży próg wejścia utrudnia początkowe wbicie się w historię zbiega, który tak naprawdę nie ma swojej tożsamości i jego jedyną motywacja jest ukrycie się. Z czasem jednak człowiek zaczyna się utożsamiać z nim, bo świat w którym żyje nie jest zbyt różny od naszego, takim jakim może się stać. Bardzo ciekawe, intrygujące, lewitujące gdzieś między opowieścią a rozważaniami nad kondycją ludzkości, w jaką stronę idzie i do czego posunie się władza by utrzymać kontrolę, bardzo fajne 🙂

Świat przedstawiony jest antytezą amerykańskocentrycznego superbohaterstwa w masowej świadomości (głównie widzów), przedstawianego w popularnych seriach komiksów. W tym świecie nadludzie pochodzą zewsząd i służą swoim rodakom, lub zdradzają w imię ideałów. Jest to świat okrutny i brutalny, taki jakim w rzeczywistości była druga wojna światowa i zakulisowa zimna wojna. Wątek romansu, będący tłem dla przemiany jednego z głównych bohaterów, o której sam opowiada, jest zdecydowanie najsłabszym elementem. Wywodzi się z najważniejszego elementu dla całej historii, a częściowo zmienia aspekt "naukowy" zdarzenia w aspekt nadprzyrodzony - jeśli to miał dawać jakiś kontrast, nie zadziałało prawidłowo. Kłucie w oczy jednak, że "ludzie ludziom zgotowali" te tragedie i cierpienia wyszło autorowi aż zbyt wyraziście. Odczytuję to jako rodzaj policzka dla tych, co marzą o świecie gdzie superbohaterowie rozwiążą problemy ludzkości. Nadludzie w rękach władz oponentów nie zmieniają wyniku wojny, czynią ją tylko jeszcze bardziej krwawą i wyniszczającą. Motyw dzierżenia losu we własnych rękach zwykłych ludzi wydaje się dominować w tym i późniejszych dziełach aktora. Kryzysy kładzie na karb problemów, które ludzie sami wymyślili i pielęgnują jako dziedzictwo kulturowe; gdyby przestali, żyło by się wszystkim łatwiej.

Zostawiam ten opis, żeby rzeczowo dać świadectwo prawdzie. Bez zbędnych wstępów. Uważam, że książka jest jak najbardziej ciekawa i warta poświęcenia jej tych klika wieczorów o ile jesteś fanem high sci-fi. Pozycja cierpi na niezbyt kompetentne tłumaczenie (sprawdziłem klika linijek na wyrywki) ale poza tym to rasowy Gibson wręcz lekko podkręcony. Jak to bywa u Willa, dużo skrótów i młodzieżowa forma kompozycji wymusza dodatkową uwagę podczas czytania , ale w końcu taki jego urok. Kreacja świata wychodzi ponad samą fabułę i dla tych którzy lubią czytać historie trzymające w napięciu mówię od razu, takiej tu nie ma.

Kolejny Mitchell do kolekcji. I kolejny który daje radę. Z dotychczasowych spotkań z autorem, to to było najlepsze. A co w książce? Dużo. Bardzo dużo, wszystkiego. Jest główny bohater i są inni główni bohaterowie. I ten główny bohater(-ka), subtelnie pojawia się w opowieściach, w których narratorami są inni główni bohaterowie I jest jeszcze rok 1984 - dosłownie, a nie w przenośni - i później jest też inny rok. I jest jeszcze inny, i jeszcze jeden, i w końcu jest 2043. I jest ciemna strona, i jest i jasna strona. I jest 650 stron tego wszystkiego. I te 650 stron pozbawiło mnie dużej części, trzech kolejnych dni w majówkę. Życie i problemy zwykłych ludzi (zwykli ludzie, hmmm) wplecione w fantastyczny konflikt. Do tego byłem już przygotowany po Utopii Avenue, ale i tak zostałem zaskoczony. Dziewczyna na gigancie, dwulicowy bydlak bez skrupułów, tańczący z przeznaczeniem reporter wojenny i na dokładkę bydlak, ale zdecydowanie mniejszy niż ten pierwszy. I te pojedyncze nitki które tkają świat Mitchella. Po prostu wsiąkłem. PS. Dla osoby która przeczytała tą pozycję. Spróbuj opowiedzieć o czym jest ta książka komuś kto jej nie zna. Spróbuj opowiedzieć o Anachoretach i Horologach. Jestem ciekawy reakcji tej drugiej osoby.

„Przedrzeźniacz”, aut.: Walter Tevis Jaka to była niesamowita książka. Przeczytał_m ją z polecenia Bibliotekarki w mojej lokalnej Bibliotece. Powiedziała, trochę żartobliwie, że taka przyszłość nas czeka jeśli mówimy o SI oraz że ma nadzieję że się myli. Muszę przyznać jej rację, to jest bardzo prawdopodobne że taka przyszłość nas czeka. W tej powieści śledzimy losy trzech bohaterów których wątki się przeplatają. Żyją oni w apatycznym świecie w którym roboty robią za nas wszystko a ludzie zatracili możliwość krytycznego myślenia, czytania, rozumienia podstawowych konceptów takich jak np.: przeszłość, miłość itd. Można powiedzieć że zostali poddani lobotomii. Przez to większość ludzi woli dokonać samospalenia. Jest to bardzo podobne do tego co się teraz powoli dzieje, do czego próbują doprowadzić Wielkie Korporacje ( oczywiście oprócz samospalenia).„Oglądaj, nie myśl”. Dwójką z tych bohaterów są osoby które przeciwstawiają się zepsutemu systemowi i robią to co zakazane np.: uczą się czytać i dzięki temu czytają książki, łamią zasadę która każe się do siebie zbytnio nie zbliżać (fizycznie i psychicznie) oraz inne zasady które zakazują tworzenia sztuki lub nauki. Oni jednak je łamią i dzięki temu odkrywają świat który skrywał się dosłownie tuż pod ich nosem. Ta książka to jest list miłosny do czytania, jeszcze się nie spotkał_m z książką która opisałaby w tak ładny sposób uczucia jakie mam do czytania. Autor Walter Tevis pięknie opisuje nasze relacje z książkami, przeszłością, jak poznajemy całkowicie inne poglądy ludzi dzięki czytaniu oraz nasze relacje z kulturą i innymi ludźmi. Bliskość jest nam potrzebna, nieważne w jakim tego słowa znaczeniu, czy dosłownie lub metaforycznie. Powieść ta jest przestrogą przeciwko zbyt szybkiemu adoptowaniu technologii, tragedii jakie mogą nas czekać jeśli tak będziemy robić oraz, nawiązując do dzisiejszych czasów, jak SI może nas łatwo zastąpić jeśli na to pozwolimy. Całą tą historię splata postać Spoffortha, androida który odnalazł osobę która potrafi czytać. Spofforth jest androidem Model-9, który jest taką główną „osobą” która może kontrolować resztę robotów i jednocześnie jest najmądrzejsze z nich. Jest tutaj duża ironia że posiada tyle informacji i nie wie co z nimi zrobić lub po prostu nie chce. Jednak ta książka nie jest całkowicie pesymistyczna jeśli chodzi o nasza przyszłość. Na samym końcu książki pojawia się płomyk nadziei który nam ukazuje że nawet jeśli sytuacja jest naprawdę słaba i wydaje nam się ze nie można nic już zrobić/zmienić, to trzeba dalej walczyć o lepszą przyszłość, bo dopóki my żyjemy to można coś zmienić. Jeśli lubicie science-fiction i chcecie przeczytać klasyk z lat 80 który, być może, przewidział przyszłość lub po prostu chcecie przeczytać bardzo dobrą powieść to przeczytajcie „Przedrzeźniacza” autorstwa Waltera Tevisa.

Thidar nie jest autorem książek pełnych akcji, gdzie fabuła podążą po linii prostej od punktu A do punktu B. Thidar to twórca nastroju, światów, które drżą i migocą, jak powietrze nad rozgrzanym asfaltem. Thidar to twórca podszytych smutkiem książek, w których bohaterowie nie kreują otaczających ich rzeczywistości, a raczej starają się przeżyć, w miejscach w których się znaleźli. Czasami też próbują zrozumieć, o co w tym wszystkim chodzi. Taka jest też książka "Osama", jeszcze jedna wariacja na temat wieloświata. Który świat jest prawdziwy? A raczej, w którym świecie funkcjonuje bohater? Czy w tym, w którym nie było zamachów z 11 września, a Osama jest tylko literacką postacią? Czy w tym, w którym samoloty wbiły się w WTC, a amerykanie użyli ""kosiarki stokrotek" w Afganistanie? Za którą stronę zasłony chce zajrzeć? Spróbuj znaleźć odpowiedź.

Jevick pochodzi z krainy w której nie ma książek. Gdy jego ojciec, bogaty handlarz pieprzem, umiera, młody mężczyzna przejmuje jego rolę i wyrusza w podróż do Olondrii. Po lokalnym święcie zaczyna zaś widzieć ducha zmarłej dziewczyny. Sofia Samatar to profesor nadzwyczajna na jednym z amerykańskich uniersytetów, która w swoim dorobku literackim ma wiele opowiadań, trochę poezji, literaturę faktu i dwie powieści fantasy osadzone w jednym świecie. Pierwszą z nich jest jej debiut, który zgarnął w roku wydania sporo nagród, czyli „Cudzoziemiec w Olondrii”, u nas wydany przez wydawnictwo Mag w ramach serii wydawniczej Uczta Wyobraźni. Już od pierwszych stron widać, że jest to fantasy, które aspiruje do miana Literatury przez duże „L”. Styl autorki jest raczej gęsty, ze sporą ilością opisów, za to niewiele tu dialogów. Gdy już się zaś pojawiają nie raz i nie dwa przeradzają się w monologi, czasem traktujące o świecie przedstawionym, pozwalając go czytelnikowi lepiej zrozumieć i poznać. W pewnym sensie kojarzy mi się ta proza z Ursulą Le Guin, chociaż to właśnie bardziej skojarzenie związane z ładnym, bardzo sprawnym stylem, niż to, że twórczość tych autorek jest identyczna. Bo nie jest. Tego typu styl sprawia, że jest to książka z wyższym progiem wejścia. Nie jest to typowo rozrywkowe fantasy; ma w sobie coś nieco więcej. W „Cudzoziemcu w Olondrii” nie brakuje też eksploracji trudnych tematów, takich jak niepełnosprawność w rodzinie czy żałoba. W opisach widać potężną miłość do książek, które bezustannie towarzyszą głównemu bohaterowi. Spokojna narracja sprawia zaś, że nawet pościgi i „sceny akcji” wydają się być w jakiś sposób powolne. Na pewno jest więc to tytuł ciekawy, choć wymagający nieco większego skupienia się w trakcie czytania, niż standardowe, lekkie historie, jakich na półkach księgarni co do zasady można znaleźć najwięcej. Przy tym wszystkim książka, mimo wszystko, zawiera elementy przygody typowe dla książek fantasy. Dostajemy świat inspirowany Afryką Wschodnią i Północną; autorka, w połowie Somalijka, pisała zresztą tę historię, będąc w Sudanie. Główny bohater, gdy zaczyna widzieć ducha zmarłej dziewczyny, z pewnych względów musi zacząć podróżować przez nieznany sobie kraj, ufając ludziom, którym może niekoniecznie powinien. Moim zdaniem mocno wyczuwalne w tej książce jest jego pewne zagubienie, zupełnie normalne w tej sytuacji. Pisząc to wszystko i naprawdę doceniając, czym „Cudzoziemiec w Olondrii” jest, muszę jednak przyznać, że… mi w tej historii jednak zabrakło czegoś, co mocniej związałoby mnie z nią emocjonalnie. To książka bardzo ładna i wartościowa literacko, ale jednocześnie sama nie czuje dużego przywiązania do bohatera, świata czy opowieści snutej przez autorkę mimo że dostrzegam, jak umiejętnie opisuje ona pewne relacje pomiędzy ludźmi oraz ich emocje związane z wydarzeniami, jakie mają miejsce na kartach powieści. Nie jest to jednak przytyk do książki; po prostu moje osobiste wrażenie. „Cudzoziemiec w Olondrii” to dość wyjątkowe fantasy, które bez wątpienia jest po prostu literaturą ciekawą. Jeśli komuś brakuje takich historii, w których to język gra pierwsze skrzypce, w których faktycznie są warstwy, a autor ma do przekazania coś dla niego ważnego to myślę, że warto dać mu szansę. Jednocześnie warto mieć w pamięci to, że nie jest to historia w pełni, tylko i wyłącznie, rozrywkowa, co będzie widoczne w jej stylu i np. osoby zupełnie nieprzyzwyczajone do takiego prowadzenia narracji mogą poczuć się trochę przytłoczone.

Dałem tak wysoka ocenę ponieważ, książka od początku rzuca czytelnika w zawiłość świata przedstawionego, nie tłumaczy go, tworząc uczucie zagubienia, które może zniechęcić mniej cierpliwych czytelników. Jednak z każdym przeczytanym rozdziałem, powoli wszystko staje się zrozumiale. Dzieje się tak bez zbędnych opisów czy niepotrzebnej narracji, która często pojawia się w podobnych książkach.

O rany, ta książka to wybitnie skonstruowana tajemnica i wymaga wielokrotnego czytania. Wprost ani po kolei nie dostajemy nic, trzeba zwracać uwagę zwłaszcza na to, co nie zostało opowiedziane. Dopiero po głębokiej analizie wyłania się groza tej historii, na poziomie czysto fabularnym to tylko pourywane sekwencje zdarzeń. Pozycja dla tytanów intelektu ;)

Dziwna to opowieść. W tym samym stopniu co ciekawa. To jedna z tych, w których wiemy tyle co sami bohaterowie (przynajmniej główni) a clue książki wydaje się odnalezienie odpowiedzi jakich wszyscy poszukują. To ostatecznie następuje - tu zatem mały spojler - jednak ostatecznie okazały się być zupełnie odmienne od wszystkiego czego się spodziewałem. Opowieść toczy się wraz z młodym chłopcem, dorastającym w mieście, które nieustannie posuwa się ku nieskończoności. Jeśli stanie lub dostatecznie zwolni, wszystkich czeka zagłada. Jak można zatem żyć w świecie wiecznego ruchu - w świecie gdzie rzeczywistość trzyma wszystko w całości jedynie w pobliżu wędrującej metropolii? Każda kolejna mila oznacza absurdalne wręcz wyzwanie oraz nieustanne stawianie czoła równaniu, które składa się z ograniczonych zasobów, niezliczonych i nagłych przeszkód przynoszonych przez przyszłość oraz widma samej przeszłości, która podąża szlakiem miasta by ostatecznie je pochłonąć. Myślę, że w pewnym stopniu można nazwać tę historię surową. Niewiele jest w niej tego co ostatecznie stanowi jedynie zbędne tło czy wątki poboczne. Wydaje się to podkreśleniem głównego założenia - zbędne rzeczy nie mogą spowolnić tak miasta jak i samej historii. Priest obrał sobie bardzo konkretny cel i choć sama droga wydaje się zawiła ma jeden, konkretny finał. To mocna, dosadna wizja zatracenia pamięci na rzecz celu. Czym pozostaje jednak cel bez przyczyny? Priest stworzył opowieść, która posiada wiele przesłań i wszystkie wydają się być równie nieskończone co książkowe “optimum” do którego dąży wędrujące Miasto. Opowieść ta stara się jednocześnie odpowiedzieć na kilka dość ciekawych pytań: Co by się stało gdyby Syzyf zrozumiał, że nie musi już pchać kamienia? Czy Majowie zaakceptowaliby świat, w którym słońce nie spada na ziemię pomimo braku składanych ofiar? Czy świat może się obrócić i kręcić jak wielka pralka? Oczywiście, wszystko to tylko spekulacje, ale teraz Wy również możecie poznać ich rozwiązania. https://www.instagram.com/velocireader_/

The pace is slow at first, as I think it should be, the character introduction is extremely bonding and emotional. From part 7 onwards is just the pure beauty of the story, I love it even more when I see my research in pure mathematics being represented In part 8. I've started the book because of Yatima, but as it progressed I began to like other characters, like Paolo. The last 3 pages are a pure mix of joy sadness and satisfaction from the path that the Yatima had taken (but I still think that relation of Yatima Paolo would be interesting). I think I've never read such a charming story in my life. I don't know what to say more, for me it's very personal. The beauty of mathematics always is and will be within me.

Tak jak pierwsza część cyklu (Ślepowidzenie) tak ta książka to jedna z najtrudniejszych jakie czytałem, mam na myśli kwestie naukowe /wcześniej myślałem, że Problem trzech ciał jest ciężki..), ale o dziwo powieść mnie wciągnęła i spodobała, autor jest świetnym narratorem, bardzo ciekawy wątek współżycia z wampirami, dodatkowo całkiem odmienne podejście do kontaktu z obcą cywilizacją, w drugiej części wątek podróży/od czasu Ulissesa nieodmiennie wciągający/, polecam

China Miéville to bardzo kreatywny i pomysłowy pisarz. Po przeczytaniu Ambasadorii mam wrażenie, że może nawet za bardzo. W powieści jest właściwie wszystko. Dziesiątki ciekawych koncepcji, plejada interesujących postaci, kilkanaście wątków i intrygująca oś fabularna (unikalny obcy język) oraz komplementarne zabawy językowe ( świetne słowotwórstwo). Do tego odważne przetasowania chronologii i jeszcze odważniejsza narracja pierwszoosobowa prowadzona przez protagonistkę szczycącą się własną biernością. Na okładce można przeczytać, że Ambasadoria to dojrzałe dzieło sztuki i trudno się z tym nie zgodzić. Tyle, że powieścią mogła być lepszą. Ambasadoria jest przeładowana, przez co opowiedziana na jej kartach historia nie trzyma narracyjnego rytmu. Wątki i postacie giną pod natłokiem coraz to nowych wydarzeń. Pomysły i idee ledwo mieszczą się na stronach, ale tylko nielicznym z nich autor poświęcił wystarczająco uwagi, żeby przykuć uwagę czytelnika. Protagonistka została rozpisana z rozmachem i pewną dozą wiarygodności psychologicznej, ale co z tego, skoro Miéville sprowadził ją głównie do roli beznamiętnej, lakonicznej sprawozdawczyni. Ambasadoria to świetna rzecz, którą serdecznie polecam wszystkim, zwłaszcza miłośnikom kreatywnego światotwórstwa i ciekawych pomysłów. Fani klasycznych opowieści (tak pod względem formy jak i treści) powinni jednak uzbroić się w cierpliwość.