Rycerze mrocznej chwały

Świat spójny, ciekawy. Interesujące tropy do innych rzeczywistości. Fabuła w porządku, czasem trochę przekombinowana ale to w końcu fantasy. Główni bohaterowie budzą sympatię i są zazwyczaj wyraźni, postacie drugo planowe niestety trochę mieszają się ze sobą. Wampir da się lubić.

Ostatnia część trylogii o Troi Davida Gemmella jest tak naładowana epicką akcją, że całą książkę można porównać do szalonego zjazdu kolejką górską. Nigdy nie wiesz, co czeka za następnym zakrętem — kolejna pętla, gwałtowny spadek czy moment wytchnienia — ale masz pewność, że będzie to coś ekstremalnie dobrego. Ogromnym zaskoczeniem jest dla mnie postać Odyseusza. Mimo że odgrywa rolę drugoplanową, jest wykreowany znakomicie. To swego rodzaju głos rozsądku prowadzący akcję. Niby nie wierzy w bogów i często w nich powątpiewa, ale odnoszę wrażenie, że właśnie on staje się jednym z ich najważniejszych narzędzi. Wpływa na bieg wydarzeń jak mało kto. Morskie bitwy Heliakona są opisane tak barwnie i wciągająco, że aż ma się ochotę wypłynąć na morze i poczuć się jak jeden z żeglarzy walczących na pokładzie. Achilles i Hektor — dwaj najwięksi wojownicy stojący po przeciwnych stronach konfliktu. Obaj budzą sympatię, obaj mają inne priorytety, ale jednocześnie obaj są dobrymi ludźmi. Ich starcie nie jest zwykłym pojedynkiem. To emocjonalne przeżycie, w którym z każdym zdaniem czułem napięcie niemal fizycznie. Opisy starć wojsk Troi z przymierzonymi królami mykeńskimi pod wodzą Agamemnona są niezwykle widowiskowe. Czyta się je świetnie. Mimo przewagi liczebnej Mykeńczyków widać ogromną różnicę w podejściu do wojny. Agamemnon nie dba o ludzkie życie — liczy się efekt, nieważne ile osób zginie. W Troi jest odwrotnie: każdy wojownik ma znaczenie. Dwa zupełnie różne podejścia, wynikające również z różnicy w liczebności armii. Zakończenie historii teoretycznie znałem, ale mimo to autor potrafił mnie zaskoczyć. Gemmell przekształca znany schemat z Homera w bardziej złożone i wielowymiarowe zakończenie. Dodatkowe historie domykające losy bohaterów są rewelacyjne i świetnie zamykają całą opowieść. To była niezwykle piękna, widowiskowa i wciągająca historia. Z pełnym przekonaniem mogę powiedzieć, że jest to jedna z najlepszych trylogii, jakie w życiu przeczytałem.

Królestwo na sprzedaż Terry'ego Brooksa to powieść przyzwoita, która prezentuje świeże podejście do kwestii bohatera z naszego świata przeniesionego do świata fantasy. Wciąż jednak powiela sporo fantastycznych klisz, nawet jeśli czyni to w możliwy do przetrawienia sposób. Traktuję ją bardziej jako wstęp do kolejnych części cyklu Magiczne królestwo, ale jako samodzielna powieść też radzi sobie całkiem nieźle. Z uwagi na to, że główny bohater jest moim kolegą po fachu, książka zainteresowała mnie chyba bardziej, niż obiektywnie powinna, dlatego ocena 6/10 może być minimalnie na wyrost.

Powrót po latach do twórczości Gemmella, to niezmienne czysta przyjemność. Charakterystyczny styl, który wciąga, wszystkiego tu jest tyle ile potrzeba, nic nie jest przesadzone, zbyt skomplikowane, ale jest w sam raz rozbudowane. Postacie jak żywe, sceny walki palce lizać, scenariusz i fabuła wprost na film. Mistrz, klasyk, od lat nr 1 w tej tematyce, przynajmniej dla mnie, a po latach powtórka też smakuje wyśmienicie.

Przewidywalne zakończenia kolejnych tomów trylogii Akcja trylogii Lunaświatów osadzona jest w świecie pełnym magii, na którego niebie świeci pięć księżyców, a mieszkańcy mają po dwa serca. Wprawdzie z faktu ich posiadania żadne konsekwencje dla fabuły nie wynikają, ale pomysł jest urokliwy. I podobnie jest z paroma innymi pomysłami autora – pojawiają się, robią czytelnikowi apetyt na dobrą zabawę, po czym – nie w pełni wykorzystane – znikają gdzieś w odmętach narracji. Ot, jak choćby sugestia istnienia eterycznego połączenia między powieściowym światem, a naszą rzeczywistością. Autor wykorzystał ją tylko do zasugerowania, skąd pochodzi rycerskość Larona oraz do przedstawienia jednej rozmowy, w której mała dziewczynka objaśnia tajniki lotów kosmicznych powieściowym magom. Przewrotne, lekko traktujące temat, obiecujące, ale… tylko obiecujące. Szkoda. Fabuła drugiego tomu, „Szklanych smoków”, jest równie prosta i przewidywalna, jak pierwszej części cyklu. Grupa magów postanawia reaktywować eteryczną machinę. Niestety – żądza władzy i wizja zyskania niemal boskiej potęgi zaślepia ich tak bardzo, że nie próbują nawet oszacować skutków jej użycia. A tymczasem stawką są nie tylko losy jednego kontynentu, ale istnienie całego świata. Na ratunek – nie zawsze z własnej woli – ruszają wyjątkowo nie nadający się do tej misji bohaterowie. Czy nie brzmi to znajomo? Tym razem kreacja postaci jest mocną stroną powieści – nieustanne spory pomiędzy Wallasem, nie bardzo utalentowanym cesarskim mistrzem muzyki wrobionym w zbrodnię stanu, a Andrym – prostym człowiekiem z zasadami, wspaniale ubarwiają akcję. Ich dialogi skrzą się humorem iście pratchettowskiego rodzaju. Dodatkowo autor wprowadza do utworu Riellen – niezmordowaną bojowniczkę o prawa proletariatu, która w feudalnym świecie szerzy idee równouprawnienia. Fakt braku proletariatu w niczym nie zmniejsza jej rewolucyjnego zapału. Całości obrazu dopełniają bohaterowie znani z poprzedniego tomu – dzięki nowym relacjom między postaciami ich ledwie konturowe wizerunki nabierają barw. Prostą fabułę ratują wątki poboczne, nadal szalenie skomplikowane. Na szczęście autor zarzucił manierę wplatania w narrację niekończonych czy nierozwijanych pomysłów. Przeciwnie, tym razem wszystkie wątki znajdują rozwiązanie, mało tego – niektóre znane z pierwszego tomu wydarzenia zostają skomentowane i naświetlone z innego punktu widzenia. Dzięki temu znika dezorientacja, a czytelnik może delektować się lekturą powieści pełnej intryg i pościgów, gdzie asceza sąsiaduje z seksem, poświęcenie z hedonizmem, melodramat z farsą, a nieznośna powaga i patos łagodzone są ironią i dowcipem. Sean McMullen czyni to jakby mimochodem, od niechcenia, a końcowy efekt prezentuje się nad wyraz dobrze – w żadnym momencie nie odnosi się wrażenia, że połączenie jest wymuszone. I naprawdę jest się z czego pośmiać. W sumie trylogia Lunaświatów Seana McMullena jest cyklem nierównym: z chaotycznym pierwszym tomem, dobrym – drugim i niewiele słabszym – trzecim. Mimo że poszczególne części są autonomiczne pod względem fabularnym, niektóre wątki płynnie przechodzą z tomu na tom, tak że trylogia, jako całość, nie sprawia wrażenia sztucznie rozwlekanej historii. Jednak jej widoczny mankament stanowi przewidywalność zakończeń poszczególnych części. Na szczęście rekompensowane jest to przez mnogość wątków pobocznych i humor. Epicki rozmach, tak podkreślany w notach wydawniczych, daje się dostrzec dopiero z perspektywy drugiego i trzeciego tomu, gdy podstawowe informacje o świecie są już znane, a nowe szczegóły dodają wydarzeniom głębi. Zatem, jeśli czytelnik znajdzie w sobie dość wytrwałości, by przebrnąć przez pierwszą część, to dalej jest już tylko lepiej. Ale całość nie wykracza poza przeciętność. Recenzja (zbiorcza dla trylogii) ukazała się 2009-08-10 na portalu katedra.nast.pl

Opowieści Sipstrassi to całkiem inny świat wykreowany przez Gemmella niż w dotychczasowych rewelacyjnych jego pozycjach. To bardziej postapokaliptyczna wizja świata, takie techno fantasy a nie heroic fantasy jak w Legendzie. Może dlatego ten świat jest bardziej mroczny i zły. Mistrzowska narracja pozostaje, zmienia się otoczenie opowieści. To taki klimat trochę jak u Mad Maxa, nie związany jednak z pojazdami. Po powrocie do tej książki po latach, można stwierdzić, że wytrzymuje próbę czasu i nic nie traci ze swojego klimatu, mimo tego, że Gemmell wydał ją dawno, bo w 1987 roku.

„Niebo mieczy” to powieść, która od samego początku wciąga i nie pozwala odłożyć książki na bok. Świat przedstawiony przez Duncana jest surowy, pełen niebezpieczeństw i politycznych intryg, a jednocześnie spójny i realistyczny w ramach gatunku fantasy. Autor świetnie łączy wartką akcję z przemyślaną konstrukcją bohaterów i świata, dzięki czemu cała historia nabiera pełnej głębi. Największą zaletą tej książki są bohaterowie i ich rozwój. Każdy z głównych protagonistów ma własną osobowość, motywacje i moralne dylematy, a ich relacje są wielowymiarowe. Konflikty, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, zostały przedstawione w sposób przekonujący, co sprawia, że trudno nie kibicować bohaterom w ich walce i wyborach. Świetnie wypada też tempo narracji i umiejętność budowania napięcia. Akcja wciąga, nie ma przestojów, a kolejne wydarzenia potrafią zaskoczyć, nie popadając przy tym w chaos. Styl Duncana jest przystępny, a jednocześnie pełen detali, które pozwalają dobrze wyobrazić sobie świat i jego surowość. Nie znalazłam w tej powieści większych słabości — może jedynie niektóre fragmenty opisowe są momentami bardziej rozwlekłe, ale w ogólnym odbiorze nie przeszkadzają w lekturze i wręcz pomagają poczuć klimat świata. Dlatego „Niebo mieczy” oceniam na 8/10 — to świetnie napisana, wciągająca i dynamiczna powieść fantasy, w której dobrze skonstruowane postacie i przemyślany świat tworzą historię naprawdę satysfakcjonującą dla czytelnika.

Nieco mniej znany cykl/seria autora "Belariady" Davida Eddingsa, jednego z moich ulubionych autorów fantasy z dawnych lat. Zaczytywałem się obydwoma będąc nastolatkiem. Wróciłem po latach z ciekawości jak odbiorę go, jako dorosły, w dodatku o wiele bardziej oczytany czlowiek. Źle nie jest... Ciekawa historia, pomysły, zakony rycerskie, różnego rodzaju bogowie, starsi i młodsi, intrygi kościelno/polityczne, magia, trolle i przed wszystkim – jak to u niego – zróznicowane i barwne postaci, bohaterowie. Poczynając od drobnego złodziejaszka, poprzez samych rycerzy w tym głównego bohatera, na różnego rodzaju spotykanych przez nichprzyjaciół. Nie ma zbyt wiele przemocy, czy różnego rodzaju wątpliwych scen (jak chociażby u Ziemiańskiego) - typowe można by powiedzieć, ale przyjemnie napisane High Fantasy, mające w dodatku , podobnie jak "Belgariada", kontynuuacje. Teoretycznie dla ludzi w każdym wieku, ale praktycznie raczej dla młodszych czytelników (nastolatków i tzw young adult). Ewentualnie dla ludzi mniej obeznanych z gatunkiem, lub też właśnie szukających takiej właśnie, lżejszej nieco, łatwiejszej i przyjemniejszej lektury. Starszego, względnie bardziej doświadczonego czytelnika, aczkolwiek czyta się przyjemnie, może razić nieco język, względnie momentami "naiwność" typowa dla tego podgatunku. (high fantasy) Bohaterom niezależnie od różnych przeciwności, wszystko się udaję, mało kto ginie, a jeśli już to przeważnie ci źli. Czarne jest czarne, a białe, białe. I wszystko jasne. Sentyment pozostał, nadal szybko i z przyjemnością się czyta, pomimo, że któryś tam raz, ale widać różnicę w porównaniu z bardziej "dorosłymi" pozycjami z tego gatunku (Rothfus, Sanderson, Erikson, Sapkowski itp) Dam 7/10 jeśli idzie o ten podgatunek, rodzaj fantasy.

Tak naprawdę trudno znaleźć jakieś wielkie minusy książki Brooksa. To dobrze zaplanowana i solidnie poprowadzona historia, z elementami wręcz detektywistycznymi. W mojej ocenie jest to także przykład znakomicie napisanego sequelu, który jest lepszy niż swój poprzednik. Tak naprawdę jedynym zarzutem wobec Czarnego jednorożce jest to, że nie zachwyca tak, jak by mógł. Brakuje mu tej iskry, która sprawia, że jakaś książka wypala w nas swoje piętno i nie pozwala o sobie zapomnieć jeszcze długo po zakończeniu lektury. Dla mnie to solidne 7/10, a miłośnicy jednorożców mogą sobie dodać jeszcze jeden punkt.

Sięgnęłam po tę książkę bez większego rozeznania i niestety był to wybór raczej nietrafiony. Znalazłam tu trochę tolkienowskiej baśni, trochę mrocznych skojarzeń z braćmi Grimm, a do tego narrację, która momentami wydawała mi się zwyczajnie odpychająca i zbyt archaiczna. To jeden z tych tytułów, które utwierdzają mnie w przekonaniu, że ze starszą fantastyką po prostu nie do końca mi po drodze. Raczej nie planuję kontynuować serii.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu. W moim odczuciu powieść jest mocno przewidywalna. Po przeczytaniu dwóch zdań w epilogu już wiadomo co jest grane. I to jest słabe, ale z drugiej strony mimo tego, mam ochotę przeczytać następną część by się przekonać czy to tylko ten pierwszy tom taki jest, czy cała reszta tak samo.

Akcja zdecydowanie rozwija się, w porównaniu do pierwszego tomu. Nieco nudnego i irytującego Alaina, równoważy ciekawa postać, jaką jest hrabia Lavastine. Inne wątki na dość dobrym poziomie, ciekawe i wciągają, szczególnie te opisujące Eików. http://naksiazkowymszlaku.blogspot.com/2018/09/kate-elliott-korona-gwiazd-tom-i-iv.html

Bardzo satysfakcjonujące zakończenie trylogii i w mojej ocenie najlepsza ze wszystkich trzech części. Autor po raz kolejny (pozytywnie) zaskoczył mnie kierunkiem w którym poprowadził akcję. Muszę przyznać, że czytanie o powolnej ewolucji poznanych wcześniej społeczeństw przyniosło mi naprawdę wiele radości. Po dłuższą recenzję zapraszam na bloga Kag, gdzie po raz kolejny pojawiam się na gościnnych występach - https://jesiennaczyta.blogspot.com/2025/07/goscinnie-harry-harrison-powrot-do-edenu.html

Druga część równoległej rzeczywistością, gdyby meteor nie rozbił się o Ziemię i dinozaury nie wymarły. Tanu starają się przeżyć w świecie Yilane. Główny bohater stara się zapewnić spokojne życie swojej ukochanej i ich dziecięciu, ale zapiekła nienawiść Yilane nie daje szans na spokój. Tylko dla fanów twórczość Harrisona, bo idea mocno naciągana, a narracja prowadzona w męczący sposób.

Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”

Lubię starsze pozycje. Są zwierciadłem tego jak zmienia się gatunek literacki. Patrząc przez współczesne pozycje jest to pozycja nudna. Nie dostajemy tu herosa, który samym swym istnieniem ratuje świat. Dostajemy bohatera który rozwija się na naszych oczach. Ma swoje chwile chwały, które później okazują się zaprawione goryczą porażki. W tym momencie bycia na dnie rozpoczyna się jego droga do odkupienia win.

„Dziedziczka morza i ognia” to książka z wyraźnym potencjałem i kilkoma naprawdę udanymi elementami, ale ostatecznie nie do końca wykorzystuje wszystkie swoje atuty. Pomysł świata — inspirowanego kulturami morskimi i mythosem ognia — jest interesujący i daje poczucie egzotyki, jednak przez większą część lektury miałam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę zbyt przewidywalnie. Najbardziej podobała mi się główna bohaterka — jej relacja z elementami żywiołów i wewnętrzne dylematy miały potencjał, by stworzyć naprawdę angażującą postaci, pełną sprzeczności i głębi. Niestety czasem narracja zdawała się zbyt ugrzeczniona, a dramatyzm jej wyborów nie do końca docierał do czytelnika z pełną mocą. Dzięki temu trudno było mi poczuć prawdziwe napięcie w momentach, które miały być najbardziej emocjonujące. Świat przedstawiony jest barwny i bywa fascynujący, zwłaszcza w opisach morskich podróży czy krajobrazów ognistych krain. Autorka włożyła wyraźnie dużo pracy w zbudowanie detali, które sprawiają, że miejsce akcji wydaje się żywe — chociaż momentami jest to efekt bardziej powierzchowny niż rzeczywiście głęboki. Niektóre opisy są piękne i sugestywne, inne zaś wydają się przydługie i przesadnie rozwinięte, co potrafiło spowolnić tempo czytania. Relacje między postaciami bywają interesujące, choć też nie zawsze w pełni wiarygodne. Między bohaterami z jednej strony widać chemię i potencjał konfliktu, z drugiej zaś wiele decyzji i dialogów brzmi trochę zbyt konwencjonalnie, jakby autorce brakowało odwagi, by pójść w bardziej zaskakujące albo mniej przewidywalne kierunki. To, co mogę książce zdecydowanie przyznać, to ładny styl i wrażenie dbałości o język — narracja bywa malownicza i potrafi wciągnąć, szczególnie gdy opisuje przyrodę czy wewnętrzne przemyślenia bohaterki. Równocześnie jednak momentami styl ten staje się zbyt ozdobny i odbiera nieco dynamiki fabule. Podsumowując, „Dziedziczka morza i ognia” to lektura, którą czyta się płynnie i z przyjemnością, ale jednocześnie nie jest to powieść, która całkowicie pochłania uwagę. Ma ciekawe elementy świata, sympatyczną główną bohaterkę i solidne tło fabularne, ale również zbyt wiele fragmentów, które mogłyby być bardziej odkrywcze, intensywne albo mniej przewidywalne. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra i klimatyczna opowieść, ale niekoniecznie taka, która zapadnie w pamięć na długo albo wyróżni się znacząco w gatunku fantasy.

Doskonała kontynuacja części pierwszej i podobnie jak ona jest dla mnie absolutnym klasykiem literatury fantasy. Pełna rozmachu opowieść, kipiąca wręcz od emocji. Dużo już czasu minęło od kiedy poznałem losy Elofa i tak niewiele znalazłem książek tego typu, które by wywarły na mnie równie wielkie wrażenie, a było ich sporo...

Bardzo podoba mi się ta seria, chociaż myślę, że na dzisiejsze standardy jest bardzo specyficzna, ale to właśnie czyni ją niezwykłą w moich oczach. Podoba mi się zwłaszcza baśniowość "Lyonesse", której w "Zielonej perle" rzecz jasna nie brakuje. Tęsknię właśnie za tego typu fantastyką i to tęsknię mocno - z jednej strony baśniową, ale jednocześnie nie bardzo naiwną i niezbyt cukierkową. Trylogia Vance'a jest właśnie odpowiedzią na tę tęsknotę i trochę wypełnia lukę w moim sercu. Co prawda "Zielona perła" podobnie jak poprzedni tom cierpi na nadmiar dłużyzn, choć trzeba też uczciwie przyznać, że nie ma ich w niej tyle ile było w jej poprzedniczce. Zwłaszcza druga połowa jest ciekawsza i angażująca. Postaci są raczej proste pod względem ich kreacji, z małymi wyjątkami, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. Nie ukrywam, że czytam tę trylogię głównie dla klimatu i inne kwestie są dla mnie raczej drugorzędne, niemniej poczynania postaci śledziło się dobrze. Co do klimatu - moim zdaniem klimat jest niepodrabialny. Gdy czytam opisy świata lub momenty, w których bohaterowie podróżują mam przed oczami mapy z gry Heroes of Might nad Magic 3 - dokładnie tak się czułam podczas lektury, jakbym swoim bohaterem przemierzała tajemniczą i magiczną krainę, pełna kręgów z grzybów, trollowych mostów i chatek czarownic. Dla mnie to było coś cudownego. Z pewnością niedługo sięgnę po trzeci tom - nie tylko po to, żeby odhaczyć kolejną skończoną serię, ale również po to, by poznać koniec tej historii i pobyć jeszcze przez chwilę w tym magicznym świecie.

Drugi tom stanowi spore odświeżenie w stosunku do poprzedniego tomu. Przenosimy się bowiem do krainy piratów Baelmarku. Wcześniej mieszkańcy tych krain byli nazywani niecywilizowanymi piratami, jednakże obraz jako ukazuje nam książka jest zgoła inny. Wraz ze zmianą geograficzną, zmienia się również światopogląd. I to wręcz diametralnie. Oczywiście nie obejdzie się bez polityki, spisków i intryg - jednakże tutaj są one prowadzone w zupełnie inny sposób niż na dworze króla Ambrose. A może jednak nie? Przyjdzie Wam osądzić według własnej opinii. Czasem ma się wrażenie, że przedstawiona historia jest sprzeczna w stosunku do poprzedniego tomu. Jednakże jak tłumaczy autor, ma to swoje znaczenie i wyjaśnienie... w kolejnej części.