Książę psów

„Niebo mieczy” to powieść, która od samego początku wciąga i nie pozwala odłożyć książki na bok. Świat przedstawiony przez Duncana jest surowy, pełen niebezpieczeństw i politycznych intryg, a jednocześnie spójny i realistyczny w ramach gatunku fantasy. Autor świetnie łączy wartką akcję z przemyślaną konstrukcją bohaterów i świata, dzięki czemu cała historia nabiera pełnej głębi. Największą zaletą tej książki są bohaterowie i ich rozwój. Każdy z głównych protagonistów ma własną osobowość, motywacje i moralne dylematy, a ich relacje są wielowymiarowe. Konflikty, zarówno wewnętrzne, jak i zewnętrzne, zostały przedstawione w sposób przekonujący, co sprawia, że trudno nie kibicować bohaterom w ich walce i wyborach. Świetnie wypada też tempo narracji i umiejętność budowania napięcia. Akcja wciąga, nie ma przestojów, a kolejne wydarzenia potrafią zaskoczyć, nie popadając przy tym w chaos. Styl Duncana jest przystępny, a jednocześnie pełen detali, które pozwalają dobrze wyobrazić sobie świat i jego surowość. Nie znalazłam w tej powieści większych słabości — może jedynie niektóre fragmenty opisowe są momentami bardziej rozwlekłe, ale w ogólnym odbiorze nie przeszkadzają w lekturze i wręcz pomagają poczuć klimat świata. Dlatego „Niebo mieczy” oceniam na 8/10 — to świetnie napisana, wciągająca i dynamiczna powieść fantasy, w której dobrze skonstruowane postacie i przemyślany świat tworzą historię naprawdę satysfakcjonującą dla czytelnika.

Świat spójny, ciekawy. Interesujące tropy do innych rzeczywistości. Fabuła w porządku, czasem trochę przekombinowana ale to w końcu fantasy. Główni bohaterowie budzą sympatię i są zazwyczaj wyraźni, postacie drugo planowe niestety trochę mieszają się ze sobą. Wampir da się lubić.

a griffith miał taki cienki mieczyk i parował nim ciosy jedną ręką wiesz supernierealistyczne, ale gdyby w mandze chodziło o realizm to ludzie by myśleli że japonia to pewnie jeden z afrykańskich krajów btw, jest megarealistyczna historia fantasy bardzo podobna steve duncan zaczyna się trylogia od książki 'pozłacany łańcuch' chyba tam jest coś takiego że jest gildia fechtmistrzów zależnie od tego czy są bardziej silni czy bardziej zręczni to mają rapiery albo pałasze griffith ma rapier a guts pałasz tam jest ceremonia łączenia fechmistrza z panem przebija mu serce pan, a potem musi mu służyć do końca życia fechtmistrz jestem praktycznie pewien że Miura to czytał Dave Duncan dwa razy tę trylogię przeczytałem raz za młodu i teraz na starość, za młodu tylko pierwszą część, strasznie długo byłem pod silnym wrażeniem jak doskonale została skonstruowana tam opowieść też

Solidna fantasty w dobrym stylu. Owszem, pełna ogranych do niestrawności motywów typu - biedny on z wielkim ukrytym talentem i piękna i wpływowa ona dająca nogę by uniknąć ustawionego małżeństwa królewskiego poziomu. Niemniej całość szybko wykracza poza taką dziecinno - bajkową stylistykę i przeradza się w naprawdę mroczną i surowo brutalną powieść. Jest dosadnie, miejscami wręcz okrutnie, realistycznie brudno. Jest kilka dobrze rozpisanych postaci pierwszoplanowych (poza tą wspomnianą na wstępie dwójką), jest tu i magia i wielka polityka i intryg i wojna. Akcja toczy się epicko - na kilku płaszczyznach jednocześnie od spraw codziennych i egzystencjalnych jednego bohatera po decyzje podejmowane w skali kontynentu u innego. Jako fan fantastyki w starym stylu jestem w pełni usatysfakcjonowany. Nie ma tutaj niczego odkrywczego, nie ma jakiejś wielkiej głębi ale też niczego takiego nie oczekiwałem. Dostałem to czego się spodziewałem - kawał dobrej, klasycznej fantastyki.

Mam mieszane uczucia po przeczytaniu. W moim odczuciu powieść jest mocno przewidywalna. Po przeczytaniu dwóch zdań w epilogu już wiadomo co jest grane. I to jest słabe, ale z drugiej strony mimo tego, mam ochotę przeczytać następną część by się przekonać czy to tylko ten pierwszy tom taki jest, czy cała reszta tak samo.

Sięgnęłam po tę książkę bez większego rozeznania i niestety był to wybór raczej nietrafiony. Znalazłam tu trochę tolkienowskiej baśni, trochę mrocznych skojarzeń z braćmi Grimm, a do tego narrację, która momentami wydawała mi się zwyczajnie odpychająca i zbyt archaiczna. To jeden z tych tytułów, które utwierdzają mnie w przekonaniu, że ze starszą fantastyką po prostu nie do końca mi po drodze. Raczej nie planuję kontynuować serii.

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Powracam z zaświatów z książką, którą już lata temu czytałam. Z książką, która od jakiegoś czasu chodziła mi po głowie uparcie i wcale nie skrycie, trochę w związku ze wspomnieniami i grą tekstową, trochę z racji tęsknoty za klasyką i zwyczajnym fantasy, które wzbudzi we mnie łezkę wspomnień... Ja wiem - to nie jest seria dla współczesnych miłośników romantasy, dla tych, co wszystko mają na tacy - i dlatego świetnie rozumiem zniesmaczenie osób, które siadają do tego tytułu, oczekują cudu, a dostają... no właśnie. Skomplikowany na swój sposób świat, język, zależności i historię, która nie pasuje do współczesnej nowomowy, bo trąca myszką. Ale pod warstwą patyny czają się liry, cheysuli, tahlmorra... czar wspomnień i czasów, kiedy fantasy było fantasy, kiedy wszystko odkrywało się powoli, świat, choć niezbyt skomplikowany, porywał, a Jennifer Robertson pokazała, że choć się zestarzała, to jednak wciąż wywołuje rodzaj sentymentu... Hah! https://jesiennaczyta.blogspot.com/2026/03/232026-jeniffer-robertson.html

Drugi tom różni się znaczenie od pierwszego. Widać, że autor okrzepł w świecie przedstawionym i po samodzielnej pierwszej części, postanowił stworzyć fabułę bardziej urozmaiconą, ale rozłożoną na więcej niż jedną powieść. Wciąż jest to jednak literatury naszpikowana akcją, a bohaterowie nie mają ani chwili odpoczynku. W tej książce cały czas coś się dzieje. Mimo wszystko jakość tej powieści nie jest równa. Fragmenty naprawdę świetne (Lirael jako bibliotekarka) przeplatają się z kiepskimi (cały wątek Sama). Brak też jakieś spójności i po prostu pozwolenia czytelnikowi cieszenia się światem przedstawionym. Mam wrażenie, że całe Stare Królestwo - wraz z jego mieszkańcami, miastami, wioskami i przyrodą, to jedynie atrapa dla przygód dwójki protagonistów. Wielkim plusem są za to zwierzęcy towarzysze - kot jest typowym kotem, a pies psem. Dodaje to uroku książce i nutkę humoru.

Przewidywalne zakończenia kolejnych tomów trylogii Akcja trylogii Lunaświatów osadzona jest w świecie pełnym magii, na którego niebie świeci pięć księżyców, a mieszkańcy mają po dwa serca. Wprawdzie z faktu ich posiadania żadne konsekwencje dla fabuły nie wynikają, ale pomysł jest urokliwy. I podobnie jest z paroma innymi pomysłami autora – pojawiają się, robią czytelnikowi apetyt na dobrą zabawę, po czym – nie w pełni wykorzystane – znikają gdzieś w odmętach narracji. Ot, jak choćby sugestia istnienia eterycznego połączenia między powieściowym światem, a naszą rzeczywistością. Autor wykorzystał ją tylko do zasugerowania, skąd pochodzi rycerskość Larona oraz do przedstawienia jednej rozmowy, w której mała dziewczynka objaśnia tajniki lotów kosmicznych powieściowym magom. Przewrotne, lekko traktujące temat, obiecujące, ale… tylko obiecujące. Szkoda. Fabuła drugiego tomu, „Szklanych smoków”, jest równie prosta i przewidywalna, jak pierwszej części cyklu. Grupa magów postanawia reaktywować eteryczną machinę. Niestety – żądza władzy i wizja zyskania niemal boskiej potęgi zaślepia ich tak bardzo, że nie próbują nawet oszacować skutków jej użycia. A tymczasem stawką są nie tylko losy jednego kontynentu, ale istnienie całego świata. Na ratunek – nie zawsze z własnej woli – ruszają wyjątkowo nie nadający się do tej misji bohaterowie. Czy nie brzmi to znajomo? Tym razem kreacja postaci jest mocną stroną powieści – nieustanne spory pomiędzy Wallasem, nie bardzo utalentowanym cesarskim mistrzem muzyki wrobionym w zbrodnię stanu, a Andrym – prostym człowiekiem z zasadami, wspaniale ubarwiają akcję. Ich dialogi skrzą się humorem iście pratchettowskiego rodzaju. Dodatkowo autor wprowadza do utworu Riellen – niezmordowaną bojowniczkę o prawa proletariatu, która w feudalnym świecie szerzy idee równouprawnienia. Fakt braku proletariatu w niczym nie zmniejsza jej rewolucyjnego zapału. Całości obrazu dopełniają bohaterowie znani z poprzedniego tomu – dzięki nowym relacjom między postaciami ich ledwie konturowe wizerunki nabierają barw. Prostą fabułę ratują wątki poboczne, nadal szalenie skomplikowane. Na szczęście autor zarzucił manierę wplatania w narrację niekończonych czy nierozwijanych pomysłów. Przeciwnie, tym razem wszystkie wątki znajdują rozwiązanie, mało tego – niektóre znane z pierwszego tomu wydarzenia zostają skomentowane i naświetlone z innego punktu widzenia. Dzięki temu znika dezorientacja, a czytelnik może delektować się lekturą powieści pełnej intryg i pościgów, gdzie asceza sąsiaduje z seksem, poświęcenie z hedonizmem, melodramat z farsą, a nieznośna powaga i patos łagodzone są ironią i dowcipem. Sean McMullen czyni to jakby mimochodem, od niechcenia, a końcowy efekt prezentuje się nad wyraz dobrze – w żadnym momencie nie odnosi się wrażenia, że połączenie jest wymuszone. I naprawdę jest się z czego pośmiać. W sumie trylogia Lunaświatów Seana McMullena jest cyklem nierównym: z chaotycznym pierwszym tomem, dobrym – drugim i niewiele słabszym – trzecim. Mimo że poszczególne części są autonomiczne pod względem fabularnym, niektóre wątki płynnie przechodzą z tomu na tom, tak że trylogia, jako całość, nie sprawia wrażenia sztucznie rozwlekanej historii. Jednak jej widoczny mankament stanowi przewidywalność zakończeń poszczególnych części. Na szczęście rekompensowane jest to przez mnogość wątków pobocznych i humor. Epicki rozmach, tak podkreślany w notach wydawniczych, daje się dostrzec dopiero z perspektywy drugiego i trzeciego tomu, gdy podstawowe informacje o świecie są już znane, a nowe szczegóły dodają wydarzeniom głębi. Zatem, jeśli czytelnik znajdzie w sobie dość wytrwałości, by przebrnąć przez pierwszą część, to dalej jest już tylko lepiej. Ale całość nie wykracza poza przeciętność. Recenzja (zbiorcza dla trylogii) ukazała się 2009-08-10 na portalu katedra.nast.pl

Bardzo podoba mi się ta seria, chociaż myślę, że na dzisiejsze standardy jest bardzo specyficzna, ale to właśnie czyni ją niezwykłą w moich oczach. Podoba mi się zwłaszcza baśniowość "Lyonesse", której w "Zielonej perle" rzecz jasna nie brakuje. Tęsknię właśnie za tego typu fantastyką i to tęsknię mocno - z jednej strony baśniową, ale jednocześnie nie bardzo naiwną i niezbyt cukierkową. Trylogia Vance'a jest właśnie odpowiedzią na tę tęsknotę i trochę wypełnia lukę w moim sercu. Co prawda "Zielona perła" podobnie jak poprzedni tom cierpi na nadmiar dłużyzn, choć trzeba też uczciwie przyznać, że nie ma ich w niej tyle ile było w jej poprzedniczce. Zwłaszcza druga połowa jest ciekawsza i angażująca. Postaci są raczej proste pod względem ich kreacji, z małymi wyjątkami, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. Nie ukrywam, że czytam tę trylogię głównie dla klimatu i inne kwestie są dla mnie raczej drugorzędne, niemniej poczynania postaci śledziło się dobrze. Co do klimatu - moim zdaniem klimat jest niepodrabialny. Gdy czytam opisy świata lub momenty, w których bohaterowie podróżują mam przed oczami mapy z gry Heroes of Might nad Magic 3 - dokładnie tak się czułam podczas lektury, jakbym swoim bohaterem przemierzała tajemniczą i magiczną krainę, pełna kręgów z grzybów, trollowych mostów i chatek czarownic. Dla mnie to było coś cudownego. Z pewnością niedługo sięgnę po trzeci tom - nie tylko po to, żeby odhaczyć kolejną skończoną serię, ale również po to, by poznać koniec tej historii i pobyć jeszcze przez chwilę w tym magicznym świecie.

Całe zło zaczęło się, gdy Żarek znalazł na plaży Północnicę. Żarek, młody chłopak wiedzie proste życie, tak jak od wieków jego dziadowie, ojciec i inni mieszkańcy małej rybackiej wioski. Wszystko się jednak zmienia, gdy niespodziewanie przychodzi wielka fala i wyrzuca na brzeg szczątki okrętu z Północy, ciała wojów i jedną wciąż żywą dziewczynę. Od jej pojawienia się wioskę zaczynają nękać coraz dziwniejsze nieszczęścia. Nie upłynie dużo czasu, a rozpętane piekło zmusi Żarka do porzucenia domu, rodziny i przyjaciółki, która jak wszyscy wiedzieli kiedyś zostanie jego żoną, aby wyruszyć z zadziorną, upartą i bezwzględną Gudrun na tamten brzeg, ten o którym starcy mówią, że jest siedliskiem wszelkiego zła. Na Północy Zły przejął panowanie i Żarek z przerażeniem dowiaduje się, że chcąc nie chcąc musi pomóc w jego pokonaniu. Jeśli myślicie, że spotkanie stworów z najgorszych koszmarów, obcięcie jaj diabłu i powalenie gigantów wystarczy żeby nałożyć koronę na głowę nowej królowej, to przemyślcie jeszcze sprawę. Północ nie wybacza pomyłek. Historia jest w pewien sposób klasycznym fantasy. Mamy więc w niej wszystkie niezbędne elementy: księżniczki, młodego dzielnego bohatera, wielkie zło, stwory z legend, magię i pełną przygód podróż. A jednak nie wszystko jest tu takie klasyczne. Bo księżniczki są twardsze i ostrzejsze niż miecze które noszą, dzielny bohater jest w przeważnej mierze zakładnikiem dziejących się wydarzeń, a zło nie zawsze jest takie oczywiste jak wydaje się na pierwszy rzut oka. Autorowi ponad to zdarza się odjechać z logiką gdzieś na manowce. Ale przyznaję, że w tym gatunku niekiedy lubię kiedy wyobraźnia autora łamie wszelkie prawidła rozsądku i logiki, a Patykiewicz operuje tymi narzędziami w dużą wprawą, bez straty dla samej fabuły. Niewątpliwie silną stroną „Złego brzegu” są sami bohaterowie, których polubiłam od początku. Chyba najbardziej Żarka, za tę jego nieco dziecięcą ufność w świat i ludzi, która z biegiem czasu przekuwa się w prawdziwy chart ducha. Ponadto znajdziecie tu postacie niejednoznaczne, dynamiczne i pełne życia. Sama historia rozgrywa się w świecie opartym na wzorcach średniowiecza, z czasów powiedzmy Mieszka I. Mamy więc tu chrześcijańską religię współistniejącą z magią i pogańskimi legendami. Ale to tyle podobieństw. Narracja jest wartka, płynna i nie pozbawiona niespodzianek ukrytych za zakrętami. Właściwie jedyną wadą tej książki jest opis świata, który jak dla mnie jest zdecydowanie niedostateczny. Autor skąpi nam informacji o otaczającej rzeczywistości. Widzimy tylko jej szkicowy zarys, który ujawnia nieco więcej szczegółów tylko w miejscach gdzie wiedzie nas fabuła. Nic ponad to. O czym jest „Zły brzeg”? To książka o walce ze złem, o miłości, o współczuciu i podłości. To historia bezkompromisowa i surowa jak górskie szczyty. Patykiewicz nakarmi was krwią, żelazem i zmrożonym śniegiem na szlaku. Zdecydowanie polecam wam do przeczytania, choćby po to, aby poznać stare chińskie przysłowie „Zanim napijesz się wódki, którą podaje ci góral, bezwzględnie zapytaj z czego jest zrobiona”.

Nieco zbyt rozwleczona fantasy ale sporo mroczniejsza od Władcy Pierścieni, jest tu wiele podobieństw - Wielki Zły który wysługuje się innymi żeby siać zniszczenie, jest podróż przez Krainę, jest też (spokojnie możnaby go tak przynajmniej nazwać) powiernik pierścienia, ale Covenantowi do Froda bardzo daleko. Kraina oraz jej mieszkańcy bardzo dobrze stworzeni, no ale warsztat pisarski u Donaldsona sporo gorszy od Tolkiena, niemniej jednak pomysłów mu nie brakuje. Warto

Niby niewiele a cieszy. Typowa posttolkienowska fantasy,w świecie, w którym latają Ludzie Smoki chroniący ludzkość przed złem. Jest barwna fabuła, jeszcze jedna nibylandia, inteligentnie stworzona magiczna intryga i nienachalny wątek romansowy. Całość nie jest szczególnie błyskotliwa, ale jest w niej pewien bajkowy urok. A mnie się to po prostu fajnie czytało.

Początek mojej przygody z fantastyką to szukanie polecajek. Ta książka była u kogoś na 1 miejscu. Zdobyłem. Po latach zmusiłem się do przeczytania. No cóż. Dziś jestem dużo bardziej świadomy książek fantastycznych i zapewne tej pozycji bym nie mial. Książka młodzieżowa. Trochę za długa. Średnia.

„Dziedziczka morza i ognia” to książka z wyraźnym potencjałem i kilkoma naprawdę udanymi elementami, ale ostatecznie nie do końca wykorzystuje wszystkie swoje atuty. Pomysł świata — inspirowanego kulturami morskimi i mythosem ognia — jest interesujący i daje poczucie egzotyki, jednak przez większą część lektury miałam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę zbyt przewidywalnie. Najbardziej podobała mi się główna bohaterka — jej relacja z elementami żywiołów i wewnętrzne dylematy miały potencjał, by stworzyć naprawdę angażującą postaci, pełną sprzeczności i głębi. Niestety czasem narracja zdawała się zbyt ugrzeczniona, a dramatyzm jej wyborów nie do końca docierał do czytelnika z pełną mocą. Dzięki temu trudno było mi poczuć prawdziwe napięcie w momentach, które miały być najbardziej emocjonujące. Świat przedstawiony jest barwny i bywa fascynujący, zwłaszcza w opisach morskich podróży czy krajobrazów ognistych krain. Autorka włożyła wyraźnie dużo pracy w zbudowanie detali, które sprawiają, że miejsce akcji wydaje się żywe — chociaż momentami jest to efekt bardziej powierzchowny niż rzeczywiście głęboki. Niektóre opisy są piękne i sugestywne, inne zaś wydają się przydługie i przesadnie rozwinięte, co potrafiło spowolnić tempo czytania. Relacje między postaciami bywają interesujące, choć też nie zawsze w pełni wiarygodne. Między bohaterami z jednej strony widać chemię i potencjał konfliktu, z drugiej zaś wiele decyzji i dialogów brzmi trochę zbyt konwencjonalnie, jakby autorce brakowało odwagi, by pójść w bardziej zaskakujące albo mniej przewidywalne kierunki. To, co mogę książce zdecydowanie przyznać, to ładny styl i wrażenie dbałości o język — narracja bywa malownicza i potrafi wciągnąć, szczególnie gdy opisuje przyrodę czy wewnętrzne przemyślenia bohaterki. Równocześnie jednak momentami styl ten staje się zbyt ozdobny i odbiera nieco dynamiki fabule. Podsumowując, „Dziedziczka morza i ognia” to lektura, którą czyta się płynnie i z przyjemnością, ale jednocześnie nie jest to powieść, która całkowicie pochłania uwagę. Ma ciekawe elementy świata, sympatyczną główną bohaterkę i solidne tło fabularne, ale również zbyt wiele fragmentów, które mogłyby być bardziej odkrywcze, intensywne albo mniej przewidywalne. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra i klimatyczna opowieść, ale niekoniecznie taka, która zapadnie w pamięć na długo albo wyróżni się znacząco w gatunku fantasy.

Po latach wróciłem do mojego ulubionego autora. Gemmell napisał swoją debiutancką Legendę pod wpływem sugestii psychologa, który doradził pisanie jako autoterapię. Gemmell był wówczas podejrzewany o raka i cała ta książka jest metaforą na jego zmagania z chorobą. Na szczęście po jakimś czasie od napisania Legendy diagnoza okazała się nieprawdziwa. Opowieść o obronie twierdzy Delnoch przed inwazją Nadirów, ma więc głębsze, niesamowite przesłanie, by nigdy się nie poddawać. Oprócz wspaniałych opisów batalistycznych, to również opowieść o przyjaźni, miłości, bólu, strachu, poświęceniu, determinacji i wierze w ideały. Brak tu magii w ilościach przytłaczających w obecnych książkach fantasy (oprócz zakonu trzydziestu i kilku innych motywów), za to miejscami bardzo mądre myśli przekazywane w dialogach, jednak największą magią tego dzieła jest wiedza w jakich okolicznościach ta książka była pisana, oraz to, że walka przedstawiona w książce to odbicie nierównej walki toczonej w życiu z tego typu chorobą. Dla mnie to mistrzostwo i klasyka, jak przystało na debiut z 1984 roku.

Doskonała kontynuacja części pierwszej i podobnie jak ona jest dla mnie absolutnym klasykiem literatury fantasy. Pełna rozmachu opowieść, kipiąca wręcz od emocji. Dużo już czasu minęło od kiedy poznałem losy Elofa i tak niewiele znalazłem książek tego typu, które by wywarły na mnie równie wielkie wrażenie, a było ich sporo...

Wróciłem do trylogii Gartha Nixa po latach, mając za wspomnienie tylko bardzo urokliwe okładki, magię opartą na grze na dzwonkach i swoiste połączenie świata współczesnego z fantastycznym. Nie zawiodłem się, ponieważ "Sabriel" to kawał dobrego przygodowego fantasy z rodzaju young adult. Akcja jest wartka niczym opisana w powieści rzeka Śmierci, zaś poszczególne rozdziały to prawdziwe cliff-hungery. Bohaterowie ani na chwilę nie mają wytchnienia, co powoduje, że lekturę trudno przerwać. Aż kusi, żeby odkryć, co się dalej wydarzy. Wszystko jest przy tym opisane zgrabnie, płynnie, a postacie budzą emocje. Osobną zaletą jest interesujący świat przedstawiony, który krok po kroku odkrywamy z główną protagonistką, jak i specyficzny i oryginalny system magii. To ciekawa książka, skierowana głównie do młodzieży lub osób, które dopiero zaczynają przygodę z literaturą fantasy, ale wartościową literaturę w "Sabriel" odkryją także weterani gatunku.

To była bardzo dobra kontynuacja. Aż trochę mi wstyd, że przeczytałam ją dopiero po 4 latach od przeczytania pierwszej części. Bardzo wciągnęła mnie historia Eilan i Gajusza, uwielbiam fantastykę osadzoną w historycznych realiach. Jedyne co mnie strasznie irytowało, to w tym wydaniu na każdej stronie jest mnóstwo literówek. Wygląda to tak, jakby korekty nie przeprowadzono albo zrobiono ją bardzo nieuważnie. Czyta się to też wolno, bo jest mnóstwo tekstu na stronie, ale sama powieść jest naprawdę warta przeczytania.