Rycerz spod ciemnej gwiazdy

Tom 4 zdecydowanie potwierdził tezę, że autor rozwija się z tomu na tom. Czytało się go dobrze i szybko. Co do tomu 5 mam mieszane uczucia. Powrót do świata zwierząt, próba oceny własnego życia z perspektywy starego człowieka u schyłku życia. Nie tego się spodziewałam. Po przeczytanie całej sagi, z przykrością stwierdzam, ze były momenty gdzie "wiało nuda" i łapałam się na tym, że przez książkę "przelatuję" zamiast ją czytać.

Zabawne - White pisał to jako nowoczesny retelling mitu arturianskiego, a dzis jest traktowany jako klasyka. Pamietam film Disneya ogladany w dziecinstwie - pewnie pierwsze fantasy w zyciu :D Ksiazkowy pierwowzor historie opowiada ta sama, na szczescie w duzo mniej infantylny sposob. Poczatki Artura kazdy zna. Warto poczytac jak zmierzanie ku wielkosci wyglada z perspektywy dziecka predestynowanego do bycia wladca

Fajna bajka dla dorosłych opowiadająca o myszach :-) Trochę moralizowania, trochę polityki ,sporo folwarku zwierzęcego....czasem aż za bardzo te myszy były ludzkie ,i jakie mądre -mimo ,że żyły tylko 300 nocy :-( Niemniej jednak dość ciekawie napisane i jeśli ktoś lubi zwierzęta może mu się spodobać ... Ciągle mnie zastanawia czemu Golcy nie zwracali uwagi na taką ilość myszy w domu.... A i tak najbardziej urzekła mnie Gałeczka - koty panami wszechświata :-D

Klasyka fantastyki. Wymyślne krainy, magiczne istoty, piękny język i awanturnicze przygody. Osobiście bardziej przypadła mi do gustu "Umierająca Ziemia". "Oczy Nadświata" nieco mnie zmęczyły, a główny bohater i jego chęć okpienia wszystkich działały mi na nerwy.

Cudownie osobliwa książka, w typowy świat fantasy wpisująca nietypową narrację, a typowy wątek fantasy rozpisująca na perspektywy również takich postaci, które w innej powieści robiłyby za statystów. Cudownie osobliwy również język, któremu tłumacz chyba nie do końca oddał sprawiedliwość. Cudownie osobliwa wreszcie postać lisa, który kryje w sobie wiele innych kształtów. A do tego żywe postaci i relacje między nimi, przyjaźń, miłość, zetknięcie z niewyrażalną innością (czyli w końcu fantasy, które wykorzystuje możliwości, jakie daje ten gatunek). Zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Ciekawy pomysł na książkę i wykonanie. Główny bohater z powodu rany na głowie po paru godzinach traci pamięć o wszystkich wydarzeniach, więc na bieżąco poznajemy i przeżywamy świat razem z nim, a książka jest utrzymana w formie zwoju który spisuje aby pamiętać o ważnych wydarzeniach. Że względu na to i sam jej charakter wyróżnia się ona na tle innych i uważam, że warto było ją przeczytać, jednak sama akcja jednocześnie przez to nie buduje napięcia i nie posiada punktu kulminacyjnego, tylko ciągnie się jednolicie wraz z nowymi wydarzeniami przeżywanymi przez bohatera, co może zniechęcać

To nie jest jedna z tych książek o królu Arturze, które próbują być realistyczne (nie w znaczeniu braku magii, ale spójności świata przedstawionego i wiarygodności wydarzeń w obrębie przyjętych założeń), tak jak realistyczni próbują być Marion Zimmer Bradley czy Bernard Cornwell. Tu mamy od początku pstrokatą mozaikę niepasujących do siebie motywów, karnawał, z którego możemy jako czytelnicy czerpać wiele satysfakcji, ale nie zapominając ani na chwilę, że obcujemy z eksperymentem literackim bardziej niż opowieścią. Chociażby czas akcji – tu król Artur wstępuje na tron w 1216 (czyli w roku wstąpienia na tron Henryka III), a o tym czasie coś wiemy i kompletnie nie ma tam miejsca na „historycznego Artura”. Osadzenie historii Artura w czasach po podboju normańskim, a więc już zdecydowanie historycznych, a nie legendarnych, jest ciekawym zabiegiem, ale bardzo zaburza immersję. Do tego mamy mnóstwo odniesień do czasów jeszcze późniejszych (głównie za sprawą podróżującego w czasie Merlina), gadające zwierzęta, ciągłe kpiny z konwencji epiki rycerskiej (choćby postać króla Pellinore’a tropiącego „Bestię Dyżurną” i zalewającego się łzami na myśl, że Bestię mogła spotkać jakaś krzywda). Dla wielbicieli takiego typowo brytyjskiego humoru i absurdu – gratka. Dla poszukujących wzniosłej i epickiej opowieści – zdecydowanie nie.

Bardzo podoba mi się ta seria, chociaż myślę, że na dzisiejsze standardy jest bardzo specyficzna, ale to właśnie czyni ją niezwykłą w moich oczach. Podoba mi się zwłaszcza baśniowość "Lyonesse", której w "Zielonej perle" rzecz jasna nie brakuje. Tęsknię właśnie za tego typu fantastyką i to tęsknię mocno - z jednej strony baśniową, ale jednocześnie nie bardzo naiwną i niezbyt cukierkową. Trylogia Vance'a jest właśnie odpowiedzią na tę tęsknotę i trochę wypełnia lukę w moim sercu. Co prawda "Zielona perła" podobnie jak poprzedni tom cierpi na nadmiar dłużyzn, choć trzeba też uczciwie przyznać, że nie ma ich w niej tyle ile było w jej poprzedniczce. Zwłaszcza druga połowa jest ciekawsza i angażująca. Postaci są raczej proste pod względem ich kreacji, z małymi wyjątkami, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. Nie ukrywam, że czytam tę trylogię głównie dla klimatu i inne kwestie są dla mnie raczej drugorzędne, niemniej poczynania postaci śledziło się dobrze. Co do klimatu - moim zdaniem klimat jest niepodrabialny. Gdy czytam opisy świata lub momenty, w których bohaterowie podróżują mam przed oczami mapy z gry Heroes of Might nad Magic 3 - dokładnie tak się czułam podczas lektury, jakbym swoim bohaterem przemierzała tajemniczą i magiczną krainę, pełna kręgów z grzybów, trollowych mostów i chatek czarownic. Dla mnie to było coś cudownego. Z pewnością niedługo sięgnę po trzeci tom - nie tylko po to, żeby odhaczyć kolejną skończoną serię, ale również po to, by poznać koniec tej historii i pobyć jeszcze przez chwilę w tym magicznym świecie.

Nie mogę powiedzieć, że każda decyzja Lorda Dunsany'ego mi odpowiadała - są w tej książce elementy, które widocznie się zestarzały, ale jest w niej też wiele kontemplacji piękna, prostoty i cudowności zarazem, to staruszka, która ma jeszcze wiele do przekazania. Poetyckość języka jest oszałamiająca, tak jak niesamowitość Krainy Elfów za granicą zmierzchu. Ta krótka, niewielka powieść niesie w sobie jakąś elegancję, magię i inspirację - proza autora natchnęła wielu późniejszych pisarzy, którzy stworzyli swoje własne fantastyczne światy i mitologie. Gdyby poezja mogła być prozą, to byłaby Córką króla Elfów. Misternie utkana iluminacja.

Taaaaakkk.... Przeczytałem tylko 1 opowiadanie, bo na chwilę obecną tylko ono mnie interesuje, a mianowicie "Parszywa robota" Abercrombiego. Tłumacz wziął sobie owy tytuł bardzo do serca. Bo tłumaczenie jest iście parszywe. Pomysł, fabuła, postacie, nawiązanie do "pierwszego prawa"? Zdecydowanie na plus. Ale jakość tekstu? A raczej tłumaczenie... brak słów. Polecam, choć raczej w oryginale. Ocena tyczy się historii, bo tłumacz nie zasługuje nawet na 2/10...

Chciałam posiadać tą książkę od bardzo dawna i nareszcie się udało. Mimo mojego wieku była w stanie mnie zaciekawić. Jest to książka dla dzieci, dlatego napisano ją w taki a nie inny sposób. Jednak świat w niej przedstawiony oraz bohaterowie są na tyle barwni i intrygujący, że ta pozycja pozostanie w mojej biblioteczce dla moich dzieci. Posiada w sobie wystarczająco dużo mądrości.

Drugi tom podobał mi się jeszcze bardziej. Choć jeśli komuś pierwszy nie podpasował to ten już go zupełnie odrzuci. Weszliśmy tu zdecydowania na kolejny poziom trudności. Oprócz bowiem ciężkiego do ogarnięcia miejsca akcji i onirycznej dziwności poprzedniej części tutaj dochodzą jeszcze zupełnie inne utrudnienia. Będące właściwie swoistymi łamigłówkami. Autor już bez skrępowania oraz bez skrupułów bawi się z nami w zagadki i tajemnice i to w praktycznie każdej scenie. Każe nam się domyślać i spekulować kim lub czym są występujące w niej postacie, istoty czy przedmioty. Porzuca nas często tuż na moment przed wyjaśnieniami i zaczyna piętrzyć zupełnie nowe wątpliwości. Nierzadko konkretne sceny i sekwencje są czymś zupełnie innym niż wynikałoby z czystego, fonetycznego odczytywania składających się na opisujące je zdania wyrazów. W życiu nie przypuszczałem, że można tak plastycznie „nie pisać” tego o co chodzi i ukrywać to w zasadzie poza tekstem. Na taką wielką skalę manipulując czytelnikiem. A jeśli o manipulacjach mowa, to w tym tomie bardzo odczuwalne staje się też wrażenie, że przede wszystkim główny bohater manipuluje nami jako czytelnikami. Że mamy tu do czynienia z niezaufanym narratorem, tzw. unreliable narrator, będącym jednocześnie protagonistą. (kojarzycie film American Psycho, to ten motyw). Protagonistą, który opisuje rzeczywistość i wydarzenia wybiórczo, urywa wątki wedle swojego uznania, zmienia wydźwięk sytuacji, być może nie uciekając się do kłamstw ale stojąc na samiutkiej ich krawędzi. Protagonistą o cechach socjopatycznych i potencjalnie wątpliwej moralności, choć w swoich oczach zawsze pomocnym i oddanym. Bohaterem zdolnym być może nawet do gwałtu, potrafiącym wmówić sobie słuszne motywy bądź bagatelizując rzeczy dla niego niewygodne. Do tych wszystkich utrudnień poznawczych dodajmy teraz cały ten kosmiczny świat, jego wizję, lore (a wydaje się ono być przepotężne w swojej skali), a także oniryczność, obcość i tajemniczość zawartą w każdym aspekcie książki, a dostaniemy naprawdę niesamowitą przygodę łamigłówkową. Mało tego, w książce też pojawia się np. inna historia opowiadana w niej jako baśń. Raz nawet podczas pewnej sztuki teatralnej forma literacka książki w pełni przeskoczyła na dramat. Co do świata, wszystko w nim jest fascynujące i oddziałuje na wyobraźnię, choć przede wszystkim wzbudzając niepokój. Muszę przyznać, że tego typu literatury wcześniej w takiej skali jeszcze nie spotkałem. Do tego nie działa ona na mnie w żaden sposób frustrująco czy irytująco. Wręcz przeciwnie, wciąga oraz zachęca do analizowania i rozkładania na czynniki pierwsze. Ba, nawet do rozważania czytania od nowa bądź powtarzania poszczególnych fragmentów. Czy ośmielę się stwierdzić, że wiem co właściwie przed chwilą przeczytałem. Chyba jeszcze nie końca. W zasadzie jestem jeszcze daleki od zrozumienia. Ale już biorę się za kolejny tom, a "payoff", jak słyszałem i na co liczę, po całym tym pięcioksięgu powinien być satysfakcjonujący.

No i super, autor wpadł na świetny sposób żeby opisać świat Majipooru bez stosowania jakiś słowniczków, aneksów, skrótowców na końcu książki, po prostu walnąl tomem przygodowym i niby pełnym retrospekcji ale w taki bardzo wysmakowany sposób. Na koniec pierwszego tomu, czułam niedosyt, że nic nie wiem o tym ciekawym i wielkim świecie a tu proszę w tomie drugim mamy cudowne opowieści z Majipooru. Jeden minus, że dalej nie znam początków, tak bardzo interesuje mnie w jaki sposób i czemu tu przybyli, co ze starą ziemią! Czemu autor nie umieścił jednej kroniki/opowieści w ciele kapitana statku, który dowiózł ich tu z ziemi, to by była petarda!!! Wielka strata i już się pewnie nie dowiemy ponieważ rejestr został zamknięty przed młodym badaczem. No nic może w tomie trzecim jeszcze coś będzie, na razie cały cykl mi się podoba i czekam na więcej.

No, no, no wreszcie porządnie skonstruowany świat, z którym będzie można spędzić kilka tomów. Bardzo się cieszę bo od czasu Diuny, Przestrzeni objawienia, Fundacji, Wezwania ziemii, Helikoni oraz Endymiona, nie czytałam już dawno dobrze poprowadzonej opowieści stworzonej tak dokładnie, tak wypełnionego świara a uwielbiam takie Sf. Niestety pierwszy tom mnie trochę zawiódł pinieważ od razu weszliśmy w opowieść, książka nie ma żadnego słowniczka ani legendy oprócz mapy z tyłu. O świecie dowiafujemy się powoli a informacje płyną dosyć skąpo. A świat jest ciekawy, zupełnie inny niż ziemia, z ciekawymi rasami i tradycjami, niestety niewiele się dowiadujemy. Jestem bardzo ciekawa histori dotarcia na tą planetę i początków jej zasiedlenia. Wszystko jest tu tajemnicą niezrozumiałą ale ja bym chciala wiecej. Polecam ciekawa pozycja.

Przeczytane, jak zwykle, w oryginale. Kiedyś to książki były - wzdycham, bo jakkolwiek mam uwagi, to "Fevre Dream" wciągnęło mnie jak żadna z niedawno czytanych nowości. Po pierwsze, kunszt literacki się nie umywa. Władza GRR Martian nad słowem przypomina władzę mistrza wampirów nad swoimi podwładnymi. Jest to jego starsza pozycja, sprzed "Gry o Tron," a mimot to pozostawia współczesnych pisarzy daleko w tyle. Z samego tego faktu polecam lekturę. Po prostu czyta się dobrze. Do tego dochodzą niesamowicie dobrze zarysowane postacie (uwielbiałam Joshuę, ale lubiłam też naszego gburowatego kapitana), ciekawe tło historyczne - i na ile wiem, wiernie oddane - a także wartka fabuła... przez pierwsze 70%. A potem? No tutaj pojawiają się moje uwagi, że jednak parę zwrotów fabularnych było dla mnie zbyt wywrotowych. Nie chcę wchodzić w spoilery - ale myślę, że jak ktoś do tego miejsca dojdzie, to łatwo się zorientuje, że to o nie chodziło. Ponadto, epilog. Finalna potyczka trzymała w napięciu i rozegrana została znakomicie, ale zabrakło mi tego momentu wypuszczenia długo wstrzymywanego oddechu. Książka... W zasadzie kończy się zaraz po finale. Dwie strony epilogu i tyle, a ja chciałam jednak mieć lepszy wgląd w to, co bohaterowie robili przez kolejne lata. No i dla mnie książki o wampirach, jeśli są faktycznie dobre, są jednak trochę dołujące. Bo wampiry są wieczne młode a ja nie ;) Ale tak no, tyle. Ogółem, polecam - szczególnie jeśli ktoś poszukuje czegoś z wampirami przypominającymi nieco "Wywiad z Wampirem" - ale jednak inaczej.

Droga jest jedną z moich ulubionych książek Rogera Zelaznego. Wykorzystuje jedno proste, ale epickie światotwórcze założenie, na bazie którego autor skonstruował angażującą historię. Choć nie podoba mi się tempo, w jakim pod koniec książki pojawia się i rozwiązuje główny wątek, cała nowela jest wręcz odświeżająca, zwłaszcza w kontekście przegadanych i rozmemłanych fabularnie współczesnych powieści fantasy. Absolutny klasyk!

Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.

Ostatni tom zawierający opowiadania dojrzałego pisarza. Różnorodny to zbiór. Specyficzne historie z bohaterami dotkniętymi dziką kartą - dość hermetyczne opowiadania i raczej pod rynek amerykański; wariacja sci-fi na temat wcześniejszego opowiadania historycznego; coś dla wampiro-i-wilkołakolubców; świetne opowiadanie w cyklu "Gry o tron"; psychologiczne podchody w portretach dla autora... Dla każdego coś dobrego. Jako fanka "Gry..." niezmiernie polecam "Wędrownego rycerza". Ale warto przeczytać wszystkie.

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem), jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.