Miecz dla króla. Wiedźma z lasu.

To nie jest jedna z tych książek o królu Arturze, które próbują być realistyczne (nie w znaczeniu braku magii, ale spójności świata przedstawionego i wiarygodności wydarzeń w obrębie przyjętych założeń),tak jak realistyczni próbują być Marion Zimmer Bradley czy Bernard Cornwell. Tu mamy od początku pstrokatą mozaikę niepasujących do siebie motywów, karnawał, z którego możemy jako czytelnicy czerpać wiele satysfakcji, ale nie zapominając ani na chwilę, że obcujemy z eksperymentem literackim bardziej niż opowieścią. Chociażby czas akcji – tu król Artur wstępuje na tron w 1216 (czyli w roku wstąpienia na tron Henryka III),a o tym czasie coś wiemy i kompletnie nie ma tam miejsca na „historycznego Artura”. Osadzenie historii Artura w czasach po podboju normańskim, a więc już zdecydowanie historycznych, a nie legendarnych, jest ciekawym zabiegiem, ale bardzo zaburza immersję. Do tego mamy mnóstwo odniesień do czasów jeszcze późniejszych (głównie za sprawą podróżującego w czasie Merlina),gadające zwierzęta, ciągłe kpiny z konwencji epiki rycerskiej (choćby postać króla Pellinore’a tropiącego „Bestię Dyżurną” i zalewającego się łzami na myśl, że Bestię mogła spotkać jakaś krzywda). Dla wielbicieli takiego typowo brytyjskiego humoru i absurdu – gratka. Dla poszukujących wzniosłej i epickiej opowieści – zdecydowanie nie.

Nie mogę powiedzieć, że każda decyzja Lorda Dunsany'ego mi odpowiadała - są w tej książce elementy, które widocznie się zestarzały, ale jest w niej też wiele kontemplacji piękna, prostoty i cudowności zarazem, to staruszka, która ma jeszcze wiele do przekazania. Poetyckość języka jest oszałamiająca, tak jak niesamowitość Krainy Elfów za granicą zmierzchu. Ta krótka, niewielka powieść niesie w sobie jakąś elegancję, magię i inspirację - proza autora natchnęła wielu późniejszych pisarzy, którzy stworzyli swoje własne fantastyczne światy i mitologie. Gdyby poezja mogła być prozą, to byłaby Córką króla Elfów. Misternie utkana iluminacja.

Cudownie osobliwa książka, w typowy świat fantasy wpisująca nietypową narrację, a typowy wątek fantasy rozpisująca na perspektywy również takich postaci, które w innej powieści robiłyby za statystów. Cudownie osobliwy również język, któremu tłumacz chyba nie do końca oddał sprawiedliwość. Cudownie osobliwa wreszcie postać lisa, który kryje w sobie wiele innych kształtów. A do tego żywe postaci i relacje między nimi, przyjaźń, miłość, zetknięcie z niewyrażalną innością (czyli w końcu fantasy, które wykorzystuje możliwości, jakie daje ten gatunek). Zdecydowanie powyżej przeciętnej.

Fajna bajka dla dorosłych opowiadająca o myszach :-) Trochę moralizowania, trochę polityki ,sporo folwarku zwierzęcego....czasem aż za bardzo te myszy były ludzkie ,i jakie mądre -mimo ,że żyły tylko 300 nocy :-( Niemniej jednak dość ciekawie napisane i jeśli ktoś lubi zwierzęta może mu się spodobać ... Ciągle mnie zastanawia czemu Golcy nie zwracali uwagi na taką ilość myszy w domu.... A i tak najbardziej urzekła mnie Gałeczka - koty panami wszechświata :-D

Piękna. Niezwykle liryczna, wspaniale napisana, z magią wylewającą się z każdej strony. Przypominała mi książki pana Beagle’a. To takie naprawdę klasyczne fantasy, ze smokami, magami i nieograniczoną władzą, jaką daje poznanie czyjegoś prawdziwego imienia. Króciutka historia, a tyle treści w sobie niesie – od samotności, przez czary, aż po rozgrywki polityczne. Zachwycałam się każdą stroną. I przeczytałam w tej książce chyba najpiękniejszą definicję miłości, z jaką się do tej pory spotkałam. Right in the feels. Nie jest to może nic wyrywającego z butów, nie ma tu zawrotnej akcji, wszystko rozgrywa się powoli, bez zbędnego patosu, klimat jest niezwykle baśniowy. Miałam wrażenie, że to bardzo niedzisiejsza książka. Mało kto tak teraz pisze, a szkoda. “Zabrał moje serce i zaproponował mi je z powrotem. A ja myślałam, że jest niegroźny.”

Kupiłam za grosze ze względu na okładkę, która (umówmy się) jest horrendalna 😅 Jednak sama książka okazała się wcale nie taka zła. Całkiem przyjemna, stabilna fabuła, główna bohaterka nie denerwuje i jest ogarnięta (co jest sporym plusem),jednak oprócz phouki żadna z postaci nie przyciągnęła mojej uwagi na dłużej. Na minus – faktycznie fantastyki jest tu dosyć mało, tym bardziej, że akcja dzieje się głównie w ludzkim świecie. Za to dużo jest nawiązań do muzyki, która była popularna w czasie pisania tej książki (chyba 40 lat temu?) więc jeśli ktoś młodszy (jak ja) lub mniej obeznany z muzyką rockową lat 80/90 (jak ja xD) będzie ją czytał, możliwe że nie będzie w stanie wyobrazić sobie klimatu zespołu należącego do głównej bohaterki jak i tego co śpiewają. Jest to jednak obosieczna broń, bo jeśli ktoś lubuje się w takiej muzyce, najpewniej oprócz wyobrażania sobie fabuły będzie mógł również w tej fabule się zasłyszeć.

Bardzo podoba mi się ta seria, chociaż myślę, że na dzisiejsze standardy jest bardzo specyficzna, ale to właśnie czyni ją niezwykłą w moich oczach. Podoba mi się zwłaszcza baśniowość "Lyonesse", której w "Zielonej perle" rzecz jasna nie brakuje. Tęsknię właśnie za tego typu fantastyką i to tęsknię mocno - z jednej strony baśniową, ale jednocześnie nie bardzo naiwną i niezbyt cukierkową. Trylogia Vance'a jest właśnie odpowiedzią na tę tęsknotę i trochę wypełnia lukę w moim sercu. Co prawda "Zielona perła" podobnie jak poprzedni tom cierpi na nadmiar dłużyzn, choć trzeba też uczciwie przyznać, że nie ma ich w niej tyle ile było w jej poprzedniczce. Zwłaszcza druga połowa jest ciekawsza i angażująca. Postaci są raczej proste pod względem ich kreacji, z małymi wyjątkami, ale nie przeszkadza mi to specjalnie. Nie ukrywam, że czytam tę trylogię głównie dla klimatu i inne kwestie są dla mnie raczej drugorzędne, niemniej poczynania postaci śledziło się dobrze. Co do klimatu - moim zdaniem klimat jest niepodrabialny. Gdy czytam opisy świata lub momenty, w których bohaterowie podróżują mam przed oczami mapy z gry Heroes of Might nad Magic 3 - dokładnie tak się czułam podczas lektury, jakbym swoim bohaterem przemierzała tajemniczą i magiczną krainę, pełna kręgów z grzybów, trollowych mostów i chatek czarownic. Dla mnie to było coś cudownego. Z pewnością niedługo sięgnę po trzeci tom - nie tylko po to, żeby odhaczyć kolejną skończoną serię, ale również po to, by poznać koniec tej historii i pobyć jeszcze przez chwilę w tym magicznym świecie.

Dla mnie obok książek Tolkiena, klasyka fantasy. Opiera się na tym, na czym powinno opierać dobre fantasy: na motywie podróży i na przeżywaniu w jej trakcie niezliczonych fantastycznych przygód. Bardzo lekka książka, pełna humoru. Trochę już zapomniana. Polecam całą trylogię.

Przyjemna, spokojna historia, w której dobre uczynki są nagradzane, a złe karane. Trochę utopijna, ale szczerze mówiąc uważam to za zaletę. Czytałam ją już drugi raz i nie straciła swojego uroku. Chętnie przeczytałabym kolejne części, ale chyba nie ma co liczyć na tłumaczenie, a szkoda.

Niebagatelna i tajemnicza historia, która rozwija się wraz z kolejnymi stronami. Kilka razy zatrzymywałem się nad tekstem, ale nie dlatego że mnie zmęczył, tylko żeby przemyśleć pomysły i spojrzenie na kreowany w książce świat. Naprawdę nieźle spędzony czas.

T. Pratchett, Trollowy most, [w: ] Praca zbiorowa, pod red. M. H. Greenberg, W hołdzie królowi Ciekawa książką jest ten zbiór opowiadań poświęcony Tolkienowi, zatytułowana jest "W hołdzie królowi". Opowiadań jest 20, wypowiadają się różni znani autorzy fantastyki, nie tylko fantasy. Jednym z nich jest Terry Pratchett i z tego co kojarzę twórczość tego autora to opowiadanie jest raczej wyjątkowe. Bo klimatem rzeczywiście jakoś tam pasuje do klimatu Tolkiena, bo tam są między innymi trolle. Pasuje też, może nawet bardziej do klimatu twórczości Sapkowskiego, bo jak wiemy trolli i całej armii dziwnych stworów w twórczości polskiego mistrza fantasy nie brakuje. Pod względem samych trolli gry Wiedźmin 2 i Wiedźmin 3 są niesamowite. W dwójce w parze trollowej była drama, bo facet troll znalazł czarodziejkę Triss, jak wyleciała z portalu, a jego samica, była okropnie zazdrosna. A trójka to już w ogóle cała masa genialnych questów z tymi sympatycznymi i wielkimi stworami, bywa, że groźnymi. Na porządku dziennym były teksty typu "takie duże bum i nie ma torfuna" są świetne. Albo jak Talar uczy trzy trolle Oga, Poga i Roga przeklinać, a te go przetrzymują, bo "my być wielkie pany i chcemy mieć buty jak człowieki", wzięło się to stąd, że przykrywką szpiegowską Talara był wóz z warsztatem szewskim i trafił na trollowe towarzystwo. Był też troll patriota, który służył w redańskim wojsku, wysyłał Geralta po farby, żeby namalować białoczerwonego redańskiego orła, który przypomina naszego, ale tego gracz/widz bez problemu się domyśla. To tak tytułem specyficznego, półżartobliwego wprowadzenia, bo o to też chodzi, żeby czasem wesoło było, przy okazji tego wirtualnego dyskursu o książkach. No ale zacznijmy, co tu się dzieje w tym opowiadaniu, które wybrałem do recenzji. Głównym bohaterem jest Cohen Barbarzyńca, właściwie nie ma konkretów kim on jest. Wiemy tylko, że jest awanturnikiem, charakternikiem, i jak napatoczą się jakieś potwory, to podobnie jak robią to wiedźmini w innym uniwersum, zabija je. Zapewne często bierze wynagrodzenie w jakiejś wartościowej walucie, za tego typu przysługi. Aż pewnego dnia w trakcie peregrynacji przez liczne fantastyczne krainy trafił na tytułowy trollowy most. Troll pilnujący mostu, był zachwycony, że taka wybitna osobistość się pojawiła, żeby go zgładzić. Kazał ściągnąć całą troll'ową rodzinę, żeby obejrzała tą batalię, której wynik był oczywisty do przewidzenia. No ale wydarzył się cud, troll otrzymał coś w rodzaju prawa łaski. Przeżył. No tutaj ten spojler jest konieczny, żeby wyjaśnić, co pojawiło się w głowie bohatera. Wynikło to w rozmowie z koniem, i tu mamy coś podobnego w Wiedźminie 3, a konkretnie w dodatku "Krew i wino". W polskim dubbingu Płotką był Wojciech Mann, znany dziennikarz radiowy i to zrobiło wrażenie jak się to oglądało. Nie ma wyjaśnienia jak to było z koniem Cohena, ale tak czy siak ten koń gadał ile wlezie. No ale wróćmy do tej pogaduszki z wiernym towarzyszem podróży Cohena, koniem. Obaj rozmawiali o tym, że świat się zmienia i duża w tym robota samego Cohena, że trolle, gobliny, z nim łatwego życia, nie miały, do tego stopnia że prawie wszystkie zostały uśmiercone. Cohen, mimo, że sam się do tego przyczynił, stwierdził, że ten świat się zmienił, stał się jakiś taki byle jaki. Pojawił się też motyw ekologiczny, bowiem było nie było potwory jako element ekosystemu świata fantastycznego broniły przyrodę przed nadmierną ekspansją ludzi, i co za tym idzie wyniszczenia przyrody. W prozie Sapkowskiego też było coś podobnego. Największy rwetes był o las Brokilon, bowiem driady nie dopuszczały okolicznych królów do tego, żeby zajmowali ich ziemie, a ludzie, którzy tam trafiali byli zabijani strzałami z łuku, bo driady były dobrze w tym wyszkolone. Upiekło się Geraltowi, został z poselstwem wpuszczony do lasu. Jak wiemy wiedźmin poznał tam Ciri i zaczęło się to całe zamieszenia z przeznaczeniem. Potwory, zarówno u Sapkowskiego, jak i Pratchetta były pożyteczne jak się okazuje, bo chroniły przyrodę przed niekorzystnymi zmianami klimatu. Szkoda, że tutaj w sensie dosłownym nie było mowy o jakiejś Ithlinie, no ale opowiadanie raczej jest krótkie i koncept autor miał cholernie intrygujący. No i dałem dowód na to, że jest ono cholernie treściwe. Czyta się je bardzo fajnie, daje do myślenia. Zaraz pojawiają się analogie do Tolkiena i Sapkowskiego. Bo przecież u Tolkiena też mamy drzewa entowe, z którymi czarodziej Saruman ma na pieńku. Czytelnik rozumiejąc te analogie literackie z pewnością docenia kunszt Pratchetta i innych twórców, którzy wzięli udział w projekcie jakim jest książka zatytułowana". W hołdzie królowi". Opowiadania są świetne, warto je przeczytać. Książka jest świetna.

Jedna z tych książek, po których jest takie śmieszne uczucie w żołądku. Czujesz smutek, że ta przygoda tak szybko się skończyła ( pomimo 1300 stron). Książka, która mimo podobieństwa do Tolkienowskiego świata robi ogromne wrażenie na czytelniku. Nie można się przy niej nudzić. W wielu momentach chwyta za serce. Niejedna łza spadła. Pozycja obowiązkowa dla miłośnika fantasy. Serdecznie polecam

No i super, autor wpadł na świetny sposób żeby opisać świat Majipooru bez stosowania jakiś słowniczków, aneksów, skrótowców na końcu książki, po prostu walnąl tomem przygodowym i niby pełnym retrospekcji ale w taki bardzo wysmakowany sposób. Na koniec pierwszego tomu, czułam niedosyt, że nic nie wiem o tym ciekawym i wielkim świecie a tu proszę w tomie drugim mamy cudowne opowieści z Majipooru. Jeden minus, że dalej nie znam początków, tak bardzo interesuje mnie w jaki sposób i czemu tu przybyli, co ze starą ziemią! Czemu autor nie umieścił jednej kroniki/opowieści w ciele kapitana statku, który dowiózł ich tu z ziemi, to by była petarda!!! Wielka strata i już się pewnie nie dowiemy ponieważ rejestr został zamknięty przed młodym badaczem. No nic może w tomie trzecim jeszcze coś będzie, na razie cały cykl mi się podoba i czekam na więcej.

Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.

Przeczytane, jak zwykle, w oryginale. Kiedyś to książki były - wzdycham, bo jakkolwiek mam uwagi, to "Fevre Dream" wciągnęło mnie jak żadna z niedawno czytanych nowości. Po pierwsze, kunszt literacki się nie umywa. Władza GRR Martian nad słowem przypomina władzę mistrza wampirów nad swoimi podwładnymi. Jest to jego starsza pozycja, sprzed "Gry o Tron," a mimot to pozostawia współczesnych pisarzy daleko w tyle. Z samego tego faktu polecam lekturę. Po prostu czyta się dobrze. Do tego dochodzą niesamowicie dobrze zarysowane postacie (uwielbiałam Joshuę, ale lubiłam też naszego gburowatego kapitana),ciekawe tło historyczne - i na ile wiem, wiernie oddane - a także wartka fabuła... przez pierwsze 70%. A potem? No tutaj pojawiają się moje uwagi, że jednak parę zwrotów fabularnych było dla mnie zbyt wywrotowych. Nie chcę wchodzić w spoilery - ale myślę, że jak ktoś do tego miejsca dojdzie, to łatwo się zorientuje, że to o nie chodziło. Ponadto, epilog. Finalna potyczka trzymała w napięciu i rozegrana została znakomicie, ale zabrakło mi tego momentu wypuszczenia długo wstrzymywanego oddechu. Książka... W zasadzie kończy się zaraz po finale. Dwie strony epilogu i tyle, a ja chciałam jednak mieć lepszy wgląd w to, co bohaterowie robili przez kolejne lata. No i dla mnie książki o wampirach, jeśli są faktycznie dobre, są jednak trochę dołujące. Bo wampiry są wieczne młode a ja nie ;) Ale tak no, tyle. Ogółem, polecam - szczególnie jeśli ktoś poszukuje czegoś z wampirami przypominającymi nieco "Wywiad z Wampirem" - ale jednak inaczej.

Na co dzień nie czytam już literatury dla młodzieży, ale nie mogłam się oprzeć okładce. Jak zawsze nie pomyliłam się, co do fantasmagorycznych treści, którymi autor karmi wyobraźnię czytelnika od samego początku. W świecie, gdzie nic nie jest takie, jakim się wydaje, najlepiej rzucić się w wir poznania i wyruszenia za nikłym tropem, który ktoś zostawił w naszym rodzimym świecie. Jest to jedna z mocniejszych książek dla młodzieży od 11 roku życia (mniej więcej),aż po dorosłość. Daj się porwać przygodzie i wejdź w świat Abaratu!

Bardzo długo trwało zanim udało mi się wciągnąć w fabułę i ją docenić. Początkowo żadna postać nie budziła mojej sympatii, ani nie interesowały mnie losy merów. Stworzone uniwersum wydawało mi się jakieś takie dziwaczne i nieprzekonujące (nudziły mnie wątki nawiedzonych wieszczek i regularnego zabijania merów). Sądziłam, że to jednak powieść nie dla mnie i kilka razy odkładałam ją na półkę. Ale, na szczęście, mam zwyczaj kończyć zaczętą książkę - co jak się okazuje, czasami popłaca. Moje zainteresowanie rozwijało się bardzo powoli – ta historia wymaga cierpliwości ze strony czytelnika. Jest niczym układanie puzzli – początkowo nie widać całości, a wszystko jest chaotyczne i trochę bez sensu. Powoli dochodzimy do rozwiązania pewnej zagadki dotyczącej – uogólniając – sybilli. Akcja nabiera tempa, wszystko zaczyna się wyjaśniać i klarować, a sama historia okazuje się bardzo ciekawa - ale konieczne jest przeczytanie całego cyklu. Uważam, że autorka miała naprawdę dobry i zaskakujący pomysł na powieść, a stworzone uniwersum okazało się świetne. W ostatecznym rozrachunku jestem zadowolona, że trafiłam na ten cykl, i nie odpuściłam sobie czytania.

Świetne urban fantasy dla młodszego czytelnika. Wyobraźnia Mievilla jest doprawdy nieposkromiona. Ileż tutaj postaci i miejsc, fantastycznych krajobrazów, zwrotów akcji. Wspaniale było wędrować z Zeebą przez niemiasto. Najbardziej podobał mi się pomysł na Otchłanną Bibliotekę i alpinistka-bukinistka. Cudownie przewrotne :) Bibliotekarstwo kojarzy się z nudnym doglądaniem książek i porządkowaniem półek - a tutaj proszę, toż to ryzykowne i ekscytujące zajęcie. Już tylko na tym pomyśle można by zbudować pełnowymiarową książkę. Może trzeba się kiedyś o to pokusić? Tłumacz wykonał fantastyczną pracę, tworząc te zabawne neologizmy. Mieville jest zdeklarowanym socjalistą i da się to odczuć w jego powieści. Oczywiście nie agituje w prost, raczej tworzy sytuacje dla których jego idee są odpowiedzią. Albo tworzy chochoły szwarccharakterów, w oparciu o jego "wrogów klasowych". Ale nie warto przesadzać z ta analizą, odbierze całą przyjemność czytania. koniec końców, antyspołeczne zachowania (i antyekologiczne, które przecież też są antyspołeczne) zostają ukarane. Autor nie kryje inspiracji innymi pisarzami jak Carrol czy Gaiman (którego szczególnie chwali za "Nigdziebądź"). I to jest dobra rekomendacja, bo faktycznie daje się czuć ten wspólny mianownik. Dorzuciłbym jeszcze Barkera i jego "Abarat". "Lonniedyn" to solidna przyjemna literatura dla młodzieży: wciąga, pokazuje to co jest ważne, zaskakuje i roztacza fantastyczne krajobrazy, po których chce się wędrować dalej, niż horyzont książki. Z przyjemnością odbyłem tę podróż. Po raz kolejny ^^

Zbiór opowiadań na dość równym i przyzwoitym poziomie (z pewnymi wyjątkami: "Żona zima", która strasznie się dłużyła, oraz "Zinder" i "Zaklęcie Mantykory", które były strasznie beztreściowe). Nie ma wśród nich nic wybitnego, ale warto wyróżnić "Ojca Kamienia" Orsona Scotta Carda - za ciekawy świat, dobrze zbudowane postacie i dobrze poprowadzoną fabułę. Opowiadania są dość zróżnicowane tematycznie, ale niestety wszystkie obracają się w sferze kultury anglosaskiej, co może być w pewien sposób nużące.

„Dziedziczka morza i ognia” to książka z wyraźnym potencjałem i kilkoma naprawdę udanymi elementami, ale ostatecznie nie do końca wykorzystuje wszystkie swoje atuty. Pomysł świata — inspirowanego kulturami morskimi i mythosem ognia — jest interesujący i daje poczucie egzotyki, jednak przez większą część lektury miałam wrażenie, że wszystko dzieje się trochę zbyt przewidywalnie. Najbardziej podobała mi się główna bohaterka — jej relacja z elementami żywiołów i wewnętrzne dylematy miały potencjał, by stworzyć naprawdę angażującą postaci, pełną sprzeczności i głębi. Niestety czasem narracja zdawała się zbyt ugrzeczniona, a dramatyzm jej wyborów nie do końca docierał do czytelnika z pełną mocą. Dzięki temu trudno było mi poczuć prawdziwe napięcie w momentach, które miały być najbardziej emocjonujące. Świat przedstawiony jest barwny i bywa fascynujący, zwłaszcza w opisach morskich podróży czy krajobrazów ognistych krain. Autorka włożyła wyraźnie dużo pracy w zbudowanie detali, które sprawiają, że miejsce akcji wydaje się żywe — chociaż momentami jest to efekt bardziej powierzchowny niż rzeczywiście głęboki. Niektóre opisy są piękne i sugestywne, inne zaś wydają się przydługie i przesadnie rozwinięte, co potrafiło spowolnić tempo czytania. Relacje między postaciami bywają interesujące, choć też nie zawsze w pełni wiarygodne. Między bohaterami z jednej strony widać chemię i potencjał konfliktu, z drugiej zaś wiele decyzji i dialogów brzmi trochę zbyt konwencjonalnie, jakby autorce brakowało odwagi, by pójść w bardziej zaskakujące albo mniej przewidywalne kierunki. To, co mogę książce zdecydowanie przyznać, to ładny styl i wrażenie dbałości o język — narracja bywa malownicza i potrafi wciągnąć, szczególnie gdy opisuje przyrodę czy wewnętrzne przemyślenia bohaterki. Równocześnie jednak momentami styl ten staje się zbyt ozdobny i odbiera nieco dynamiki fabule. Podsumowując, „Dziedziczka morza i ognia” to lektura, którą czyta się płynnie i z przyjemnością, ale jednocześnie nie jest to powieść, która całkowicie pochłania uwagę. Ma ciekawe elementy świata, sympatyczną główną bohaterkę i solidne tło fabularne, ale również zbyt wiele fragmentów, które mogłyby być bardziej odkrywcze, intensywne albo mniej przewidywalne. Dlatego oceniam ją na 7/10 — dobra i klimatyczna opowieść, ale niekoniecznie taka, która zapadnie w pamięć na długo albo wyróżni się znacząco w gatunku fantasy.