Rekiny wojny. Kto zarabia na handlu polską bronią

Trzeba przyznać, że książka "Zabić Reagana" napisana jest w sposób bardzo chaotyczny. Nie zważając jednak na to, można traktować ten tytuł jako uzupełnienie o kilka ciekawostek i faktów bografii Reagana spisanych m.in. przez Kengor'a i Brands'a.

Bardzo szczegółowa monografii na temat rosyjskiej mafii. Autor swoją książkę zaczyna od proweniencji rosyjskiej przestępczości, chronologicznie ukazując jej modyfikację i dostosowywanie się do otaczającej rzeczywistości. Oczywiście nie mogło zabraknąć etosu przestępczego i opisu poszczególnych subkultur półświatka. Pozycja ma zdecydowanie charakter naukowy.

Ojciec chrzestny był z Camorry Historia, hierarchia i brudne sekrety zostały ujednolicone, a autor przedstawia je chronologicznie w podziale na „przywódców”. Przyjemna książka uzupełniająca lukę informacyjna o ewolucji mafii sycylijskiej na przestrzeni lat. Nie jest to ambitna książka, a pewnego rodzaju czaso-umilacz. Pozwala nam „szarym zjadaczem chleba”, dostrzec wpływ mafii na codzienność na Sycylii.

Aferzyści, spekulanci, szmalcowmicy, cinkciarze i zwykli przestępcy to głównie bohaterowie tej książki. Autorzy wybrali kilkanaście afer z gospodarczego życia PRL-u i skrzętnie je opisali. Jedne są bardzo ciekawe (afera mięsna, skórzana, operacja żelazo) inne trochę mniej (złotogłowi, Czesław Śliwa) ale wszystkie są interesującą dawką wiedzy. Poprzez tych kilkanaście spraw autorom udało się pokazać jeszcze dwie istotne kwestie. Absurdalność tamtego okresu oraz niesprawiedliwość sądów często orzekających nie do końca zgodnie temidą, ukazując tym samym dysproporcję pomiędzy karą a przestępstwem.

Wow. Jeśli jesteście ciekawi tego jak zmarli przeciwnicy radzieckich czy rosyjskich dyktatorów albo jak rozwijała się radziecka technologia broni biologicznej i chemicznej, to sięgnijcie po tę książkę! Powód, dla którego sama po nią sięgnęłam, był prosty - chciałam dowiedzieć się więcej o współczesnej historii. Nie zawiodłam się. Autor napisał książkę w przystępny sposób - czyta się ją niemal z zapartym tchem. Nie jest przeładowana faktami, ale widać rzetelność autora w docieraniu do dokumentów. Bardzo polecam!

Bardzo dobra książka. Trzyma poziom jak pozostałe pozycje Ewy Ornackiej. Dla mnie to już któraś z kolei lektura jej autorstwa lub współautorstwa i jak na razie na żadnej się nie zawiodłem. W tej książce Ornacka "wzięła na warsztat" grupę mokotowską i gang obcinaczy palców. Opisy struktury mafijnej i zasady działania gangu przeplatają się z wywiadami przeprowadzonymi z bandytami, policjantami, ofiarami i pokrzywdzonymi. W wielu miejscach autorka odnosi się do "Nowych porządków" Patryka Vegi i weryfikuje szczegóły oraz ustala fakty związane z grupą mokotowską, na której wzorował się reżyser. Dostało się w tej książce Mecenasowi Dubois i detektywowi Rutkowskiemu. Wypowiada się również Antoni Chmielewski. Przeraża bestialstwo gangsterów i irytuje brak skuteczność wśród policji. Bardzo ciekawa książka. Teraz czas na "Nowy alfabet mafii". Polecam.

Pewnie oceniłbym wyżej, ale ja to wszystko już wcześniej wiedziałem. Przyznaję, mogłem mieć zbyt duże oczekiwania. Natomiast po cichu liczyłem, że skoro książka to pewnie będzie o wiele więcej informacji. Pomijając ten fakt, książkę całkiem przyjemnie i szybko się czyta. Wypowiedzi jasnowidza i Florka dodają trochę kolorytu. Szczególnie zainteresowała mnie ostatnia anegdota Jackowskiego. Możliwe, że dość dobrze "przeczytał" osobowość Kolikowskiego. Największym plusem "Króla życia" jest moim zdaniem brak taniej sensacji. Autorzy zdecydowanie nie robili z Pershinga drugiego Corleone. Chociaż trzeba przyznać, że z całego towarzystwa to on miał największe predyspozycje by być "kimś więcej". Dla wielu osób zaskoczeniem może być, że Kolikowski nie był żadnym bossem Pruszkowa. Że tak naprawdę nie do końca był jego członkiem. Podsumowując, jeśli o polskich gangsterach nie wiesz nic - baaardzo polecam. A jeśli obejrzałeś/aś już wszystkie filmy z kanału Mafia PL - możesz przeczytać, ale zapewne znasz już tę historię.

Ogromna wiedza z zakresu powstawania polskiej elitarnej jednostki wojskowej GROM. Opisy różnych misji i historii z czasów służby, po prostu wbijają w fotel. Książkę czyta się z zapartym tchem i ciężko się od niej oderwać. Książka jest również hołdem dla tych, którzy dla ojczyny oddali życie a także wspierali żołnierzy. Po skończeniu lektury, pozostajemy z niedosytem i głodem poznania kolejnych przygód, historii. Mam tylko nadzieję, że autor znajdzie czas na napisanie kolejnej części a ja nie mogę się już doczekać.

Polowanie na Escobara” nie nazwałabym świąteczną książką oczywiście, ale jest to prawdziwa historia potęgi i upadku słynnego barona narkotykowego. Jego biografia stała się inspiracją dla twórców serialu „Narcos”, a jego nazwisko jest znane na całym świecie. To on przez wiele lat kontrolował rynek narkotykowy i bezwzględnie rozprawiał się z przeciwnikami. W tej książce poznamy także kulisy jego upadku… Takie historie są fascynujące, tym bardziej, że wydarzyły się naprawdę. Można zrozumieć fenomen jego postaci, a także zobaczyć co działo się po jego upadku. Książka ma znamiona literatury faktu, przez co ciężko się skupić i przeczytać jednym tchem, ale powoli i analizując tą historię, możemy poznać historię bossa narkotykowego. Chyba nadszedł czas, żebym teraz obejrzała „Narcos”. Tam trochę więcej fikcji, ale znacznie więcej się będzie działo! 17.12.2024

Temat bardzo mnie zaciekawił, szczególnie ze względu na wyjątkową perspektywę kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jednak sama forma książki nie do końca mnie porwała – momentami brakowało mi dynamiki. Mimo to jest to wartościowa pozycja, bo pokazuje jak wygląda praca antyterrorystów od środka. ⭐ Ocena: 6/10

Przesłuchane na Legimi. Książka jak się spodziewałem to zbiór anegdot, ubrana w grube ramy. Bez większego polotu narracyjnego, raczej zebrane z szuflady myśli. Czasem łatwo można zidentyfikować bohaterów historii, ale w 90 % jest zachowana procesowa ostrożność. Minimalny zawód- miałem nadzieję że będzie to książka demaskatorska a powstała luźno powiązany zestaw grepsów.

Tajne służby Izraela uchodzą bowiem za jedne z najlepszych. Mają znakomite możliwości techniczne oraz agenturalne. "Szpiedzy Mossadu i tajne wojny Izraela" to pasjonująca lektura. Opisane są kulisy brawurowych akcji – likwidowania liderów organizacji terrorystycznych, odbijania zakładników itd.. Izrael to nie tylko procesory i humus, ale także szpiedzy. Dan Raviv oraz Yossi Melman pokazują w swojej książce, dlaczego ta sława jest w pełni zasłużona. Autorzy zdradzają kulisy najważniejszych operacji izraelskich agencji szpiegowskich. Opisują działania Amanu, czyli wywiadu wojskowego, Szin Bet, czyli agencji bezpieczeństwa działającej wewnątrz Izraela czy mało znanych w polskiej literaturze jednostek tajnej służby imigracyjnej Natiw i Bitzur. Jak przystało na książkę o Izraelu, w „Szpiegach Mossadu” znajdziemy wiele polskich wątków. Autorzy opisują szczegółowo na przykład legendarną operację przekazania ściśle tajnego referatu Chruszczowa z XX kongresu KPZR, która w 1956 roku rozsławiła izraelski wywiad. Mało, kto wie, że ten tekst do Tel Awiwu trafił z warszawskiej ambasady Izraela. Autorzy nie opisują, jedynie spektakularnych sukcesów Izraela, ale także równie spektakularne klęski. To swoista kronika izraelskich działań wywiadowczych, którym zdaje się przyświecać motto: „Za nic nie przepraszaj, niczego nie żałuj, nigdy nie mów nigdy i to niemożliwe”. Polecam.

Jarosław Maringe, ps. Chińczyk, twórca i szef polskiego narkobiznesu lat dziewięćdziesiątych. Wprowadza nas w bezwzględny krwawy świat porachunków bossów, wielkich pieniędzy, pięknych kobiet, dragów i wiecznych imprez. Nie spodziewałam się tak dobrej książki zwłaszcza po wspomnieniach kolejnego bandyty celebryty że, tak to ujmijmy. Książka jest warta polecenia, i też tym którzy interesują się tym tematem, przeczytawszy wszystkie książki Masy warto skonfrontować informacje, z punku widzenia Jarosława Maringe. Bardzo dobry reportaż napisany wspólnie z Aleksandrem Majewskim, dziennikarzem i współautorem kilku książek między innymi bestsellerowej '' Spowiedzi psa''. Tak naprawdę nie wiadomo ile w każdej z tych historii jest prawdy, niewygodnych faktów czy podkoloryzowanych opowieści. Mimo wszystko dobrze się czyta, fajna książka na jesienny zimny wieczór czytania pod kocem:)

Dzieło Serhiija Plokhy'ego to nie tylko kronika wybuchu w elektrowni, lecz przede wszystkim wnikliwa wiwisekcja systemu radzieckiego, osadzona w samym sercu jego strukturalnej niewydolności... Ten ceniony historyk z Harvardu przekonująco dowodzi, że awaria nie była nieszczęśliwym zbiegiem okoliczności, lecz naturalną konsekwencją funkcjonowania państwa opartego na kłamstwie. W świecie opisanym przez autora, partyjna ideologia i chęć zachowania pozorów systematycznie wygrywały z faktami oraz elementarnym bezpieczeństwem. Narracja swobodnie przeskakuje między kuluarami Kremla, klaustrofobiczną sterownią reaktora a morderczym wysiłkiem ratowników. Dzięki dotarciu do odtajnionych archiwów KGB, autor bezlitośnie rozprawia się z narosłymi mitami, wykazując, że władze posiadały wiedzę o krytycznych wadach konstrukcyjnych reaktora RBMK na lata przed tragedią. Bardzo mocno wybrzmiewa tu wątek ukraiński – skażenie ziemi i całkowite załamanie zaufania do Moskwy stały się paliwem dla ruchów niepodległościowych, które ostatecznie rozbiły ZSRR od środka. Popularne produkcje, m.in serial HBO przyzwyczaiły widzów do pewnej wizji tych wydarzeń, jednak omawiana lektura oferuje znacznie głębsze, pozbawione scenariuszowych uproszczeń spojrzenie. Rzetelna praca naukowa, napisana z energią godną najlepszych thrillerów politycznych, pozostaje kluczowym punktem odniesienia dla każdego, kto chce zrozumieć, jak systemowa tajemnica i pogarda dla prawdy doprowadziły do technologicznego końca świata...

Temat bardzo interesujący. Ciekawy dobór postaci bo większość z nich jest raczej mało znana. Autor opisuje wybrane ucieczki na przestrzeni 3 ostatnich stuleci. Mnie jednak czegoś jej zabrakło co mnie zadziwia bo kilka książkę autora już mam za sobą. Mimo wszystko warto przeczytać.

Obecnie trwająca wojna na terenie Ukrainy pokazuje, że w szeregi wojsk obrony może wstąpić każdy kto tego zapragnie. Ówczesne media podają dane, z których wynika, że po stronie wojsk Ukrainy są ochotnicy z Anglii, Stanów Zjednoczonych, Polski czy ostatnio deklarujący się z Japonii. Jak się okazuje taki rozwój działań nie jest szczególnym wyjątkiem i podobne akcje miały w historii wojen podobne scenariusze. „Psy wojen” to dla mnie wielka niespodzianka. Nie pamiętam kiedy kupiłem ten tytuł i może dlatego też zapomniałem dlaczego trafił na moją półkę. W każdym razie książka leżała dość długo i w końcu przyszedł czas żeby ruszyć z tematem na zasadzie czystek. Autor podzielił treść na dwie części. W pierwszej przedstawia czasy sięgające połowy XX wieku, a w drugiej już te bliższe naszym czasom. Oba te działy łączy jeden temat – polscy najemnicy, który dzisiaj jako określenie pracy źle się kojarzy, więc zastąpiono go później w tekście „pracą na kontrakcie”. Na pierwszy rzut leci temat Legii cudzoziemskiej oraz czasy pierwszej wojny w Wietnamie. Temat dla mnie zupełnie nieznany, ale z każdym zdaniem coraz szerzej otwierałem usta i brnąłem niczym żołnierze pośród indochińskich lasów. Gdzieś podświadomie przywołałem kadry z filmu ”Platoon” (1986) w reżyserii Olivera Stone’a. Bezwzględność, gwałty i mordy na niewinnych jak się okazuje, to nie tylko sceny odgrywane na podstawie scenariusza. Krzysztof Wójcik dzięki relacjom swoich rozmówców przytacza podobne wydarzenia. Otwiera podczas rozmowy zapomniane bądź wyparte wspomnienia ludzi, którzy mimo sędziwego wieku, nie są już w stanie kryć wstydu i łez. O francuskiej Legii poświęcona jest praktycznie cała pierwsza część książki. Nie bez powodu, bo ukazuje jej obraz na podstawie trzech relacji naszych rodaków. Obraz, który niewiele zmienił się na przestrzeni tamtych lat, pokazuje skrajnie rygorystyczny sposób zarządzania wojskiem jak i bezwzględne okrucieństwo wobec wroga. Bardzo mocna część i choć czytam dużo o relacjach z wojen, tutaj, usiadłem na przysłowiowej dupie. Rzeźnia. Druga część książki przedstawia czasy ówczesne, Irak, Afganistan oraz misje na terenie Pakistanu. I jak do tej pory uważałem, że to kraje o bestialskich zapędach, tak dzisiaj stwierdzam, że prezentują nie wiele więcej niż było wcześniej. Może istnieje jakaś granica okrucieństwa, która samemu oprawcy przestaje dawać przyjemność? We wspomnianym Wietnamie musiała znajdować się daleko poza wszelkimi granicami. Mało tego, nawet w czytanych przeze mnie horrorach nie doświadczyłem takich opisów tortur, a to już o czymś świadczy. „Psy wojen” to historie kilku naszych rodaków, z których każdy pragnął zarobić i odmienić swoje życie. To świetnie skonstruowane opowieści, przeplatane wtrąceniami bohaterów, które ukazują istotę pracy na kontrakcie w obcych jednostkach. To historie pełne niespodzianek i okrucieństwa wojny. Zwykle cudzej, nie do końca pojętej. I bez względu na to czy jesteś robotnikiem stoczni, lokalnym gangsterem, młokosem z prowincji czy byłym specjalsem bądź antyterrorystom, to nigdy nie jest Twoja wojna. To praca, w której stawką jest Twoje życie. Ps. Świetnie się czyta i aż poszukam sobie innych pozycji Krzysztofa Wójcika, by sprawdzić czy to nie przypadek.

Zanim zapoznaję się z książką oglądam wywiad z autorem. Stwierdzam, że poruszany temat interesuje mnie. "Wisła w ogniu. Jak bandyci ukradli Wisłę Kraków" pochodzi z krakowskiego wydawnictwa o nazwie Otwarte. Szymon Jadczak poznaje kulisy działalności kibolskiej w Krakowie – miłośników, a właściwie fanatyków, klubu piłki nożnej "Wisła". Na czele bandy stoi Paweł M. o pseudonimie "Misiek" – to ten co rzuca nożem w głowę Dino Baggio (nie mylić z Roberto Baggio – pomiędzy nimi nie ma pokrewieństwa, chociaż obaj są Włochami) podczas meczu między Parmą a Wisłą 20 października 1998 roku. Zakłada bojówkę o nazwie "Wisła Sharks". Jej działalność budzi grozę, ponieważ zajmuje się przestępczą działalnością. Ci młodzi i muskularni mężczyźni w swoich przedsięwzięciach są bardzo brutalni, a nawet – dosłownie – morderczy. Przejmują strachem mieszkańców wawelskiego grodu. W znacznej części doprowadzają do ruiny swój ukochany piłkarski klub.

Bardzio ciekawa książka. Autor w sposób pozbawiony emocji przedstawia karierę Putina, a także brak wzajemnego zrozumienia między Rosją i Zachodem, wynikający z róznic w mentalności (te z kolei wynikają z hstorii). Pozwala w zasadzie na zrozumienie aktualnej sytuacji na świecie, zwłaszcza rozpętanie wojny przez Rosję w Ukrainie.

Dziennikarz śledczy wziął pod lupę okoliczności śmierci komendanta głównego Policji. Szuka zleceniodawców tej zbrodni. Prezentuje nielegalne interesy wpływowych ludzi. Leszek Szymowski przeprowadził śledztwo, którego wyniki mogą szokować. Pełno tu mafijnych porachunków, sprawa MSW, dawnego UOP i powiązań ze służbami.