Krótka historia mafii sycylijskiej

Historia twórców Art-B opowiedziana przez nich samych. W głównej mierze wywiad jest z Gąsiorowskim, ale przedstawia ich subiektywne zdanie na temat całej "afery Art-B". Poznajemy również wycinki z życia obu bohaterów całego zamieszania. Warto przeczytać, by wyrobić sobie zdanie na temat całej historii i postawić ją jako przeciwwagę do przekazów medialnych. Napisana w luźnym stylu, szybko się ją czyta.

Pierwsza część książki faktycznie jest biografią Gomułki, popularno-naukową ale jednak biografią. Ciekawie opisany został rok 1956 i powrót Gomułki do władzy. Druga część nie ma już nic wspólnego z typową biografią a jest po prostu opisem czasów Gomułkowskich przez pryzmat różnych rzeczy, wydarzeń lub osób (na przykład przez sytuację w sporcie, praskiej wiosny itp). Ta część jest bardziej opisem tytułowej dyktatury ciemniaków, a nie życia I Sekretarza. Książka nie jest zła, czytało się ją w porządku ale czegoś w niej po prostu brakuje i tak w rzeczywistości trudno było mi wybrać ocenę. Wydaje mi się, że mogę ją polecić osobom które nie interesują się historią i polityką i nie wiedza nic o latach 1956-197 0 i o I Sekretarzu a chciałby dowiedzieć się czegoś o latach 1956-1970 i trochę o I Sekretarzu. Ale bez szczegółów.

Mam lekki problem z tą książką. Z jednej strony jest to ciekawa pozycja. Szczególnie dla osób urodzonych w latach 80tych które pamiętają tamte wydarzenia bardzo dobrze. Można poznać wiele ciekawych informacji związanych z tamtymi wydarzeniami. Ale po tej książce jednak spodziewałem się czegoś innego. Chciałem przeczytać więcej informacji o Piotrze i jego przemianie. Tego jak się zmienił i jak wygląda jego obecne życie. A tego jest niestety mało.

Temat bardzo interesujący. Ciekawy dobór postaci bo większość z nich jest raczej mało znana. Autor opisuje wybrane ucieczki na przestrzeni 3 ostatnich stuleci. Mnie jednak czegoś jej zabrakło co mnie zadziwia bo kilka książkę autora już mam za sobą. Mimo wszystko warto przeczytać.

Temat bardzo mnie zaciekawił, szczególnie ze względu na wyjątkową perspektywę kobiety w świecie zdominowanym przez mężczyzn. Jednak sama forma książki nie do końca mnie porwała – momentami brakowało mi dynamiki. Mimo to jest to wartościowa pozycja, bo pokazuje jak wygląda praca antyterrorystów od środka. ⭐ Ocena: 6/10

Bardzo dobra książka. Trzyma poziom jak pozostałe pozycje Ewy Ornackiej. Dla mnie to już któraś z kolei lektura jej autorstwa lub współautorstwa i jak na razie na żadnej się nie zawiodłem. W tej książce Ornacka "wzięła na warsztat" grupę mokotowską i gang obcinaczy palców. Opisy struktury mafijnej i zasady działania gangu przeplatają się z wywiadami przeprowadzonymi z bandytami, policjantami, ofiarami i pokrzywdzonymi. W wielu miejscach autorka odnosi się do "Nowych porządków" Patryka Vegi i weryfikuje szczegóły oraz ustala fakty związane z grupą mokotowską, na której wzorował się reżyser. Dostało się w tej książce Mecenasowi Dubois i detektywowi Rutkowskiemu. Wypowiada się również Antoni Chmielewski. Przeraża bestialstwo gangsterów i irytuje brak skuteczność wśród policji. Bardzo ciekawa książka. Teraz czas na "Nowy alfabet mafii". Polecam.

Książka „Antyterroryści. Polskie elitarne służby specjalne w akcji” autorstwa Janusza Schwertnera i Mateusza Baczyńskiego to fascynujący, choć momentami surowy wgląd w świat, który dla przeciętnego obywatela pozostaje całkowicie niedostępny. Przyznaję tej pozycji ocenę 7/10, ponieważ jest to rzetelny kawałek reporterskiej roboty, który zamiast budować tanią sensację, skupia się na psychologicznym i zawodowym koszcie służby w jednostkach specjalnych. Autorzy, będący uznanymi dziennikarzami śledczymi, wykonali tytaniczną pracę, namawiając do zwierzeń ludzi, których twarze zazwyczaj skrywają kominiarki. Największą siłą tej publikacji jest jej autentyzm. To nie jest pean na cześć „polskich Rambo”, lecz zbiór szczerych, często bolesnych rozmów o strachu, adrenalinie i trudnych wyborach moralnych. Czytelnik dowiaduje się, jak wygląda selekcja do elitarnych jednostek, jak radzić sobie z traumą po akcjach, w których padały strzały, oraz jak skomplikowane bywa życie rodzinne człowieka, który na co dzień obcuje z ekstremalnym niebezpieczeństwem. Schwertner i Baczyński świetnie wyczuwają momenty, w których należy oddać głos bohaterom, pozwalając im na surową, żołnierską narrację, pozbawioną literackich upiększeń. Niemniej jednak, ocena nie jest maksymalna ze względu na pewną powtarzalność niektórych wątków oraz strukturę, która momentami przypomina bardziej zbiór luźnych wywiadów niż spójną, pogłębioną opowieść o kondycji polskich służb. Choć historie poszczególnych operatorów są wciągające, czytelnik może odczuć pewien niedosyt w kontekście analizy systemowej – tego, jak państwo dba (lub nie dba) o swoich najlepszych funkcjonariuszy po zakończeniu przez nich aktywnej służby. Brakuje tu nieco szerszego spojrzenia na ewolucję antyterroryzmu w Polsce na tle globalnych zmian w taktyce walki z terroryzmem. Mimo tych drobnych mankamentów, książka broni się jako dokument ludzkich postaw. Opisy akcji, takich jak zatrzymania najgroźniejszych przestępców czy zabezpieczanie wielkich wydarzeń państwowych, czyta się z zapartym tchem, niemal czując zapach prochu i słysząc huk granatów hukowych. To pozycja obowiązkowa dla fanów militariów, ale także dla osób zainteresowanych psychologią stresu. Autorzy udowadniają, że za elitarnym wyposażeniem i morderczym treningiem stoją zwykli ludzie z ich słabościami i wątpliwościami. „Antyterroryści” to lektura, która zostawia w głowie szacunek do profesjonalizmu tych jednostek, ale też gorzką refleksję nad ceną, jaką płacą za nasze bezpieczeństwo. To solidny, męski reportaż, który nie potrzebuje filtrów z Instagrama, by zrobić na odbiorcy wrażenie.

Wspomnienia jednego z dowódców sławnego Dywizjonu 303. Napisane z humorem, czyta się szybko, głównie dlatego że nie są obszerne. Nie koncentrują się też jedynie na WW2 i lataniu, a opis powrotu pilota do dywizjonu po zestrzeleniu nad Francją jest chyba najciekawszym ich fragmentem. Polecam, bo to ciekawa relacja z pierwszej ręki.

Przesłuchane na Legimi. Książka jak się spodziewałem to zbiór anegdot, ubrana w grube ramy. Bez większego polotu narracyjnego, raczej zebrane z szuflady myśli. Czasem łatwo można zidentyfikować bohaterów historii, ale w 90 % jest zachowana procesowa ostrożność. Minimalny zawód- miałem nadzieję że będzie to książka demaskatorska a powstała luźno powiązany zestaw grepsów.

Bardzo szczegółowa monografii na temat rosyjskiej mafii. Autor swoją książkę zaczyna od proweniencji rosyjskiej przestępczości, chronologicznie ukazując jej modyfikację i dostosowywanie się do otaczającej rzeczywistości. Oczywiście nie mogło zabraknąć etosu przestępczego i opisu poszczególnych subkultur półświatka. Pozycja ma zdecydowanie charakter naukowy.

Jednego jestem pewien - ta książka nie wyczerpuje tematu. Sylwetki bohaterów są przedstawione w sumie dość pobieżnie. Tutaj czuję niedosyt. Mimo to Autorzy zadbali, by w opisach nie zabrakło ciekawych informacji, których darmo szukać w innych pozycjach poświęconych historii.

Niezwykle barwny świat PRL-u od siermiężnego socrealizmu do okresu transformacji. Doskonale oddany proces zmian społeczno-polityczno-ekonomiczno-socjologiczny. Absurd goni absurd, filmu Barei w kanonie, potrzeby zaspokajane z rozmachem i kreatywnością rodaków. Każda historia jest inna i ciekawa na miarę swoich czasów. To trzeba przeczytać.

O tej książce napisano już wszystko, na jej fabule nakręcono serial TV. Autor opisuje to co widział od dziecka, brał w tym wszystkim aktywny udział, w większości znał, albo słyszał o osobach, które opisuje. Do tej pory ponosi konsekwencje tego co opisał. W wywiadach mówi, że gdyby wiedział... jakie, nigdy by tej książki nie napisał. Książkę polecam wszystkim, którzy chcą poszerzyć swoje wiadomości o mafii lub tym, którzy jeszcze z tą tematyką się nie spotkali. To naprawdę dobry początek. POLECAM !!!

Pewnie oceniłbym wyżej, ale ja to wszystko już wcześniej wiedziałem. Przyznaję, mogłem mieć zbyt duże oczekiwania. Natomiast po cichu liczyłem, że skoro książka to pewnie będzie o wiele więcej informacji. Pomijając ten fakt, książkę całkiem przyjemnie i szybko się czyta. Wypowiedzi jasnowidza i Florka dodają trochę kolorytu. Szczególnie zainteresowała mnie ostatnia anegdota Jackowskiego. Możliwe, że dość dobrze "przeczytał" osobowość Kolikowskiego. Największym plusem "Króla życia" jest moim zdaniem brak taniej sensacji. Autorzy zdecydowanie nie robili z Pershinga drugiego Corleone. Chociaż trzeba przyznać, że z całego towarzystwa to on miał największe predyspozycje by być "kimś więcej". Dla wielu osób zaskoczeniem może być, że Kolikowski nie był żadnym bossem Pruszkowa. Że tak naprawdę nie do końca był jego członkiem. Podsumowując, jeśli o polskich gangsterach nie wiesz nic - baaardzo polecam. A jeśli obejrzałeś/aś już wszystkie filmy z kanału Mafia PL - możesz przeczytać, ale zapewne znasz już tę historię.

Zaskoczony jestem tak niską oceną bo to naprawdę ciekawa książka opisująca historie osób, której zdecydowały się na ucieczkę z naszego perelowskiego kraju. Cezary Żak w roli lektora sprawdza się idealnie. Minusem wydania audio były dźwiękowe wstawki w tle. O ile pomiędzy rozdziałami trochę dodają smaku audycji o tyle w trakcie już czytania przez autora powodują że trzeba się mocniej skupiać na dialogach. Mimo wszystko bardzo przyjemna książka.

92/2024 „Szanowni Panowie, Umowa o wolnym handlu pomiędzy Stanami Zjednoczonymi a Koreą (zwana dalej Umową) wobecnej formie nie służy interesom gospodarki Stanów Zjednoczonych. Dlatego zgodnie z artykulem 24.5 Umowy - Stany Zjednoczone niniejszym zawiadamiają, że pragną wypowiedzieć Umowę. Jak przewiduje artykuł 24.5, czas trwania Umowy dobiegnie końca 180 dni po niniejszym zawiadomieniu. Podczas rego okresu Stany Zjednoczone są gotowe negocjować z Republiką Korei zagadnienia gospodarcze będące przedmiotem zainteresowania obu tych państw”. Dokument o takiej treści wylądował na biurku prezydenta Stanów Zjednoczonych. Brakowało tylko podpisu głowy państwa do wejścia w życie tego postanowienia. Nie trzeba wspominać jak niszczycielskie dla sytuacji międzynarodowej skutki byłoby wypowiedzenie umowy o wolnym handlu z Koreą Południową i wycofanie wojsk oraz instalacji militarnych (m.in. system antybalistyczny THAAD) z terytorium jednego z kluczowych sojuszników. Na szczęście Gary Cohn, przewodniczący Rady Doradców Ekonomicznych, dzięki swojej trzeźwości schował szybko dokument do teczki i uniemożliwił prezydentowi złożenie na nim podpisu... Trump na jakiś czas o tym zapomniał, dopóki nie przeczytał jakiegoś artykulu lub nie zobaczył materiału na FOX News (ten prorepublikański kanał to istne uzależnienie prezydenta). I tak było praktycznie przez całą prezydenturę. To, że sytuacja międzynarodowa nie została wywrócona do góry nogami świat zawdzięcza głównie trzeźwości gabinetu 45. prezydenta. Taka właśnie była prezydentura Trumpa. Szczególnie ciężka, co jest istnym paradoksem, dla sojuszników z NATO i Azji. Często decyzję o znaczeniu strategicznym były podejmowane pod wpływem chwili. Prezydent ciągle wysyłał twitty poza czyjąkolwiek kontrolą lub mówił rzeczy, które potem administracja musiała mozolnie odkręcać. Bardzo często z marnym skutkiem, bo ostatnie co można powiedzieć o 45. prezydencie, to fakt, że brał sobie do serca poprawność. Współpraca z prezydentem Trumpem była istnym utrapieniem dla jego współpracowników. Osoby, które były ekspertami w swoich branżach musieli tłumaczyć najbardziej elementarne kwestie gospodarcze i polityki międzynarodowej. Trump, który sześć razy ogłaszał swoje bankructwo miał bardzo swobodne podejście do tych spraw. Niestety nie da się prowadzenia państwa porównać do prowadzenia przedsiębiorstwa. Dość powiedzieć, że członkowie jego gabinetu nie raz mówili między sobą w przypływach bezsilności, że ten człowiek to „pier****ny kretyn”. *** Reportaż Boba Woodwarda, jednego z najbardziej poczytnych autorów traktujących o amerykańskiej polityce, dotyczył pierwszego roku prezydentury Trumpa. Obraz jaki się wyłania z tej opowieści idealnie koresponduje z tytułem i oddaje nastroje jakie panowały w tym czasie. Biały Dom podczas prezydentury Trumpa był istnym domem wariatów. Cudem wydaje się, że nie skończyło się to jakimś geopolitycznym trzęsieniem ziemi. Jak już wcześniej wspominałem główne zasługi za to, że nie byliśmy świadkami katastrofy trzeba oddać gabinetowi Trumpa, który w większości starał się działać zdroworozsądkowo i temperować prezydenta. Niestety wygląda na to, że podczas drugiej prezydentury takich ludzi w gabinecie może nie być. Wydaje się, że głównym kluczem doboru współpracowników jest wierność, a nie odpowiednie kwalifikacje. Z pewnością druga prezydentura będzie tak obfita w wydarzenia, że Bob Woodward będzie miał materiału na istną sagę. I to niestety nie jest dobra informacja dla nas...

"Policjanci i gangsterzy” to reportaż Krzysztofa Wójcika, który pokazuje oblicze przestępczości zorganizowanej i skorumpowanej policji w Polsce na przełomie XX i XXI wieku. Głównym bohaterem jest polski gangster o pseudonimie „Willy”, odpowiedzialny między innymi za „skok stulecia” na konwój pocztowy w Gdańsku w 1999 roku, który po operacjach plastycznych próbował ukryć tożsamość. Jest to mocny, brutalny, mięsisty, szokujący reportaż, godny zauważenia. Autor wykonał kawał dobrej roboty, opisując kulisy śledztw CBŚ i codzienną pracę tajniaków. Warto tę książkę przeczytać, nie tylko z czystej ciekawości. Ode mnie 8/10. Książka idealnie wpasowała się w wyzwanie czytelnicze z hashtagiem #klubniespokojnejstarosci organizowanym przez @zakurzona.biblioteczka i @lechita92 w kategorii Morderczy świat Pudelka- książka o morderstwie, w które zamieszana jest znana osoba.

Dlaczego ta książka jest taka dobra? Ponieważ na jej stronach poznajemy każdy punkt widzenia na to co dzieje się w fawelach Rio de Janeiro od podrzędnego trafikarza, poprzez członków legendarnego BOPE, zwykłego policjanta, członka tajemniczej i mrocznej Milicji, a na zwykłych mieszkańcach faweli kończąc. I każdy punkt widzenia jest inny, jakże ciekawy. To nie są opowieści z turystycznych przewodników i nie są to wesołe historie kończące się heppy endem. To jest straszne, brutalne codzienne życie ludzi żyjących w tych opisywanych miejscach. Polecam.

Jarosław Maringe, ps. Chińczyk, twórca i szef polskiego narkobiznesu lat dziewięćdziesiątych. Wprowadza nas w bezwzględny krwawy świat porachunków bossów, wielkich pieniędzy, pięknych kobiet, dragów i wiecznych imprez. Nie spodziewałam się tak dobrej książki zwłaszcza po wspomnieniach kolejnego bandyty celebryty że, tak to ujmijmy. Książka jest warta polecenia, i też tym którzy interesują się tym tematem, przeczytawszy wszystkie książki Masy warto skonfrontować informacje, z punku widzenia Jarosława Maringe. Bardzo dobry reportaż napisany wspólnie z Aleksandrem Majewskim, dziennikarzem i współautorem kilku książek między innymi bestsellerowej '' Spowiedzi psa''. Tak naprawdę nie wiadomo ile w każdej z tych historii jest prawdy, niewygodnych faktów czy podkoloryzowanych opowieści. Mimo wszystko dobrze się czyta, fajna książka na jesienny zimny wieczór czytania pod kocem:)

Ciekawa biografia rodu Porschów. Bardziej w mojej opinii chciałem się odnieść do krytycznych opinii innych osób. Nikt w tej książce, nikogo nie wybiela. Jest wspomniane, że projektował dla III rzeszy ale dlaczego? Ano dlatego, że wcześniejsze jego osiągnięcia skłoniły Hitlera do wyboru Porschego. Współpraca, między nimi dwoma była jeszcze przed wojną. W momencie wybuchu wojny projektował i produkował uzbrojenie bo na to dostawał środki i zlecenia od rzeszy więc co innego miał robić skoro żeby firma miała przetrwać nie mógł projektować samochodów wyścigowych. Zaimponował Hitlerowi i ten go wybrał, przecież mógł kogoś innego wybrać... W zakładach pracowali więźniowe ale to nie Ferdynand po nich jeździł tylko rzesza ich przysyłała do produkcji uzbrojenia na wojnę. Zresztą wspomniane jest, że miał do nich neutralny stosunek i to go uratowało. Gdyby ratował ich to rzesza przerwała by współpracę albo wysłała by go do obozu, gdyby znowu źle ich traktował to po wojnie więźniowe zeznali by przeciwko niemu i został by zbrodniarzem wojennym jak to miało miejsce z Louisem Renault jak i wieloma francuskim przedsiębiorcami. Niemcy nigdy się nie wybielą, za to widać wybielili się Austriacy, Francuzi, Norwegowie, Szwedzi, Belgowie, Holendrzy i to wielu nie boli że ten fragment historii jest wybielany. I naziści to nie byli tylko Niemcy ale byli nimi też te wspomniane narody... Na uwagę zasługuje fakt, że po wojnie Porsche dostał środki od rządu na odbudowę fabryki, o tym też jest w książce. I skąd te środki też jest wspomniane. Porsche od początku (jeszcze przed wojną) robił innowacyjne projekty - pojazdy hybrydowe czy elektryczne (o tym też jest w książce). Projekty porsche czy to za życia Ferdynanda, czy synów czy wnuków jedne były udane i kultowe, a inne chybione, jak ze wszystkim i to też jest omówione. Wspomniane też jest o zarządzaniu, gdzie za czasów Ferdynanda był to właściciel z rodziną - Niemcy, a już za współczesnych czasów nie jest to rodzina i nie są to Niemcy.