Artykuły
Artykuły
Artykuły
Artykuły
Patronat LC 
Patronat LC 
Prawdziwa powieść nazywana jest często retellingiem Wichrowych Wzgórz Emily Brontë w powojennej Japonii. Jest tu bowiem Tarō Azuma, sierota i obcy, który zbiegiem wydarzeń trafia pod pieczę Fumiko, pokojówki w domu bogatej rodziny. Tak poznaje zahukaną Yōko, najmłodszą córkę państwa Utagawów. Dziecinna bliskość przeradza się w fascynację, która decyduje o całym późniejszym życiu Tarō i Yōko. On, pchany ambicją, emigruje i staje się jednym z najbardziej wpływowych Japończyków w USA, ona zostaje w Japonii.
Jest więc Heathcliff i Cathy, ale Prawdziwa powieść to dużo więcej. Minae Mizumura jest genialną stylistyką, a każdy jej utwór to próba rozpracowania na nowo jednego konkretnego gatunku – tutaj autorka zmaga się z koncepcją powieści, poddając w wątpliwość, czy jako pisarz/pisarka z Japonii, wychowany na gruncie powieści o sobie (shi-shōsetsu), jest w stanie stworzyć prawdziwą powieść (honkaku shōsetsu) w rozumieniu europejskim. Robi to w niezwykle błyskotliwy sposób, pisząc mimo wszystko o sobie – to ona jest pierwszą narratorką i bohaterką tej historii, a główna opowieść przekazywana jest z ust do ust przez kolejnych bohaterów.
Szukamy ofert...
Opinia
Polecana przez Wyborczą w artykule zatytułowanym 5 ambitnych czytadeł na lato (2023) jako mroczny romans i opowieść o duchach oraz opowieść o opowiadaniu opowieści i literaturze. Dodatkowo wydawca przedstawiał ją jako retelling Wichrowych wzgórz (choć akurat mi słabo wychodzi rozpoznawanie takich retellingów, a może zbyt dawno czytałam Wichrowe wzgórza by w tym przypadku dostrzec analogię).
Nie jestem fanką literatury z Azji (ani Azji w całości), ale skusiłam się na tę pozycję. Niemniej, długo się z nią oswajałam, nie było zachwytu od pierwszych stron, nie wsiąkłam od razu w przedstawioną historię. Tym bardziej, że składa się z 2 części i pierwsza – opowieść narratorki/ autorki o spotkaniu z Taro Azumą podczas pobytu jej rodziny w Nowym Jorku – jest wstępem i mocno wystawia czytelnika na cierpliwość. Druga część, czyli właściwa historia Taro Azumy zapowiada się ciekawie i zainteresowanie znacznie wzrasta, ale też nie jest tak prosto. Najpierw pojawia się postać młodego mężczyzny , który spędzając urlop w okolicach Karuizawy gubi drogę podczas wycieczki rowerowej i ulega wypadkowi, z pomocą przychodzi mu mieszkanka letniej willi Fumiko Tuschiya i to właśnie ona opowiada chłopakowi historię Taro. W końcu! I ta część rzeczywiście zaciekawia i wzbudza zainteresowanie. Przyjaźń Taro z Yoko, młodszą córką rodziny, która zaopiekowała się chłopcem zaniedbywanym w rodzinie wuja, jest głównym motywem tej opowieści. Przyjaźń z czasem przeradza się w zupełnie inne uczucia i emocje i decyduje o ich życiu, choć w sposób zupełnie niespodziewany i zaskakujący. Rola Fumiko też okazuje się bardziej niejednoznaczna niż nam się wydaje, choć ja akurat nie przyjęłam wersji przedstawionej przez autorkę, mam swoją, choć mam też wątpliwości – ale to pozytywny efekt czytelniczy, gdy opowieść zostaje w głowie i po zamknięciu książki rozważamy, to co przeczytaliśmy. Oprócz historii Taro i Yoko dostajemy całe mnóstwo informacji na temat życia w Japonii od czasów powojennych do końca XX w. – to też bardzo interesująca warstwa książki. Ostatecznie, mimo długiego rozbiegu, bardzo ciekawa pozycja.
Polecana przez Wyborczą w artykule zatytułowanym 5 ambitnych czytadeł na lato (2023) jako mroczny romans i opowieść o duchach oraz opowieść o opowiadaniu opowieści i literaturze. Dodatkowo wydawca przedstawiał ją jako retelling Wichrowych wzgórz (choć akurat mi słabo wychodzi rozpoznawanie takich retellingów, a może zbyt dawno czytałam Wichrowe wzgórza by w tym przypadku...
więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to