Podróż za jeden uśmiech

Podobnie jak Ucho d śledzia jest to książka, która wywołuje liczne wspomnienia u dorosłych. We fragmentach jest bardzo, bardzo śmieszna, pomysłowość głównego bohatera niesamowita! A pomysł założenia Związku Niesienia Ulgi Ofiarom Przemocy (uczniom z negatywnymi ocenami) - ponadczasowy;)

To była dobra książka. Była, 70 lat temu. Od tego czasu świat się zmienił, realia się zmieniły, dzieci się zmieniły (tylko szkoła pozostała taka sama). Przy całym moim sentymencie do tej książki - dla współczesnego nastoletniego czytelnika jest nie do przebrnięcia. Ten świat jest już tak bardzo obcy i abstrakcyjny, że akcja równie dobrze mogłaby mieć miejsce na obcej planecie.

Wkp „przez niemal całą powieść głównego tytułowego bohatera nie ma na jej kartach. Co, o dziwo!, wcale nie razi.” Jak w „Cyryl, gdzie jesteś?” lecz oczywiście z Markiem znacznie śmieszniej. Można by pomyśleć, iż Piegus jest przydomkiem czy przezwiskiem, jednak jego rodzice mają takie nazwisko, nie wiadomo czy pozostałe, jak Zdeb czy Bosmann, są nazwiskiem czy ksywą. Przygody niewiarygodne zatem nie należy rozważać co z tego mogło zaistnieć. Pierwsza przygoda opowiedziana w pierwszej osobie. Marek próbuje odrobić prace domowe, lecz to zadaniem ponad siły. Co chwila ktoś do niego wpada i przeszkadza. Czemu do niego ? Wpierw jacyś chcą grać w piłkę. Później Grzesiek i Czesiek z pchłami (dłuższa sprawa, trochę przesolili). Następnie Ciocia Dora, przypominająca Ciotkę Paszczaka, lubi wszystkimi rządzić. Niby dla ich dobra. Zemdlała, kiedy pchły ją oblazły. Zaraz po tym jakichś trzech, co trenowali boks. Następnym był znajomy pana Surmy, sublokatora. Wreszcie dwóch z bombą, którą chcieli odpalić (bezskutecznie na szczęście). I jeszcze jakiś wędkarz, co zrobił straszny bałagan. Na koniec pogotowie dla żartu wezwane przez znajomego dla żartu. Przy pierwszym podejściu ryczałam ze śmiechu. Wszyscy w koło patrzyli pytająco co mi znowu odbiło. Oczywiście powtarzałam na głos w najmniej odpowiedniej chwili najlepsze kawałki („wszyscy jesteście zdechlakami” słowa cioci) tak jak powiedzonka Kapitana z „Wesołego Diabła” (książki) czy Ducha z „Pamiętników Tatusia Muminka”. Druga przygoda podobna do pierwszej, tym razem w szkole na przerwie. Również w pierwszej osobie. Marek na swe nieszczęście był dyżurnym i miał przygotować salę na urodziny nauczycielki. Zanim zdążył coś zrobić wszedł starszak Zdeb i kazał siebie ogolić, jakby sam nie mógł. – To golenie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Oczywiście od razu go zaciął. Tu chyba Pan Edmund przesolił. Ledwo zacięty wybiegł z klasy, przyszła Buba, siostra bokserów z pierwszej przygody i kazała sobie zrobić manicure, jakby sama nie mogła. Już przy pierwszym podejściu ją skaleczył. Strach pomyśleć co jeszcze by z tego wyszło, na szczęście przyszedł Pumeks i nie po dżentelmeńsku kazał jej iść won. – Nowy dyżurny? – Tak jest, proszę kolegi. – Nie wyglądasz mi zbyt mądrze. Wiesz, kim jestem? – Ko… kolega jest przerośniętym Pumeksem, wyczynowcem. – Nieścisłe. Jestem Pumeksem Drugim i w ten sposób odróżniam się od mojego brata, Pumeksa Pierwszego, który zresztą nie dorasta mi do pięt. Powtórz! Powtórzył. – Dobrze. Podpowiadać umiesz? – To podpowiadanie należy do obowiązków dyżurnego? – A co, nie wiedziałeś? Dotknąć czoła znaczy “jeden”, dotknąć nosa “dwa”, dotknąć brody “trzy”, dotknąć ucha “cztery”, nadąć policzki “pięć”, zrobić ryjek “sześć”, zęby wyszczerzyć “siedem”, język pokazać “osiem”, kaszlnąć “dziewięć”, ziewnąć “zero”, drapać się jedną ręką odjąć, drapać się dwoma rękami “dodać”, pięść pokazać “pomnożyć”, dwie pięści pokazać “podzielić”. A teraz powtórz! – Zrobić ryjek “sześć”… – Tylko o ryjku zapamiętałeś, co za cymbał! Uważaj, nadaję sygnał! Nadął policzki, podrapał się w głowę dwoma rękami, a potem wyszczerzył zęby. – No, co zrobiłem? – Małpę. Ten język migowy przypomina „Tajemny szyfr” („Mikołajek i inne chłopaki”) palec na nosie – to litera „a”, palec na lewym oku – to „b”, palec na prawym oku – to „c” itd. nie służył do podpowiadaia, choć mógł. Pumeks chyba najbardziej mnie rozbawił. Dalszy ciąg opuszczam. Wszystko obracało się przeciwko Markowi i w końcu zaglądał do lusterka, czy osiwiał. Trzecia przygoda najdłuższa, opowiedziana w trzeciej osobie. Na tle pozostałych jakby sprawia wrażenie utrzymanej bardziej w granicach prawdopodobieństwa. Marek będąc na wagarach (nie całkiem dobrowolnie, ale jednak) omyłkowo zamienił tornister z jakimś chłopakiem, zresztą było to winą tamtego. Gdy Marek wracał do domu, widział że śledzi go jakiś okularnik z brodą. W nocy nastąpiło włamanie. Pan Surma zbił szybę rzucając butem we włamywacza. – Mój but! – jęknął kuzyn Marka – Nie mógł pan rzucić swoim? – Jak miałem rzucić swoim butem, kiedy go miałem zasznurowanego na nodze? Nazajutrz chłopcy przy spotkaniu zamienili tornistry znowu. Potniej Marek znikł. Poszukiwania nie dają wyników. Znany już znajomy pana Surmy sprowadził znajomego detektywa, zresztą byłego, Hipolita Kwasa. Właściwe Hippolitta Kwassa. Od razu odkrył ślady wytrycha w drzwiach, chociaż włamywacz wszedł oknem. Po zapachu detektyw jest w stanie wykryć każdego przestępcę (zna ich wszystkich, gdyż sam był kiedyś jednym z nich, chyba nawiązanie do „ZŁEGO” Tyrmanda). Jaśmin wskazuje na Bogumiła Kadryla, śliwowica na Alberta Flasza, benzyna na Teofila Bosmana zwanego Czarnopalcym, gdyż bezustannie czyści swoje czarne rękawiczki benzyną. Tym razem czuć było walerianę. To mógł być tylko Wieńczysław Nieszczególny. Najgorszy ze wszystkich, działający w pojedynkę. Pan Surma go zna pod nazwiskiem Remigiusza Kurzyłło. Czy Kuryłło z „Księgi Strachów” był nazwiązaniem? Tak przypuszczam. Nocna wyprawa do klubu „Arizona” kończy się inaczej niż można było przypuszczać. Następnie znika detektyw. Śledztwo przejmuje harcerz Teodor (po grecku Bożydar). Gdzieś od połowy ksiązki jest właściwie głównym bohaterem. Od razu rozwiązuje wszystkie zagadki. Z małą pomocą innych, jak Nudys i Pikolo, robiących głupie żarty, co jakby zapowiadało harcerzy z „Wyspy Złoczyńców”. W przygodach Pana Samochodzika oczywiście brak odpowiednika Teodora i dobrze. Od detektywa przyszedł list: Szanowni Państwo! Jestem na tropie. Przeprowadzam pewną małą inwigilację. Wkrótce ptaszek zostanie uwięziony, tak jak na to zasłużył. Nie meldować milicji jeszcze przez dziesięć dni. Od wczoraj siedzę plackiem. Opróżniłem już całą flaszkę. Studiuję z nudów szachy, nie ma pod Słońcem lepszej gry. Łączę pozdrowienia Kwass Między słowami są odstępy, co przypomina szachownicę. Też lubię szachy, „co zaznaczam, gdyż jest to nieważne” (z piosenki „Nieistniejący bojler” Bronisława Opałko). Teodor od razu odgaduje, iż skacząc jak konik szachowy można odczytać ukrytą wiadomość „Jestem uwięziony przez flaszkę pod plackiem”. Przypomina to „Strzeżcie domu” w „Szatanie z 7 klasy” czy „Hudson wszystko powiedział” w „Glorii Scott” lecz bardziej pomysłowo ukryte. Flaszka oznacza oczywiście Flasza, kłopot sprawia „placek”. Tu pomocą jest inna powieść Makuszyńskiego „O dwóch takich”. Zatem znaczy to „pod Jackiem”. Początkowo Teodor ma na myśli świątynię pod tym wezwaniem, lecz rychło wpada na właściwy trop. Razem z pozostałymi harcerzami odkrywa melinę Flasza i wyzwala detektywa oraz Marka, którego los do tej pory był zagadką. Co prawda, jakby powiedział Barańczak w „Czytelniku ubezwłasnowolnionym”, ostatnie słowo ma milicjant. Lecz tu z przymrużeniem oka. Zapodane tu streszczenie może sprawiać wrażenie zawiłego, jednak wyjaśnienie wszystkiego zajęłoby za dużo miejsca. Lepiej przeczytać powieść. Serial „tradycyjnie” poplątany, zamiast Marka znika Czesiek, zamiast Teodora śledztwo prowadzi … Marek, wbrew zasadniczej myśli książki, że jest pechowcem. Pan Edmund dwukrotnie wracał do tych bohaterów. W „Klubie Włóczykijów” znów są Kadryl i Nieszczególny, po blisko 40 latach od pierwszego wydania „Przygód Niewiarygodnych” dopisał „Nowe przygody Marka”, znacznie słabsze. A szkoda...

Kolejna książka Adama Bahdaja, którą zaliczyłbym do klasyki powieści dla dzieci i młodzieży (minionych czasów). Autor potrafił stworzyć fabułę na kanwie drobnych, pozornie niewiele znaczących zdarzeń i skonstruować z tego ciekawą akcję. Oczywiście niektóre wątki trącą myszką, ale może właśnie dlatego tak sympatycznie to odbieram. W tej książce nawet przestępcy wydają się sympatyczni. Co ciekawe, nastoletni Kubuś, bohater tej książeczki, który pragnie być detektywem, aby uzyskać informacje, stawia piwo pewnemu dziadkowi... Teraz to by nie przeszło, zaraz odezwałyby się tabuny różnych nawiedzonych psychologów itp. A przecież to samo życie! Hipokryzja nie zna granic.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Przeczytane po latach, już w dorosłości. Uważam, że jeśli chodzi o fabułę, to jest to jedna z najlepiej zbudowanych książek dla młodzieży. Genialnie wodzi czytelnika za nos. No i bohaterowie są tutaj pięknie zarysowani i charakterni. To kolejna opowieść, co do której żałuję, że nie przeczytałem jej jako dziecko.

Urocza ramotka z lat 60 dziesiątych. Dawne harcerstwo, ,obóz w górach świętokrzyskich - pionierka, własnoręczne przygotowanie namiotów ,latryny, ogniska, warty, gotowanie posiłków. Do tego przygody zastępu czarnych stóp - to wszystko napisane barwnym językiem. Łza się w oku kręci jak to dawniej bywało , dziś współczesnym harcerzom włos tylko może zjeżył się na głowie i raczej nie uwierzą . Polecam w celach poznawczych.

Czy znajdziesz obecnie taką książkę dla młodzieży ??? Napisaną ślicznym, przystępnym językiem, bez teraz wszechobecnych bluzgów, pełną humoru, zapadającą w pomięć na całe życie ? Temat, ponadczasowy !!! Moim zdaniem, to kultowa i obowiązkowa pozycja dla młodzieży, na pewno nigdy nie zostanie zapomniana !!! Och... tutaj mogę się mylić. Dużo wskazuje na to, że w przyszłości młodzieży mogą wystarczyć tylko obrazki !!! Skoro nie jesteśmy jeszcze tak daleko, to ... POLECAM !!!

Jedna z pierwszych ulubionych książek, otrzymana jako pamiątka kolonijna, przeczytana milion razy. Ile razy patrzę na żółte niskopodłogowe pieski mam w głowie psa Balonikarza. Napisane barwnym językiem, wciągająca akcja, moi synowie lubili kiedy im czytałam.

Trąca tu i ówdzie myszką, a dawka słodyczy zwłaszcza w końcowych partiach może przyprawiać o mały zawrót głowy, ale nie o niestrawność jednak, bo cóż, mimo wszystko - wyborna to książka! Ach ci bohaterowie, niby jak z karykatury, ale przecież najprawdziwsi, a język niby tylko przesadny, bo przecież wcale nie; taki jest plastyczny, tak bogaty, barwny i giętki, że kapelusze z głów! Śmiałam się w głos nad tą książką i wzruszałam najszczerzej; czegóż więcej?! (I nie wiem tylko skąd to nagromadzenie wykrzykników, bo po lekturze Makuszyńskiego kropki zbyt są miałkie? Albo mi się udzieliła maniera doktora dziwaka. Coś jest w tej prozie takiego, że zaraża na najprzeróżniejsze sposoby).

Książka, na podstawie której powstał serial dla młodzieży, opowiada historię Grubego jednak nieco inaczej... Maciek Łazanek w czasie pobytu w Komi na Syberii ciągle głodował, a teraz po powrocie do Polski, bojąc się tego uczucia wręcz się obżera. Skutek- stał się gruby i nie potrafi zapanować nad apetytem. Jest tu dużo winy jego mamy, bowiem kobieta z miłości do syna gotuje tłusto, słodko i dużo, cieszy się że może wynagrodzić rodzinie czasy głodu. A Maciek cierpi, bo dzieciaki go wyzywają od wielorybów, potrafią go pobić, dokuczyć w każdy sposób. Jego życie zmienia przyjaźń z Majem, chłopcem okaleczonym w wyniku eksperymentów w czasie wojny. Maj pomimo swego kalectwa potrafi zobaczyć w każdym człowieku dobro, a Maciek dzięki niemu zaczyna patrzeć na wiele spraw inaczej. Bardzo mądra książka, niedoceniona wśród literatury młodzieżowej.

„Pięcioro dzieci i coś” to magiczna opowieść o rodzeństwie, które podczas wakacji odkrywa niezwykłe stworzenie — piaskoludka (Psammeada), spełniającego życzenia. Choć początkowo brzmi to jak spełnienie marzeń, szybko okazuje się, że każde życzenie niesie ze sobą nieoczekiwane i często kłopotliwe konsekwencje. Dzieci działają impulsywnie, kierują się emocjami, a ich przygody prowadzą do błędów, z których muszą wyciągać wnioski. Ponieważ książka została napisana na początku XX wieku, wiele elementów codziennego życia, ubioru i funkcjonowania społeczeństwa może wydawać się współczesnym dzieciom abstrakcyjne. Właśnie dlatego uważam, że obecność dorosłego podczas lektury może okazać się niezbędna — nie tylko do tłumaczenia realiów epoki, lecz także do wspólnej rozmowy o zachowaniach bohaterów. Zachowania dzieci przedstawione w książce również wydają się dziś nieco przestarzałe. Momentami są zbyt wyniosłe, inne zachowania — zbyt surowe czy pogardliwe. Trudno mi wyobrazić sobie współczesne dzieci reagujące w podobny sposób, co w pewnym stopniu wpływa na mój odbiór książki. Pod tym względem „Pięcioro dzieci i coś” nie zestarzało się najlepiej. Mimo tych zastrzeżeń jest to nadal przyjemna, lekka opowieść, raczej dla młodszych odbiorców. Nie jestem jednak przekonana, czy poleciłabym ją do samodzielnej lektury. Osobiście wolałabym czytać ją wspólnie z dzieckiem — nie tylko po to, by ułatwić zrozumienie realiów sprzed ponad wieku, lecz także po to, by móc wpływać na interpretację zachowań bohaterów i rozmawiać o wartościach, które wciąż są aktualne.

Gdzieś mignęła mi ta książka i postanowiłam ją przeczytać. Opinia:7/10. Książka świetna, wartka akcja. Jedynym minusem, to wiek głównych bohaterów, którzy w opinii autora mają od 9 do 14 lat, a narracja raczej wskazywałaby na 12 do 18 lat :) ale nie zmienia to faktu, że książka była bardzo ciekawa.

Południowa Polska, XV wiek. Z rodzinnej wioski ucieka Wawrzuś, młody i bardzo uzdolniony chłopiec. Po wielu przygodach trafia do Krakowa, gdzie poznaje wiele zasłużonych historycznych postaci i jest świadkiem (a nawet więcej) budowy słynnego Ołtarza Mariackiego. Przyjemna książka nie tylko dla młodzieży.

Bardzo dobry audiobook w wykonaniu Anny Szymańczyk. Historia poprowadzona w typowym stylu Kornela Makuszyńskiego. Część zwrotów i sformułowań we współczesnym języku polskim już się nie pojawią, ale absolutnie nie przeszkadza to w odbiorze. Takiego pisarza trzeba po prostu raz w życiu poczytać lub posłuchać. Klasyka literatury. Chociażby ze zwykłej ciekawości, żeby zobaczyć i porownać, jak kiedyś oceniało się młode Panny, czyli obecne nastolatki.

Absolutny hicior lat dziecinnych. Absurd, humor i doskonały pastisz powieści detektywistycznych. Dorosły oczywiście wyniesie z tej lektury nieco więcej niż dziecko, autor nieustannie puszcza oko do czytelnika, fantastycznie bawi się konwencją. To szczególne wydanie, późniejsze to już lipa. Mistrz Bohdan Butenko zadbał o niepowtarzalną oprawę graficzną: rysunek, układ, liternictwo... tekst właściwy wydrukowany jest zieloną farbą drukarską! A fabuła? Nie do opisania ^^ Sam autor pisze "czego tu nie ma". Moja ulubiona przygoda dzieje się w... Tybecie :) No sztos! To jest ten sam absurdalny humor co w Tytusach Papcia Chmiela. Nie wiem czy współczesne dzieciaki by go zrozumiały i nie chodzi już o czas... Domagalik zakończył karierę pisarską w 1989 roku, jak wielu innych nie potrafił się już odnaleźć na nowym rynku książki dla młodzieży (podobnie było z Niziurskim czy Nienackim). To jest literatura czasu... specyficznego czasu. Dla starych urwisów.

W swojej kategorii, a więc kategorii literatury dziecięcej, powieść jest rewelacyjna! Może nie niesie z sobą informacji o świecie, gdyż uniwersum jest całkowicie fikcyjne, ale jej pogodny, przyjazny styl, przygodowa, wciągająca fabuła i sympatyczni bohaterowie, czynią według mnie tę książkę wybitną.

Niby lektura szkolna z 1982 roku (tak głosi okładka) ale patrząc na kartę wypożyczeń bibliotecznych nie podejrzewam, by kiedykolwiek lekturą obowiązkową była (przynajmniej w mojej mieścinie). Zasmucająca w tej historii jest świadomość sieroctwa mnóstwa dzieci, których ojcowie poszli wyzwalać ziemię, której mieszkańcy po latach nie chcą ich kości. (Mam na myśli wiele nieprzemyślanych akcji różnych polskich "patriotów" żądających usunięcia radzieckich cmentarzy z czasów II wojny światowej.)

Rekomendowałem poprzednią książkę i wróciły się wspomnienia z wczesno młodzieńczych lat. Może już byłem za " dorosły " na TV wieczorynki, ale z Baltazarem Gąbką, żadnego odcinka nie opuściłem. Książeczki wielokrotnie kupowałem, zamiast słodyczy, wszystkim moim znajomym dzieciom !!! PROSZĘ, uszczęśliw dziecko i zrób to samo co ja !!! CARRAMBA !!! Będzie Ci dozgonnie wdzięczne !!!

Teza: Człowieka o dobrym sercu nikogo nie skrzywdzi i nie oszuka. W książce ,,Królewicz i żebrak " Marka Twaina głowni bohaterowie zamieniają się swoimi życiami i tytułowymi rolami. Tom Cendy miał na tyle dobre serce aby przyznać się do tego kim jest a nie chciał czerpać korzyści z udawania księcia. Mógł wykorzystać okazje i nic nie mówić,że nie jest tym za kogo go uważają, jednakże on nie oszukał nikogo. Został wychowany na żebraka, jego własny ojciec miał do niego pretensje, że chłopiec nie potrafi kraść i że nie przykłada się do żebractwa. Tom mając świadomość,że jak wróci z pustymi renkami do domu to ojciec i babka go spiorą a mimo to chłopiec nigdy nie pokusił się o kradziesz dla swych korzyści, którą jest możliwa przerwa od przemocy. Mimo chęci ojca na to aby wychować syna na przestępcę ten miał czyste serce. Swej władzy nie wykorzystał na przykład do zemsty na ludziach, ktorzy go krzywdzili. Tom nie chciał zastępować miejsca Edwarda, bo mimo złego wychowania jego intencje zawsze były czyste. Życie w toksycznych i nieludzkich warunkach nie zrobiły z niego zachłannego chłopca, który nie wykorzystał by swojego podobieństwa do Księcia na własną korzyść. To okrutne jak przez ubiór jesteśmy oceniani i mniej warci od osób na przykład czyściej wyglądających lub bardziej majętnych. Logiczne jest to ,że i tak napoczatku wyrabiamy sobie o kimś zdanie na podstawie wizualnym ale zawsze warto poznać kogoś kogo sie ocenia wizualnie.