Ostatnie tango

Bardzo wciągająca lektura, chociaż temat trochę znałam z podcastów czy wywiadu z autorką. Mimo to klimat jaki stworzyła Bonda nie pozwalał mi odłożyć książki 😅 bardzo polecam, jeśli ktoś lubi historie na faktach. Nie jest to typowy kryminał, ale powieść z rozbudowaną historią bohaterów, trafiła w moje gusta totalnie. Dzięki tej pozycji, zostałam zachęcona do innych książek autorki, ale akurat tych, na które trafiłam już tak wysoko bym nie oceniła.

świetnie się czyta, śledztwo ciekawe - polubiłem styl Piotra. ale zakończenie pozostawia dużo do życzenia. wszysto logiczne, ładnie wyjaśnione, ale sposób podania? nie, jeszcze raz NIE. redaktor nie zareagował i nie zgromił za tak prosty/prymitywny sposób. a szkoda. ale to nie zniechęciło do czytania tego autora, dam mu szansę. ale nie za szybko, trzeba innych spróbować. www przedmiescia eu zapraszają...

To nie jest zwykły kryminał, to nie jest mocny kryminał, choć pan Kościelny nas już do takich przyzwyczaił, właściwie sprawa kryminalna jest tylko przyczynkiem do poznania całej przerażającej patologii, zła, degeneracji rodzaju ludzkiego. Wraz z rozwojem wypadków w historii , w którą wciąga nas autor jak w bagno, ja osobiście czułam się zbrukana obrzydliwością rodzaju ludzkiego, wykończona uczuciem bezsilności, brakiem sprawczości , przytłoczona ogromem współczucia dla młodych ludzi, których jedyną winą było przyjście na świat w złym czasie, w złym miejscu... i już nie ważne było kto zabił.

Kontynuacja losów Parkera i Nataszy. Parker budzi się w innej rzeczywistości, nie pamięta ostatnich wydarzeń a wokół niego jest ten z najgorszych światów, które dotychczas odwiedził- wersja totalitarna PRLu i to jeszcze wersja hard. Tutejsza Natalia zupełnie nie przypomina jego Nataszy a zadanie które ma do wykonania wydaje się niemożliwe do zrealizowania. W innej rzeczywistości Natasza próbuje ustalić gdzie jest jej Parker, a gdy to się jej udaje postanawia za wszelką cenę ratować ukochanego. Przyznam że w tym tomie nastąpiła jeszcze większa komplikacja ogólnej sytuacji. Wieloświaty są bardziej liczne i skomplikowane, wskutek wydarzeń z poprzedniej części następuje realne zagrożenie dla istnienia całości wszechświata, jednak recepta na ocalenie jest radykalna i ostateczna. Przyjemnie czytało się powieść, wydarzenia następują po sobie w ekspresowym tempie. Postać Aulusa i komunikacja z nim były przyjemnością czytania, bardzo podobał mi się ten świat stworzony przez Autora. Natomiast postać Ołeny trochę mnie irytowała- tj jej wulgarność- trochę za dużo tego było. Jednak ogólna ocena jet pozytywna i mam nadzieję że za jakiś czas Autor popełni 3 część ;-)

Powieść ma intrygującą fabułę, bardzo wyrazistych bohaterów. Szczególnie Marka Smugę, który od pierwszych stron zaskarbia sobie naszą sympatię. Ma problemy, cierpi na depresję. Jest więc w swoim postępowaniu bardzo ludzkim i odartym z nadzwyczajności bohaterem akcji. Jednocześnie potrafi być twardym, podstępnym i nieprzejednanym gościem. Do tego egzotyka i szybka zmiana miejsc dodatkowo dodają książce kolorytu. Mamy tutaj więc dobre połączenie powieści przygodowej z kryminałem. Zachęcam do lektury.

Kolejna "poznańska" książka Ryszarda Ćwirleja jest kontynuacją "Granic możliwości". Tym razem akcja toczy się w nowej Polsce, ale cała plejada bohaterów występuje tu ponownie. Jak pisałem już kiedyś, może nie jest to literatura wybitna, ale cały czas solidna. Autor ma dar obserwacji i umiejętność opisywania czasów, o których akurat pisze, do tego znajomość Poznania. Topografia miasta, gwara, obyczaje, realia nowej rzeczywistości, przemiana milicji w policję itp. - to wszystko opisuje barwnie i ciekawie. Sama fabuła oparta na kontynuacji losów bohaterów znanych też z innych książek autora, chociazby Teofil Olkiewicz czy Rychu Grubiński. To taki solidny, rozrywkowy kryminał z dynamiką i poczuciem humoru. Ja po prostu lubię takie książki.

Bardzo dobrze i szybko się czyta. oprócz pokrzepienia, które niesie - jest także świetnie napisana, z dużym dystansem, z fajnym mocnym humorem. Spodziewałbym się że będzie to raczej książka typu "tania sensacja" ale potem byłem na ASP na PolandRock festiwal gdzie Pan Michał był gościem, to skłoniło mnie to zakupu książki i o mój boże biję się w pierś! Polecam.

Grubo! No nie powiem, ta organizacja przestępczą była trudna do rozszyfrowania - ale, żeby wymyślić zawiłość tego świata to dla mnie nie do ogarnięcia. Przywiązałam się do bohaterów kiedy towarzyszyłam im przez 3 książki i przez to ciężko się żegnać. Motyw Zosi i Krzysia mnie zaszokował!!! Mały minusik za brak epilogu! Generalnie świetna seria, polecam serdecznie!!!

Podczas czytania wielokrotnie czułam złość, smutek, a nawet bezsilność. Były fragmenty, które musiałam/em odkładać na chwilę, bo emocje były zbyt intensywne. Jednocześnie właśnie to uważam za największą siłę „Deprawacji” – ta książka nie pozwala czytać jej obojętnie. Zmusza do konfrontacji z trudnymi tematami, o których często wolelibyśmy nie myśleć. Styl Sandry Cichej jest prosty, ale bardzo sugestywny. Nie ma tu zbędnych opisów, a każde zdanie wydaje się mieć swoje znaczenie. Krótkie rozdziały sprawiają, że łatwo „wpaść” w rytm czytania, a napięcie narasta z każdą kolejną stroną. Mimo mrocznej atmosfery nie miałam/em poczucia przesady – wszystko wydawało się boleśnie realne. „Deprawacja” to książka, która pokazuje, że zło nie zawsze rodzi się nagle. Często jest wynikiem wielu drobnych kroków, zaniedbań i złych wyborów. Po tej lekturze zaczęłam/em inaczej patrzeć na ludzi i ich historie – z większą ostrożnością w ocenianiu i większą empatią. To nie jest powieść, która daje proste odpowiedzi, ale właśnie dlatego jest tak wartościowa. Zdecydowanie polecam „Deprawację” czytelnikom, którzy nie boją się trudnych tematów i literatury poruszającej psychikę. To książka bolesna, ale ważna – taka, która zostaje w myślach na długo i zmusza do refleksji nad sobą, światem i granicami, które czasem bardzo łatwo przekroczyć.

„Czasami najlepsze, co możesz zrobić, to podjąć bardzo złą decyzję.” I dokładnie taka jest ta książka — decyzją, której nie da się cofnąć, nawet kiedy już zamkniesz ostatnią stronę. „Mgła” Kamili Bryksy na pierwszy rzut oka gra w bardzo znaną grę. Kobieta traci pamięć, budzi się w rzeczywistości, której nie rozumie, a ludzie wokół niej próbują jej tę rzeczywistość opowiedzieć od nowa. Motyw ograny, niemal podręcznikowy. I właśnie dlatego łatwo się na niego nabrać. Ewelina Dobrzycka zostaje odnaleziona w centrum handlowym. Nie wie, kim jest, nie pamięta swojego życia, nie rozpoznaje własnego męża. Trafia pod opiekę Karola, który robi wszystko, by pomóc jej odzyskać wspomnienia — pokazuje zdjęcia, zabiera w ważne dla nich miejsca, rekonstruuje ich wspólną historię. Problem w tym, że im bardziej się stara, tym bardziej coś tu zaczyna zgrzytać. Bo pamięć to jedno. A narracja to drugie. I „Mgła” bardzo szybko przestaje być historią o amnezji, a zaczyna być historią o tym, kto ma prawo opowiadać cudze życie. Każda postać w tej książce coś ukrywa. Każda coś dopowiada. Każda próbuje ustawić rzeczywistość pod siebie. I nagle okazuje się, że nie chodzi już o to, czy Ewelina odzyska pamięć, tylko o to, czy to, co usłyszy, w ogóle będzie prawdą. Autorka bardzo sprawnie buduje atmosferę niepewności. Nie epatuje zwrotami akcji, nie rzuca twistami co kilka stron. Zamiast tego konsekwentnie podkopuje zaufanie — do bohaterów, do wydarzeń, do własnych przypuszczeń czytelnika. To jeden z tych thrillerów, w których napięcie nie wynika z tego, co się wydarzy, tylko z tego, co już się wydarzyło, ale jeszcze nie zostało ujawnione. Dużym plusem jest sposób prowadzenia fabuły. Historia rozwija się stopniowo, warstwa po warstwie, a poszczególne elementy zaczynają się ze sobą łączyć dopiero po czasie. Czytelnik przez większość książki funkcjonuje w stanie lekkiego dyskomfortu — nic nie jest do końca jasne, nic nie jest w pełni pewne, a każda nowa informacja zmienia sposób patrzenia na wcześniejsze wydarzenia. Bryksy dobrze radzi sobie również z prowadzeniem intrygi. To nie jest historia oparta na jednym wielkim zwrocie akcji, tylko na serii mniejszych odkryć, które razem tworzą spójną całość. Finał nie próbuje być efekciarski — zamiast tego domyka wątki w sposób logiczny i konsekwentny wobec tego, co zostało wcześniej zbudowane. Nie oznacza to jednak, że książka jest bez wad. Największym problemem są momentami bohaterowie drugoplanowi, którym brakuje głębi. W thrillerze psychologicznym to istotny element, a tutaj niektóre postacie sprawiają wrażenie bardziej funkcjonalnych niż rzeczywistych. Ich motywacje nie zawsze są w pełni przekonujące, a decyzje momentami wydają się podporządkowane konstrukcji fabuły. Z drugiej strony, można to czytać również jako element zamierzonego efektu — w świecie, gdzie każdy coś ukrywa i manipuluje rzeczywistością, trudno o pełną przejrzystość także w konstrukcji postaci. Na uwagę zasługuje tempo powieści. Choć nie jest to książka dynamiczna w klasycznym sensie, wciąga bardzo skutecznie. To raczej powolne zaciskanie pętli niż szybki sprint. Im dalej w fabułę, tym trudniej się od niej oderwać, bo rośnie potrzeba zrozumienia, co tu właściwie jest prawdą. Największą siłą „Mgły” jest jednak to, że nie daje czytelnikowi komfortu. Nie oferuje prostych odpowiedzi, nie porządkuje świata w oczywisty sposób, nie pozwala jednoznacznie ocenić bohaterów. Zamiast tego zostawia z poczuciem, że granica między prawdą a kłamstwem jest dużo bardziej płynna, niż chcielibyśmy przyznać. To thriller, który nie próbuje być głośny — ale potrafi być skuteczny. Nie jest idealny, ale jest wystarczająco dobrze skonstruowany, żeby wciągnąć, zmylić i zostawić po sobie coś więcej niż tylko fabularną zagadkę. I to w tym gatunku naprawdę wystarcza.

Książka napisana przez policjanta o policjantach, więc realistycznie, brutalnie i z bluzgami. Główny bohater, Marek Barczyński wraz z ekipą prowadzi śledztwo dotyczące morderstwa naczelnika policji kryminalnej. Zależy mu na znalezieniu sprawcy zabójstwa jego kolegi z pracy. Zmaga się też ze śmiertelną chorobą córki. Dla swojej ukochanej córki poświęca więcej niż przypuszczał, że kiedykolwiek będzie go na to stać. Dobrze skrojony kryminał, posiadający to co powinien mieć: ciekawą fabułę, dynamiczną akcję, wyrazistych bohaterów, powoli odkrywane tajemnice, dużo zwrotów akcji i zaskakujący dobry finisz. Dużo emocji, trudno się oderwać.

Przypominam sobie „Stella. Narodziny psychopatki” prawie rok po przeczytaniu i nadal pamiętam uczucia, które mi towarzyszyły: irytację, odrazę, a czasem wręcz przerażenie. Autor tak dokładnie opisuje psychologiczne aspekty głównej bohaterki, że trudno było mi znieść lekturę, a jednocześnie nie mogłam się od niej oderwać. Dotarłam do końca, choć było to momentami bardzo trudne doświadczenie. Dziś, po tym czasie, zastanawiam się, czy to, że książka utkwiła mi w pamięci na tak długo, nie świadczy właśnie o tym, że była mocna, dobrze skonstruowana i wciągająca. Chociaż to historia ekstremalna i nie każdemu przypadnie do gustu, dla mnie jest literacko wartościowa i niepokojąco wciągająca.

Mam mieszane odczucia. Mam wrażenie, że są tutaj przynajmniej dwie powieści. Pierwsze kilkaset stron to inna tematyka i inny klimat niż pozostała część powieści. Wydaje się, jakby autor chciał zawrzeć wszystkie problemy współczesnej Polski w syntetycznym ujęciu. Problem z nienawiścią wobec różnych grup społecznych; problem z politykami, którzy roszczą sobie prawa do zamykania ludzi w domach, zamykania ludzi w samych sobie, zamykania ludzi na siebie nawzajem; problem z młodzieżą wynikający z problemów rodziców; problem samotności i pustki egzystencjalnej; problem alienacji i wyizolowania; problem uzależnienia od różnego rodzaju substancji. Znajdziesz tutaj totalnych zwyroli, znajdziesz protesty spod znaku czarnych marszów, znajdziesz środowisko LGBT, znajdziesz brudne historie policjantów i służb państwowych. Pierwsze kilkaset stron do zapomnienia, natomiast druga połowa przyspiesza, sięgamy do wnętrza poszczególnych bohaterów. Przy okazji przypominamy sobie czasy covidu - szaleństwa zamkniętego społeczeństwa i pustych ulic. Uczucia mieszane, ale Żulczyk nadal ma to coś - ten raperski styl dygresyjny, który nieraz i nie dwa zabiera nas ze sobą i porywa. I pozwala zastanowić się nad współczesną Polską i kondycją społeczeństwa.

Robert Małecki po raz kolejny udowadnia, że jest mistrzem polskiego kryminału. Seria z Marią Herman i Olgierdem Borewiczem to nie tylko trzy świetnie skonstruowane historie kryminalne, ale też głęboka, emocjonalna i poruszająca opowieść o ludzkich demonach, winie i odpowiedzialności. Nie ma tu lepszego i gorszego tomu. Każdy jest świetny, dobrze prowadzony fabularnie i poruszający! „Zapadlina” to część, która prowadzi swoich bohaterów na skraj emocjonalnej wytrzymałości. W tym tomie autor jeszcze mocniej (o ile to w ogóle możliwe) zagląda w ludzką duszę, pokazując, że przeszłość zawsze ma swoją cenę, a granica pomiędzy winą a niewinnością potrafi być naprawdę cienka. W tej serii Małecki tworzy bohaterów dalekich od ideału. Zarówno Borewicz, jak i Herman nie są krystaliczni. Ba! Wręcz przeciwnie. To „brudni” gliniarze, którzy wracają do „brudnych” spraw sprzed lat, sami walcząc z własnymi słabościami i demonami z przeszłości. Popełniają błędy, czasem naginają zasady, a jednak w jakiś dziwny sposób nie da się ich nie lubić. Mają w sobie surowość i upór, ale też wewnętrzną siłę i lojalność. Są twardzi, kierują się własnym kodeksem moralnym i, mimo wszystko, potrafią z odwagą ponieść konsekwencje swoich czynów. To niesamowite, że Ci nieidealni, mroczni i zagubieni w sobie bohaterowie potrafią tak bardzo uwieść czytelnika. Nie wiem, czy w jakiejkolwiek innej książce zdarzyło mi się coś podobnego. Reasumując, cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują Cała seria to doskonale napisana, gęsta i emocjonalna podróż w świat tajemnic sprzed lat, niewygodnych prawd i ludzi, którzy próbują zachować człowieczeństwo w świecie pełnym brudu, bólu i cieni. To cykl, który wciąga, porusza i na długo zostaje w pamięci. To historia pokazująca, że szarości i czerń to kolory, które zbyt często próbujemy pokolorować. Polecam! Zdecydowanie warto sięgnąć po tę serię. Jestem pewna, że nie zawiedzie zarówno pod względem kryminalnym, jak i emocjonalnym.

Ptasznik to pierwszy tom serii z Heinrichem Vogel Marka Stelara. Po dwudziestu latach odsiadki Heinrich zaczyna sobie pomału układać życie, lecz los znowu płata mu figla. Nagle umiera jego ojciec, z którym zresztą nie było mu po drodze. Ta sytuacja, za sprawą tajemniczej kasety VHS, w której posiadaniu był jego ojciec powoduje lawinę wydarzeń, które znowu wciągają go na samo dno i wplątują w mroczną tajemnicę z przed lat, która nie powinna zobaczyć światła dziennego. Za sznurki wydarzeń pociągają wysoko postawione osoby... Historia jest na tyle ciekawa, że od razu sięgam po drugi tom tej serii.

To mocny i wciągający kryminał, który porusza trudne tematy i nie pozwala czytelnikowi pozostać obojętnym. Autor z dużą precyzją buduje napięcie oraz atmosferę tajemnicy, stopniowo odsłaniając mroczne strony ludzkiej natury. Na szczególną uwagę zasługuje realistycznie przedstawiona psychologia bohaterów. Postacie są wielowymiarowe, niejednoznaczne, a ich decyzje i motywacje skłaniają do refleksji nad granicą między dobrem a złem. Fabuła rozwija się dynamicznie, a kolejne zwroty akcji utrzymują zainteresowanie aż do ostatnich stron.

„Negocjatorzy policyjni” to pierwsza książka o tym zawodzie, jaką miałam okazję przeczytać, i muszę przyznać - temat wciągnął mnie bez reszty 👌 Praca negocjatora policyjnego to coś więcej niż tylko rozmowy z osobami w kryzysie. To ogromna odpowiedzialność, dyspozycyjność 24/7 i konieczność podejmowania decyzji, od których może zależeć czyjeś życie. A przy tym to zawód łączący elementy psychologii, pracy w policji i realnej pomocy drugiemu człowiekowi - czyli dokładnie to, co mnie fascynuje. Gdybym mogła wybrać zawód marzeń, być może właśnie zostałabym negocjatorką policyjną (ale to raczej w innym wcieleniu 😞). Głównym bohaterem tej książki jest Krzysztof Balcer - wieloletni negocjator, który dzieli się swoimi doświadczeniami, opowiada o kulisach zawodu, pierwszych interwencjach i szkoleniach. Nie znajdziemy tu szczegółowych technik negocjacyjnych - to raczej opowieść o samej istocie tej pracy i ludziach, którzy ją wykonują. Ciekawym wątkiem jest też wpływ zawodu na życie rodzinne negocjatorów - jak radzą sobie ich bliscy, jak wygląda ich codzienność i z jakimi poświęceniami się to wiąże. Autor rozmawia nawet z żoną jednego z negocjatorów, co pozwala spojrzeć na ten zawód z zupełnie innej perspektywy. Dodatkowo książka przybliża początki negocjacji policyjnych w Polsce oraz głośne sprawy, w których negocjatorzy odegrali kluczową rolę - jak np. tragiczne wydarzenia w więzieniu w Sieradzu. Podobało mi się, że autor aktywnie uczestniczył w rozmowach, dopytywał, rozwijał wątki - dzięki temu książkę czyta się bardzo lekko i płynnie. Jeśli już miałabym się do czegoś przyczepić, to do powtarzania pewnych tematów - pan Radomir wraca do nich kilkukrotnie, czasem w nieco innej formie, ale jednak powiela informacje. Nie jest to duży minus, ale momentami można to zauważyć. Tytuł ten jest bardzo wartościową pozycją, szczególnie dla osób interesujących się pracą policji i tematyką interwencji kryzysowych. Mam nadzieję, że temat negocjatorów policyjnych zyska większe uznanie - i że kiedyś wrócą etatowe stanowiska dla tych specjalistów.

Dziwnie było wrócić do lat w których było się dzieciakiem. Spojrzeć na świat innymi oczami. Poznać problemy. Ale ciekawie było doczytać na końcu że to książka w jakiś sposób odkrywającą autora. Prawda która wychodzi na jaw, sekrety które są schowane na dnie szafy, przyjaźń, złość, rodzina, samotność. Tyle różnych elementów składa się na naprawę dobra książkę Polecam

„Amantes” to dosyć brutalny kryminał, autorka nie oszczędziła ofiar. Od pierwszych stron historia mnie wciągnęła i ciężko było mi ją odłożyć, chociaż niestety czasem musiałam. Franek nazywany „Młodym” po podróży poślubnej wraca do pracy i razem ze swoim komisarzem Janem Burym i ekipą dostają sprawę brutalnie zamordowanej rodziny. Żona „Młodego” zostaje porwana przez kogoś kto chce szczegółów śledztwa i nie przebiera w środkach aby je zdobyć manipulując Frankiem popychając do decyzji, których żaden policjant nie powinien podejmować. Czy domyślałam się kto to zrobił? Teoretycznie trochę tak. Jednak sposób, w jaki ta osoba przyjmuje nową tożsamość i powraca w późniejszym etapie historii, kompletnie mnie zaskoczył bo w ogóle nie brałam jej pod uwagę. Książka trzymała w napięciu do ostatniej strony i myślałam o niej jeszcze długo próbując zasnąć, bo to nie była tylko historia o zemście, ale o tym jak wiele możemy zrobić dla bliskiej osoby. Autorka świetnie pokazała emocje bohaterów, strach, bezsilność, gniew. Każdemu fanowi kryminałów serdecznie polecam, bo książka trzyma w napięciu, a zakończenie nie zawodzi.

Początek powieści był dość toporny, ale im dalej tym zdecydowanie lepiej. Od pewnego momentu akcja mknie tak bardzo, że nie da się odłożyć lektury na później. Przyznam, że zupełnie nie spodziewałam się takiego zakończenia, jakie zaserwowała nam autorka. I choć akcja na koniec stanowczo zwolniła i końcowe rozdziały nie były już tak wciągające, ogólnie jestem zadowolona z lektury.