Nieodgadniona

Co mnie zdziwiło to fakt, że jest to thriller a nie wciągnął mnie aż do setnej strony, tak jak książki tego gatunku "mają w zwyczaju''. Czułam, że coś jest nie tak z narratorem, byłam nawet przekonana, że sam wymyślił istnienie swojej żony. Nie rozumiem jednak po co tyle pobocznych wątków, które ostatecznie nie wnosiły absolutnie nic do fabuły, a było ich mnóstwo np yuri handlujący lekami, czy milosc brata gabriela do alicii. Nie rozumiem jak pacjentka pod wplywem tak silnej dawki morfiny mogla napisac perfekcyjnie co sie wydarzyło jeśli zaraz potem wylądowała całkowicie nieprzytomna w śpiączce. Czytałam w orginale po angielsku i uwielbiam ten klimat pochmurnej anglii i bluszczy i ceglanych domów dodawało to wymaganego nastroju tajemnicy. Coś czego nie mogę książce odmówić to to że wprawiła mnie w przerażenie i aż bałam się chodzić po mieszkaniu. Nierealistycznym elementem było dla mnie to, że przeszukał każdy element pokoju w poszukiwaniu pamiętnika i go nie znalazł, bo nie lubił namalowanego przez Alicie obrazu. Jest to trochę niepoważne i bohater był na to za inteligentny. Pomimo wad , które wymieniłam sądzę, że jest to bardzo dobry thriller, który spełnia swoją funkcję i gdy będęo nim myśleć będę czuć się niekomfortowo. Jest to mój 3 thriller w życiu i muszę przyznać, że wkręcam się w ten gatunek, tylko muszę odczekiwać pomiędzy kolejnymi książkami, żeby zapomniec jak się ich boję.

„Zabójczy pocisk” to niezwykła antologia, która łączy w sobie to, co najlepsze w polskim kryminale – różnorodność stylów, świeżość pomysłów i głębokie spojrzenie na naturę zła. W jednym tomie spotyka się piętnaścioro autorów, reprezentujących zarówno znane nazwiska, jak i twórców, którzy wnoszą do gatunku własny, niepowtarzalny ton. To literacki eksperyment, który zaskakuje, porusza i zmusza do refleksji nad tym, jak cienka granica dzieli zwyczajność od zbrodni. Już sam pomysł na książkę jest wyjątkowy. Zamiast klasycznej powieści, otrzymujemy piętnaście krótszych form – opowiadań, z których każde jest osobnym mikrokosmosem zbrodni. Różnią się miejscem, czasem, a często także gatunkowym odcieniem – od realistycznych historii po opowieści z elementami groteski, noir czy nawet baśni. Ten zabieg sprawia, że „Zabójczy pocisk” czyta się jak kryminalny kalejdoskop, w którym każda historia odsłania inny aspekt ludzkiego upadku. Na szczególną uwagę zasługuje Remigiusz Mróz i jego „Hakowy” – precyzyjnie skonstruowana, dynamiczna opowieść, w której autor jak zwykle bawi się strukturą i napięciem. Wojciech Chmielarz w „Telefonie” udowadnia, że potrafi budować niepokój w najzwyklejszej sytuacji, a jego bohaterowie są tak prawdziwi, że czytelnik niemal słyszy ich oddech. Jakub Małecki z kolei w „Puchu” serwuje historię bardziej melancholijną niż sensacyjną – o przemijaniu, winie i pamięci, co pokazuje, że zło nie zawsze musi mieć formę krwawej zbrodni. W antologii znajdziemy również lżejsze, bardziej przewrotne tonacje. Olga Rudnicka w „Byle do lata…” i Marta Matyszczak w „Trupie, którego nie ma” proponują kryminały z przymrużeniem oka, pokazując, że czarny humor świetnie współgra z mrocznym tematem. Ryszard Ćwirlej w opowiadaniu „Kto się boi czarnej Wołgi?” zabiera nas z kolei w retro podróż do PRL-u, łącząc nostalgię z kryminalnym dreszczykiem. Nie brakuje też głębszych, filozoficznych tonów. Rafał Bielski w otwierającym tom tekście „Skąd się bierze zło?” stawia pytania o moralność i naturę człowieka, które powracają jak echo w kolejnych opowieściach. W tym sensie „Zabójczy pocisk” nie jest tylko zbiorem kryminałów – to także studium ludzkich emocji, słabości i granic, które każdy z nas może przekroczyć. Zaletą antologii jest również świetne tempo lektury. Każde opowiadanie ma własny rytm i charakter, dzięki czemu czytelnik nie odczuwa monotonii. Styl autorów jest na tyle różny, że książkę można czytać fragmentami – jak zestaw intensywnych, mocnych literackich dawek. Dodatkowym atutem jest cel charytatywny: zakup książki wspiera Fundację Pomoc Kobietom i Dzieciom, co nadaje lekturze dodatkowego sensu. „Zabójczy pocisk” to pozycja obowiązkowa nie tylko dla miłośników kryminału, ale też dla tych, którzy chcą zobaczyć, jak różnorodne oblicza może mieć zło. Każdy z autorów dodaje do wspólnego projektu własny ślad, tworząc mozaikę, która fascynuje i przeraża zarazem. To literacka podróż po zakamarkach ludzkiej duszy – mroczna, ale niepozbawiona refleksji i błysków człowieczeństwa.

No kolejny raz koniec mnie powalił! Już miałam odłożyć czytanie tej książki,bo jakoś niespecjalnie mnie zainteresowała,ale tak od 200.strony nie pomgłam się oderwać. Ostatnie 10 stron przeleciałam wzrokiem,bo musiałam wiedzieć,jaki będzie koniec. Sama historia mocno naciągana,postaci mało wyraziste,ale zakończenie mocne! Dla rozrywki można przeczytać.

Bardzo dobra pozycja. Czuć w niej, że jest to jedna z dawniejszych książek Remigiusza Mroza, ale kompletnie mi to nie przeszkadzało; wręcz przeciwnie. Główny motyw był niezwykle ciekawy i wciągający, a zakończenie zaskakujące. Jestem pewna, że na tej pozycji moja przygodna z Sewerynem Zaorskim się nie skończy.

Co roku paczka znajomych ze studiów wyjeżdza razem ze swoimi rodzinami na wakacje. Tegorocznym punktem ich urlopu jest mała wieś, skryta między pięknymi jeziorami i lasami. Podczas wypoczunku starzy znajomi rozpamiętują przeszłość, pojawiają się kłótnie i rodzą się waśnie. Następnego dnia znika córka jednej z par, niestety nikt nie jest w stanie odnaleźć dziewczyny. Rok po tragedii ojciec wraca do Żmijowiska, by ponownie podjąc próbę odnalezienia Ady. Jednak nie on jedyny postanowił odwiedzić stare miejsce... Autor serwuje nam historię z rozbudowanymi wątkami i intrygującą fabułą. Co się stało z Adą? Tego nikt nie może ustalić, sami również się zastanawiamy co spotkało dziewczynę. Akcja jest dość dynamiczna, autor odkrywa przed nami karty, by po chwili wszystko obrócić o 180 stopni. Czytając tą opowieść, jesteś świadkami dużej analizy psychologicznej bohaterów. Badamy ich motywacje, dylematy, charakter. Każdy jest inny, oryginalny. Ta książka to była moja pierwsza styczność z piórem autora i wywołała u mnie na tyle pozytywne emocje, by sięgnąć kolejno po następne pozycje od Wojciecha Chmielarza. Jedna rzecz do której mogłabym się przyczepić, to sama końcówka książki. Dla mnie prędzej rozczarowanie niż zaskoczenie, jednak cała lektura zdecydowanie na plus.

Na początku „Hashtag” kompletnie mnie zaskoczył… i to bynajmniej nie w pozytywnym sensie. Nie mogłam się w tym odnaleźć, a książka wcale mi się nie podobała. Jednak postać Tesy mnie wciągnęła – serio, dzięki niej dałam książce szansę. I dobrze, bo im dalej czytałam, tym bardziej wszystko zaczęło się układać w logiczną całość. Końcówka po prostu rozwaliła system: nagle wszystko stało się jasne, a wcześniejsze zamieszanie okazało się celowym zabiegiem. Podsumowując: początek to chaos i lekkie „co ja tu czytam?”, ale koniec ratuje wszystko. Książka okazała się wciągająca, inteligentnie napisana i zdecydowanie warta przeczytania – czasem warto przetrwać początkowy bałagan, żeby później cieszyć się świetną historią

Poruszająca i nie tuzinkowa powieść / wspomnienia byłego tatuażysty obozu Auschwitz / Birkenau Słowaka Lalego wspaniale baz kolorystyki opisana przez Heather Morris. Dobro jakie on czynił wobec współwięźniów oraz niesamowita determinacja życia połączona z miłością do współwięźniarki Gity pozwoliła mu przeżyć (wprawdzie pierwszy krąg) piekła holokaustu odnaleźć i połączyć po wojnie.

Wkreciłam się w książki Pauliny i nie mogę się oderwać. Druga seria zapowiada się super ekscytująco. Ogromy plus, że pojawiają się bohaterowie z poprzednich książek i buduje nam się prawniczo-policyjne uniwersum. Bardzo ciekawa fabuła Karuzeli - chociaż trochę podejrzewałam kto będzie świadkiem incognito. Szczerze polecam! Warto wcześniej przeczytać poprzednią serię - Prokurator, chociaż nie jest to konieczne.

Klasyczny kryminał w dobrym tego słowa znaczeniu. Z domieszką thrillera, która sprawia, że w głowie może się zakręcić. Nie ma tu wielu postaci, grono osób jest zawężone prawie do minimum, co może wytwarzać klimat nieco klaustrofobiczny. Jednak w tym patencie jest metoda. Metoda na dobre i wciągające czytadło.

Mam troszkę mieszane odczucia. Na pewno dość przyjemnie czytało się wewnętrzne myśli bohatera. Cała fabuła był pokazana jego oczami. I brakowało mi mocno szczegółów. Pojawiały się zbrodnie, ale tak naprawdę nie mieliśmy szczegółów. Pozostały nam tylko szczątkowe informację od głównego bohatera. Któremu oczywiście nic nie mówiono. Sama lektura jest dość szybka do przeczytania. Faktycznie wciąga i jest się ciekawym co będzie dalej. Ale. No właśnie. Brakowało mi czegoś więcej. Większej ilości opisów, informacji. Co jedynie resztę możemy sobie sami dopowiedzieć. Moja ocena to w sumie takie 6,5 bardziej.

Zimą 1992 roku, z kampusu prestiżowego liceum Saint-Exupéry'ego znika bez śladu 19-letnia uczennica Vinca Rockwell, wraz z młodym nauczycielem filozofii. Po 25 latach z okazji zjazdu absolwentów do szkoły wracają Thomas i Maxime – najlepsi przyjaciele Vincy, których łączy mroczna tajemnica związana z jej zaginięciem. Niestety nad szkołą wisi groźba: stara hala sportowa, w której ukryte są zwłoki, ma zostać wyburzona, co nieuchronnie doprowadzi do ujawnienia prawdy i zniszczenia życia Thomasa i Maxime'a. Sprawy komplikują anonimy z groźbami i powrót wścibskiego dziennikarza, który za wszelką cenę chce odkryć, co stało się w 1992 roku. Guillaume Musso doskonale dawkuje informacje, stopniowo odsłaniając zasłonę milczenia, przez co początkowo czułam się zagubiona. Jednakże pomimo zagubienia czułam, że wciągam się w historię co raz bardziej. Książka porusza tematy szalonej miłości, zazdrości, siły uczuć rodzicielskich oraz konsekwencji błędów młodości i zatajania prawdy. Zmusza do refleksji nad moralnością i tym, czy winni ponoszą sprawiedliwą karę. "Zjazd absolwentów" to solidny thriller psychologiczny, który skutecznie gra na emocjach i ciekawości, utrzymuje w napięciu do samego końca. To świetna książka dla miłośników szybkich, intrygujących historii z mroczną tajemnicą w tle. Choć może rozczarować tych, którzy oczekują bardziej „magicznego” stylu znanego z wcześniejszych dzieł Musso. Dla osób szukających wciągającej zagadki i analizy ludzkich namiętności na tle malowniczej, choć ponurej scenerii Lazurowego Wybrzeża, będzie to udana lektura. Polecam!

Brak świadomości co się działo przez kilka dni to coś strasznego... Klara budzi się na klatce schodowej. Jest przekonana, że jest niedziela jednak okazuje się, że od sobotniej imprezy minęło więcej czasu, jest wtorek... Zupełnie nie rozumie jak to się stało, a co gorsze co się z nią działo przez ten czas. Stara się sobie przypomnieć, ale nie przynosi to zamierzonego rezultatu. Zwierza się koleżance, a ta słysząc jej opowieść skojarzyła że o takiej historii już gdzieś słyszała. Podsyła jej link, w którym przedstawiona jest historia zaginięcia Lisy. Dlaczego je to spotkało? I co się z nimi przez te dni działo? Na wstępie podsumowania moich wrażeń napiszę krótko - Wowww co to była za książka!!! Magda stworzyła historię, która złapała mnie od pierwszych słów w tytułową pułapkę. Jako czytelnik współodczuwałam emocje, niepokój, strach bohaterek. Napięcie narasta z każdą kolejną stroną. Jest to thriller przez wielkie T! Jeśli jeszcze nie mieliście okazji poznać to ja gorąco Wam polecam. Ja skusiłam się na nią w formie audiobooka za namową Magdy podczas spotkania w Łodzi. Kochana dziękuję, że mnie namówiłaś 🤗 Z audiobookami jakoś nie było mi po drodze. Próbowałam ale nie pykło. A tutaj, kurcze wkręciłam się od razu. Ewidentnie jest to zasługa historii jaką stworzyła @magdastachula.pisarka i forma przekazu przez @filip_kosior

Po zapoznaniu się z opiniami czytelników LC spodziewałam się mocno erotycznej i mega brutalnej historii. A dostałam świetnie napisaną sensację, w której nie brakuje dynamicznej akcji, adrenaliny i testosteronu🙂 Znajdziemy tu cięty język, ciemną stronę policji i ich powiązania że światkiem przestępczym. Do tego mamy bardzo dobrze wykreowanych bohaterów. Wszytko to składa się na bardzo ciekawą i wciągającą fabułę 🙂

Trzy lata temu syn Zoe i Jake’a wraz z kolegą wymknął się z domu i doszło do wypadku i obaj chłopcy utonęli. I teraz Zoe dostaję pewną wiadomość. A konkretnie ktoś każę Zoe przyjrzeć się bliżej śmierci syna sugerując , że to nie był wypadek. I kobieta postanawia odkryć prawdę… Powiem szczerze , że trochę mnie ta książka rozczarowała. Niby jest dobra , ale w pewnym momencie odniosłem wrażenie , że autorka sama nie wiedziała o czym finalnie ma być ta historia. Samo wyjaśnienie wątku śmierci nastolatków w ogóle mi się nie podobało. Tak samo na minus wątek Jake’a(Według mnie było to na siłę zrobione)

Cała ta tajemnica, wokół której zbudowana została historia, była... zbyt tajemnicza. Za długo trwało odkrywanie tego, co się stało, co według mnie było trochę irytujące. Cała reszta była dobra, podobała mi się główna bohaterka i jej mieszkanie oraz relacje z innymi osobami, które zostały fenomenalnie wykreowane. Zastanawia mnie też to, które wydarzenie z jej przeszłości doprowadziło do tego, że została tak napiętnowana, m.in. przez Marię. Nie do końca zostało to wyjaśnione.

Jestem w pełni świadoma mankamentów tej książki (m.in. tego, że pierwsza część się wlecze, a druga ma duże przeskoki fabularne oraz że głównej bohaterce w tej drugiej części wszystko zaczyna bez najmniejszego problemu się udawać), niemniej miałam ogromną frajdę z lektury. Książka wciągnęła mnie tak bardzo, że przeczytałam ją w jeden dzień, co rzadko mi się zdarza.

Mówili że jest niebezpieczna. Mylili się? Ale czy na pewno? Imogen Reid, psycholożka musi rozpocząć nowe życie z mężem w innym miejscu. Tak się składa, że musi wrócić do Lichoty, miasta, w którym się wychowywała jako dziecko, do domu, w którym mieszkała z mamą. Ten powrót nie jest dobry, przychodzą najgorsze wspomnienia, które przeżywała jako mała dziewczynka. Dom, jest pusty, jej mamy już nie ma, ale w każdym koncie przypomina się jej, jaka była osamotniona. Podejmuje się nowej pracy jako psycholog dziecięcy i wtedy poznaje ją - małą Ellie Atkinson, której rodzice zginęli w pożarze, tylko jako jedyna przeżyła. Okazuje się że z dziewczynka są trudności i przydarzają się dziwne sytuacje w domu zastępczym i w szkole, rówieśnicy przeżywają ją od czarownic. Imogen za wszelką cenę, próbuje wytłumaczyć wszystkim, że to normalne dziecko, które tak na prawdę straciło wszystko. Coraz bardziej przywiązuje się do dziewczynki. I chociaż dzieją się dziwne rzeczy nadal stoi po jej stronie. W dziwnych okolicznościach ginie jej nauczycielka, koleżanka z klasy doznaje uszczerbku i ktoś jej obcina włosy. Dookoła wszyscy są jednogłośni, to na pewno ona, to ta czarownica, Ellie. Aż do czasu.. Gdy sama zachodzi w ciążę. A w pracy dostaje naganę i musi powiedzieć dziewczynce, że nie może już dłużej sprawować nad nią pieczy, za bardzo się do niej przywiązała i teraz zajmie się nią inna instancja. Kiedy przekazuje te wiadomości Ellie, dziewczynka mówi że się na nią zawodzi, że w głębi duszy chciała żeby ona została jej mamą i że jej nienawidzi, a dziecko, które ma w sobie Imogen zginie. Psycholożka jest przerażona tym co usłyszała, stara się być jak najdalej od dziewczynki, z drugiej strony coś w niej jest takiego, że ją do niej ciągnie. Niestety Imogen nadal nie powiedziała mężowi, że jest w ciąży, próbuje to ukryć jak najdłużej. Sama nie wie czy chce, czy nie chce tego dziecka. Wszystko jednak rozwiązuje się samo, bo traci ciążę, tak jak jej Ellie w przypływie złości powiedziała. Teraz sama jest w szoku, czy jednak ta mała jest jakąś czarownicą, co to za moce? Imogen się nie poddaje i próbuje zrobić wszystko, co w jej mocy, żeby odkryć co za tym stoi. Musi też poradzić sobie z małżeństwem, które jest od włos od rozpadku. Jej mąż, który tak bardzo chciał mieć z nią dziecko, jest zdruzgotany, że mu o tym nie powiedziała, a tym bardziej domyśla się, że chciała usunąć jego dziecko. Czy uda jej się odkryć co stoi za tym wszystkim, dlaczego straciła dziecko, dlaczego Lichota wydaje się tak nawiedzonym miasteczkiem i czy jej małżeństwo przetrwa? Czy odkryje czym kieruje się Ellie, a może za tą sprawą stoi ktoś inny? Jej siostra z rodziny zastępczej, mama? Sprawdźcie, sami! Na prawdę warto.. na końcu sam/a nie będziesz wiedzieć, co o tym wszystkim myśleć, obiecuję...

Bardzo fajne zamknięcie serii. Chociaż smutno było się rozstać z bohaterami ale fajnie że Łukasz i Kinga pojawili się jeszcze na końcu. Podobała mi się fabuła, bardzo wciągająca. Odrobinę żałuję że nie było na końcu epilogu - lubię wiedzieć co się dzieje u bohaterow po dłuższym czasie. Generalnie bardzo polecam całą serię!!!

"Zamiana” Rebecci Fleet to powieść, którą określiłabym jako powieść psychologiczna połączona z dramatem obyczajowym. Akcja książki kręci się wokół motywu zamiany domów, ale jej głębsze warstwy odkrywają znacznie więcej o relacjach międzyludzkich, kłamstwie i zaufaniu. Główna bohaterka, Caroline, wraz z mężem Francisem decydują się na wymianę domów z parą, którą znają tylko z Internetu. Z początku wydaje się, że będzie to świetna okazja do urozmaicenia życia i oddechu od codziennych problemów. Jednak gdy Caroline wkrótce odkrywa, że jej nowi sąsiedzi skrywają mroczne tajemnice, sytuacja zaczyna się komplikować. Zamiast upragnionego relaksu, kobieta wpada w wir niepokojących odkryć i niepewności, które zaczynają wpływać na jej życie i relacje. Książka porusza wiele ważnych tematów, takich jak zaufanie, zdrada, kontrola i tożsamość. W kontekście zamiany domów, Fleet bada, jak powierzchowna wymiana może odkryć głębsze, ukryte aspekty ludzkiej natury. Tematy te są przedstawione w sposób, który zmusza do refleksji i skłania do zadania sobie pytań o własne relacje i decyzje. Jeśli szukasz książki, która łączy elementy tajemnicy z głębszymi refleksjami na temat relacji międzyludzkich, „Zamiana” jest zdecydowanie warta uwagi. Dodam, że słuchałam tej książki jako audiobook, który był nagrany z warstwą muzyczną w tle, co dodawało jej klimatu i być może to także podniosło moją ocenę.

Dla mnie nie była to najmocniejsza książka Cobena, jeśli chodzi o fabułę i samą intrygę, czytałam lepsze tytuły tego autora, które wciągały mnie zdecydowanie bardziej. Ale jednocześnie trudno odmówić mu tego, co u Cobena zwykle działa najlepiej. Książka jest bardzo sprawnie napisana, bohaterowie są wiarygodni i świetnie skrojeni, a ich historie mają emocjonalny ciężar. Całość ma też swoją głębię i sens, nie jest to tylko prosta rozrywka, ale coś, co zostawia po sobie refleksję. Może nie wbija w fotel jak jego najlepsze powieści, ale to nadal solidny thriller, który trzyma poziom i pokazuje, dlaczego Coben ma tak wielu czytelników.