Na krawędzi. Moja opowieść

Zbiór felietonów, które bawią, irytują, ale przede wszystkim inspirują do spojrzenia na świat z innej perspektywy. To właśnie zdolność do wywoływania silnych emocji i reakcji sprawia, że Clarkson pozostaje jedną z najbardziej rozpoznawalnych postaci w mediach. Clarkson, często postrzegany jako bufon, maruda i cham, jest również bystrym obserwatorem i inteligentnym komentatorem. Ma talent do punktowania absurdów i zachowań społeczeństwa, często w sposób, który może wydawać się obraźliwy. Jego styl pisania, choć kontrowersyjny, skłania do refleksji i prowokuje debatę.

Clarkson jedzie siłą rozpędu, o czym świadczy kolejny numer serii. Felietony dotykają przekroju dwóch niepełnych lat 2006-2007. Niestety, większość z nich to marudzenie tetryczącego cynika. Jednakowoż zdarzają się cudownie prześmiewcze fragmenty ironii wysokich lotów. Dla tych fragmentów warto sięgnąć po tą książkę.

Świetna książka. Tempo akcji od początku jest wysokie i przez chwilę nawet nie spada. Collins opisuje wszystko szczerze oraz z humorem. W sumie się tego nie spodziewałem, ale część o szkoleniu wojskowym momentami była dla mnie ciekawsza niż jego kariera wyścigowa.

May to mój ulubiony prezenter T... wróć, mój ulubiony były prezenter Top Gear. Nie jest ani tak dowcipny ani przebojowy jak jego dwaj koledzy. Za to wyczuwam w nim bratnią duszę dużego chłopca i zarazem człowieka bardzo sentymentalnego. No i zrobił naprawdę świetny serial dokumentalny o zabawkach. No i lubi małe samochody. Wbrew temu co sugeruje tytuł, w swojej książce nie pisze tylko o maszynach ale o wynalazkach w ogóle. Spokojnie, nie jest aż takim nudziarzem żeby ględzić o kole albo o maszynie parowej. Za to pisze o sterowcach, płycie winylowej, nylonowych pończochach, radiu tranzystorowym, telewizji, pierwszych komputerach, samolotach Concorde, drapaczach chmur na Manhattanie, bakelicie, włoskich skuterach, UFO, czołgach i wielu innych tematach. Oczywiście wszystko w takim ciekawostkowym, gawędziarskim stylu. Tak naprawdę merytorycznej wiedzy na każdy temat mniej tutaj niż na Wikipedii ale nie o to chodzi. May łączy różne wątki, uświadamia jakie przemiany społeczne wiązały się z konkretnym wynalazkiem i w ogóle no tak, hmm... fajnie opowiada. Nic wielkiego ale miła lektura dla ciekawskich.

Nie lubię motoryzacji, mało oglądałam Top Gear, generalnie nigdy nie sięgnęłabym po tego typu pozycje gdyby nie to, że dostałam ją od Córki i postanowiłam przeczytać. W sumie to dowiedziałam się z niej kilku ciekawych rzeczy niekoniecznie o samochodach. Jest napisana dowcipnie, bez dłużyzn. Może być.

Przeczytałam, bo za czasów pierwszego PiSu byłam fanką i praktycznie codziennie, razem z rodzicami, oglądaliśmy Szkło Kontaktowe. Niestety książka jest w 100% o autorach Szkła (wiem! mogłam się domyślić!), a bardzo mało. bardzo! jest o samym Szkle. I szkoda, bo liczyłam na pewną nostalgię i powrót do czasów kiedy raczej się śmialiśmy a nie płakaliśmy.

Sięgnąłem po tą książkę jako ciekawostkę, swoiste rozszerzenie wiedzy o serialowym dr Housie. Zupełnie na luzie. Niestety potwierdziło się to co wyczytałem z opinii innych czytelników. W książce tej nie wiele jest House'a. Nawiązania do głównego bohatera serialu i ogólnie do serialu znajdują się na kartach książki raz na jakiś czas i to tylko w tle do rozważań o systemie amerykańskiej służby zdrowia. Mimo, że kilka przeprowadzonych analiz jest ciekawych jednak wiele jest takich, które nie mają przełożenia na polski grunt. Uderzył mnie zwłaszcza fakt poruszenia problemu zbyt DUŻEJ dostępności i ilości badań dla pacjentów... Dla polskich pacjentów jest to raczej nie do pojęcia w realiach, gdzie na niektóre badania czeka się kilkanaście miesięcy. Co do nawiązań do House'a to znajdziemy tam trochę analiz i opinii o sposobie pracy słynnego doktora - oczywiście krytycznych. Książkę czyta się dosyć sprawnie jednak jest to pozycja zdecydowanie dla fanów serialu o niesfornym choć genialnym lekarzu i jego asystentach.

Kasyno zawsze wygrywa! To slogan znany każdemu kto chociaż raz w życiu oglądał film lub czytał książkę o tematyce powiązanej z hazardem. Ale czy to prawda? Czy nie da się ograć kasyna? Grupa studentów z amerykańskiej uczelni MIT próbuje swoich sił w pojedynku z największymi kasynami świata. Ich system gry jest o wiele skuteczniejszy od znanego od dawna liczenia kart i pozwala na manipulowanie grą w BlackJacka. Wraz z bohaterem książki poznajemy świat świecących neonów, grubych dywanów, najdroższych apartamentów i przede wszystkim kolorowych żetonów o najwyższych nominałach. Las Vegas w czystej postaci. Lecz wysokie stawki często prowadzą do kłopotów. Książka „Gracz” wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać. Jest jak hazard – uzależnia. Świetny styl autora i dynamiczna akcja to jej główne atuty. Fakt, że to prawdziwa historia tylko dodaje smaczku do całości. Jak dla mnie świetna, autentyczna lektura, której nie chciałoby się skończyć czytać. P.S. Opisane w książce techniki można próbować wykorzystać prawdziwym kasynie.

Różnicę między stylem pisania Maya i Clarksona widać gołym okiem. Przy tym drugim śmiejemy się bez przerwy, przy Mayu uśmiech pojawia się raz na jakiś czas i nie gości długo na naszej twarzy. May jest bardziej wyważony, patrzy inaczej na świat, jest spokojniejszy i interesują go inne rzeczy. Mimo to jest parę felietonów, które są naprawdę ciekawe i warto je przeczytać. Choćby ten traktujący o minimalnej prędkości na remontowanych drogach. Można też znaleźć inspirujące zabawy podczas długiej jazdy samochodem lub oczekiwania na samolot na lotnisku. Czytało się tą książkę szybko, jednak po inne pozycje Maya już nie sięgnę i chętnie wrócę do Clarksona.

Swego czasu na Discovery mogliśmy oglądać "Szkołę przetrwania", program Bear'a Gryllsa, który pokazywał w nim jak, w różnych zakątkach świata, z dala od cywilizacji, poradzić sobie i zgodnie z tytułem programu: przetrwać. Jak to zwykle bywa, razem z rosnącą falą popularności zarówno programu, jak i samego Gryllsa, rosła też fala hejtu. Najzagorzalsi przeciwnicy najpewniej nie potrafiliby przetrwać na własnej kanapie, gdyby zabrakło prądu, a o samym Gryllsie wiedzą jeszcze mniej...ale przecież to nigdy nie przeszkadzało nikomu mieszać innych z błotem. "Urodzony by przetrwać" to, pozwolę sobie na uogólnienie, wersja książkowa programu, zawierająca najważniejsze kwestie związane z przeżyciem w skrajnych warunkach i przetrwaniem do momentu nadejścia ratunku. Konkretne informacje od człowieka, który ma pełne prawo ich udzielać (polecam w tym miejscu zapoznać się choćby z krótką biografią Gryllsa). Twarda oprawa, bardzo dobre zdjęcia i ogrom informacji - a wśród nich najważniejsza: cokolwiek by Cię nie spotkało myśl pozytywnie. Niby oklepany frazes, ale zupełnie inaczej dobiera się tę radę z ust kogoś, kto ulegając wypadkowi doznaje wielokrotnego złamania kręgosłupa, znajduje w sobie siłę, aby walczyć o powrót do zdrowia, by po dwóch latach zdobyć najwyższy szczyt Świata. Książka świeta nie tylko jako poradnik survivalowy, ale także jako pozycja motywacyjna. Polecam.

Tym razem Focus zebrał dość niejednorodny zbiór. Z jednej strony można w "Słynnych śledztwach" znaleźć szereg naprawdę ciekawych artykułów; o wpadkach dyplomatów II RP czytałam z uśmiechem na twarzy, natchnęła mnie historia Amelii Earhart, a teksty o polskich pracach nad bombą biologiczną oraz "zagubionych" bombach atomowych bardzo zaskoczyły. Z drugiej strony, pojawiło się kilka mniej absorbujących tekstów na tematy albo oklepane (Mona Lisa, śmierć księżnej Diany), albo osadzone w zbyt odległej, jak na moje zainteresowania, historii. Ponieważ więcej tekstów należało jednak do pierwszej grupy, moje ogólne wrażenie jest pozytywne.

Podobna do poprzedniczek z tej samej serii. Pytania bardzo ciekawe i inspirujące, odpowiedzi już nieco mniej. Niektóre z nich to elaboraty pełne fizycznych wzorów i chemicznych określeń, przez co są niezrozumiałe dla przeciętnego czytelnika. Duży plus za to, że książka zmusza do myślenia o rzeczach, które wydają się oczywiste i na co dzień nie zwracamy na nie uwagi.

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Ciekawa książka dla fanów Hołka, sportów motorowych i Dakaru. Można dowiedzieć się sporo smaczków odnośnie udziału w imprezie i przygód na niej naszego kierowcy rajdowego. Wszystko okraszone świetnymi zdjęciami. Arcydzieło toto nie jest, w dodatku treści samej w sobie też nie jest bardzo dużo, ale dla fanów na pewno polecam.

Lekko napisana, ciekawa książka, pokazująca lotnictwo z punktu widzenia byłego prezesa, ale bez zbytniego zadufania. Dla laika bardzo dużo wiadomości podane w sposób przystępny, z odrobiną humoru i anegdotek. Omówione są różne aspekty latania, spraw technicznych, poprzez finanse do ludzi, którzy tworzą struktury. Najczęściej są to osoby zafascynowane lotnictwem, podobnie jak autor książki.  Nie zgodzę się z autorem, że linie lotnicze dają komfort podróży. Jeśli samolot jest opóźniony 3 dni, zakwaterowanie w hotelu na kompletnym odludziu, z nieczynnym barem i restauracją, najbliższy sklep spożywczy 1,5 godziny pieszo; walą się wszystkie plany osobiste, rodzinne i zawodowe, to bliżej do horroru niż komfortu. I taki stres fundują nie biedalinie a jedna z większych linii, biorąca swoją nazwę od powietrza (luft), pewnie dlatego, że klienta traktuje jak powietrze. Jednak wolę podróż samochodem - taniej, mniej stresująco i w wychodzi na to, że w sumie szybciej. Nawet opóźnienie pociągu liczy się w godzinach, a nie dniach. Koniec prywaty, książkę polecam, latania nie. 

Moim zdaniem w tej ksiazce jest za malo informacji na temat poszczegolnych sportow outdoorowych, a za duzo gadania autora w stylu "o gdzie to ja nie bylem" oraz "o jak ja kocham swoja rodzine". Wiekszosc ksiazki to takie plecenie, ktore Bear powinien zamiescic w swojej autobiografi, a nie w ksiazce poswieconej outdoorowi. Zawiodlem sie i dowiedzialem sie tylko nielicznych nowych rzeczy (sekstant, chronometr), troche mi sie rozjasnilo w glowie nt. opisanych sportow, ale najciekwsze sa chyba 4 strony na koncu dot. wezlow i kamuflazu. Nie znajdziecie tu w rozdziale poswieconym narciarstwu nawet podstaw techniki czy sposobu skrecania, ani rodzaju sprzetu. Znajdziecie historie narciarstwa, przezycia, odczucia Bear'a (oraz uczucia) i pionierow lub mistrzow tego sportu czyli takie gadanie o niczym. Lepiej przeczytac 2 poprzednie ksiazki o survivalu, a o sportach czytac w ksiazkach specjalnie poswieconych danej dziedzinie.

Zbiór artykułów znajdujących się w książce, opisuje rzeczy, które podczas oglądania serialu są dla widza niezauważalne. Ponadto jest też kilka ciekawostek na temat samego powstawania serialu, czyli jak to House miał być najpierw hydraulikiem czy telemarketerem (!) Opisani są również inni serialowi bohaterowie i ciekawe spostrzeżenie czy dr Wilson istniał naprawdę czy był tylko wyobrażeniem w głowie House’a? Szkoda, że artykuły odnoszą się tylko do trzech pierwszych sezonów. Chętnie poznałabym analizę późniejszych odcinków.

Muszę przyznać, że do serialu "Dr House" podchodziłam przez długi czas sceptycznie. W czasie emisji telewizyjnej obejrzałam może 2 odcinki, pobieżnie, bez specjalnego zainteresowania. Kolejne podejście wyglądało już inaczej. Serial często wspominał i zachwalał mój kolega, postanowiłam więc spróbować obejrzeć kilka odcinków w skupieniu na tym co dzieje się na ekranie. I stało się! Opowieść o gburowatym lekarzu - detektywie w momencie podbiła moje serce, pochłonęła uwagę i cały czas wolny. Jak dobrze, że były wtedy wakacje! Dziś wspomniany wyżej kolega jest moim ukochanym i to właśnie od niego pożyczyłam tę książkę. Stanowi ona nie tyle przewodnik po serialu, co opowieść o tym jak powstawał "Dr House". Zawarto w niej rozmowy z twórcami, aktorami i innymi osobami, dzięki którym serial mógł zostać nakręcony. Nie pominięto żadnego aspektu - wypowiadają się nawet projektanci kostiumów i odpowiedzialni za wyżywienie pracowników. Mimo, że nie jestem przyzwyczajona do tego typu lektury (na co dzień sięgam raczej po powieści), książkę przeczytałam z przyjemnością. Jest napisana lekko, zabawnie i przede wszystkim ciekawie. Tekst zawiera wiele odniesień do przypadków medycznych występujących w serialu, do pacjentów, lekarzy. Opisuje bohaterów z punktu widzenia różnych osób. Jest też zbiorem wspaniałych cytatów - głównie wypowiedzi House'a, ale też innych postaci. A wisienką na torcie jest przedmowa napisana przez Hugh Laurie'go, wstęp do przygody. Polecam gorąco

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.