Jak zostać arktycznym ninja i inne przygody z Evelem, Oliverem i wiceprezydentem Botswany

Za co kochamy Angoli? Za nietuzinkowe poczucie humoru, sarkazm, dystans do siebie i otaczającego ich świata, za dwa wiadra bezczelności i zadufania w sobie. W sensie jacy my, ja ich za to kocham, a piszę to tutaj bo klasycznym przedstawicielem tego gatunku jest Jeremy C., takim naprawdę klasycznym. O moim zachwycie człowiekiem niech świadczy fakt, że mało rzeczy na tym łez padole nudzi mnie bardziej od samochodów a mimo to jestem fanem Top Gear i złapałem za tą publikacje bez większego wahania i, o dziwo (sarkazm, jakby ktoś nie wyłapał), nie zawiodłem się. Znalazły się tu felietony słabsze i lepsze, niemniej przewagę miały te drugie, a i znakomitych nie zabrakło. Generalnie polecam, praktycznie wszystkim. Nie pożywią się tu tylko osoby, których nie podniecają ludzkie przymioty wymienione na początku moich skromnych wypocin.

Clarksona można kochać lub nienawidzieć, zdecydowanie polaryzuje dobitnym sarkazmem i typowym dla wyspiarzy humorem. Od lat jest wnikliwym obserwatorem wydarzeń zarówno na wyspach brytyjskich, jak i światowych kontynentach. Książka zawiera zbiór krótkich felietonów publikowanych na łamach Sunday Times, których wspólnym mianownikiem jest właśnie ironia z jaką Autor podchodzi do życia, i która stała się jego znakiem rozpoznawczym. Moja ocena, po dogłębnych obliczeniach, to okrągłe 6,49 gwiazdek. Korzystając jednak z narzucanych przez portal dostępnych ocen, jestem zmuszony do zaokrąglenia jej jeszcze bardziej, do 6. Nie jest to pozycja dla każdego, tak jak nie każdy może sięgnąć dłońmi do własnych stóp, stojąc na wyprostowanych nogach.

Świetna książka. Tempo akcji od początku jest wysokie i przez chwilę nawet nie spada. Collins opisuje wszystko szczerze oraz z humorem. W sumie się tego nie spodziewałem, ale część o szkoleniu wojskowym momentami była dla mnie ciekawsza niż jego kariera wyścigowa.

May to mój ulubiony prezenter T... wróć, mój ulubiony były prezenter Top Gear. Nie jest ani tak dowcipny ani przebojowy jak jego dwaj koledzy. Za to wyczuwam w nim bratnią duszę dużego chłopca i zarazem człowieka bardzo sentymentalnego. No i zrobił naprawdę świetny serial dokumentalny o zabawkach. No i lubi małe samochody. Wbrew temu co sugeruje tytuł, w swojej książce nie pisze tylko o maszynach ale o wynalazkach w ogóle. Spokojnie, nie jest aż takim nudziarzem żeby ględzić o kole albo o maszynie parowej. Za to pisze o sterowcach, płycie winylowej, nylonowych pończochach, radiu tranzystorowym, telewizji, pierwszych komputerach, samolotach Concorde, drapaczach chmur na Manhattanie, bakelicie, włoskich skuterach, UFO, czołgach i wielu innych tematach. Oczywiście wszystko w takim ciekawostkowym, gawędziarskim stylu. Tak naprawdę merytorycznej wiedzy na każdy temat mniej tutaj niż na Wikipedii ale nie o to chodzi. May łączy różne wątki, uświadamia jakie przemiany społeczne wiązały się z konkretnym wynalazkiem i w ogóle no tak, hmm... fajnie opowiada. Nic wielkiego ale miła lektura dla ciekawskich.

Kasyno zawsze wygrywa! To slogan znany każdemu kto chociaż raz w życiu oglądał film lub czytał książkę o tematyce powiązanej z hazardem. Ale czy to prawda? Czy nie da się ograć kasyna? Grupa studentów z amerykańskiej uczelni MIT próbuje swoich sił w pojedynku z największymi kasynami świata. Ich system gry jest o wiele skuteczniejszy od znanego od dawna liczenia kart i pozwala na manipulowanie grą w BlackJacka. Wraz z bohaterem książki poznajemy świat świecących neonów, grubych dywanów, najdroższych apartamentów i przede wszystkim kolorowych żetonów o najwyższych nominałach. Las Vegas w czystej postaci. Lecz wysokie stawki często prowadzą do kłopotów. Książka „Gracz” wciąga od pierwszej strony i nie pozwala się oderwać. Jest jak hazard – uzależnia. Świetny styl autora i dynamiczna akcja to jej główne atuty. Fakt, że to prawdziwa historia tylko dodaje smaczku do całości. Jak dla mnie świetna, autentyczna lektura, której nie chciałoby się skończyć czytać. P.S. Opisane w książce techniki można próbować wykorzystać prawdziwym kasynie.

Jestem przerażona! Tkwię w stuporze bliskim paniki! Mam gonitwę i niezborność myśli! Niedawno dostałam nową kartę bankomatową z chipem, którą zlekceważyłam, wrzucając ją do szuflady, bo przecież stara z paskiem jeszcze aktualna przez jakiś rok. Nawet zdziwiłam się, dlaczego bank z takim wyprzedzeniem wymienia karty i jeszcze fantazyjny ozdobnik wtopił w plastik. A ja powinnam prezesa mojego banku za tę decyzję po rękach całować! A co to ma wspólnego z powieścią? Dużo i mnóstwo, a może i jeszcze więcej! Właśnie się z niej dowiedziałam, że posiadana przeze mnie stara karta magnetyczna nie gwarantuje bezpieczeństwa moim milionom na koncie bankowym! ŻADNEGO! System zabezpieczeń w tym miejscu jest dziurawy jak sito! Wystarczy moje jednorazowe skorzystanie z bankomatu, zapłata kartą w restauracji lub sklepie (niech żyją skimmery!), a ktoś na drugim końcu świata będzie tankował paliwo, zajadając pizzę na mój koszt! Jak to możliwe? Na to pytanie (i nie tylko!) odpowiada właśnie ta książka, napisana przez byłego hakera, a obecnie dziennikarza zajmującego się podziemnym światem przestępczości w cyberprzestrzeni. A ponieważ zdawał sobie sprawę, że dla przeciętnego dyletanta w zakresie informatyki, jakim jestem, może być on zbyt skomplikowany, ukazał go poprzez historię i „karierę” hakerską szefa cybermafii – Maxa Butlera vel Vision, znanego w sieci pod nickiem Iceman, ale i Ghost23, Generous, Digits, Aphex i Whiz. Człowieka do tego stopnia nieuchwytnego, że FBI w pewnym momencie podejrzewało go o wyłącznie wirtualne istnienie. Złodzieja, który przywłaszczył sobie 1,8 milionów "kart kredytowych z ponad tysiąca banków", kradnąc z nich 86,4 milionów dolarów. Twórcy cyberprzestrzennego forum handlowego dla carderów (złodziei kart kredytowych), gdzie można było kupić wszystko, co nielegalne – skradzione numery kart kredytowych, fałszywe prawa jazdy, historie kredytowe, zhakowane konta bankowe, karty ubezpieczenia społecznego, szablony paszportów, pieczęcie notarialne, dane osobiste klientów potrzebne złodziejom tożsamości, skimmery (czytniki kart bankomatowych), leki dostępne tylko na receptę, narkotyki, urządzenia i materiały potrzebne do produkcji fałszywych kart i czeków oraz usługi i oferty obejmujące zarówno blokowanie systemów, ich infekowanie, penetracje komputera klienta włącznie ze śledzeniem przez kamerę internetową, jak i to, co ostatnio spotkało autorkę blogu Świat książek i ja… – całkowite kasowanie stron internetowych. Wszystko oprócz pornografii dziecięcej i handlu egzotycznymi zwierzętami. A co z tym można zrobić? Można "kupować numery kart kredytowych od hakera z Moskwy i wysłać je do Szanghaju, gdzie wykorzystywano je do podrobienia kart kredytowych, by przed wizytą w centrum handlowym dokupić jeszcze fałszywe prawo jazdy od oszusta z Ukrainy" i… ŻYĆ! I wreszcie Króla Hakerów, którego ujęcie zajęło agentom specjalnym FBI do walki z cyberprzestępczością dwa lata. "Wraz z zaliczonym czasem odsiadki i przy dobrym sprawowaniu Max wyjdzie na wolność tuż po Bożym Narodzeniu w 2018 roku". To jednak nie koniec wojny! Jego miejsce zajęli inni carderzy, bardziej agresywnie nastawieni na szybki zysk, przenoszący przemoc do świata realnego, opracowujący nowe sposoby oszustw, specjalizujący się w kradzieży haseł bankowości i przeprowadzaniu przelewów bezpośrednio z konta ofiary oraz rozwijający nowy kierunek hakowania, który zapoczątkował Max – nie atak na system zabezpieczeń komputerowych, ale na najsłabsze ogniwo – klienta. Wystarczyło wysłać jedną informację na konto pocztowe o treści: "Ten mail został wysłany przez serwer Citibanku, by zweryfikować twój adres mailowy. […] Musisz zakończyć ten proces, klikając na link poniżej i wpisując w małe okienko numer twojej karty bankomatowej lub debetowej Citibanku i PIN, którego używasz w bankomatach". Albo. "Ostatnio miało miejsce wiele prób kradzieży tożsamości klientów Citibanku. […] Aby zabezpieczyć swoje konto, musisz aktualizować PIN do karty bankomatowej/debetowej Citibanku". I wpisują! I uaktualniają! Czyniąc ze swoich kont żyłę złota i pozwalając jednemu oszustowi na zarobek miliona dolarów w tydzień. Nie bez powodu banki umieszczają na swoich głównych stronach internetowych komunikaty z czerwoną czcionką. Na dzisiaj karty kredytowe z chipami są bezpieczne. Jeszcze! Co ciekawe. Amerykanie odrzucili karty z chipami "z powodu gigantycznych kosztów wymiany setek tysięcy terminali sprzedaży na nowe urządzenia". Wolą straty z tytułu oszustw „czarnych kapeluszy” grasujących w sieci. Polskie banki postawiły na bezpieczeństwo, stąd mój podziw i chęć całowania po rękach prezesa mojego banku. Jednak kradzieże milionów z kont to nie jedyny temat poruszony przez autora. To również pokazanie mrocznej strony sieci, "gdzie nie handluje się czy wymienia błyskotkami, czy pomponami, ale gdzie ludzie handlują bądź wymieniają się ludzkim życiem" pod hasłem – "Dla tych, którzy lubią grać w cieniu". To także historia rozwoju Internetu, hakowania i wojny między białymi i czarnymi kapeluszami oraz tymi ostatnimi z FBI, to także osobista, czasami beznadziejna walka osamotnionego człowieka z uzależnieniem od poczucia bezgranicznej wolności, władzy ograniczanej tylko sumieniem, niewidzialności, nieuchwytności, podążania za impulsem, możliwości nurkowania w każdy zakazany zakamarek i korytarz Internetu bez obaw o konsekwencje. Walka sumienia z nałogiem czasami kończąca się samobójstwem. Całość napisana jak dobry, trzymający w napięciu thriller z narzuconym tempem akcji, potęgowanym przez zmieniające i przenikające się sekwencje wydarzeń z realnie odczuwanym poczuciem zagrożenia i niebezpieczeństwa, atmosferą podejrzeń i nieufności, prześladującą świadomością szpiegujących konfidentów, wtyczek i „odwróconych” doprowadzającą do paranoi. Czułam adrenalinę we krwi! I to, co najważniejsze dla mnie, przeciętnego użytkownika Internetu, książka odpowiada również na pytanie – Jak się bronić? Zacznę od tego, że natychmiast idę uaktywnić nową kartę z chipem. Nad całowaniem prezesa banku jeszcze się zastanowię. naostrzuksiazki.pl

Lekko napisana, ciekawa książka, pokazująca lotnictwo z punktu widzenia byłego prezesa, ale bez zbytniego zadufania. Dla laika bardzo dużo wiadomości podane w sposób przystępny, z odrobiną humoru i anegdotek. Omówione są różne aspekty latania, spraw technicznych, poprzez finanse do ludzi, którzy tworzą struktury. Najczęściej są to osoby zafascynowane lotnictwem, podobnie jak autor książki.  Nie zgodzę się z autorem, że linie lotnicze dają komfort podróży. Jeśli samolot jest opóźniony 3 dni, zakwaterowanie w hotelu na kompletnym odludziu, z nieczynnym barem i restauracją, najbliższy sklep spożywczy 1,5 godziny pieszo; walą się wszystkie plany osobiste, rodzinne i zawodowe, to bliżej do horroru niż komfortu. I taki stres fundują nie biedalinie a jedna z większych linii, biorąca swoją nazwę od powietrza (luft), pewnie dlatego, że klienta traktuje jak powietrze. Jednak wolę podróż samochodem - taniej, mniej stresująco i w wychodzi na to, że w sumie szybciej. Nawet opóźnienie pociągu liczy się w godzinach, a nie dniach. Koniec prywaty, książkę polecam, latania nie. 

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.

Sięgnąłem po tą książkę jako ciekawostkę, swoiste rozszerzenie wiedzy o serialowym dr Housie. Zupełnie na luzie. Niestety potwierdziło się to co wyczytałem z opinii innych czytelników. W książce tej nie wiele jest House'a. Nawiązania do głównego bohatera serialu i ogólnie do serialu znajdują się na kartach książki raz na jakiś czas i to tylko w tle do rozważań o systemie amerykańskiej służby zdrowia. Mimo, że kilka przeprowadzonych analiz jest ciekawych jednak wiele jest takich, które nie mają przełożenia na polski grunt. Uderzył mnie zwłaszcza fakt poruszenia problemu zbyt DUŻEJ dostępności i ilości badań dla pacjentów... Dla polskich pacjentów jest to raczej nie do pojęcia w realiach, gdzie na niektóre badania czeka się kilkanaście miesięcy. Co do nawiązań do House'a to znajdziemy tam trochę analiz i opinii o sposobie pracy słynnego doktora - oczywiście krytycznych. Książkę czyta się dosyć sprawnie jednak jest to pozycja zdecydowanie dla fanów serialu o niesfornym choć genialnym lekarzu i jego asystentach.

Ciekawa książka dla fanów Hołka, sportów motorowych i Dakaru. Można dowiedzieć się sporo smaczków odnośnie udziału w imprezie i przygód na niej naszego kierowcy rajdowego. Wszystko okraszone świetnymi zdjęciami. Arcydzieło toto nie jest, w dodatku treści samej w sobie też nie jest bardzo dużo, ale dla fanów na pewno polecam.

Książka ciekawa, miejscami zabawna, jednakże uważam że jest bez porównania z "Jedź, módl się, kochaj". Istnieje ziarno prawdy w tym, że kobiety są bardziej wylewne od mężczyzn. Autor który przeżył, bądź po prostu wymyślił fajną historie, skrócił ją tak, iż pozostały same okruszki :)

Swego czasu na Discovery mogliśmy oglądać "Szkołę przetrwania", program Bear'a Gryllsa, który pokazywał w nim jak, w różnych zakątkach świata, z dala od cywilizacji, poradzić sobie i zgodnie z tytułem programu: przetrwać. Jak to zwykle bywa, razem z rosnącą falą popularności zarówno programu, jak i samego Gryllsa, rosła też fala hejtu. Najzagorzalsi przeciwnicy najpewniej nie potrafiliby przetrwać na własnej kanapie, gdyby zabrakło prądu, a o samym Gryllsie wiedzą jeszcze mniej...ale przecież to nigdy nie przeszkadzało nikomu mieszać innych z błotem. "Urodzony by przetrwać" to, pozwolę sobie na uogólnienie, wersja książkowa programu, zawierająca najważniejsze kwestie związane z przeżyciem w skrajnych warunkach i przetrwaniem do momentu nadejścia ratunku. Konkretne informacje od człowieka, który ma pełne prawo ich udzielać (polecam w tym miejscu zapoznać się choćby z krótką biografią Gryllsa). Twarda oprawa, bardzo dobre zdjęcia i ogrom informacji - a wśród nich najważniejsza: cokolwiek by Cię nie spotkało myśl pozytywnie. Niby oklepany frazes, ale zupełnie inaczej dobiera się tę radę z ust kogoś, kto ulegając wypadkowi doznaje wielokrotnego złamania kręgosłupa, znajduje w sobie siłę, aby walczyć o powrót do zdrowia, by po dwóch latach zdobyć najwyższy szczyt Świata. Książka świeta nie tylko jako poradnik survivalowy, ale także jako pozycja motywacyjna. Polecam.

Wydanie w bardzo dobrym stylu. Dobry papier, dobre zdjęcia, aż miło potrzymać w ręku i pocieszyć oko. Książkę kupiłam właśnie z tego powodu i jak wiele innych postała na półce. Wewnątrz znajdziemy siedemnaście krótkich migawek z wypraw w przeróżne miejsca naszego globu, te dalsze i te całkiem bliskie, jedne krótkie, inne zabierające tygodnie, czy wręcz miesiące. Każda opowieść tchnie pasją, zaangażowaniem, chęcią przeżycia czegoś niezwykłego. Nie trudno się spodziewać, że to tylko krótkie streszczenia, wybiórcze urywki ze zrealizowanych projektów. Ta książka odkrywa rąbek tajemnicy, jak realizować swoje pasje. Pokazuje, że jak się bardzo chce to można. To książka, która na pewno nie zaspokaja naszej ciekawości świata, raczej pokazuje, jak różnorodne stawiamy sobie wyzwania. Prawda jest taka, że to bardzo różne wyprawy i artykuły. Siedemnaście opowieści, siedemnastu autorów, siłą rzeczy każda inna, w formie, klimacie, wydźwięku. Jedne lepsze, drugie gorsze, każdy wybierze coś innego. Za niektórymi pobiegłabym pędem, by im towarzyszyć. Opowieściom innych chętnie się przyjrzałam ze zwykłej ciekawości. Ja polecam, tak po prostu aby podpatrzeć jakie pomysły na życie mają inni.

Wiadomo, że nie jest to arcydzieło, a jedynie opowiadanie młodego początkującego, jeszcze infantylnego dziennikarza o rzeczach, które zobaczył podczas swojej podróży po USA. I tak też trzeba tę książkę oceniać, jako jeszcze jedno z wielu spojrzen, uzupełnienie wiedzy o Stanach. Dla mnie tym był nieznany mi wcześniej monumentalny pomnik Crazy Horse'a i fragment o Indianach, który zapoczątkował moja chęć w bardziej wnikliwe zapoznanie się z tragiczną historią ich eksterminacji przez białych.

Naprawdę ciekawa i napisana typowo w style Beara Gryllsa. Zaskakuje tym, że mocno koncentruje się na wczesnych etapach jego życia, ale to dobrze. Dziękuje temu można lepiej poznać, co kształtowało tego gościa. Siedem gwiazdek daję tylko dlatego, że osiem dawałem ciut mocniejszym pozycjom.

Jakoś w kwietniu tego roku wkręciłem się namiętnie w oglądanie „Za chwilę dalszy ciąg programu”. O dziwo, na YouTube są tej audycji dość pokaźne zasoby. Na fali fascynacji programem i moimi wcześniejszymi doświadczeniami ze świetnymi książkami Wojciecha Manna sięgnąłem po relacje z podróży duetu MdM. Bawiłem się doskonale! Książka jest idealna na letnią porę, na wakacje i – nomen omen – by zabrać ją w podróż. Panowie Mann i Materna zjeździli kawał świata. Wspólnie też. W lekkiej, anegdotycznej formie, okraszonej mnóstwem świetnych zdjęć, opisują różne perypetie, jakie przydarzyły im się w podróży. A to wymienili w Turcji papierosy na lokalną walutę, którą chcieli zapłacić w Grecji, a tu się okazało, że te banknoty wycofano z obiegu 20 lat temu; a to zwiedzali Weronę z Władysławem Żmudą; innym razem za obiad w Palermo, na który nie było ich stać, zapłaciła mafia. Byli też na wyścigach formuły 1 w Budapeszcie, w Lozannie, w Acapulco, na golfie w RPA, no i przede wszystkim w USA. Na Batorym zabawiali gości jako artyści od okrętowych rozrywek, w Nowym Jorku nagrywali odcinek „ZCDCP”, ba! nawet przeżyli przygody, które potem przerobili na skecze nagrane w USA. Jest też historia o tym, jak stworzyli i prowadzili występy cyrkowe w katowickim Spodku, jak Mann pojechał na wschód – do Lwowa i Petersburga, oraz przepiękny passus autorstwa Materny poświęcony Edwardowi Kłosińskiemu i ich wspólnym wyprawom do Toskanii na narty. Pięknie wydana, świetna książka napisana z gustem, taktem i inteligencją.

Książka całkiem niezła, ale.... Temat wydaje się bardzo ciekawy. Odtworzenie tytułowej podróży dookoła świata z powieści Juliusza Verna. Michael Palin podjął się tego zadania w roku 1988. Jednak nie jest to tak pasjonująca opowieść, jak ta oryginalna z XIX wieku. Chyba największą bolączką jest to, że autor z ekipą (przy okazji nagrywał program dla telewizji) większość czasu swojej podróży spędza na różnych statkach towarowych. Jak można by się spodziewać niewiele ciekawych rzeczy się wówczas działo. Z kolei odwiedzone przez autora miejsca to czasem tylko kilka godzin, ewentualnie jeden, dwa dni pobytu. A to o nich chciałoby się dowiedzieć najwięcej. Na plus można zaliczyć zamieszczenie w książce zdjęć z podróży, choć mogłoby być ich trochę więcej. Mimo wszystko czytało się przyjemnie, ale pozostał pewien niedosyt.

Sam fakt przeniknięcia do struktur mafijnych zasługuje na wielkie brawa. Jednak jest tu jakaś niekonsekwencja: mam wrażenie, że gość polubił osoby, które wsypał. Pisze o nich tak, jakby je lubił, a na koniec kwituje, że są źl i tak opisuje ich proces, że ich normalnie robi się człowiekowi szkoda. I to mimo, że nie należę do panienek zachwycających się mafią. Mam za duży kontakt z przestępcami, żeby ich lubić. Przeciwnie uważam ich za wstrętnych i obrzydliwych, a całą tę modę na mafię za dziecinadę i nie rozumienie świata. Najbardziej w książce mnie wkurzało dziecinne podejście do sądów i prokuratorów. Widać, że autor wychodził z siebie i stawał obok, żeby nie obrażać wymiaru sprawiedliwości, a ja nie znoszę takiej politycznej poprawności. To co najbardziej mną wstrząsnęło po lekturze to fakt, że kiedy już policjant wgryzł się w struktury mafijne na tyle, że mógł doprowadzić do zapuszkowania góry łącznie z ojcem chrzestnym, to przyszedł rozkaz, aby natychmiast kończyć sprawę. Próbował z tym walczyć i odwoływać się, ale miał tylko z tego powodu nieprzyjemne konsekwencje, a sprawie i tak ucięto łeb i zamknęli jedynie dość nisko w hierarchii umiejscowionych mafiozów, do tego będących już stetryczałymi dziadami, stojącymi na progu śmierci. Mam czasem wrażenie, że w Polsce żyje się nam bezpieczniej niż w bardziej rozwiniętych krajach. Mniejsze pieniądze to i mniejsze grupy przestępcze. Same zaś mafie są nie do wytępienia, bo zawsze tam gdzie są pieniądze są ludzie władzy, którzy zapewniają ochronę. W książce opisano kilka schematów podobnych na całym świecie (np. powiązania z ulubioną branżą mafii to jest budownictwem). Bardzo mi się podobały opisy odżywiania się mafiozów i ich zamiłowanie do kuchni (uwielbiam podejście Włochów do jedzenia :)). Świetne też są opisy manicure ludzi mafii. Forma średnia. Rozwleczone to zostało do granic możliwości i przegadane. Za dużo też zdań o sobie samym. Tyle, że tu nie chodzi o formę ale o treść, a ta chyba warta poznania.