I jeszcze jedno...

Świetna książka. Tempo akcji od początku jest wysokie i przez chwilę nawet nie spada. Collins opisuje wszystko szczerze oraz z humorem. W sumie się tego nie spodziewałem, ale część o szkoleniu wojskowym momentami była dla mnie ciekawsza niż jego kariera wyścigowa.

Jako kryminał jest to pozycja całkiem przyzwoita, historia jest spójna, miejscami zaskakuje i daje nam satysfakcjonujące zakończenie. Jako książka humorystyczna jest to prawdziwa perełka dla miłośników suchego, brytyjskiego humoru rodem z Czarnej Żmii. To, jak autor łączy te dwie rzeczy w jednej pozycji jest godne podziwu. Z jednej strony co chwilę wybuchałem śmiechem, z drugiej to, co przydarza się głównemu bohaterowi trzyma w napięciu. Szkoda, że zapowiadana kontynuacja nie powstała.

Zbiór ciekawych opowiadań, wprowadzających w świat hakingu. Książkę czyta się przyjemnie, a każde kolejne opowiadanie otwiera coraz bardziej nasze widzenie, na "bezpieczeństwo" w internecie. Godna polecenia, jednak aby czytać ją z ciekawością i zrozumieniem trzeba mieć jakiekolwiek pojęcie w temacie sieci komputerowych.

Clarkson jedzie siłą rozpędu, o czym świadczy kolejny numer serii. Felietony dotykają przekroju dwóch niepełnych lat 2006-2007. Niestety, większość z nich to marudzenie tetryczącego cynika. Jednakowoż zdarzają się cudownie prześmiewcze fragmenty ironii wysokich lotów. Dla tych fragmentów warto sięgnąć po tą książkę.

Przeczytałam, bo za czasów pierwszego PiSu byłam fanką i praktycznie codziennie, razem z rodzicami, oglądaliśmy Szkło Kontaktowe. Niestety książka jest w 100% o autorach Szkła (wiem! mogłam się domyślić!), a bardzo mało. bardzo! jest o samym Szkle. I szkoda, bo liczyłam na pewną nostalgię i powrót do czasów kiedy raczej się śmialiśmy a nie płakaliśmy.

Mam tę książkę od kilkunastu lat – to była pierwsza książka Clarksona, którą kupiłem, zaraz po tym, jak pojawiła się w polskim wydaniu. Pamiętam, jak ogromną frajdę sprawiało mi czytanie jej po latach oglądania Clarksona w Top Gear. I wiecie co? Do dziś wracam do niej z uśmiechem. Uwielbiam jego styl, ten suchy, brytyjski humor i niesamowitą umiejętność opowiadania o maszynach tak, jakby miały duszę. Dla mnie to czysta przyjemność – subiektywna, sentymentalna, ale prawdziwa. Jeśli jesteście fanami Clarksona tak jak ja, to wiecie, o czym mówię. Polecam każdemu, kto ceni sobie autoironię i spojrzenie na świat z przymrużeniem oka.

Książka została wydana w 2008 roku, ale po 15 latach od wydanie nie zdezaktualizowała się. Co więcej, może jest nawet jeszcze bardziej aktualna. Tomasz Lis korzysta co prawda z nieco oklepanych frazesów, ale dzięki temu czytający nie ma wątpliwości, o co chodzi autorowi. Polecam.

Świetne przedstawienie technik ataków socjotechnicznych za pomocą fabularyzowanych scenariuszy wzbogacone analizami. Pomimo niektórych z zamieszczonych niżej opinii ("Bo TeRaZ wYsYłA sIę EmAiLe 🤡") nie zestarzała się - to nadal realne wektory ataku (a w niektórych przypadkach zahaczające o nowe, związane z modelami językowymi). Przystępny język w połączeniu z konkretami sprawia, że to książka zarówno dla ciekawego świata normika, jak i osób chcących poszerzyć swoją wiedzę z dziedziny bezpieczeństwa.

Jestem przerażona! Tkwię w stuporze bliskim paniki! Mam gonitwę i niezborność myśli! Niedawno dostałam nową kartę bankomatową z chipem, którą zlekceważyłam, wrzucając ją do szuflady, bo przecież stara z paskiem jeszcze aktualna przez jakiś rok. Nawet zdziwiłam się, dlaczego bank z takim wyprzedzeniem wymienia karty i jeszcze fantazyjny ozdobnik wtopił w plastik. A ja powinnam prezesa mojego banku za tę decyzję po rękach całować! A co to ma wspólnego z powieścią? Dużo i mnóstwo, a może i jeszcze więcej! Właśnie się z niej dowiedziałam, że posiadana przeze mnie stara karta magnetyczna nie gwarantuje bezpieczeństwa moim milionom na koncie bankowym! ŻADNEGO! System zabezpieczeń w tym miejscu jest dziurawy jak sito! Wystarczy moje jednorazowe skorzystanie z bankomatu, zapłata kartą w restauracji lub sklepie (niech żyją skimmery!), a ktoś na drugim końcu świata będzie tankował paliwo, zajadając pizzę na mój koszt! Jak to możliwe? Na to pytanie (i nie tylko!) odpowiada właśnie ta książka, napisana przez byłego hakera, a obecnie dziennikarza zajmującego się podziemnym światem przestępczości w cyberprzestrzeni. A ponieważ zdawał sobie sprawę, że dla przeciętnego dyletanta w zakresie informatyki, jakim jestem, może być on zbyt skomplikowany, ukazał go poprzez historię i „karierę” hakerską szefa cybermafii – Maxa Butlera vel Vision, znanego w sieci pod nickiem Iceman, ale i Ghost23, Generous, Digits, Aphex i Whiz. Człowieka do tego stopnia nieuchwytnego, że FBI w pewnym momencie podejrzewało go o wyłącznie wirtualne istnienie. Złodzieja, który przywłaszczył sobie 1,8 milionów "kart kredytowych z ponad tysiąca banków", kradnąc z nich 86,4 milionów dolarów. Twórcy cyberprzestrzennego forum handlowego dla carderów (złodziei kart kredytowych), gdzie można było kupić wszystko, co nielegalne – skradzione numery kart kredytowych, fałszywe prawa jazdy, historie kredytowe, zhakowane konta bankowe, karty ubezpieczenia społecznego, szablony paszportów, pieczęcie notarialne, dane osobiste klientów potrzebne złodziejom tożsamości, skimmery (czytniki kart bankomatowych), leki dostępne tylko na receptę, narkotyki, urządzenia i materiały potrzebne do produkcji fałszywych kart i czeków oraz usługi i oferty obejmujące zarówno blokowanie systemów, ich infekowanie, penetracje komputera klienta włącznie ze śledzeniem przez kamerę internetową, jak i to, co ostatnio spotkało autorkę blogu Świat książek i ja… – całkowite kasowanie stron internetowych. Wszystko oprócz pornografii dziecięcej i handlu egzotycznymi zwierzętami. A co z tym można zrobić? Można "kupować numery kart kredytowych od hakera z Moskwy i wysłać je do Szanghaju, gdzie wykorzystywano je do podrobienia kart kredytowych, by przed wizytą w centrum handlowym dokupić jeszcze fałszywe prawo jazdy od oszusta z Ukrainy" i… ŻYĆ! I wreszcie Króla Hakerów, którego ujęcie zajęło agentom specjalnym FBI do walki z cyberprzestępczością dwa lata. "Wraz z zaliczonym czasem odsiadki i przy dobrym sprawowaniu Max wyjdzie na wolność tuż po Bożym Narodzeniu w 2018 roku". To jednak nie koniec wojny! Jego miejsce zajęli inni carderzy, bardziej agresywnie nastawieni na szybki zysk, przenoszący przemoc do świata realnego, opracowujący nowe sposoby oszustw, specjalizujący się w kradzieży haseł bankowości i przeprowadzaniu przelewów bezpośrednio z konta ofiary oraz rozwijający nowy kierunek hakowania, który zapoczątkował Max – nie atak na system zabezpieczeń komputerowych, ale na najsłabsze ogniwo – klienta. Wystarczyło wysłać jedną informację na konto pocztowe o treści: "Ten mail został wysłany przez serwer Citibanku, by zweryfikować twój adres mailowy. […] Musisz zakończyć ten proces, klikając na link poniżej i wpisując w małe okienko numer twojej karty bankomatowej lub debetowej Citibanku i PIN, którego używasz w bankomatach". Albo. "Ostatnio miało miejsce wiele prób kradzieży tożsamości klientów Citibanku. […] Aby zabezpieczyć swoje konto, musisz aktualizować PIN do karty bankomatowej/debetowej Citibanku". I wpisują! I uaktualniają! Czyniąc ze swoich kont żyłę złota i pozwalając jednemu oszustowi na zarobek miliona dolarów w tydzień. Nie bez powodu banki umieszczają na swoich głównych stronach internetowych komunikaty z czerwoną czcionką. Na dzisiaj karty kredytowe z chipami są bezpieczne. Jeszcze! Co ciekawe. Amerykanie odrzucili karty z chipami "z powodu gigantycznych kosztów wymiany setek tysięcy terminali sprzedaży na nowe urządzenia". Wolą straty z tytułu oszustw „czarnych kapeluszy” grasujących w sieci. Polskie banki postawiły na bezpieczeństwo, stąd mój podziw i chęć całowania po rękach prezesa mojego banku. Jednak kradzieże milionów z kont to nie jedyny temat poruszony przez autora. To również pokazanie mrocznej strony sieci, "gdzie nie handluje się czy wymienia błyskotkami, czy pomponami, ale gdzie ludzie handlują bądź wymieniają się ludzkim życiem" pod hasłem – "Dla tych, którzy lubią grać w cieniu". To także historia rozwoju Internetu, hakowania i wojny między białymi i czarnymi kapeluszami oraz tymi ostatnimi z FBI, to także osobista, czasami beznadziejna walka osamotnionego człowieka z uzależnieniem od poczucia bezgranicznej wolności, władzy ograniczanej tylko sumieniem, niewidzialności, nieuchwytności, podążania za impulsem, możliwości nurkowania w każdy zakazany zakamarek i korytarz Internetu bez obaw o konsekwencje. Walka sumienia z nałogiem czasami kończąca się samobójstwem. Całość napisana jak dobry, trzymający w napięciu thriller z narzuconym tempem akcji, potęgowanym przez zmieniające i przenikające się sekwencje wydarzeń z realnie odczuwanym poczuciem zagrożenia i niebezpieczeństwa, atmosferą podejrzeń i nieufności, prześladującą świadomością szpiegujących konfidentów, wtyczek i „odwróconych” doprowadzającą do paranoi. Czułam adrenalinę we krwi! I to, co najważniejsze dla mnie, przeciętnego użytkownika Internetu, książka odpowiada również na pytanie – Jak się bronić? Zacznę od tego, że natychmiast idę uaktywnić nową kartę z chipem. Nad całowaniem prezesa banku jeszcze się zastanowię. naostrzuksiazki.pl

Rzetelna dziennikarska robota. Na poły podręcznik, na poły beletryzowana historia powstania FBI, a częściowo opowieść o najsłynniejszych kryminalistach lat trzydziestych w Ameryce. Mnóstwo nazwisk, dat, faktów, szczegółów, napisana sprawnie i opatrzona przypisami.

Zbiór artykułów znajdujących się w książce, opisuje rzeczy, które podczas oglądania serialu są dla widza niezauważalne. Ponadto jest też kilka ciekawostek na temat samego powstawania serialu, czyli jak to House miał być najpierw hydraulikiem czy telemarketerem (!) Opisani są również inni serialowi bohaterowie i ciekawe spostrzeżenie czy dr Wilson istniał naprawdę czy był tylko wyobrażeniem w głowie House’a? Szkoda, że artykuły odnoszą się tylko do trzech pierwszych sezonów. Chętnie poznałabym analizę późniejszych odcinków.

Typowy przykład książki poszerzającej horyzonty. Nazwiska autorów poszczególnych rozdziałów brzmią obco i na pewno nic nie zmusiłoby mnie do zgłębiania ich wywodów filozoficznych, bo z takimi mamy tutaj do czynienia. House jednak dokonał tego cudu, kolejnego w swoim życiu. Nie potrafię określić, czy książka jest równie genialna, jak postać. o której rozprawia, ale na pewno jest równie wnikliwa. I co jest dla mnie zaskoczeniem, można polubić filozofię, oczywiście o ile zostanie przedstawiona w sposób przystępny. Mój podziw nad twórcami postaci doktora jeszcze się zwiększył. Jestem absolutnie zaskoczona, iż po gruntownej analizie zachowań i poglądów Housa doszukać się można inspiracji ze świata najwybitniejszych filozofów wszech czasów. Przeczytałam z ciekawością i niemałą fascynacją. Co znaczy prosty przekaz i sławna postać na okładce.

Książka ciekawa, miejscami zabawna, jednakże uważam że jest bez porównania z "Jedź, módl się, kochaj". Istnieje ziarno prawdy w tym, że kobiety są bardziej wylewne od mężczyzn. Autor który przeżył, bądź po prostu wymyślił fajną historie, skrócił ją tak, iż pozostały same okruszki :)

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

"Biografia Hugh Lauriego i przewodnik po serialu" to w gruncie rzeczy solidne wprowadzenie do życiorysu oraz filmografii Hugh Lauriego, człowieka wszechstronnie utalentowanego i zdeterminowanego, ale ze skłonnościami do depresji. Druga część książki skupia się stricte na serialu Dr House i jego fenomenie. Otrzymujemy krótkie notki biograficzne pozostałych aktorów towarzyszących Hugh na serialowym planie, a także opisy wszystkich odcinków z trzech pierwszych sezonów. Z przyjemnością czytałam o wpadkach w danym odcinku, ale również o roli laski House'a czy tzw Gabinet diagnostyczny, zwracający uwagę na niuanse, które mogłyby nam umknąć podczas oglądania serialu. Miły dodatek dla fanów.

Mamy tu chyba kwintesencję wszystkich zalet i wad sytuacji pod tytułem „kabareciarz pisze powieść”. Jeśli chodzi o język czy humor, to mamy tu bardzo dobry poziom – oczywiście jeśli się lubi styl autora z czasów przedstandupowych, ze scenicznych czy radiowych monologów. Czyli cięte porównania, potoczne słownictwo, odniesienia popkulturowe czy społeczne. Te ostatnie z oczywistych względów trochę się zestarzały (a niektóre trochę bardziej), ale możemy je potraktować jako obraz epoki, w której „Handlarze czasem” powstawali. Do tego mocno zarysowane postacie – a przynajmniej do pewnego momentu, bo starsze wersje bliźniaków spłaszczają się przykro – i sam pomysł na całość, tak porąbany, że tylko człowiek związany z kabaretem mógłby go wymyślić: przykuty do wózka wujek-wynalazca buduje maszynę, która umożliwia handel godzinami. Czyż to nie brzmi szalenie? Zalety już były, a gdzie wady? W sumie jedna, ale za to dość poważna – przyzwyczajony do krótkich form autor nie do końca sobie radzi z poprowadzeniem spójnej fabuły przez całą, ponad 300-stronicową powieść. Rozdziały o pobocznych bohaterach w teorii mają sens, przedstawiając różne losy „klientów” czasowego biznesu, ale w praktyce trochę rozmywają główny wątek. A skoro o nim mowa... Początkowo masz wrażenie, że ta historia prowadzi cię do jakiejś konkluzji, ale im dalej w las, tym bardziej zaczynasz się czuć, jakby nawet sam autor nie bardzo wiedział, do jakiego finału ta opowieść podąża. Jeżeli w ogóle taki był cel, a nie po prostu sama na poły socjologiczna zabawa koncepcją świata, w którym można nagiąć dotychczasowe prawa fizyki i chronologii. Ale ogólnie przyjemna lektura, nie żałuję. [Skrócona wersja recenzji facebookowej, pełny post tutaj: https://www.facebook.com/ostatniazzielonych/posts/pfbid02XEeuxvTY6jH8LCqTdEGnaaBb1haREDhThjZSxxT3B2a6hyMFqKX6Ph6jjTd7zdegl]

Nie mogę uwierzyć, że od czasu kiedy przeczytałem tę książkę w pociągu do Warszawy minęło już ponad 13 lat. Książek z udziałem Pana Wojtka powstało do tej pory kilka, za chwilę pojawi się chyba kolejny wywiad-rzeka („Echo”). Jednak dla mnie ta „Mannowa” publikacja pozostanie chyba najciekawszą. Może dlatego, że pokazuje pra-początki działalności w muzycznej sferze w latach 60-tych, fascynację radiem i rockiem. Skrzy się od anegdot ze świata muzycznego, ujawnia sekrety rynku wymiany płyt winylowych. A wszystko napisane z dużym poczuciem humoru oraz charakterystycznym dystansem do siebie, co sprawia, że słyszymy głos Autora, a lektura jest wartka i nie nuży. W zasadzie nie ma potrzeby dodawania czegokolwiek więcej, ilość pozytywnych wpisów i ocen powinna być wystarczającą zachętą, aby sięgnąć po Rock-Manna. Jeżeli pojawi się niedosyt, to raczej z powodu zbyt szybkiego zakończenia lektury.

Lekko napisana, ciekawa książka, pokazująca lotnictwo z punktu widzenia byłego prezesa, ale bez zbytniego zadufania. Dla laika bardzo dużo wiadomości podane w sposób przystępny, z odrobiną humoru i anegdotek. Omówione są różne aspekty latania, spraw technicznych, poprzez finanse do ludzi, którzy tworzą struktury. Najczęściej są to osoby zafascynowane lotnictwem, podobnie jak autor książki.  Nie zgodzę się z autorem, że linie lotnicze dają komfort podróży. Jeśli samolot jest opóźniony 3 dni, zakwaterowanie w hotelu na kompletnym odludziu, z nieczynnym barem i restauracją, najbliższy sklep spożywczy 1,5 godziny pieszo; walą się wszystkie plany osobiste, rodzinne i zawodowe, to bliżej do horroru niż komfortu. I taki stres fundują nie biedalinie a jedna z większych linii, biorąca swoją nazwę od powietrza (luft), pewnie dlatego, że klienta traktuje jak powietrze. Jednak wolę podróż samochodem - taniej, mniej stresująco i w wychodzi na to, że w sumie szybciej. Nawet opóźnienie pociągu liczy się w godzinach, a nie dniach. Koniec prywaty, książkę polecam, latania nie. 

Muszę przyznać, że do serialu "Dr House" podchodziłam przez długi czas sceptycznie. W czasie emisji telewizyjnej obejrzałam może 2 odcinki, pobieżnie, bez specjalnego zainteresowania. Kolejne podejście wyglądało już inaczej. Serial często wspominał i zachwalał mój kolega, postanowiłam więc spróbować obejrzeć kilka odcinków w skupieniu na tym co dzieje się na ekranie. I stało się! Opowieść o gburowatym lekarzu - detektywie w momencie podbiła moje serce, pochłonęła uwagę i cały czas wolny. Jak dobrze, że były wtedy wakacje! Dziś wspomniany wyżej kolega jest moim ukochanym i to właśnie od niego pożyczyłam tę książkę. Stanowi ona nie tyle przewodnik po serialu, co opowieść o tym jak powstawał "Dr House". Zawarto w niej rozmowy z twórcami, aktorami i innymi osobami, dzięki którym serial mógł zostać nakręcony. Nie pominięto żadnego aspektu - wypowiadają się nawet projektanci kostiumów i odpowiedzialni za wyżywienie pracowników. Mimo, że nie jestem przyzwyczajona do tego typu lektury (na co dzień sięgam raczej po powieści), książkę przeczytałam z przyjemnością. Jest napisana lekko, zabawnie i przede wszystkim ciekawie. Tekst zawiera wiele odniesień do przypadków medycznych występujących w serialu, do pacjentów, lekarzy. Opisuje bohaterów z punktu widzenia różnych osób. Jest też zbiorem wspaniałych cytatów - głównie wypowiedzi House'a, ale też innych postaci. A wisienką na torcie jest przedmowa napisana przez Hugh Laurie'go, wstęp do przygody. Polecam gorąco