Outdoor. Pasja i Przygoda

Jestem przerażona! Tkwię w stuporze bliskim paniki! Mam gonitwę i niezborność myśli! Niedawno dostałam nową kartę bankomatową z chipem, którą zlekceważyłam, wrzucając ją do szuflady, bo przecież stara z paskiem jeszcze aktualna przez jakiś rok. Nawet zdziwiłam się, dlaczego bank z takim wyprzedzeniem wymienia karty i jeszcze fantazyjny ozdobnik wtopił w plastik. A ja powinnam prezesa mojego banku za tę decyzję po rękach całować! A co to ma wspólnego z powieścią? Dużo i mnóstwo, a może i jeszcze więcej! Właśnie się z niej dowiedziałam, że posiadana przeze mnie stara karta magnetyczna nie gwarantuje bezpieczeństwa moim milionom na koncie bankowym! ŻADNEGO! System zabezpieczeń w tym miejscu jest dziurawy jak sito! Wystarczy moje jednorazowe skorzystanie z bankomatu, zapłata kartą w restauracji lub sklepie (niech żyją skimmery!), a ktoś na drugim końcu świata będzie tankował paliwo, zajadając pizzę na mój koszt! Jak to możliwe? Na to pytanie (i nie tylko!) odpowiada właśnie ta książka, napisana przez byłego hakera, a obecnie dziennikarza zajmującego się podziemnym światem przestępczości w cyberprzestrzeni. A ponieważ zdawał sobie sprawę, że dla przeciętnego dyletanta w zakresie informatyki, jakim jestem, może być on zbyt skomplikowany, ukazał go poprzez historię i „karierę” hakerską szefa cybermafii – Maxa Butlera vel Vision, znanego w sieci pod nickiem Iceman, ale i Ghost23, Generous, Digits, Aphex i Whiz. Człowieka do tego stopnia nieuchwytnego, że FBI w pewnym momencie podejrzewało go o wyłącznie wirtualne istnienie. Złodzieja, który przywłaszczył sobie 1,8 milionów "kart kredytowych z ponad tysiąca banków", kradnąc z nich 86,4 milionów dolarów. Twórcy cyberprzestrzennego forum handlowego dla carderów (złodziei kart kredytowych), gdzie można było kupić wszystko, co nielegalne – skradzione numery kart kredytowych, fałszywe prawa jazdy, historie kredytowe, zhakowane konta bankowe, karty ubezpieczenia społecznego, szablony paszportów, pieczęcie notarialne, dane osobiste klientów potrzebne złodziejom tożsamości, skimmery (czytniki kart bankomatowych), leki dostępne tylko na receptę, narkotyki, urządzenia i materiały potrzebne do produkcji fałszywych kart i czeków oraz usługi i oferty obejmujące zarówno blokowanie systemów, ich infekowanie, penetracje komputera klienta włącznie ze śledzeniem przez kamerę internetową, jak i to, co ostatnio spotkało autorkę blogu Świat książek i ja… – całkowite kasowanie stron internetowych. Wszystko oprócz pornografii dziecięcej i handlu egzotycznymi zwierzętami. A co z tym można zrobić? Można "kupować numery kart kredytowych od hakera z Moskwy i wysłać je do Szanghaju, gdzie wykorzystywano je do podrobienia kart kredytowych, by przed wizytą w centrum handlowym dokupić jeszcze fałszywe prawo jazdy od oszusta z Ukrainy" i… ŻYĆ! I wreszcie Króla Hakerów, którego ujęcie zajęło agentom specjalnym FBI do walki z cyberprzestępczością dwa lata. "Wraz z zaliczonym czasem odsiadki i przy dobrym sprawowaniu Max wyjdzie na wolność tuż po Bożym Narodzeniu w 2018 roku". To jednak nie koniec wojny! Jego miejsce zajęli inni carderzy, bardziej agresywnie nastawieni na szybki zysk, przenoszący przemoc do świata realnego, opracowujący nowe sposoby oszustw, specjalizujący się w kradzieży haseł bankowości i przeprowadzaniu przelewów bezpośrednio z konta ofiary oraz rozwijający nowy kierunek hakowania, który zapoczątkował Max – nie atak na system zabezpieczeń komputerowych, ale na najsłabsze ogniwo – klienta. Wystarczyło wysłać jedną informację na konto pocztowe o treści: "Ten mail został wysłany przez serwer Citibanku, by zweryfikować twój adres mailowy. […] Musisz zakończyć ten proces, klikając na link poniżej i wpisując w małe okienko numer twojej karty bankomatowej lub debetowej Citibanku i PIN, którego używasz w bankomatach". Albo. "Ostatnio miało miejsce wiele prób kradzieży tożsamości klientów Citibanku. […] Aby zabezpieczyć swoje konto, musisz aktualizować PIN do karty bankomatowej/debetowej Citibanku". I wpisują! I uaktualniają! Czyniąc ze swoich kont żyłę złota i pozwalając jednemu oszustowi na zarobek miliona dolarów w tydzień. Nie bez powodu banki umieszczają na swoich głównych stronach internetowych komunikaty z czerwoną czcionką. Na dzisiaj karty kredytowe z chipami są bezpieczne. Jeszcze! Co ciekawe. Amerykanie odrzucili karty z chipami "z powodu gigantycznych kosztów wymiany setek tysięcy terminali sprzedaży na nowe urządzenia". Wolą straty z tytułu oszustw „czarnych kapeluszy” grasujących w sieci. Polskie banki postawiły na bezpieczeństwo, stąd mój podziw i chęć całowania po rękach prezesa mojego banku. Jednak kradzieże milionów z kont to nie jedyny temat poruszony przez autora. To również pokazanie mrocznej strony sieci, "gdzie nie handluje się czy wymienia błyskotkami, czy pomponami, ale gdzie ludzie handlują bądź wymieniają się ludzkim życiem" pod hasłem – "Dla tych, którzy lubią grać w cieniu". To także historia rozwoju Internetu, hakowania i wojny między białymi i czarnymi kapeluszami oraz tymi ostatnimi z FBI, to także osobista, czasami beznadziejna walka osamotnionego człowieka z uzależnieniem od poczucia bezgranicznej wolności, władzy ograniczanej tylko sumieniem, niewidzialności, nieuchwytności, podążania za impulsem, możliwości nurkowania w każdy zakazany zakamarek i korytarz Internetu bez obaw o konsekwencje. Walka sumienia z nałogiem czasami kończąca się samobójstwem. Całość napisana jak dobry, trzymający w napięciu thriller z narzuconym tempem akcji, potęgowanym przez zmieniające i przenikające się sekwencje wydarzeń z realnie odczuwanym poczuciem zagrożenia i niebezpieczeństwa, atmosferą podejrzeń i nieufności, prześladującą świadomością szpiegujących konfidentów, wtyczek i „odwróconych” doprowadzającą do paranoi. Czułam adrenalinę we krwi! I to, co najważniejsze dla mnie, przeciętnego użytkownika Internetu, książka odpowiada również na pytanie – Jak się bronić? Zacznę od tego, że natychmiast idę uaktywnić nową kartę z chipem. Nad całowaniem prezesa banku jeszcze się zastanowię. naostrzuksiazki.pl

Cóż powiedzieć. Książka się rozrosła. II Edycja była bardzo dobra, a zarazem bardzo nietypowa jak na polski rynek i jak na książki o survivalu. Nie chcę tworzyć szczególnej aury, bo może ja tak to tylko widzę, ale jeśli wcześniejsza wersja, uboższa, była bardzo dobra, to ta nowa idzie ku doskonałości. I nieprawda, że nie ma w niej błędów, albo że została odnowiona w każdym względzie (pozostało parę "staroci", a czas tymczasem biegnie). Samo podejście Autora do tematu jest jak odkrycie nowej, cudownej, bezludnej wyspy, chociaż wydaje się, że w naszym spenetrowanym świecie już wysp nieznanych nie ma. Dlaczego nie podano danych Autora? To Krzysztof J. Kwiatkowski

Największe emocje budzi obszerni opis rajdu Safari - czytałem z wypiekami, cieszyłem się z każdej poprawy lokaty i denerwowałem z powodu każdego opóźnienia na trasie, a najbardziej chyba dlatego że tak niewiele brakło by Zasada wygrał w swojej klasie technicznej pojazdów. Polecam!

Swego czasu na Discovery mogliśmy oglądać "Szkołę przetrwania", program Bear'a Gryllsa, który pokazywał w nim jak, w różnych zakątkach świata, z dala od cywilizacji, poradzić sobie i zgodnie z tytułem programu: przetrwać. Jak to zwykle bywa, razem z rosnącą falą popularności zarówno programu, jak i samego Gryllsa, rosła też fala hejtu. Najzagorzalsi przeciwnicy najpewniej nie potrafiliby przetrwać na własnej kanapie, gdyby zabrakło prądu, a o samym Gryllsie wiedzą jeszcze mniej...ale przecież to nigdy nie przeszkadzało nikomu mieszać innych z błotem. "Urodzony by przetrwać" to, pozwolę sobie na uogólnienie, wersja książkowa programu, zawierająca najważniejsze kwestie związane z przeżyciem w skrajnych warunkach i przetrwaniem do momentu nadejścia ratunku. Konkretne informacje od człowieka, który ma pełne prawo ich udzielać (polecam w tym miejscu zapoznać się choćby z krótką biografią Gryllsa). Twarda oprawa, bardzo dobre zdjęcia i ogrom informacji - a wśród nich najważniejsza: cokolwiek by Cię nie spotkało myśl pozytywnie. Niby oklepany frazes, ale zupełnie inaczej dobiera się tę radę z ust kogoś, kto ulegając wypadkowi doznaje wielokrotnego złamania kręgosłupa, znajduje w sobie siłę, aby walczyć o powrót do zdrowia, by po dwóch latach zdobyć najwyższy szczyt Świata. Książka świeta nie tylko jako poradnik survivalowy, ale także jako pozycja motywacyjna. Polecam.

Nie lubię motoryzacji, mało oglądałam Top Gear, generalnie nigdy nie sięgnęłabym po tego typu pozycje gdyby nie to, że dostałam ją od Córki i postanowiłam przeczytać. W sumie to dowiedziałam się z niej kilku ciekawych rzeczy niekoniecznie o samochodach. Jest napisana dowcipnie, bez dłużyzn. Może być.

Książkę czytałem bardziej, żeby wiedzieć, niż umieć. Chociaż robienie węzłów marynarskich to spokojnie idzie zrobić w pokoju w przeciwieństwie do rozpalania ogniska lub tropienia saren. Jestem pozytywnie zaskoczony. Spodziewałem się komentarzy a la "Jestem zajebisty" i tak dalej, a tu rzeczowo, co, jak i dlaczego robić. Wykresy, zdjęcia i grafiki na myśl, przywołują podręcznik od przysposobienia obronnego. Czy zabrałbym na bezludną wyspę, żeby przetrać? Jako drugą pozycję to spokojnie.

Bardzo niebezpieczna książka.... siada człowiek do niej z zamiarem przeczytania kilku rozdziałów, może kilkunastu stron, ani się obejrzy a jest w połowie książki. Wciąga, jest napisana lekkim językiem co powoduje że bardzo przyjemnie wchodzi do głowy, i zawiera bardzo cenne rady dla podróżnika, lub generalnie dla osób które nie koniecznie chcą podróżować w sposób zorganizowany przez biuro podróży. Jesli ktoś liczy na ciąg fabularny to się rozczaruje, to coś w rodzaju pamiętnika/poradnika/swobodnych zapisków z podróży, książka jest tania a jej zawartość to skarbnica wiedzy podróżniczej, warto, oj warto.

“Rowerem do Indii” to relacja z podróży rowerem przez Ukrainę, Turcję, Iran, Pakistan, Nepal i Indie. Autorem tego dziennika jest Adam Chałupski, młody chłopak, architekt z Rzeszowa. To, co mnie osobiście zachwyca w tej książce to duża odwaga, liczne i szczegółowe opisy miejsc, budynków i kultur oraz zdjęcia. To chyba pierwsza książka podróżnicza, która zaspokoiła mój niedosyt jeśli chodzi o fotografie z wyprawy. Zdjęć pokazujących prawdziwe oblicze dalekich miejsc nigdy za wiele. Ogromnym plusem jest brak nadęcia. Miejsca, ludzie i ich zachowania są przez Adama opisane w bardzo pozytywny sposób, pokazując, że to coś normalnego, tam tak jest. Czasami wkurza się, że lokalni mieszkańcy za bardzo się nim interesują i że zatrzymują go na pogaduszki, ale rozumie, że samotnie podróżujący człowiek z zachodu jest tu rzadkością. To, co piękne to świadomość, że autor nie stawia się na lepszej pozycji w stosunku do miejscowych. Wszystkich traktuje na równi i sam jest równy innym. Piękna lekcja pokory. Cała recenzja na: http://kingagajatravels.pl/28-ksiazka-o-kawy-rowerem-indii/

Ciekawa książka dla fanów Hołka, sportów motorowych i Dakaru. Można dowiedzieć się sporo smaczków odnośnie udziału w imprezie i przygód na niej naszego kierowcy rajdowego. Wszystko okraszone świetnymi zdjęciami. Arcydzieło toto nie jest, w dodatku treści samej w sobie też nie jest bardzo dużo, ale dla fanów na pewno polecam.

Książkę wypożyczyłam tylko dlatego, że kiedyś była wielką fanką programu, który prowadził autor. Książka bardzo mi się spodobała pokazała jak bardzo niebezpieczny może być zawód jaki wykonuję autor. Pokazuje również jak człowiek dochodzi do zdrowia po tak poważnym wypadku. Polecam tę książkę z całego serca.

W pewnym momencie można odczuć zastój i powtarzanie tego samego innymi narzędziami. Poza tym, książka jest inspirująca. Czytelnik może jednak odnieść wrażenie, że tekst wyolbrzymia cechy bohatera, przez co on może wydawać się nienaturalny, odrealniony. Co do uwag, dziwi mnie też publikacja biografii, której nie życzy sobie osoba, o której się pisze.

Jason Christopher Hartley to inteligentny i bystry chłopak, który jednak sprawia duże problemy wychowawcze. Za swoje sarkastyczne podejście do obowiązków oraz redagowanie nielegalnej szkolnej gazetki, w której wyśmiewa innych rówieśnikach i wychowawców, zostaje pozbawiony możliwość studiowania na prestiżowej uczelni oraz objęty kuratelą kuratora. Dodatkowo ma zły kontakt ze swoim ojcem, nie potrafią się ze sobą porozumieć. W wyniku braku możliwość kontynuowania nauki, od 17 roku życia służy w Gwardii Narodowej. Zostaje świadkiem ataku na World Trade Center, współuczestniczy w tym tragicznym wydarzeniu, czuje bliskość i ogrom tragedii, co powoduje postanowienie całkowitego oddania się kraju poprzez służbę wojskową. Przyjmuje rozkaz uczestniczenia w misji w Iraku. 2004 roku trafia w serce wojny XXI w. na Bliskim Wschodzie, toczącej się między Amerykanami a terroryzmem. Wojna w Iraku była jednym z najbardziej kontrowersyjnych i medialnych wydarzeń tamtych lat. Ogromny chaos w podawanych informacjach spowodował, że większość ludzi poczuło się celowo manipulowanych, a cel przekazu do dziś nie jest znany. Relacje żołnierza, uczestniczącego w tych wydarzeniach, pozwalają nam na obiektywny wgląd w strukturę wojny toczącej się za wielką wodą. Pamiętnik J. Hartley to zbiór doświadczeń, anegdot i osobistych refleksji dotyczących stacjonowania w Fort Drum i Fort Polk w USA, Camp Udairi w Kuwejcie oraz w pobliżu miasta Ad Dujayl w Iraku. Opisuje w nim wojskową rzeczywistość oraz przebieg misji, w których przyszło mu służyć, tak jak je zapamiętał. O tych wydarzeniach nie dowiemy się z mediów, dlatego jego zapiski są cenne i niezwykle interesujące dla tych, którzy chcą wiedzieć więcej. J. Hartley otwarcie przyznaje się, że ma upodobanie w walce i służbie krajowi. Czasami walki traktuję wręcz jak zabawę z dzieciństwa, tyle, że z prawdziwymi broniami i ofiarami. Do wojska wstąpił po to ,,by móc opowiadać fajne anegdoty'', jak mówi. Dzięki sarkazmowi umiejętnie wytyka wszystkie absurdy i nonsensy armii, jej śmieszność i niedorzeczność. Przełamuje także tematy tabu. Przedstawia portret wojskowej codzienności zwykłego żołnierza, między innymi pisze o idiotycznych zabawach, masturbowaniu ale również o tęsknocie i cierpieniu po stracie przyjaciela. Z ogromną otwartością i szczerością pisze o tym, czego dopuszcza się amerykańska armia oraz jakie czyny popełniają Irakijczycy. Jak łatwo przychodzi odruch przemocy tam, gdzie nie jest wcale wymagany oraz jak kształtuje się tożsamość człowieka po przeżyciach, jakie niesie ze sobą wojna. Niecenzuralny, wręcz rubaszny styl opowiadania, ale również ogromna wrażliwość ubarwia całość wspomnień i podnosi ich autentyczność. J. Hartley szokuje i burzy schematy oraz stereotypy o przykładnym amerykańskim żołnierzu, komandosie walczącym tylko o dobry byt kraju, posłusznie wykonującym rozkazy, który nie cierpi i nie odczuwa strachu. Żartuje z tematów, których innych raczej unikają. Wypowiada kontrowersyjne opinie, kiedy inny milczą. Dużą wadą książki jest ilość skrótowców pojawiających się w tekście. Nie wątpię w to, że J. Hartley oraz wszyscy inni żołnierze są znakomici w tym co robią i znają wszystkie możliwe skróty broni, organizacji itp., jednak dla czytelnika kompletnie nieznającym się na militariach to duże utrudnienie. Z tyłu książki znajduje się słowniczek, ale ciągłe zaglądanie do niego bardzo rozprasza w czytaniu. Podczas całej służby J. Hartley prowadzi bloga http://www.justanothersoldier.com/ , który pomaga nam w zobrazowaniu sobie niektórych wydarzeń, o których pisze w pamiętniku. Kilkakrotnie blog ten na rozkaz głównodowodzących był dezaktywowany, jednak J. Hartley ostatecznie postanowił za namową kolegów, pozostawić go w użyciu. Związku z tym spotkało go wiele przykrości, między innymi został oskarżony o ujawnianie tajemnicy wojskowej, złamanie Konwencji Genewskiej oraz nie wykonanie rozkazu dowódcy, co poskutkowało poważnymi konsekwencjami. Poświęcił się aby powiedzieć to, czego nie mówią środki masowego przekazu. Stereotypy mówią, że amerykański żołnierz to co najmniej Rambo. Jason Hartley to po prostu żołnierz. Moja ocena: 7/10

Do momentu zapoznania się z lekturą Pana Polko obraz komandosa sił specjalnych kreowały mi głównie filmy i to przeważnie te Hollywood'zkiej produkcji. Niestety. Po przeczytaniu "Gromowładnego" spojrzałem na tą profesję z całkiem innej strony. Wzbudziła ona we mnie pewnego rodzaju szacunek i podziw dla ludzi, którzy zdecydowali się na właśnie tą drogę. Dodatkowo poznanie historii GROM'u pozwoliło mi utwierdzić się w przekonaniu, że nawet w kwestiach tak istotnych jak inwestycje w obronność naszego kraju są w dużej mierze skazane na klęskę dzięki nastawionym tylko i wyłącznie na zyski politykom i urzędnikom. Tym większy szacunek dla p. Polko i p. Petelickiego, którzy dopięli swego i sprawili by GROM stał się jedną z najlepszych jednostek na świecie.

Dla mnie to książka ciekawostka. Lubię dowiedzieć się czegoś nowego, tu dowiadujemy się jak powstawało Google. Dzisiaj najpopularniejsza wyszukiwarka, coś bez czego nie funkcjonujemy na co dzień. Nie mówimy już poszukaj sobie, a wygoogluję to. Było ciekawie, trochę informatycznie i tendencyjnie. Ale była to dobra książka, po którą warto sięgnąć.

Kolejna część Sekretów za mną. Bardzo szybko się ją czyta, masa przydatnych informacji i wskazówek.\ Autor pogłębia naszą wiedzę o używaniu lamp błyskowych, fotografowaniu w studio. Dla mnie bardzo ciekawy był również rozdział o obiektywach, wyjaśniał jakie jest typowe zastosowanie obiektywów o różnych ogniskowych i ich nietypowych funkcjach. Jak zwykle mnóstwo porad technicznych, rad ogólnych, "przepisów" na zdjęcie i tego co w poprzednich częściach najlepsze. Polecam wszystkim fotoamatorom a także profesjonalistom, może znajdziecie jakieś sztuczki o których wcześniej nie wiedzieliście.

Książkę "pochłonęłam" dosłownie w dwa dni: w pierwszy przeczytałam porady chłopaków dotyczące taniego podróżowania, a w drugi tytułowe "paragony z podróży". Książkę czyta się naprawdę lekko, tekst opatrzony masą przepięknych fotografii z różnych zakątków świata. Książkę mogę polecić każdemu, kto zainteresowany jest podróżami. Zapewne zawarte w książce porady nie zainteresują doświadczonych podróżników, ale dla tych, którzy marzą o podróżowaniu i stawiają w tej dziedzinie pierwsze kroki, książka okaże się skarbnicą niezbędnych informacji. Wydanie 2 jest z roku 2014, a sposobów na tanie podróżowanie z roku na rok jest coraz więcej, dlatego dla pewności niektóre informacje proponuję zweryfikować. Jednakże większość porad jest uniwersalna, dlatego książka może okazać się naprawdę pomocna. Szczerze polecam :)

Ta książka to dla mnie bardzo duże i przede wszystkim pozytywne zaskoczenie. "Zaklinacz psów" wyjaśnia tutaj wiele spraw związanych z tytułem. Zaskakująco dużo odnosi się do naszego wnętrza i jak można z tym działać. Ponownie czytając różne pozycje, nie ze wszystkim się zgadzam co jest zawarte w tej publikacji, ale daje ona ciekawą perspektywę i trafia do czytelnika, ponieważ jest napisana w prosty sposób, poparty wieloma przykładami. Na końcu, nie dość, że możemy mieć bardziej szczęśliwego towarzysza w postaci psa, to dodatkowo możemy zyskać równie wiele w życiu osobistym. I to nie tylko w związku z czworonożnym przyjacielem. Polecam.

"Są w życiu takie momenty, kiedy pozornie kończy się wszystko" Dla Jaśka Meli takim momentem było porażenie prądem, w wyniku którego stracił lewą nogę i prawe przedramię. Dla mnie - moja własna niepełnosprawność plus złamanie ręki przed kilkoma dniami. Ja wiem, że to dwie skrajnie różne sytuacje. Ale ta książka stała się moim osobistym "plasterkiem". Poleciła mi ją koleżanka i chyba lepiej trafić nie mogła. Mela daje nadzieję i siłę do wałki, pokazuje, że można zdobywać szczyty - dosłownie i w przenosi - nawet, gdy wydaje się, że to niemożliwe. Poza tym to kopalnia pięknych, motywujących cytatów.