Słynne śledztwa

Książka "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" Roberta Górskiego i Mariusza Cieślika to humorystyczny zbiór anegdot, wspomnień oraz refleksji, który przedstawia zarówno kabaretowy, jak i prywatny świat jednego z najbardziej rozpoznawalnych satyryków w Polsce. Robert Górski, znany z prowadzenia Kabaretu Moralnego Niepokoju, uchyla przed czytelnikami drzwi do swojego życia, marzeń i drogi zawodowej. Na początek warto zauważyć, że tytuł książki oraz humorystyczny wstęp sugerują dystans autora do samego siebie i swojej kariery. Górski nie traktuje się śmiertelnie poważnie, co od razu nadaje książce lekkości. Przez stronice przewijają się zarówno wyznania o dziecięcych marzeniach o zostaniu kierowcą autobusu czy piłkarzem, jak i opowieści o drodze do stworzenia jednego z najbardziej rozpoznawalnych polskich kabaretów. Górski daje nam wgląd w to, jak przez zbieg różnych okoliczności zamiast poetą, stał się liderem kabaretu i autorem programów satyrycznych. Książka ta nie jest jedynie autobiografią, ale raczej swoistą rozmową – pełną zabawnych przemyśleń, dialogów, a przede wszystkim specyficznego humoru, który jest znakiem rozpoznawczym Górskiego. Wiele z przedstawionych sytuacji stanowi swoistą refleksję na temat absurdów polskiej rzeczywistości oraz polityki. Autor z humorem i ironią opisuje, jak wygląda praca satyryka w Polsce, ile wyzwań przynosi bieżąca polityka oraz jak zmieniało się postrzeganie humoru i satyry na przestrzeni lat. Wspomnienia i rozmowy z Górskim przesiąknięte są też autoironią. Autor zdradza, dlaczego nie został poetą, oraz w jaki sposób odnajduje się w roli „najśmieszniejszego człowieka w Polsce.” Jednym z głównych wątków książki jest osobista droga Górskiego do satyry i humoru. Autor opisuje tu swoje inspiracje, przeszkody, ale także ludzi, którzy byli dla niego ważni – jednym z takich bohaterów jest tajemniczy Badyl, który również stanowi część kabaretowego świata Górskiego. Książka z pewnością przypadnie do gustu wielbicielom Kabaretu Moralnego Niepokoju, ale też każdemu, kto interesuje się kulisami pracy satyryka oraz obserwacją polskiej sceny politycznej i społecznej z przymrużeniem oka. Styl książki jest lekki, bezpretensjonalny, a Górski pisze tak, jakby siedział z czytelnikiem przy kawie. Zresztą sama forma – wzbogacona zdjęciami i fragmentami dialogów – sprzyja szybkiemu czytaniu. Jednym z walorów tej pozycji jest także jej uniwersalność. Górski, w typowy dla siebie sposób, odwołuje się do problemów, które dotyczą nas wszystkich, prezentując je w humorystycznym ujęciu. Mówi o absurdach polskiej rzeczywistości, a także o przyzwyczajeniach, wadach i zaletach rodaków. Z książki wyłania się portret człowieka, który mimo sukcesu, zachował dystans do siebie i otaczającego świata, co stanowi o jej autentyczności. "Jak zostałem premierem. Rozmowy pełne Moralnego Niepokoju" to lektura lekka, ale niepozbawiona głębi, idealna zarówno na wieczór w domu, jak i do poczytania w drodze. Jest pełna satyry, humoru i refleksji nad naszą rzeczywistością. Robert Górski udowadnia, że potrafi rozbawić czytelnika także na papierze, co sprawia, że książka ta może być świetnym początkiem przygody z jego twórczością dla tych, którzy dotąd kojarzyli go jedynie z telewizji.

Zbiór mniej znanych historii, oraz tych bardziej znanych (vide złamanie szyfru Enigmy przez polskich matematyków). Z tych, które podobały mi się najbardziej, ciekawa była ta o ukryciu przez niemieckiego księdza relikwii św. Wojciecha w Gnieźnie. Książka na zdecydowany plus, opowieści są zwięzłe, a historie bardzo ciekawe i niekiedy wzruszające.

Jakość artykułów stoi na przyzwoitym poziomie, są one ciekawe oraz podawane częste przykłady faktycznie przybliżają opisywany w danym miejscu problem. Odstrasza trochę wydanie, dosyć brzydkie i na papierze słabej jakości. Być może dlatego jako całość nie prezentuje się tak dobrze, że ciężko czytelnikowi wbić się w dany rytm chociaż bardzo luźno tematycznie powiązany. Za to większość rozdziałów odsłania przed czytelnikiem (przynajmniej dla mnie) jakieś ciekawostki i fakty, o których ciężko usłyszeć gdzie indziej.

Nie lubię motoryzacji, mało oglądałam Top Gear, generalnie nigdy nie sięgnęłabym po tego typu pozycje gdyby nie to, że dostałam ją od Córki i postanowiłam przeczytać. W sumie to dowiedziałam się z niej kilku ciekawych rzeczy niekoniecznie o samochodach. Jest napisana dowcipnie, bez dłużyzn. Może być.

Subiektywny przegląd tyranów 2 połowy XX wieku. Czasem nie wiadomo czy się śmiać czy płakać. Krótkie kilkustronicowe informacje ukazujące ciekawsze fragmenty życiorysów dyktatorów okoliczności dojścia do władzy a także końca ich dyktatur. Przystępny format kilka fotek. Dla przypomnienia.

Bardzo dobra, trzyma w napięciu do samego końca. Szczegółowe opisy pracy agentów CIA są po prostu fascynujące. Historia wciąga, wręcz przykuwa. Szkoda, że zdecydowanie zabrakło obiektywizmu w opisywaniu sytuacji, postaci. Irańczycy to oczywiście nieludzcy barbarzyńcy, a Amerykanie - wyidealizowani bohaterowie. Poza tym szczegółem książka naprawdę warta polecenia.

Rewelacyjna książka- reportaż. Z różnych źródeł wiedziałam o wydarzeniach Grudnia'70, ale nigdy nawet przez myśl mi nie przeszło, jak to naprawdę wyglądało... Wstrząsająca relacja, prawdziwa lekcja historii. Książkę powinno przeczytać jak najwięcej młodych ludzi.

GodzinaZksiazka.blogspot.com Wzięłam do ręki książkę z charakterystyczną kolorystyką, czcionką i czarno-białym zdjęciem na okładce. Czego się spodziewałam? Nostalgicznych wspomnień, absurdalnego humoru, sytuacji przypominających filmy i seriale "Miś", "Zmiennicy" czy inne znane? Jak najbardziej. I nie zawiodłam się! Świetna pozycja dla każdego, kto lubi pośmiać się przy lekturze. Co więcej, forma książki pozwala na cieszenie się czytaną treścią z kimś, kto akurat siedzi obok i nie przeszkadza mu wtrącany co jakiś czas dowcip, czy ciekawy wpis. W tej książce znajdziecie zarówno popularne żarty, które w latach PRL-u krążyły wśród obywateli, nietypowe instrukcje obsługi typowych przedmiotów. Rozbroją Was wpisy z ksiąg skarg i zażaleń oraz pism urzędowych. Te, pochodzące z milicyjnych raportów chwilami wydają się nieprawdopodobne...Patrolując ulice zauważyłem spokój...Podkreślam ponownie, że patrol pieszy nie jest w stanie w żaden sposób skutecznie ująć i zatrzymać uciekającego samochodu...Ukrywał się w śmietniku, przez co cuchnął tak intensywnie, że nawet pies służbowy się skrzywił... Takie i inne perełki czekają na Was w tej niepozornej, niedużej książeczce. Niektórych nie wypada przytaczać, ale z pewnością wywołają szeroki uśmiech na Waszych twarzach. Zdjęcia, które przenoszą nas w lata, kiedy na półkach nie pojawiały się wyszukane towary, jeśli w ogóle tam były...Kolejki, kartki na żywność, propagandowe hasła i plakaty. Znane z epoki socrealizmu samochody, popularne znaczki pocztowe, a i oczywiście kultowe buty Relax ! W indeksie na zakończenie, znajdziecie wyjaśnienie nazw, skrótów oraz opisy znanych osób. Książka, którą można czytać jednym tchem, ale i wracać niejednokrotnie do jej treści. Książka, przypominająca czas, kiedy ...było naprawdę inaczej niż obecnie....

Książkę wypożyczyłam tylko dlatego, że kiedyś była wielką fanką programu, który prowadził autor. Książka bardzo mi się spodobała pokazała jak bardzo niebezpieczny może być zawód jaki wykonuję autor. Pokazuje również jak człowiek dochodzi do zdrowia po tak poważnym wypadku. Polecam tę książkę z całego serca.

Słodko-gorzka książka. Taka, jakie było życie jej bohatera. Wywiad-rzeka z Bohdanem Smoleniem ukazuje człowieka, którego stać na coś, na co mało która gwiazda, który celebryta może sobie pozwolić: na prawdę i szczerość. Smoleń nie patyczkuje się z niczym i z nikim. Mówi tak, jak było. Jednocześnie ma hamulec, zachowuje klasę – nie miesza ludzi z błotem, nie sypie plotkarsko nazwiskami na prawo i lewo. Umie powiedzieć: „nie, o nim, o niej rozmawiać nie chcę”. Odsłania przy tym swoją duszę: człowieka prawego, uczciwego, dobrego, pragnącego sprawiedliwości i spokoju. Był niezwykle wrażliwą, ufną, może nieco naiwną i łatwowierną osobą. Sam nie krzywdził innych, więc nie zakładał, że ktoś chce oszukać go. A brutalny świat to wykorzystywał. Smoleń pięknie opowiada o swoich przodkach, o rodzicach, dzieciństwie, studiach, małżeństwie, rozwoju kariery, ciężarze popularności, zwłaszcza tej z czasów Teya i telewizji. Stale przewija się wątek alkoholu. Straszne to były czasy, w których za punkt honoru uważało się wypicie z kimś kielicha. I takich ludzi przewijało się wciąż mnóstwo, a Smoleń nie zawsze miał na to picie ochotę i zdrowie. Niezwykle interesująca jest opowieść o Kabarecie Tey. O relacjach między jego członkami, o apodyktycznym, despotycznym i bezkompromisowym Laskowiku, maratonach koncertów, które wykańczały fizycznie i psychicznie. O gonitwie za pieniądzem i pułapkami rosnącej popularności. Smoleń wspaniale opowiada o atmosferze, klimacie PRL. Doskonale cieniuje nastroje wówczas panujące. To nie był czarno-biały świat składający się tylko z partii i „Solidarności”. Cała rzesza artystów, nie tylko kabaretowych, oraz odbiorców ich sztuki tworzyła ogromną paletę odcieni pomiędzy tymi punktami granicznymi. Smoleń opowiada też o karierze po Teyu: inne formacje kabaretowe, flirt z disco polo, występy dla dzieci, rola listonosza Edzia w „Świecie według Kiepskich”, wreszcie przeprowadzka do Baranówka i założenie Fundacji Stworzenia Pana Smolenia. Są też straszne i smutne wątki z życia wzięte: samobójstwo syna i żony, nieudane drugie małżeństwo, choroby, starość, niemoc. Smoleń opowiada o wszystkim barwnie, bogato i zupełnie serio. Niczego nie grał, wreszcie mógł być sobą. Całość dopełnia galeria zdjęć, a zubaża sporo literówek, błędów interpunkcyjnych i nawet jeden ortograficzny („nikt wam nie karze pracować”).

May to mój ulubiony prezenter T... wróć, mój ulubiony były prezenter Top Gear. Nie jest ani tak dowcipny ani przebojowy jak jego dwaj koledzy. Za to wyczuwam w nim bratnią duszę dużego chłopca i zarazem człowieka bardzo sentymentalnego. No i zrobił naprawdę świetny serial dokumentalny o zabawkach. No i lubi małe samochody. Wbrew temu co sugeruje tytuł, w swojej książce nie pisze tylko o maszynach ale o wynalazkach w ogóle. Spokojnie, nie jest aż takim nudziarzem żeby ględzić o kole albo o maszynie parowej. Za to pisze o sterowcach, płycie winylowej, nylonowych pończochach, radiu tranzystorowym, telewizji, pierwszych komputerach, samolotach Concorde, drapaczach chmur na Manhattanie, bakelicie, włoskich skuterach, UFO, czołgach i wielu innych tematach. Oczywiście wszystko w takim ciekawostkowym, gawędziarskim stylu. Tak naprawdę merytorycznej wiedzy na każdy temat mniej tutaj niż na Wikipedii ale nie o to chodzi. May łączy różne wątki, uświadamia jakie przemiany społeczne wiązały się z konkretnym wynalazkiem i w ogóle no tak, hmm... fajnie opowiada. Nic wielkiego ale miła lektura dla ciekawskich.

Jesteś we Francji w czasie rządów terroru. Masz do dyspozycji wehikuł czasu. Co z nim zrobisz? Książka wyróżnia się na tle innych. Zwłaszcza swoją formą. Można się rzeczywiście poczuć jak w XVIII Francji. Możliwość własnych wyborów jest genialna. Fabuła też jest ciekawa. Bardzo polecam

Książkę czytało się jak najlepszy kryminał. Historie osób w niej opisanych są naprawdę niewiarygodne. Na początku zaznaczałam te, które mi się najbardziej podobały, ale po przeczytaniu 10 przestałam to robić, ponieważ musiałabym oznaczyć niemal całą książkę. Z chęcią przeczytałabym kolejne części wydane w takiej formie - myślę, że takich historii i bohaterów nie brakuje. Autor ma lekkie pióro, dzięki czemu lekturę czyta się bardzo szybko. Książka jest też dobra dla tych, którzy mówią, że nie mają czasu na czytanie - każda historia to dosłownie kilka stron, codziennie można znaleźć te kilkanaście minut, aby zapoznać się z tymi niezwykłymi zapomnianymi bohaterami. Książkę będę polecać wszystkim, nawet tym, którzy twierdzą, że historia jest nudna. Szkoda tylko, że do pożyczania mam tylko jeden egzemplarz. Edit: Nie będę nic zmieniać w swojej opinii (żeby widać było kontrast jak łatwo omamić czytelnika), ale muszę napisać o dość porażającej rzeczy, o której dowiedziałam się już po przeczytaniu trzeciej części, a mianowicie, że w dużej mierze (żeby nie napisać w całości bo nie mam takiej wiedzy) wszystkie te opowieści to plagiat. Autor własnymi słowami "przepisuje" prace innych ludzi. Dla potwierdzenia link do facebooka z wpisem jednego z takich splagiatowanych autorów https://www.facebook.com/semczukprzemek/photos/a.349678605182427/1320976524719292/?type=3

Jest to na pewno książka, dla wszystkich, którzy chcą zyskać dogłębną wiedzę o WOŚP. Świetne źródło np. do prac magisterskich. Dla miłośników WOŚP czy osób zainteresowanych może jednak okazać się zbyt męcząca i powtarzalna. Bardzo podobały mi się pierwsze rozdziały o historii pierwszych finałów, które poruszyły strunę nostalgii za początkiem lat 90. Ale opisy kolejnych finałów stawały się coraz bardziej męczące, bo stawały się taką wyliczaną, w którym mieście wystąpiła jaka gwiazda, gdzie rozdano więcej porcji żurku, czy kto miał ładniejsze fajerwerki. Książka mogłaby być o połowę krótsza :)

"Droga wojownika" to swego czasu jedna z bardziej poszukiwanych przeze mnie pozycji, a dawno wyczerpany nakład lub horrendalne ceny na rynku wtórnym skutecznie oddalały mnie od określonego celu. W końcu się udało i za sprawą jednego z antykwariatów mogę w końcu cieszyć się własnym egzemplarzem, który mimo upływu lat od wydania, nadal prezentuje się wyśmienicie. Kiedy w ostatniej dekadzie dwudziestego wieku formowała się specjalna jednostka wojskowa GROM, niewielu wówczas potrafiło dostrzec jej sens istnienia, a tym bardziej wierzyć w sukces i znaczącą pozycję na arenie międzynarodowej. Dzisiaj jej waga i wkład w misjach zagranicznych nie podlega dyskusji gdyż jednostka GROM stawiana jest na równi z amerykańskim Delta Force, SEALs czy też brytyjskim SAS. "Droga wojownika" to zbiór opowieści, które ukazują oblicze inicjatora i twórcy jednostki wojskowej GROM - Sławomira Petelickiego. Oblicze człowieka honoru, wymagającego dowódcy i oddanego patrioty. To zbiór anegdot opowiadanych przez kolegów ze szkolnych lat, oficerów z okresu pracy w wywiadzie, dziennikarzy i przede wszystkim operatorów jednostki GROM. Wszystkie przepełnione szacunkiem, ukazujące generała jako silną i charyzmatyczną osobę oddaną do samego końca jego kolejnemu "dziecku" jakim zawsze była jednostka JW 2305. Zbiór Andrzeja Wojtasa dzięki zastosowanej formie ewidentnie różni się od książek, których celem jest przybliżenie postaci żołnierza. To nie jest ten powszechnie stosowany schemat, w którym krok po kroku przemierzamy życie bohatera od pierwszych jego kluczowych wyborów i pniemy się wraz z nim po kolejnych szczeblach rozwoju zawodowej kariery. Autor zastosował zupełnie inną narrację chociażby w porównaniu do pozycji "Szturman" ukazującej postać Krzysztofa Przepiórki, czy też "72 godziny" Andrzeja Kruczyńskiego. Obaj wspomniani panowie również zabierają głos w tejże pozycji, mimo to, mam wrażenie jakbym tak na prawdę poznał generała Sławomira Petelickiego z wielu innych książek, w których był jedynie postacią przemykającą w tle. Tutaj, odbyło się raczej przyjacielskie spotkanie, na którym nastąpiło ostateczne rozliczenie się znajomych, czasem rywali czy też zawodowych partnerów. Takie podziękowanie, skinięcie głową, bądź męski uścisk dłoni, a ten u Petelickiego był niczym imadło. Cieszę się, że w końcu zdobyłem tę książkę, bo mimo iż niewiele ukazuje z tych zakulisowych wydarzeń, to jednak jest przykładem jak wielu stoi po dzień dzisiejszy za generałem. Pokazuje jak jeden człowiek swym uporem i określoną wizją potrafił kreować swoją drogę do sukcesu. Jak udowadniał swoje racje i otwierał oczy niedowiarkom. "Generał Sławomir Petelicki - wojownik, dowódca, legenda."

Zdecydowanie jestem na tak! Książka opisuje 50 przestępców, czy to znanych całemu światu jak Osama bin Laden, Bonnie i Clyde czy też takich którzy działali w XIII wieku. Bardzo fajna pozycja, kilka słów wstępu o dzieciństwie, jak wchodzili na drogę przestępczą i jaki był finał tych działań. Jest dużo zdjęć, ciekawostek i rozdziały - każdy ze słowem wstępu czego można się spodziewać. Nie wiem skąd taka słaba ocena tej książki, bo moim zdaniem jest ciekawa.

"Kto będzie autorem twojej autobiografii?" Takie pytanie usłyszałam kiedyś w programie "Matura to bzdura". I takie pytanie nasunęło się mi po przeczytaniu tej książki. Po " Autobiografię Kuby Rozpruwacza " sięgnęłam z ciekawości. W końcu do tej pory nie wiadomo kim naprawdę był Rozpruwacz. Autorem "Autobiografii" jest James Carnac. Książka podzielona jest na trzy części. Pierwsza opowiada o dzieciństwie i młodości Carnaca. Oraz o tym co ukształtowało jego późniejsze losy. Druga część opisuje działalność Kuby Rozpruwacza a trzecia starsze lata Carnaca. Narracja prowadzona jest w pierwszej osobie. Stąd też znamy motywy działania Carnaca. Ale to nie jest człowiek, którego da się lubić. Jest bardzo cyniczny, antypatyczny. No i przyznaje się, do morderstw popełnionych przez Kubę Rozpruwacza. Z ciekawości zaczęłam szukać informacji na temat tego człowieka. I wiecie co, nie znalazłam zupełnie nic. Dziwne... Książkę bardzo dobrze mi się czytało. Narrator umiejętnie wciąga czytelnika w meandry swojego pokręconego umysłu. Akcja toczy się względnie wolno ale przykuwa uwagę. Nie jest to raczej lektura do poduszki. Ale polecam.

Nie ma zielonego pojęcia w jakim stopniu wiarygodna jest "Jeśli Przeżyjesz..." George'a Wilsona. Wiem jednak jak ją się czyta i jakie wrażenia pozostawia po skończonej lekturze. Jest to dość typowy przykład książki łączącej ze sobą wojenne wspomnienia i fakty okraszone nutą beletrystyki. Pan Wilson posługuje się prostym, nieskomplikowanym językiem, ale robi to w sposób skuteczny, powieść jest dynamiczna i czyta się ją jednym tchem. W "Jeśli przeżyjesz" nie brakuje mocnych, brutalnych opisów walk. Co oczywiste jest to jedna z miliona książek opisujących koszmar wojny. "If You Survive..." nie robi tego jednak w sposób ani oryginalny, ani zapadający naprawdę głęboko w pamięć. Z drugiej strony trudno jej zarzucić, to co w tej literaturze może drażnić najbardziej. Wspomnienia (?) George'a Wilsona są jak czołg Sherman w wersji podstawowej, nie robi gigantycznego wrażenia, ale może (chcąc nie chcąc), sprawić przejażdżką dużo frajdy... "Jeśli przeżyjesz..." jest skierowana głównie do miłośników militariów, historii najnowszej i przede wszystkim do czytelników sprawnie napisanych powieści wojennych. Ci ostatni, najbardziej "fanatyczni", spokojnie mogą do oceny dodać jedną, może nawet dwie gwiazdki.