Msza żałobna

Czwarta, wieńcząca cykl książka o śledztwach Martine Poirot. Rozpoczyna się ona... morderstwem w Orient Ekspresie (na Bałkanach w latach dziewięćdziesiątych XX wieku, podczas wojny w byłej Jugosławii!), którego świadkiem jest główna bohaterka. Martine rozwiązuje zagadkę tajemniczej zbrodni popełnionej w zamkniętym wagonie na odludziu podczas śnieżycy, ale przychodzi jej zapłacić za to bardzo wysoką cenę. Właściwa akcja zaczyna się później, i jest to chyba najciekawsza zagadka, z jaką główna bohaterka musi się zmierzyć. Ponownie korzenie zbrodni sięgają przeszłości, tym razem czasów zimnowojennych. Niezwykle skomplikowana intryga przynosi zaskakujące rozwiązanie. W tej wielowątkowej powieści Martine ma po raz pierwszy przeciwniczkę, która dorównuje jej sprytem i przebiegłością. Warto przeczytać choćby dla historii dziewczyny, która w męskim świecie lat powojennych umie wywalczyć sobie pozycję równą mężczyznom, i nie cofnie się przed niczym, by ją zachować.

Dedykacja autora na początku książki, pełniąca rolę uprzedzenia czytelnika o tym, co go czeka za następną stroną, nie została umieszczona bez powodu. Nie bez powodu też nadał opowieści bajkowy tytuł, a monarchinią w złej bajce uczynił policjantkę. Nie byle jaką. Annę Holt. Szefową komendy rejonowej policji szwedzkiego okręgu Västerrot, która stała na straży prawa i sprawiedliwości swojego księstwa. Za bezpieczeństwo jego mieszkańców odpowiadała osobiście razem ze swoim „dworem”. Do dyspozycji miała „pięciuset policjantów, spośród których wielu zasłużenie zaliczano do najlepszych w kraju”. I nagle, to na jej ziemiach, jej włościach, w ciągu tygodnia wyczerpał się limit, a nawet znacznie go przekroczył, średniej morderstw najbardziej niebezpiecznych rejonów Szwecji. Potrzebowała rycerza na białym rumaku, który zabiłby dla niej smoka, zanim znowu wbije szpony w jej ziemie i zacznie ziać śmiertelnym ogniem, zostawiając po sobie kolejne trupy. Pomyślała i dostała! Everta Bäckströma, którego wyprzedzała „sława” z najczęściej powtarzającymi się określeniami – tłuścioch, wrzód na tyłku, pokuta za grzechy, seksista, mizantrop, rasista, homofob, ksenofob. Cynicznego zrzędę z mnóstwem uprzedzeń wobec innych ludzi, a zwłaszcza cudzoziemców i homoseksualistów. Alkoholika, którego poznałam w pierwszym dniu próby odwyku zaleconego przez doktora Mengele, jak nazywał policyjnego lekarza, przez którego czuł się „rześko jak orzeł, który zaplątał się w linie wysokiego napięcia”. Ryzykanta i chciwego chytrusa. Egoistę i zadufanego w sobie i swoim wyglądzie Narcyza. Najbardziej antypatycznego i kontrowersyjnego śledczego w regionie, ale za to jedyny, według Bäckströma, pięćdziesięciopięcioletni „w pełni normalny Szwed w kwiecie wieku. Legendarny śledczy i spełnienie skrytych fantazji każdej kobiety”. Te dwa odmienne i bardzo skrajne poglądy na osobę Bäckströma łączyła tylko jedna wspólna opinia. Bäckström był bardzo dobry w swoim fachu. Posiadał, jak mało kto, intuicję i przeczucie, które w jego przypadku zawsze się sprawdzały w praktyce. I dokładnie tak było w przypadku pierwszego morderstwa, które zlecono mu do rozpracowania. Nie miał do tego, według niego, odpowiednich warunków. Był trzeźwy, miał mało ludzi i znienawidzonego „opiekuna”, który czuwał nad nim na zlecenie szefowej. Na dodatek nikt błyskotliwy, mądry i inteligentny wokół niego, kto zrozumiałby, co mówi czyli same „fujary, lesby, czarnuchy, zwykli debile”, a jego zespół dochodzeniowy to nie była „najbystrzejsza ekipa, z jaką zdarzyło mu się pracować w ciągu dwudziestu pięciu lat na stanowisku śledczego, ani nawet największa”. Tylko dziewięć osób i tylko jeden prawdziwy policjant, czyli on, a reszta to „czysty Fin, wieśniak z północy, też Fin, Chilijczyk, Rosjanka, młoda łyska, lesba, pomponiarz i stary, poczciwy Lars Zakuta Pała Alm, od urodzenia głęboko upośledzony umysłowo”. Oprócz Nadii, do której żywił coś na kształt sympatii, bo stawiała dobrą, rosyjską wódkę, dotrzymując mu kroku w opróżnianiu butelki. A samo morderstwo wyglądało na zwykłe, proste i szybkie do zamknięcia. Oficjalnie typowa ofiara czyli „samotny mężczyzna w średnim wieku z marginesu społecznego z poważnym problemem alkoholowym”. Nieoficjalnie, według Bäckströma, kłótnia miejscowych żuli zakończona trupem. I tutaj odezwała się niezawodna intuicja detektywa. Jeszcze nie wiedział, co mu podpowiadała, ale był przekonany, że coś mu się w tym wszystkim nie zgadza. Kolejne morderstwa, pozornie niezwiązane z pierwszym, potwierdzały tylko jego podejrzenia. Wbrew niechęci prawie wszystkich (oprócz Nadii, która jako jedyna była w stanie go zrozumieć), którzy znali Bäckströma, miał szansę zostać rycerzem i zabić smoka. Z ciekawością śledziłam prowadzone zawiłe i rozległe śledztwo przez detektywa i jego ekipę, ale najbardziej zafascynowała mnie jego osobowość i tok rozumowania toczony w myślach. Bezgłośne i bezcenne komentarze, kierowane wobec rozmówców, z których żadnemu nie przepuścił przyjemności okazji do napiętnowania. To schizofreniczne zestawienie oficjalnych, grzecznych słów wypowiadanych na głos ze złośliwymi opiniami pomyślanymi tworzyło warstwę kapitalnego humoru w powieści. Ale tego złośliwego, nietaktownego, wulgarnego i niezgodnego z zasadami savoir-vivre. Można było, dzięki detektywowi, podeptać meczące normy dobrego wychowania i bezpiecznie dać upust swojemu negatywnemu nastawieniu do wszystkiego i do wszystkich. Skorzystać z rzadkiej okazji odreagowania nagromadzonych emocji. To, czego nie mógę robić w realu bez konsekwencji, tutaj mogłam, wiernie wtórując detektywowi w jego sadystycznie miażdżących opiniach. Odkryć swoje nieładne, drugie ja. Małego, złośliwego „detektywa” w sobie. I w tym kryje się pół sukcesu powodzenia powieści i przewaga książki nad filmem. To tylko w powieści można czerpać pełną przyjemność obserwowania prowadzenia dwulicowej gry. W filmie monologi mentalne muszą być wypowiadane na głos, by widz mógł „rozkoszować się” celnymi tekstami śledczego, ale już nie samą grą. Ale mimo to, muszą być dobre, skoro w Internecie krążą już składanki ze szwedzkiej ekranizacji cyklu z detektywem - „Najlepsze z Everta Bäckströma”. Nakręcono również wersję amerykańską. W Polsce ukazały się do tej pory trzy części cyklu. Nieświadomie zaczęłam znajomość z cynicznym detektywem od części drugiej, bo akurat tę kolega dostał w prezencie i chętnie mi ją pożyczył. Nie umniejszyło to jednak przyjemności czytania, ponieważ każda część zawiera w sobie jeden, cały, skończony wątek kryminalny. Dla komentarzy niezrównanego w opiniowaniu innych Bäckströma mam ochotę zajrzeć jeszcze do części 1. Wygląda na to, że jestem cichociemna w ukrywaniu złośliwości, skoro eksponowana w powieści sprawiała mi taką przyjemność! Ale autor lojalnie mnie uprzedzał, że to bajka tylko dla dorosłych. http://naostrzuksiazki.pl/

W sumie to dziwię się, że ta książką ma aż tak słabe oceny. Owszem inne książki z Marią Wern były bardziej dynamiczne, natomiast ta jest bardzo przejmująca. Bohaterowie są na straconej pozycji, a jedna tragedia doprowadza do następnej. Czuć takie poczucie beznadziei, taką lepką niepokojącą atmosferę. Sporo jest opisów i czasem ta książką brzmi trochę jak przewodnik po Gotlandii, ale dla mnie to duży plus, że czytając beletrystykę mogę się dowiedzieć czegoś nowego, dodatkowo u Anny Jansson zawsze sporo jest opisów szczególnie flory. Na minus mało jest Marii Wern w Marii Wern.

Minęło ponad 2 lata,odkąd skończyłem poprzednią część. Jak dobrze było wrócić. To najlepsza seria kryminalna jaką czytałem. Pierwsza część fantastyczna,dużo miejsca na świetną literaturę,Arne Dahl to kozak,uwielbiam jak odlatuje poza śledztwo i wkłada w myśli bohaterów spostrzeżenia dotyczące naszego świata.W drugiej części brakło już na to miejsca,akcja się zbytnio rozpędziła,ale jakoś utrzymało się to w ryzach porządnej powieści.Kapitalna seria.

Jak na skandynawski kryminał, to muszę powiedzieć, że się troszeczkę zawiodłem. Spodziewałem się czegoś mocniejszego, czegoś, co mnie wbije w fotel i będzie pragnęło wziąć kolejną książkę - no cóż, nie spełniła aż tak moich oczekiwań, ale w pochmurny dzień, można sięgnąć po nią w ostateczności. Sceny, które utkną Ci w pamięci - nieliczne, emocji brakuje, a końcówka - jak dla mnie taka sobie.

Arne Dahl jest mistrzem! Czytanie jego kryminałów jest ulgą dla zbolałej i wątpiącej duszy, że kryminały - rasowe, wciągające, bywa, że mroczne, ale też opisujące to, za czym współczesny człowiek straszliwie tęskni: przyjaźń, solidarność, bliskość, zaufanie, jedność i działanie we wspólnym interesie tych, którzy razem pracują. Też byśmy tak chcieli, my czytający. Serię Arnego Dahl zaczęłam czytać od końca : ) Z rozpaczy sięgając po kryminały autorów, których jeszcze jakimś cudem nie czytałam (a rozpacz moja wzięła się z gniotów rozmaitych, typu - za przeproszeniem - autorka Puzańska). I zostałam uratowana. Czego i pozostałym wielbicielom gatunku życzę. Słowem: Czytać! Czytać wszystkie książki tego Autora! Odetchniecie i z prawdziwym kryminałem poobcujecie.

Schemat ten, co zawsze - historia z przeszłości, która ma swoje konsekwencje w teraźniejszości. Wszystko razem powiązane z rodziną lub znajomymi pani sędzi śledczej. Po dwóch poprzednich, nie przeszkadza już natłok nazwisk, wiemy już kto jest kto. Taki lekki kryminał do pociągu.

Bardzo dobry kryminało-thirller. Opowiesc o przyjaźni, miłości, trudach dorastania w takiej a nie innej okolicy, dorosłość . Wszystko podane w prosty sposób. Nie ma wielkich plot twistów ale przyjemnie się czyta. p.s patrzac na recenzje, gdzie ktos kierował sie tytułem, i słowem "Salem" oczekując czarownic i palenia na stosie a potem będąc zawiedzionym, że to nie o tym, zastanawiam sie, jak można książkę oceniać po tytule.

97/180/2024 Druga (wg kolejności mojego czytania) powieść kryminalna z Awrahamem Awrahamem. Naprawdę tak go starzy nazwali. To jeszcze gorzej niż Paweł Pawłowski. Albo Kajetan Kajetanowicz :-) Podobnie jak w poprzedniej, niewiele się dzieje, dopiero na koniec akcja mocno przyspiesza. Ale czy właściwa osoba została uznana za winną? Podobnie jak w poprzedniej, nie wiadomo. Bardzo polecam! "(...) i niespodziewanie znalazł się w dzielnicy czerwonych latarni, która - ku jego zdumieniu - znajdowała się tuż obok lśniących biurowców instytucji Unii Europejskiej." Żeby Żyd się dziwił, że panienki, jak wszystko, są tam gdzie kasa... to jest dopiero zdumiewające.

Z balkonu mieszkania na szóstym pietrze wypada 57-letnia kobieta w średnim wieku.Czy to wypadek, czy samobójstwo, ktoś dostrzega cień mężczyzny w czapce za jej plecami.Następnie po jakimś czasie znika w niewyjaśnionych okolicznościach młoda dziewczyna Lili Aniela Rudek sprzątaczka zatrudniona na lato do sprzątania przy kempingu w Moss.Dziewczynę nękało i gnębiono nocami takie złe przeczucie, że jest przez kogoś śledzona.Za jej oknem domku przesuwał się i przechodził tajemniczy cień tego samego mężczyzny.Czy to nie jest czasami przypadek, że właściciel owego kempingu zamieszkuje ten sam blok, co zabita tam starsza kobieta. Cato Isaksen razem z nową jego pracownicą grupy śledczej Marian Dahle podejmuje się prowadzenia sprawy zabójstwa tej kobiety, a Marian Dahle to osoba bardzo impulsywna, empatyczna nie darzy sympatią policjanta Cata Isaksena i nie koniecznie ona uznaje regułę drogi służbowej. Mimo nieporozumień między nimi co wynikają z tego, muszą oni ustąpić i rozwiązać zagadkę kryminalną odnaleźć zabójcę, żeby nikomu nic już nie zrobił i nie zabijał. Po "Miodowej Pułapce", który był bardzo świetnym kryminałem, Unni Lindell zaskoczyła mnie swym genialnym skandynawskim kryminałem,wciągająca historia, trzymająca w doskonałym napięciu..szybko akcja rosła,z każdą stroną czytanej książki, zaskakująca, niezła fabuła..znakomity policjant Cato Isaksen, zaś Marian Dahle to taka wredna, denerwująca idiotka jak mi działała na nerwy, irytująca baba, stale kłóciła się Catem o coś drażniła mnie.Książka wzbudzała we mnie emocje, powodowała mnóstwo strachu, przerażenia. Trochę trudna, zagmatwana zagadka do rozwiązania,z zapartym tchem czytałam ten kryminał. "Człowiek Mroku" to świetny,zdecydowanie mocny kryminał z Czarnej Serii..Lindell i tym razem spisała się rewelacyjnie jest znakomitą norweską pisarką, dla której poświęcił super chwile i zagwarantowała mi moc zagadek, dała mi olbrzymią satysfakcję podczas czytania nie rozczarowała mnie książka przeczytałam ją z zainteresowaniem.

Morderczy mróz, społeczność żyjąca według pierwotnych zasad, gdzie najważniejsze to chronić się przed zimnem, i oni – obcy, bez szacunku do reguł rządzących tym regionem, zwyczajów tych ludzi, a swoje interesy traktujący jako najważniejsze na świecie. Innuici to niewielka społeczność żyjąca na biegunie i zajmująca się głównie polowaniami. To doskonale znająca się grupa ludzi; to miejsce, w którym wszyscy wszystko o sobie wiedzą; gdzie nikt nie zamyka domów, a zimno jest tak niewyobrażalne, że standardowe metody ochrony przed nim zawodzą. Miejsce, gdzie władzą wykonawczą i ustawodawczą jest rada starszych złożona wyłącznie z mężczyzn i namaszczona przez miasteczko do decydowania w sposób arbitralny co komu wolno a co nie. Miejsce, gdzie ludzie kierują się wartościami humanizmu: przede wszystkim człowiek; gdzie pieniądze nie stanowią o niczym; gdzie przez większą część życia ludzie skazani są na siebie i od siebie zależni. Miejsce, gdzie relacje buduje się chyba najtrudniej na Ziemi, bo nie ma dokąd uciec od toksycznych znajomości, a także nie ma okazji, żeby poznać kogoś nowego. Miejsce trudne pod każdym względem i w każdym aspekcie życia. Główna bohaterka Edie jest przewodniczką wycieczek. Któregoś dnia jeden z uczestników jej wyprawy ginie w dziwnych, jak na to miejsce, okolicznościach. Edie zostaje obarczona odpowiedzialnością za wypadek i pozbawiona dalszej możliwości pełnienia swojej funkcji. Jednak nie wszystko jest tak oczywiste, jak się wszystkim wydaje. Wypadek to działanie pozorowane, komuś zależy żeby pewna tajemnica nie wyszła na jaw, a wewnątrz społeczności ostatecznie udaje się zachować pozory dla wartości o wiele bardziej prymitywnych niż humanizm. Fabuła książki pozornie skupiona jest na rozwiązaniu zagadki śmierci turysty, ale tak naprawdę intryga jest zbudowana dużo ciekawiej i jest bardziej skomplikowana. Z oczywistych powodów autorka nieco poszerzyła pole działania i na moment uciekła z bieguna, nieco nabudowując rozwiązanie, ale w ogóle nie miałam poczucia, że odrealniła tę sytuację. Opisy w powieści czyta się tak, że równie dobrze akcja mogłaby dziać się na Marsie – krajobrazy, styl życia bohaterów, ich charaktery, są tak totalnie niewiarygodnie (nie mówię, że nieprawdziwe, ale zupełnie inne od tego, co możemy sobie wyobrażać), że gdyby rzecz działa się na innej planecie, to ja nie byłabym zaskoczona. Mnie zafascynował ten świat, te zwyczaje. Miałam jednak poczucie nieustającego smutku, który towarzyszył bohaterom, ponieważ chyba tylko na Marsie trudniej o dobrą relację, szczęśliwy związek, jakąkolwiek socjalizację. Autorka pokazuje w bardzo obrazowy sposób jak radzą sobie ludzie na końcu świata i nie jest to wizja radosna. Wpadają w alkoholizm, narkotyki, są skazywani na ostracyzm, a ich trudny stan pogłębia się w dwójnasób. W takie błędne koło wpada nasza bohaterka, której wypadek z turystą nie pomaga w radzeniu sobie z depresją. Edie (dzięki śmierci pewnej bliskiej osoby w dalszej części powieści) znajduje w sobie siłę do działania i staje do walki nie tylko z nieprzychylną społecznością innuicką. Autorka w bardzo sprytny sposób opisała swoją bohaterkę, ponieważ czytelnik nie skupia się na współczuciu, ale kibicuje jej. Nie roztrząsamy, czy jej działanie jest słuszne, czy nie, bo wiemy że tylko dzięki niej poznamy prawdę. Przy okazji w książce nie brakuje humoru i sarkazmu. Wiele dialogów jest dość zabawnych i widać, że dystans do siebie to recepta na radzenie sobie w tym trudnym miejscu. Oczywiście czegoś jednak brakuje w tej powieści – między innymi psychologii postaci. Dobrze poznajemy właściwie tylko Edie, cała reszta bohaterów jest pokazana dość tendencyjnie i oszczędnie. Inna sprawa, to taka, że jeśli kogoś nie zainteresuje życie Innuitów, to może szybko dojść do wniosku, że jest tego za dużo i że zajmuje to w książce miejsce na sedno fabuły. Ja nie miałam takiego poczucia, ponieważ ja byłam urzeczona tymi opisami, ale rozumiem, że niektórych może to nużyć. Rzecz jasna jest w niej też kilka scen rodem z Bonda, ale moim zdaniem można to autorce wybaczyć, tym bardziej że to jej debiut. Ja już mam na półce kolejną książkę McGrath i zamierzam się za nią zabrać w najbliższym czasie, bo pozytywnie mnie zaskoczyła i zachęciła do powrotu na biegun (tego książkowego powrotu). Polecam!

Dobra. Wiele poszlak, dużo podejrzanych, co nadawało klimat. Lekko się czytało, kolejne fakty dawały świetny obraz do rozwikłania zagadki morderstwa. Zakończenie dobre, choć nie zaskakujące bo już pod koniec można się było domyślać kto stoi za tym wszystkim. Jak dla mnie śmierć Jimmego można było pominąć i inaczej rozwiązać końcówkę , co nie ujmuję książce dobrego zakończenia. Brakowało mi również dokończenia wątków takich jak, czy Alex związał się na dobre z Dianą i co zadziało się z Peder i jego rodziną po akcji na wyspie (ogólnikowe info w tym temacie). Możliwe, że te informqcję są zawarte w kolejnej części. Ogólnie polecam.

Dla mnie to jedno z arcydziel gatunku. I oto dlaczego: Paradoks: czytam bardzo wiele powieści sensacyjnych (kryminałów, szpiegowskich, thrillerów), ale niezbyt je lubię, gdyż rzadko kiedy można napotkać na coś godnego uwagi. W większości powieści kryminalne są schematyczne, głupie, źle napisane i naiwne. A te braki, zwielokrotnione często elementarną literacką nieporadnością, autorzy usiłują nadrabiać piętrzeniem absolutnie niewiarygodnej – historycznie, psychologicznie, geografinie.. - fabuły lub, co gorsza, epatowaniem okrucieństwem. Najczęściej też autorzy takich powieści nie mają na dobrą sprawę nic do powiedzenia. Oczywiście, nie ma to przełożenia na komercyjny wymiar, niekiedy nawet odnoszę wrażenie, że im głupsza, prosta do prostactwa myśli i słowa, i gorsza powieść, tym więcej zdobywa czytelników. I, logiczne, tym chętniej wydawnictwa takie badziewie tłuką. Więc nawet autorzy bardziej ambitni zniżają się do poziomu komercyjnie opłacalnego. Od tych wszystkich wad wolna jest powieść „Ostatni Lapończyk” Oliviera Truca. Najpierw o autorze. Olivier Truc to francuski dziennikarz, mieszkający od ponad 20 lat w Szwecji, specjalizujący się, najogólniej, w problemach Arktyki i Północy. Zna region, jego problemy, zna mechanizmy polityki światowej (pisuje nawet do „Le Monde”) i społeczne realia krajów skandynawskich. Gdy więc osadza akcję swojej powieści kryminalnej „Ostatni Lapończyk” w realiach północnej Norwegii, w społeczności tubylczej ludności Saamów, to jesteśmy pewni, że wie, o czym pisze. I obraz społeczeństwa Saamów, opis obyczajów, wierzeń, problemów politycznych i społecznych – dokładny, dziennikarski – jest absolutnie wielką zaletą tej powieści. To nie jest durna opowieść w stylu „zabili go i uciekł”. To rzetelne studium. Atrakcyjne, urzekające, fantastyczne. Intrygę powieści (jest, oczywiście, morderstwo, jest historia sięgająca dziesięciolecia wstecz, jest tajemnica i trochę magii, a wszystko to we wspaniale opisanej surowej scenerii Dalekiej Północy) zagmatwał Olivier Truc wystarczająco zawile, ale nie cudacznie. Bohaterowie „Ostatniego Lapończyka” z zagadkową, mroczną postacią Aslaka, pasterza reniferów, oraz dwójką policjantów – Klemetem i Niną, wyraziści, zróżnicowani, psychologicznie (w sensie literackim) spójni. Rozwiązanie tajemnicy morderstwa i skradzionego artefaktu – zaskakujące, a zarazem logiczne i wiarygodne. Nie mam słów uznania dla takiego sposobu pisania. Czekam z niecierpliwością aż na napisanie czegoś podobnego stać będzie któregoś z polskich autorów kryminałów. Nie bardzo tylko pasuje do tej wyjątkowej powieści sposób jej reklamowania – banalny, płaski i wręcz mylący – z jakim się spotkałem. No bo napisać o takiego poziomu powieści słowa: „mrożący krew w żyłach thriller…”, to nic nie powiedzieć.

Bardzo się cieszę,że nie zasugerowałam się niektórymi opiniami na temat tej książki, bo straciłabym bardzo miłe spędzony czas. Niezwykle klimatyczna,niespieszny akcja, a jednak trzymająca w napięciu i wciągającą. Polecam na jesienne wieczory z lampką wina.

Szału nie ma, ale dobrze sie słucha. Taki typowy kryminał i niewiele ponadto, ale wszystko dobrze wyważone. Trochę akcji, odrobina tła obyczajowego, twardy glina z przeszłością i dwa śledztwa. Do tego kilka postaci kobiecych. Ciekawią mnie postacie kobiece w skandynawskich kryminałach -zawsze się zastanawiam jaka bym była gdybym urodziła się np. w Norwegii. Pewnie bardziej aktywna, bardziej niezależna, bardziej pewna siebie.

„Na siodełku skutera leżał na brzuszku chłopczyk, jedno-, dwumiesięczny, martwy i zamrożony na kamień” M. J. McGrath „Chłopiec w śniegu”. 👤👣🧸 Edie Kiglatuk odkrywa zwłoki małego dziecka na ziemiach należących do starowierców na terenie Alaski. Zdeterminowana by poznać historię bezimiennego niemowlęcia, postanawia poprowadzić własne śledztwo. Tak oto dociera do szokującej prawdy o ludziach, którzy mają za zadanie wzbudzać zaufanie społeczne i prostytucji, która jest w centrum handlu ludźmi. Ktoś międzyczasie zaczyna zacierać ślady krwawymi metodami… 👤👣🧸 Książkę, którą kupiłem kiedyś na jakieś wyprzedaży w księgarni, okazała się trafem w dziesiątkę. „Chłopiec w śniegu” potrafi zaskoczyć czytelnika. Autor pisze tak, że czujesz ten przenikliwy alaskijski mróz na swoim ciele. Aura tajemniczości towarzyszy już od pierwszych stron. Powolne odkrywanie prawdy stopniuje napięcie i powoduje, że chce się pochłaniać kolejne rozdziały. Wyraźni bohaterowie, zwłaszcza Edie, która pokazuje, że zdeterminowany człowiek może wiele. A wszystko przysypane śniegiem na którym martwi pozostawiają swój ślad. Jeśli kiedyś trafisz gdzieś na tę pozycję go nie wahaj się! Kupuj! 😉 👤👣🧸

Mo Hayder należy do grona moich ulubionych autorek. Przeczytałam sporo jej książek i wszystkie mi się podobały. Jej książki nie są pisane na siłę. Akcja rozgrywa się w swoim tempie, ale nigdy nie jest rozwlekła. Dlatego wciąga czytelnika od początku i trzyma aż do końca. Tak też jest z tą książką.

Podobała mi się, bardzo dobrze się ją czytało. Tylko czasem denerwowało mnie, że rozmowy i dywagacje do niczego nie prowadzą, na szczęście było tego niewiele. Niektórzy zarzucają autorce, że taki scenariusz w prawdziwym życiu byłby niemożliwy, że nie tak działają służby, że naciągane. Chciałam tylko przypomnieć, że powieść to nie prawdziwe życie. I oczywiście że głupot nikt nie chce czytać, ale głupie to nie było, tylko może nie do końca realne. Choć w sumie skąd mogę wiedzieć

Kolejne spotkanie z inspektorem Bäckströmem, uosabiającym wszystkie cechy złego gliny: pijak, oszust, zadufany w sobie cham. Prowadzi on sprawę zabójstwa adwokata mafii, który miał masę wrogów, czyni to śledztwo trudnym. Mamy też wątek oszustw w handlu dziełami sztuki i trochę wątków historycznych. Za długie to, za dużo wątków, książkę ratuje humor, często się śmiałem z wyczynów Bäckströma. Kolejne spotkanie z inspektorem Bäckströmem, tą zakałą szwedzkiej policji, grubasem, alkoholikiem, drobnym oszustem, seksistą. Co ciekawe, z każdą następną powieścią Persson darzy go coraz większą sympatią, okazuje się ponadto, że nasz inspektor to całkiem niezły glina, bo rozwiązuje sprawy morderstw, ale przy okazji robi masę bałaganu. A cała sprawa dotyczy zabójstwa znanego i bogatego adwokata świadczącego usługi mafii, z którym Bäckström miał wcześniej na pieńku, dlatego gdy dowiaduje się o jego śmierci, mówi, że to najpiękniejszy dzień jego życia. Śledztwo jest trudne, bo adwokat miał masę wrogów, poza tym okoliczności morderstwa wyglądają nader niejasno. W pewnym momencie w sprawę zostaje zamieszany nawet arystokrata zbliżony do domu królewskiego. Mamy też wątek dzieł sztuki z carskiego dworu, których sprzedażą zajmował się zamordowany adwokat, a które odgrywają w intrydze dużą rolę. Sporo tego jest, moim zdaniem trochę za dużo. No i jest Bäckström, który ma o sobie niezmiennie wysokie zdanie: „Szczęściarz z ciebie, Bäckström, pomyślał. Lowelas i niebieski ptak. Kobiety szaleją na twoim punkcie. Supersalami jest w świetnej formie”, zagadka: co to jest supersalami? Nasz inspektor się nie przepracowuje, wciąż wyskakuje z roboty na tłuste żarcie, wódeczkę lub płatny seks, ma lepkie ręce i wielką ochotę podwędzić coś z domu ofiary (cenne książki, piękny wazon), ale ubolewa nad tym, że technicy już obfotografowali wnętrze. Rekompensuje sobie sprzedając brukowcom za okrągłą sumkę wszystkie sekrety śledztwa oraz wyświadczając drobne usługi szemranym biznesmenom, a nagrodą jest brązowa koperta z banknotami w środku. Książka jest długa, za dużo tam wątków, pod koniec lektura nuży. Ratuje ją humor: podążanie szlakiem myśli i uczynków zadufanego w sobie Bäckströma jest po prostu śmieszne, opisuje go Persson z wyraźną drwiną. Ozdobą książki jest wątek z nieznośną papugą, Izaakiem, którą Bäckström nieopatrznie kupił a potem nie może się jej pozbyć. Nienajlepszy to kryminał Perssona, ale w sumie niezła rozrywka.

Kiedy córki Stachana, wynajmują Lennoxa, by dowiedział się, kto przesyła im dorocznie duże sumy pieniędzy w rocznicę najgłośniejszego napadu ich ojca, intuicja detektywa podpowiada mu, że sprawa wróży kłopoty i zmusi go do ponownego zmierzenia się z mrocznym światem Trzech Królów – głównych tuzów podziemnego miasta. Mimo to Lennox przyjmuje zlecenie. Wkrótce jednak przekona się, że zignorowanie intuicji może kosztować go życie. Barwna powieść, której akcja dzieje się w świetnie oddanym pod względem literackim, mrocznym mieście, z jeszcze mroczniejszymi bohaterami. Bardzo dobre połączenie mrocznego klimatu, czarnego humoru, dynamicznej akcji. "W piekle pewnie marudzą, że jest tam mglisto jak w Glasgow." Lennox znów nie chce, jednak czasem musi zostawiać za sobą dość gęsto ścielące się trupy, ale prawda zawsze jest jedna - albo oni, albo on. Craig Russell to autor powieści kryminalnych o szkockich korzeniach, pracował jako oficer policji i znakomity pisarz na samym szczycie kryminalnej gry.