Listek. Najciekawiej jest po końcowym gwizdku

Jeden z ostatnich, wielkich dziennikarzy telewizji polskiej w szczerej i poruszającej rozmowie ze swoją córką dzieli się historią swojego życia, pracy i choroby. Szaranowicz to wyznawca życia opartego na wartościach, a te olimpijskie są mu szczególnie bliskie. Choć wspaniale się czyta jego pełne anegdot opowieści z kolejnych, sportowych aren, to nie one stanowią główną zaletę tej książki. Jest nią bijącą z tekstu pasja, głęboka miłość do sportu i szlachetnej rywalizacji, w której ukazują się najpiękniejsze ludzkie cechy. Człowiek, którego głos towarzyszył nam w wielu, niezwykłych momentach, okazuje się być, nie tylko sprawozdawcą i obserwatorem, ale uczestnikiem globalnego sportowego, w tym olimpijskiego, ruchu. Bardzo cenię refleksje, którymi podzielił się z nami redaktor Szaranowicz. Przy okazji , to ciekawe, jak zmienił się rynek medialny w Polsce. Z uwagi na zmarginalizowanie i zdemonopolizowanie roli radia i telewizji, nie ma i nie będzie już postaci tak popularnych w dziennikarskim świecie jak Szpakowski, Szaranowicz czy Tomaszewski....

Rozmowa z dorosłym Zlatanem jest o tyle cenna, że pokazuje niemal całą przebytą już piłkarską drogę jednego z najlepszych napastników w historii. To jak zmieniał się jego mental, podejście do konkretnych kwestii, jak było kiedyś i jak jest dziś, jest niezłym dowodem motywacyjnym, że można i, co najistotniejsze, że warto.

Jedna z największych postaci dziennikarstwa sportowego na świecie napisała książkę, która zawiera wiele insiderskich historii i ciekawostek z rynku transferowego - głównie włoskiego, ale nie tylko. Czyta się bardzo dobrze, można się sporo dowiedzieć. Di Marzio odwalił kawał dobrej roboty.

Tomasz Frankowski - choć kibice kojarzą go głównie ze wspaniałymi eliminacjami do MŚ 2006 i niepowołaniem na sam turniej przez Pawła Janasa, nie zapominajmy, że popularny Franek przez lata strzelał worki bramek w naszej Ekstraklasie. Szkoda, że do pełni szczęścia czegoś zawsze brakowało zagranicą. Coś mi się wydaje, że z jego sposobem gry dziś zrobiłby lepszą karierę na Zachodzie czy nawet w USA. Franek nigdy nie był postacią szczególnie kontrowersyjną. Nie dziwi więc, że jego biografia - przeprowadzona w formie kumpelskiej rozmowy z dziennikarzem Piotrem Wołosikiem - to kopalnia anegdot, wspomnień i...bramek. Raziło mnie jedynie szukanie, trochę na siłę podkręcane przez Wołosika, spisku w tym, że Frankowski ostatecznie na mundial nie pojechał. Czy rzeczywiście Tomek po trudnym sezonie w Hiszpanii i na Wyspach odmieniłby żenująco słabe oblicze naszej kadry w meczach z Ekwadorem czy Niemcami? Wątpię, ale jestem w stanie zrozumieć, że siedzi to w nim do dziś.

Książka niewybielająca Diego Maradonę. Pokazująca jego geniusz jak i słabe strony. Wzloty i upadki dzięki którym pokazał nam się geniusz Argentyńczyka. Dla mnie jest on jednym z najlepszych piłkarzy w historii ale, jak trafnie ujął to autor, nie można sobie wyobrazić Maradony w dzisiejszym rygorze treningów, diety itp.

Książka to reportaż o środowiskach kibicowskich z całego świata. Mocno nierówna — momentami sprawia wrażenie, jakby autor miał kilka różnych koncepcji i ostatecznie połączył je w jedną całość. W jednym fragmencie koncentruje się na kwestiach politycznych i historycznych, w innym bazuje na zasłyszanych podczas podróży anegdotach, by następnie relacjonować własne przygody. Jako całość bez wątpienia warta poświęcenia czasu, choć czuć, że temat nie został do końca wyczerpany.

W porządku, Kosa miał mega ciekawą karierę, ale mam wrażenie, że w paru miejscach za bardzo odjeżdżał, trochę za bardzo się chełpił. Choć nie była to słaba książka, to jednak chyba najsłabsza ze wszystkich biografii piłkarzy z lat 90-tych i pierwszej dekady XXI wieku, które przeczytalem (a przeczytałem wszystkie), sporo historii bez większego polotu.

Generalnie nie jestem fanem autobiografii. Zbyt często można złapać autorów na próbie przedstawienia siebie w dobrym świetle, koloryzowania i innych tego rodzaju zabiegach. Nawet przy próbie zachowania obiektywizmu i szczerości nie udaje się często zwalczyć nazbyt subiektywnego filtru na rzeczywistości. Co zabawne z autobiografii często można się dowiedzieć ciekawszych rzeczy o osobach wchodzących w interakcje z głównym bohaterem, niż o nim samym. To trafiło w moje ręce przypadkiem, natomiast jako dzieciak wychowany na "Hej, hej tu NBA" skusiłem się na lekturę. Nie jest to wolne od wspomnianych wad. Na przykład mam wrażenie, że jakiś przytyk do Jordana występuje przynajmniej raz na kilka stron. Niemniej widać też czasem autorefleksję i szczerość. Znajdzie się kilka ciekawostek, ciekawych opinii o kilku postaciach z tamtej epoki NBA. Czyta się dobrze. Jest trochę humoru, przykładowo uwaga, że Nietzsche mówiąc, że co cię nie zabije to cię wzmocni się mylił, bo nie grał nigdy przeciwko Billowi Laimbeer. Kilka razy śmiechłem. Jak nie jesteś kibicem koszykówki i NBA, to możesz sobie darować. Jak jesteś nie będziesz żalował lektury, zwłaszcza jak masz sentyment do tych mitycznych czasów Dream Teamu i Bulls Jordana. Wtedy do oceny możesz dodać gwiazdkę lub półtora.

Znakomita książka: ciepła, zabawna, interesująca. Obawiałam się nieco, że będzie to ckliwa historia o pokonywaniu choroby i życiowych zakrętów ale to jest niezwykle ciekawa historia o radości życia, pasjach, przyjaźniach. Nie znam się na sporcie ani nie znam nikogo z niepełnosprawnością, więc dowiedziałam się wielu rzeczy, o których nie miałam pojęcia. Drogi Panie Ryszka, dziękuję za zaproszenie do Pańskiego świata. Dziękuję za tę książkę.

Jako wieloletni fan polskiego rapu pochłonąłem książkę z przyjemnością. Jasne, że język jest do bólu prosty, a i trudno uwierzyć w stuprocentową wiarygodność Kozanostry. Mimo wszystko ciekawie było poznać z jego perspektywy pierwsze kroki stawiane przez takie tuzy, jak Tede czy Borixon.

Świetnie napisana, po prostu tak jak myślał autor i co czuł. Nie ma tutaj poetyckich zdań, wybielania kogoś czy siebie, zwyczajny dzień zwyczajnego człowieka a jednak historia i dokonania potrafią się obronić. Każdy popełnia błędy i płaci za nie osobistą walutą. Doceniam szczerość i lojalność autora/piłkarza, który zdobył się na odwagę, aby opisać co czuł, co czuje i za co przeprasza. Zgadzam się z opinią, że dzisiejsze dziennikarstwo szczyci się osiągami, lajkami, zamkniętymi grupami nie mającymi wiele wspólnego z rzetelnością i empatią. Polecam.

Bardzo lubię "Peszkina", z resztą jest taką osobą, którą raczej nie da się lubić. Przesympatyczny, umie zrobić dobre pierwsze wrażenie, pierwszy do imprezy. Jako piłkarz jakiś Himalajów piłkarstwa nie osiągnął, ot wyjechał do średniaka niemieckiej bundesligi i trochę pokopał w Anglii w tamtejszej drugiej lidze. Wydaje mi się że gdyby jego nastawianie było bardziej profesjonalne - jak np. Lewego osiągnął by zdecydowanie więcej - no ale wtedy nie byłby "Peszkinem". Czyta się to zdecydowanie fajnie choć na początku przeszkadzało mi ciągłe "rzucanie mięsem" bo to jednak książka i nie wypada (ostatni raz tyle bluzgów chyba było w "365dni"), później się przyzwyczaiłem. Przez całą książkę przewija się non stop alkohol. Nie twierdzę że Peszkin ma z tym problem ale ewidentnie dużo "nieprzyjemnych" rzeczy wydarzyło się u Niego po spożyciu. Miałem blisko osobę uzależnioną od alko i było dokładnie tak samo jak czytam w książce. Na imprezie była duszą towarzystwa tylko po jakimś czasie ta impreza nie kończyła się, rano na klina było piwo i od początku picie. Dlatego ja inaczej patrzę na te opisy imprez, mnie to zniesmacza i odrzuca. A jeżeli słyszę że na kadrze jest dobrze bo sobie "pany pilkarzy siadają na 2h i piją kilka piwek a za Hajty to piło dwa dni wódę" no to ja się pytam czy to jest normalne? Czy jest profesjonalne? Każdy z Nas jest człowiekiem ale gdy jesteś na kadrze to wydaje mi się że nawet po meczu będąc nadal w turnieju Euro to wciąż jesteś reprezentem kraju i ja bym się jedno piwo napił ale nie kilka i poszedł na odnowę biologiczną po meczu. Mam tylko nadzieję że teraz w kadrze jest inaczej. Reasumując książka super się czyta, choć przesiąknięta alko i przekleństwami. Polecam 👍😉

Zbiór esejów, dziennik i... na końcu ten zbiór nie wiem jak opisać nawet. Na pewno nie dla każdego pozycja, momentami bardzo ciężkostrawna, ale też zabawna i pouczająca. Felietony autorstwa Zarzecznego super, ale trzeba sobie dawkować, bo inaczej wychodzi to bardzo średnio. Po lekturze nawet nie wiem, komu miałbym to polecić ani czy sam do tego wrócę.

Dzisiaj o książce, która sprawia, że słyszy się pulsujący warkot silników i hipnotyzujący gwar trybun. O sporcie, gdzie każdy zakręt to test odwagi, a kierowcy bezustannie balansują na krawędzi fizyki. Jednak to nie tylko ich praca liczy się w kwalifikacjach. Za kulisami Formuły 1 stoją przede wszystkim genialni konstruktorzy, których kreatywne pomysły zaskakują nawet samych twórców sportowego regulaminu. Co stoi za popularnością wyścigów w przepotężnych bolidach? To po prostu dobry marketing czy prawdziwa "jazda o życie"? Odpowiedzi na te pytania dostajemy od człowieka, który żyje tym sportem każdego dnia i zaraża czytelnika swoją ogromną pasją. Mikołaj Sokół to dziennikarz i komentator, który od dwóch dekad jest regularnie obecny na wyścigach Grand Prix. Trudno w naszym kraju o większy autorytet w tej dziedzinie. Napisał on książkę, w której przybliża czytelnikom wszystkie najważniejsze wydarzenia w długoletniej historii walk koło w koło. Poznajemy prawdziwe legendy tego sportu. Nazwiska, które stale przewijają się przez naszą codzienność. Dowiadujemy się wielu technicznych faktów i historii nowatorskich rozwiązań na przestrzeni lat. Nie zabrakło też genezy wielu konfliktów i wzruszających opowieści o katastrofach spowodowanych zawrotną prędkością. Wszystko na przestrzeni osi czasu, która pokazuje zarówno początki, jak i współczesne zmagania wszystkim bardzo dobrze znanych gwiazd F1. Dla wieloletnich fanów będzie to zbiór raczej znanych informacji, uzupełniony o kilka ciekawostek. Natomiast dla tych co dopiero zaczynają śledzić ten emocjonujący sport, to prawdziwa skarbnica wiedzy, opowiedziana w bardzo interesujący sposób. Osobiście jestem w tej drugiej kategorii i bawiłam się naprawdę świetnie. Okazuje się, że świat wyścigów samochodowych może być ciekawszy niż się spodziewałam. Nieco chaosu wprowadzała forma, w której przyswoiłam treść. Audiobook sprawił, że mogłam przegapić trochę faktów. Na pewno przyjdzie czas, kiedy sięgnę po nią w papierze dla usystematyzowania informacji. Polecam serdecznie każdemu chociaż odrobinę zaintrygowanemu Formułą 1. Ta książka sprawi, że pokochacie ten sport.

Książka składa się z 10 krótkich i lekko napisanych wspomnień wokół najważniejszych spotkań piłkarskich Zbigniewa Bońka, sylwetek kolegów i rywali z boiska oraz krótkiego wywiadu. Wspomnienia momentami bardzo ciekawe, ale również bardzo krótkie... Połowa sylwetek kolegów i rywali przypomina notkę encyklopedyczną i są umieszczone jakby na siłę, aby zapełnić strony. Końcowy wywiad Bońkiem bardzo krótki i mało ciekawy. Niestety nie jest to zła pozycja, ale potencjał wykorzystany tylko w połowie. Szkoda, bo mało jest osób z takimi osiągnięciami i taką karierą boiskową i poza boiskową jak Z. Boniek.

Interesująca książka dla wszystkich fanów sportu, jak również dla osób zarządzających ludźmi. Pokazuje ona jak ważne i trudne, jest stworzenie warunków do współpracy, zwłaszcza w grupie o wysokich ambicjach. Książka jest w zasadzie rozwinięciem tego co można zobaczyć w serialu The Last Dance.

Zbiór ciekawych historii o angielskiej piłce. Pozwala poznać nieznane szerzej fakty i przybliża wiele postaci, które swoim kolorytem przez lata wpływały na postrzeganie ligi. Każdy rozdział porusza zupełnie odrębne wątki, więc polecam rozbić sobie lekturę na wiele wieczorów :)

Dobra, wartościowa I na pewno przydatna książka, to wszystko bez dwóch zdań ale czytało mi się ją dość ciężko. Stąd jedna gwiazdka niżej. Czasem zbyt dużo różnych wątków w jednym temacie. Myślę że rozmowy słuchało by się lepiej niż formatu książkowego. Tak czy owak zdecydowanie polecam

Przed książką nie miałem o Panu Laudzie za specjalnego pojęcia. Coś tam kojarzyłem wypadek, spalenie skóry na twarzy itd. Nic szczególnego mi jednak to nazwisko nie mówiło (mimo, że w świecie F1 trochę się kręcę). Książka sprawiła jednak, że zadurzyłem się po dziurki w nosie w pragmatyzmie tego człowieka i jego podejściu do życia. Krótko, zwięźle i na temat, bez zbędnego owijania w bawełnę i kombinowania. Tak, to był jeden z tych ludzi, który mógł sobie na takie podejście do życia pozwolić. Tak, swoje podejście mógł też oprzeć o nieprzeciętny talent i nosa. Tak, miał lepiej, niż zdecydowana większość ludzi na Ziemi. Tylko, że w tej książce i w wypowiedziach Laudy (ogromny szacun za to, że w tej książce pojawiają się one właściwie co chwilę) ani przez moment nie da się odczuć, że bohater się jakkolwiek wywyższa. Wszystko jest poparte chłodną kalkulacją i analizą (a to, że jest ona szybka, a nie rozwleczona, jak roztopiony ser, to inna sprawa). Kolejne strony i rozdziały tej biografii ja dosłownie pochłaniałem. Kilkakrotnie w pracy łapałem się na myśli "byle tylko uszczknąć sobie trochę przerwy, żeby móc poczytać". Całą książkę skończyłem w tydzień (i przynajmniej połowę przeczytałem w trakcie kolejek w pracy) i poza ostatnim rozdziałem (stanowiącym klamrę całego życia, a więc opisującego rzeczywistość PO śmierci bohatera książki) uśmiech właściwie nie schodził mi z twarzy. Lauda to był naprawdę ktoś. Facet bez żadnych kompromisów, gierek, kombinacji, gardzący sztuczkami i gierkami. Takich ludzi w społeczeństwie nigdy za wiele nie było, ale czuje, że obecnie to jest gatunek już chyba zupełnie zapomniany. I co smutniejsze - w porównaniu do bezczelnego i zadufanego w sobie Senny właściwie w ogóle nie wspominany. A szkoda, bo był wielki nie tylko ze względu na to, co umiał robić w bolidzie. Formuła to była, patrząc całościowo na życie Laudy, tylko jakimś tam etapem, gdy się skończyła, Lauda nie dość, że nic nie stracił, to jeszcze sprawdził się w zupełnie innym świecie awioniki (a sprawdził się dzięki swojemu charakterowi i podejściu do świata). Książka bardzo zgrabnie i przystępnie pokazuje Austriaka takim, jakim był, autor zadał sobie wiele trudu i naprawdę się do tej książki przyłożył. Archiwalne wypowiedzi starego Ferrariego, jakieś urywki kolegów z toru czy zakurzone słowa samego Laudy sprawiały, że to nie było tylko jakieś tam odgrzewanie kotleta, tylko autentyczne doświadczenie. I nie sposób tu wspomnieć o tym, jaki Lauda miał dystans sam do siebie (wspaniały żart z szukaniem świńskiego ucha w zaroślach obok zakrętu, gdzie ćwierć wieku wcześniej prawie umarł, uśmiałem się tam do łez). Wśród sportowych biografii, to co najmniej jedna z najlepszych książek, jakie czytałem. PS. Błędy redakcyjne w nowym wydaniu znacznie zredukowano, ostało się ich może kilka łącznie (zapomniałem już dokładnej liczby). Jedynym minusem jest tutaj dość skromna ilość informacji o rodzinie Laudy (tj głównie o 1. żonie i dzieciach) - niby biografia, ale szczegółów tam brak. A z drugiej strony, może grzebanie w życiorysach wciąż żyjących ludzi Austriak uznał za niegrzeczne i niegodne jego poziomu (druga żona i bliźniaki są ledwo wspomniane, o romansie i nieślubnym dziecku nie ma ani wzmianki)?

Trochę się zawiodłem. Uwielbiam humor autora, jego samouwielbienie, wchodzenie w kontrę do powszechnych opinii, natomiast forma tej książki mnie wymęczyła. Bywały momenty zabawne, też takie które skłaniały do przemyśleń, ale nie tego się spodziewałem. Pomimo lekkości pióra to sam zbiór felietonów był dla mnie ciężki - całość mnie przygniotła.