Lato z Rabusiami

Stolemy to postacie z kaszubskich legend. Są to olbrzymy zamieszkujące lasy. Lubią chłód, przeciągi i ciemność. Podobno światło słoneczne zamienia je w głazy, więc muszą bardzo uważać, żeby zawsze wrócić do domu przed wschodem słońca. Fabuła Młody Stolem o imieniu Stolko mieszka w jaskini wraz z rodzicami i babcią. Czuje się trochę samotny, bo są jedynymi Stolemami zamieszkującymi okoliczne lasy. Bardzo chciałby poznać swoich kuzynów. Pewnego dnia Stolko słyszy płacz w okolicy Stolemowych Głazów. Czyżby opowieść o Stolemach, które słońce zamieniło w kamień była prawdziwa i istoty płaczą nad własnym losem? Gorzej. Po Stolemowym Lesie kręci się człowiek, a legendy mówią, że ludzie są brzydcy, źli, okrutni. Najlepiej trzymać się od nich z daleka. Tylko, czy taka malutka przerażona istotka może wyrządzić komuś krzywdę. Autor zaserwował młodym czytelnikom historię tajemniczą i niebezpieczną, ale również wciągającą. Jak już wspomniałam Stolemy lubią noc, wilgoć, chłód. Świetnie widzą w ciemności, więc w mrocznym lesie czują się doskonale. Bardzo ładnie podkreślają to ilustracje i kolorystyka książki (Zosia Dzierżawska). Na pierwszy rzut oka może ona wydawać się szara, ale musimy pamiętać wcześniej wymienionych cechach. Jako tło do tej historii żywe kolory się nie nadają. Taka oprawa byłaby niewiarygodna. Wracając do fabuły, Młody Stolko będzie musiał zmierzyć się ze swoimi uprzedzeniami. Nigdy nie spotkał człowieka, ale opowieści jakie o nich krążą opisują raczej niedobre istoty. Stolko nie może uwierzyć, że dziewczynka, którą spotkał może zrobić mu jakąś krzywdę. Razem stawiają czoła dwójce zbirów i udaje się im ich nieźle nastraszyć. Między człowiekiem i Stolemem zawiązuje się przyjaźń, której pamiątką pozostaje wspólne selfie. Krzysztof Kochański wspaniale wykorzystał lokalną legendę. Coś co każde miasto, każdy region ma, ale nie zawsze się to szeroko promuje. Na Kaszubach byłam raz, z wycieczką nie-szkolną. Był to wyjazd zorganizowany, z przewodnikiem, a jego celem był zobaczenie kawałka Polski. O stolemach nikt, niestety nie opowiadał. Przegoniono nas po kościołach z wszystkich epok, a o legendach, o zabytkach natury, czy o lokalny, folklorze nie wspomniano. Sugerowany wiek czytelnika to 9+. Pamiętam, że mniej więcej w tym okresie poznawaliśmy w szkole legendy toruńskie. Mam nadzieję, że w innych regionach panie od historii również sięgały po lokalne opowiastki. Jest to bardzo przystępny sposób, żeby zacząć poznawać historię ziemi, na której się żyje. Mówią one wiele o zwyczajach, zabytkach, ale też ludziach i o tym jak tłumaczyli sobie różne zjawiska. Na koniec Wspaniale podsumowała tę książkę profesor Joanna Papuzińska. Pozwolę sobie ją zacytować: "Świetna, dynamiczna fabuła, doskonałe postacie i dialogi w tajemniczej atrakcyjnej scenerii. Filozoficzna metafora "spotkania z obcym”, towarzyszących jej lęków i uprzedzeń."[1] Ta opinia mówi wszystko i nie mam nic więcej do dodania. Może tylko, że... Książka nagrodzona w V Jubileuszowym Konkursie im. Astrid Lindgren. [1] Krzysztof Kochański, "Selfie ze stolemem", wyd. Literatura, Łódź 2020, z okładki.

Rodowity Górnoślązak porusza tematykę Powstań Śląskich z perspektywy dziecka? Tyle wystarczyło mi, aby chcieć zapoznać się z tą pozycją. A gdy dodatkowo otrzymałam nie tylko historię dziecka dla dzieci, ale i analizę ówczesnych realiów pogłębioną o różne, interesujące zagadnienia, to odczułam pełną satysfakcję z lektury. [SPOILER] Dziecko do pewnego czasu myśli schematycznie, nie dostrzega wszystkich niuansów, ocenia świat wg własnego konstruktu myślowego. Jest czyste. Od trosk i skomplikowanych analiz powinno mieć w swoim życiu rodziców, których rolą ma być łagodzenie jego trosk, branie na swoje barki ciężaru dylematów i skomplikowania tego świata. Ale czy da się całkowicie uchronić dziecko przed cierpieniem? W książce można odnaleźć wiele przykładów, gdy dziecko, uczestnicząc w tragedii dorosłych, postrzega jednak świat inaczej, wg własnych odczuć. Widać to poprzez niektóre zabiegi, jak np. ukazanie bólu dorosłego z perspektywy dziecka poprzez utratę głosu przez matkę: dziecko przypisuje to działaniom "złego" listonosza, który dostarczył list z tragiczną wiadomością, a nie ludziom faktycznie odpowiedzialnym za tragedię. Górnoślązacy wiele wycierpieli w swojej historii, najczęściej zupełnie niesłusznie. Sama nie do końca chyba zdawałam sobie sprawy z tego, że nawet wygrane Powstania okupione były ich śmiercią, torturami, poświęceniem, biedą. Nie można o tym zapominać. I warto doceniać ludzi, którzy walczą o prawdę i szacunek do historii, a zwłaszcza o krzewieniu jej w umysłach najmłodszych. Pisanie książek dla dzieci to, wbrew pozorom, o wiele większe wyzwanie niż pisanie książek dla dorosłych. Wobec dorosłych można pozwolić sobie na dosłowność, brak taryfy ulgowej. Natomiast dzieci zasługują na przekaz łagodniejszy, choć oczywiście nierozwodniony. Stąd przecież w bajkach często pojawiają się różne metafory, alegorie. Dlatego też stworzenie wartościowej książki dla dzieci to nie lada wyczyn. Cieszę się, że trafiłam na tę pozycję i szczerze ją polecam.

Jedenastoletni Joe tkwi w zamkniętej, sterylnej „bańce”. Nigdy nie opuszcza szpitalnego pokoju. Zobaczenie wschodu słońca lub rozgwieżdżonego nieba jest dla niego czymś nieosiągalnym i nierealnym. Chłopiec nie ma możliwości zaczerpnięcia świeżego powietrza; nawet jeden wdech nie wchodzi w rachubę – stawką jest życie. Zwiedzanie różnych miejsc, poznawanie nowych ludzi, wyjście na miasto – to wszystko od zawsze było i jest poza jego zasięgiem. Joe cierpi na ciężki złożony niedobór odporności. Wciąż czeka na moment, w którym lekarze znajdą i dobiorą odpowiednie lekarstwo. Tylko dzięki niemu chłopiec zyskałby szansę na opuszczenie sterylnego pokoju bez wystąpienia ryzyka zagrożenia zdrowia i życia. Chłopiec jest jedyną osobą w kraju, która boryka się z tą chorobą przez co szanse na dobranie odpowiedniego leku są dość nikłe. Pomimo tego Joe stara się normalnie funkcjonować. Pomaga mu w tym starsza, opiekuńcza siostra Beth, ulubiony pielęgniarz Greg, przyjaciel Henry oraz cały zastęp lekarzy i pielęgniarek. Monotonne życie Joe’go zmienia się wraz z pojawieniem się Amira, nowego pielęgniarza. Mężczyzna ma zupełnie innego podejście do życia, jego obsesją są kosmici oraz badania związane z kosmosem. Amir decyduje się zmienić nastawienie jedenastolatka. W tym celu decyduje się na dość odważny krok. Ryzykując naprawdę dużo… Z początku obawiałam się, że książka może okazać się nieco monotonna i nużąca. Bo ile można opowiadać o życiu w sterylnym pomieszczeniu, oglądaniu telewizji i ciągnących się, takich samych dniach. Na szczęście historia nie skupiła się wyłącznie na opisie szpitala i zmagań jedenastolatka z nieuleczalną chorobą. Poruszała przede wszystkim inny, ważny temat – radzenia sobie z przeciwnościami losu. Czerpania z życia tyle, ile tylko się da. Osiągania niemożliwego i pokonywania własnych barier. Historia jest wzruszająca, wzbudzająca szereg różnych emocji, zaczynając od ekscytacji, a kończąc na smutku. Nie jest lekka i relaksująca, ale za to niesie ważne, uniwersalne przesłanie. Pokazuje, że nie warto się poddawać, nawet jeżeli cały świat wydaje się być przeciwko nam. Że często największe ograniczenia istnieją w naszych głowach. Że czasami warto się odważyć i zaryzykować, niż wieść życie bez poczucia sensu. Myślę, że „Chłopiec w bańce” przypadnie do gustu nie tylko najmłodszym czytelnikom. Z pewnością wzruszy niejednego dorosłego i wskaże cele, do których warto dążyć.

Są takie książki, o których można powiedzieć: „miód na moje serce” i zazwyczaj to książki z gatunku tych, od których nie można się oderwać. Mamy ostatnio niesamowite szczęście, bo trafiamy na same perełki, które już wiemy, że długo, długo zostaną z nami ciesząc oczy i serca. Coś czuję, że przeczytamy ją jeszcze nie raz. To druga część przygód Gabi. Ciepła, urzekająca, wartościowa i zwyczajnie, po ludzku przesiąknięta dobrem i optymizmem. Ośmioletnia Gabrysia mieszka w rodzinie zastępczej razem z sześciorgiem innych dzieci w różnym wieku. Opiekunowie stworzyli im prawdziwy dom, w którym dzieciaki czują się bezpieczne i szczęśliwe z nowymi rodzicami. A Gabi to iskierka: bardzo żywiołowa i spontaniczna, kocha muzykę, taniec i nie wyobraża sobie życia bez najlepszego przyjaciela – Bartka. Dzieciaki wspólnie wymyślają zabawy i psoty, a także...dostają się do szkoły muzycznej. I chociaż Gabi, ze względu na kontuje nogi trafia do klasy śpiewu, a nie tańca, to i tak ma wrażenie, że spełniły się jej najskrytsze pragnienia. Ale czy na pewno? Bo kiedy dziewczynka jedzie na pierwsze zajęcia okazuje się, że niekoniecznie tego oczekiwała od szkoły muzycznej. Na szczęście nie jest w tym wszystkim sama: ma przybranych rodziców, którym nic nie umknie i przyjaciela, na którego zawsze może liczyć. Ma też ulubionego sąsiada, któremu pomaga poprzez powiernika – księżyc spełnić marzenie. I nowego domownika, ale o tym to już doczytacie sami. Podobało nam się ciepło promieniujące z tej lektury, wartka akcja i ciekawe dialogi. Wspaniale, wprost namacalnie nakreślona postać głównej bohaterki. Cudne, liczne, czarno-białe ilustracje, takie prawdziwe, odzwierciedlające klimat książki. Buzia się do nich sama uśmiecha! Większa czcionka i mało opisów sprawiają, że nawet początkujący czytelnik da sobie świetnie radę. Bardzo elegancka, miła w dotyku, twarda okładka. Jeśli o nas chodzi – książka jak najbardziej in plus! Chcemy ogromnie poznać pozostałe części. Dla dzieci 7+.

Emma Carroll w książce "Aż do chmur" zgrabnie połączyła naukę, pracę, niebezpieczeństwo i przygodę! Jesienią 1793 roku bracia Montgolfier wypuścili w przestworza wielki balon unoszony ogrzanym powietrzem. W koszu pod balonem znalazły się: owca, kaczka i kogut. Jak do tego doszło? Marzenia, plany, rysunki, wyliczenia, nauka. Kolejne prototypy, nieudane próby, praca. Angielscy szpiedzy próbujący wykraść notatki. Wynalazcy, król, królowa oraz dwójka dzieci i ich pupile: syn jednego z braci Montgolfierów z kaczką oraz ciemnoskóra bezdomna złodziejka z kogutem. Ta dziewczyna z intruza zmienia się w obserwatorkę i współuczestniczkę niecodziennych wydarzeń. Jest główną bohaterką i narratorką powieści, toczącej się w czasach, gdy kobiety mogły znacznie mniej niż dzisiaj. Bystra, uważna, odważna, zaradna. Autorka umiejętnie ciągnie nas w głąb tej historii, każe podążać za dziewczyną. Nie pozwala się oderwać od lektury, dopóki balon nie poderwie się aż do chmur ;-) Intryguje, wabi, komplikuje i chętnie czytamy dalej, chociaż przecież znamy zakończenie :-) https://bajdocja.blogspot.com/2020/09/az-do-chmur.html

Panna Jones zwana Znajdą mieszka w księgarni "Pod Białym Jeleniem". Została podrzucona do księgarni, a Netty i Michael zostali jej rodziną. Dziewczynka, podobnie jak jej nowi opiekunowie uwielbia książki, ale ma pewien sekret... Nie potrafi czytać. Pewnego dnia w prasie ukazuje się ogłoszenie o loterii, w której można wygrać Książkowe Emporium Montgomery’ego - największą księgarnię na całym świecie. Niespodziewanie rodzinka Jones'ów wygrywa i przeprowadza się do Londynu by zacząć nowy rozdział swojego życia. Zapowiada się nudna lektura? Nic bardziej mylnego... Jak to w książkach bywa (i w życiu też) zaraz pojawią się kłopoty. To książka to jak opis mojego marzenia. Mieszkać w księgarni, wśród książek... a Emporium to raj zapalonego czytelnika. Mam nadzieję, że książka Was wciągnie... i sami będziecie chcieli stworzyć takie cudowne miejsce. Pozycja dla wszystkich miłośników książek.

Gromadka dzieci, która tuż przed świętami dowiaduje się, że nie może dalej mieszkać w ukochanej kamienicy i zrobi wszystko, aby tam zostać, łącznie z poznaniem i ułaskawieniem mrukliwego sąsiada. Fajna historia dla wczesnych nastolatków bardziej niż dzieci (problemy dorosłych, które widzą dzieci, dużo tekstu, szczątkowe ilustracje).

Wiktoriański Londyn. Rodzice Emily zaginęli w Północnej Godzinie ? w tajemniczym świecie magii i potworów wymyślonym przez dzieci i zatrzymanym w czasie. Emily uzbrojona jedynie w drugie śniadanie i skłonność do gadulstwa wyrusza do Północnej Godziny w towarzystwie jeża Hoggina. Tropiona przez krwiożercze bestie, szuka swoich bliskich w mieście Nocnego Ludu. Ale żeby ich uratować, musi najpierw odkryć zaskakującą prawdę. Jaki rodzinny sekret wiąże ją z Północną Godziną i czy Emily zdoła uratować oba światy, zanim skończą się jej kanapki? Lubicie, gdy książka dobra i wciąga już od pierwszych rozdziałów . Nie daje czasu na rozmyślanie, na sen, na nic prócz podążania za bohaterami. Przedewszystkim dobrze napisana i zabawna .

Nie będzie przesadą stwierdzenie, że "Niesamowity Billy Wild" Joanny Nadin jest książką niesamowitą! Tak sądzę, tak czuję! Wciągała mnie ta historia pomalutku, niewielkimi kroczkami. Czytałam o marzeniach, tęsknotach i perypetiach małego bohatera, współczułam mu, kibicowałam, przywiązałam się do niego i.... pokochałam. Pod koniec popłakałam się, potem śmiałam się głośno, a przewracając ostatnią stronę poczułam w sercu ciepło i ulgę. Tu też nie przesadzam :-) Kim jest Billy Wild? To 10-letni chłopiec, który w czasie ferii - na zlecenie nauczycielki - pisze listy do Boga. To listy-sprawozdania z codziennych wydarzeń (i myśli). Billy pisze jak potrafi, bardzo naiwnie, trochę jak do kolegi, trochę jak do cudotwórcy, trochę jak do przedstawiciela innej cywilizacji. Opowiada o zdarzeniach, prosi o przysługi, o interwencje, zwierza się (z tęsknoty za zmarłą mamą, z chęci posiadania psa), objaśnia świat współczesny (Google, seriale, cheetosy, strajki), wyznaje / usprawiedliwia błędy / grzechy. Pies jest wielkim marzeniem Billy'ego. I - jakkolwiek to brzmi - Bóg przysyła Billy'emu wychudzonego, brudnego psa. Przynajmniej Billy sądzi, że Psiak pojawił się z boską pomocą. Ale tata każe psa oddać. Billy z braćmi postanawiają jednak psa zatrzymać. Trzeba go więc ukrywać, co proste nie jest, zwłaszcza, gdy trzeba wyprowadzić go na spacer, zawieźć do weterynarza, ochronić przed burzą, czy wystawić w lokalnym konkursie talentów. Pies jest wielkim marzeniem Billy'ego i mimo kłopotów z nim związanych chłopiec kocha go bardzo. Ale sprawa ma drugie dno! Posiadanie psa jest nie tylko celem samym w sobie, jest też środkiem do osiągnięcia celu, jakim jest stopienie serca taty. Bo Billy'emu brakuje nie tylko matki (zmarłej ponad 6 lat temu). Billy'emu i jego braciom brakuje też ojca, który - próbując zarobić na utrzymanie całej rodziny - jest zapracowany i zestresowany. Billy tęskni za mamą. Billy tęskni za tatą. Za jego obecnością, uważnością, miłością. Pies pomoże stopić ojcowskie serce. Wtedy tata zwróci uwagę na synów i pokocha ich. Czy marzenia Billy'ego spełnią się? Sprawdźcie sami. Zachęcam! :-) https://bajdocja.blogspot.com/2018/03/niesamowity-billy-wild.html

Nie wiem czemu, ale mam wrażenie, że ta książka jest wyjątkowa i dosłownie pełna magii. Nienia jest na wakacjach u dziadków, w Leśniczówce Zielone Marzenie. Jest ona wyjątkową dziewczynką zupełnie inną niż wszystkie dzieci. Kocha ona przyrodę, uwielbia poznawać otoczenie, które znajduje się wokół niej. Przeżywa ona wiele ciekawych przygód i nie potrzebuje do tego żadnej elektroniki. Co w obecnych czasach wydaje się Nam to zupełnie niemożliwe. Nasze dzieci nie znają świata bez komputera, telefonu i internetu. Nienia uwielbia marzyć, mamy wrażenie, że jej pozytywne nastawienie do świata sprawia, że świat wokół niej zmienia się – pozytywnie. Pewnego dnia do leśniczówki przyjeżdża kuzynka Nienii o imieniu Manuela, która nie widzi świata spoza swojego tableta. Na początku obie dziewczyny trzymają się od siebie z daleka. Jednak, gdy nagle tablet Manuelii przestaje działać, a ona w złości niszczy swój telefon powoli zaczyna zauważać otaczający ją świat. Książka bardzo mi się spodobała, a czytając moim dzieciom zauważyłam, że również ta opowiedziana historia bardzo ich poruszyła.

Książka, która na długo zapada w pamięci. Nie jest łatwo przyglądać się cudzemu nieszczęściu, nietrudno tu o łzy wzruszenia. Zresztą od samego początku trzymam kciuki za Jacka, chcę by się uśmiechnął, by pokonał trudności. Niby książka zaczyna się tak trochę przekornie, może z humorem: „Moja rodzina jest porąbana”. Aż chciałoby się powiedzieć, albo poklepać nawet przy tym po ramieniu i powiedzieć: „Nie martw się chłopie. Moja też”. Ten chłopak ma dopiero 10 lat i już przeżył kilka trzęsień ziemi. Emigracja ojca i jego nowa rodzina, wypadek dziadka, choroba nowotworowa mamy. W dodatku to stwierdzenie na początku książki, że faceci w rodzinie Jacka umierają młodo. I on tak trochę, jakby na to czekał. Chłopiec razem ze swoim starszym bratem Frankiem próbuje odnaleźć się w nowej jakże smutnej rzeczywistości. Niepozorna książka, która traktuje o dzieciństwie polskich dzieciaków. W zalewie literatury obcojęzycznej to literacka perełka, naprawdę dobrze napisana, zwracająca uwagę na to, co w życiu ważne. Pomieszanie rzeczywistości ze światem nadprzyrodzonym, bo o dziwo, Jacek oparcie znajdzie w duchu zmarłej babki Eleonory, która kiedyś była sławną śpiewaczką. Wzruszająca opowieść o tym, że czasem w życiu jest pod górkę, o tym, jak ważne są miłość i wsparcie innych osób. Wciągająca mądra lektura.

Miałam bardzo duże oczekiwania od tej książki ponieważ poprzednie części bardzo mnie zachwyciły. Na szczęście nie zawiodłam się i ta książka bardzo mi się podobała. Jak zwykle wiele zwrotów akcji. Pokazuje że przyjaźń potrafi przetrawiać wszelkie przeciwności losu.

Ta książeczka jest w sam raz na początek rozmów o dojrzewaniu - krótka, prostym językiem opisuje podstawy podstaw, pokazuje kolejne etapy dojrzewania, nie porusza jeszcze tematów związanych z różnicą płci i seksem. Dla rodziców czy opiekunów mających trudności z zagajeniem rozmowy będzie to całkiem dobra baza, szczególnie, że nawet niechętna czytaniu dziewczynka nie będzie się musiała borykać z treścią ukrytą w nadmiarze tekstu. Pozycja raczej dla dziewczynek 9-11 lat, jeżeli ktoś ma potrzebę rozmawiać wcześniej również się nada.

Tym razem niezwykle wykorzystany został motyw okularów (niczym w szmaragdowym miasteczku w Czarnoksiężnika z Krainy Oz, choć tu czytelnik doświadcza zdecydowanie więcej emocji!). Po przeprowadzce do nowego miejsca bohaterów spotykają ciągłe zmiany, jedna tajemnica przeplata się z drugą. Świat magii oplata ściśle rodzinną codzienność bohaterów. Wszystko zdaje się być niezwykłe, niepokojące, a czasem nawet groźne ... Wyobraźnia autorki zdaje się nie mieć granic. Czy bohaterowie odkryją, co w istocie dzieje się w tym miasteczku? Przeczytaj!

Niby wszystko jest na swoim miejscu, czytało się ok, dzieć słuchał z zainteresowaniem, ale mam wrażenie że na tyle dużo nowych problemów rodziny Vanderbekeerów jest przesadzonych i naciąganych, że psuje to przyjemność z lektury. Może się czepiam, może nie pamiętam, jak to samemu jest mieć 8 czy 10 lat... no ale. Po pierwszej części synek chciał sięgnąć po drugą, po drugiej jakoś na razie nie wspomniał, że chce trzecią - tak to podsumuję.

#715 - Fisiowanie - Barbara Stenka - Wydawnictwo Literatura #275/52/2021 Książka ma 128 stron. Swoją premierę miała dnia 19.10.2017 roku. Zaletą tej książki są duże litery, dzięki czemu dzieciom jest ją znacznie łatwiej czytać. Kolorowe grafiki umilają czas spędzony z kisążką. Główną jej bohaterką jest Marylka: " - Marylko, co lubisz najbardziej na świecie ? - pytam. - Mojaego kota ! - odpowiada bez wahania dziewczynka. - I jeszcze mamą i tatę i makaron, Polskę i burzę !" Dziękujemy za tą książkę dla Ewy - Międzypokoleniowy Festiwal Literatury Dziecięcej - Ojce i Dziatki https://www.facebook.com/zaczytanaeliza/photos/a.1656801191286441/2727774587522424

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Taka książka jest bardzo potrzebna, fajna tematyka, szczególnie, że tak często teraz dzisiejsze rodziny są rodzinami patchworkowymi. Ja w szczególności zwracam uwagę na poprawność i mogłabym się przyczepić, że tata w tej historii nie lubił kobiet z ciekawymi, ponadprzeciętnymi pasjami, co z drugiej strony również jest dobre, bo pokazuje, ze te niczym nie wyróżniające się kobiety są atrakcyjne i pożądane przez mężczyzn, książka zarówno dla dzieci, ale jak najbardziej dla dorosłych

„Jakie życie, oprócz zmarnowanego, może mieć dzieciak z domu dziecka?” To najbardziej porażająca smutkiem myśl wypowiedziana przez dziecko, jaką przeczytałam w tej historii dwojga rodzeństwa – siedmioletniego Zaka i dziewięcioletniej Iry. Wrażliwej i inteligentnej dziewczynki, a zarazem narratorki, która czuła się odpowiedzialna za młodszego brata, bo była dla niego jedyną osobą, której ufał. Nie mogła go zawieść, bo mieli tylko siebie, jedyne wspólne zdjęcie z dzieciństwa, żadnego dowodu na to, że kiedyś mieli rodzinę, żadnych marzeń, które mogłyby spaść i potłuc się oraz wiele przeprowadzek od rodziny zastępczej do kolejnej, do których trafiali z różnych powodów. To sprawiało, że rodzeństwo czuło się z tym coraz gorzej, by z czasem zrozumieć malejącą szansę na znalezienie rodziny i jej powody dojrzale wymieniane przez Irę – „Nie jesteśmy już małymi dziećmi. Za każdym razem, kiedy ktoś nas nie chce, to trochę widać. Chcemy zostać razem”. Zanosiło się na smutną opowieść. Jednak stało się coś, co diametralnie zmieniło jej charakter. Coś, co warto było odszukać w pamięci już dorosłej Iry, by to opisać. Coś, co sprawiło, że dorosła Ira posklejała tę historię z pamiętników prowadzonych przez siebie w dzieciństwie, ponieważ, jak napisała w prologu – „czułam się niewidzialna, a chciałam mieć pewność, że nasza historia zostanie opowiedziana, a także w nadziei, że życie małej, niekochanej dziewczynki, którą byłam ja, oraz mojego jeszcze mniejszego, niekochanego brata stanie się lepsze”. A jeśli nawet nie, to chciała je ubarwić, by stało się bardziej kolorowe niż w rzeczywistości. Jednak okazało się, że nie musiała tego robić. „Życie samo w sobie okazało się ekscytujące”. Wywróciło życie brata i siostry do góry nogami. To właśnie o tym wydarzeniu, które po latach nabrało dla Iry innego znaczenia, napisała opowieść, mając nadzieję na dodanie otuchy dzieciom podobnym do niej. Myślała przy tym właściwie o wszystkich zagubionych dzieciach, które „zastanawiały się, co przyniesie im jutro lub czy jutro w ogóle nadejdzie”. To bardzo ciepła, wzruszająca i wbrew pozorom optymistyczna opowieść ilustrowana rysunkami. Bardzo emocjonalnie przedstawiona przez nad wyraz dojrzałą dziewczynkę z ograniczonym zaufaniem do dorosłych, którzy wielokrotnie ją zawiedli. Z których powodu była sierotą. Dzieckiem niechcianym. We własnej ocenie ułomnym, chociaż rozumiejącym, skąd to przekonanie się wzięło. Tłumaczącą otaczający ją świat na swój dziecięcy, ale roztropny sposób, wykorzystując metaforę palety barw – „Inni ludzie mają emocje, które są jak kolory o różnych odcieniach. [...] Ale nasze emocje leżą dokładnie jedna obok drugiej, więc w jednej chwili jesteśmy weseli, a za moment się złościmy, a czasami w ogóle nic nie czujemy. To trochę przerażające”. Dla mnie przerażające było to, jak każdą niesprawiedliwą ocenę umiała sobie zracjonalizować. Autorka tak poprowadziła tę ostrożną i czujną obserwatorkę przez meandry zdarzeń, wydarzeń, sytuacji i niespodzianek mających charakter odrobinę przygodowy i odrobinę detektywistyczny, by to zaufanie do dorosłych odbudować. By pokazać, że zachowanie ludzi i jakość ich życia warunkowane jest przeszłością i dzieciństwem. Nie zawsze szczęśliwym. Opowieść pomaga małemu odbiorcy zrozumieć zachowania dorosłych i jakość ich życia, które pomimo traumatycznych doświadczeń może być w pełni wartościowe. Tym samym dając nadzieję na budowanie własnego, szczęśliwego życia. A wszystko to zanurzone w ogromnej dawce czułości, delikatności, empatii i optymizmu, dających prawo do marzeń i nadziei na ich spełnienie. Bez względu na to, kim jesteśmy i w jakim momencie życia się znajdujemy. Również my – dorośli. Bez względu na to, jak bardzo byłoby ono w danej chwili „zmarnowane”. naostrzuksiazki.pl

Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę – powiedziałabym od razu, że jest zaskakująca. I że przypomina mi cielęce lata, gdy z wypiekami na twarzy śledziłam coraz to nowe przygody Janeczki i Pawełka, bohaterów powieści J. Chmielewskiej. Oj, dzieje się tutaj i to tak, że nawet taki stary literacki wyga połyka kolejne strony w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Pierwsza przeczytana przez nas książka z seria „Klub Łowców Przygód” Wydawnictwa Literatura i od razu taki sztosik. Miejscem akcji jest zwykła miejscowość Owczyny, którą główny bohater, nastoletni Grzesiek z uporem nazywa „stolicą nudy”, gdyż jest święcie przekonany, że nie dzieje się tam nigdy nic godnego uwagi, a jego życie, to ponura wegetacja. Bo cóż ciekawego może się dziać w szkole, sierocińcu czy lokalnej fabryce czekolady? Zdziwicie się! Pewnej nocy jednak staje się coś niesamowitego. Doświadczony kierowca cysterny przewożący płynną czekoladę widzi na moście dziwne stworzenie, które później uparcie będzie nazywał żubrem. Zła pogoda, śnieg, ciemności…wszystko to sprawia, że cysterna ulega wypadkowi, zawory puszczają, a płynna czekolada setkami litrów wycieka i spływa po asfalcie. I odtąd właściwie zaczyna się niesamowity bieg wydarzeń i afera goni aferę. Czy to pech? Czy może ktoś ma chytry plan na wzbogacenie się? Czy może jeszcze coś innego? Grzesiek z kolegami, którzy z nudów postanawiają wziąć udział w Przeglądzie Przedstawień Szkolnych i napisać oraz wyreżyserować własną sztukę, zakasują rękawy i zabierają się do przeprowadzenia śledztwa. Nie jest to łatwe zadanie, a ilość niewiadomych zdecydowanie przewyższa to, co już wiedzą. Dzielnie pomaga im tymczasowa nauczycielka plastyki, która jednocześnie daje lekcje rysunku Karolinie, córce pechowego kierowcy. I nawet kiedy już wydaje się, że zagadka rozwiązana i w Odczynach znowu zapanuje nuda, na horyzoncie pojawia się kolejna akcja, jeszcze lepsza, jeszcze bardziej skomplikowana. Postaci bohaterów są nakreślone w sposób bardzo realistyczny; to prawdziwe współczesne nastolatki - wrażliwe, dociekliwe, bystre a czasem pyskate, kłótliwe i z fochami. Trzeba zaznaczyć, że książka jest przeznaczona dla dzieciaków wprawionych już w czytaniu, które lubią zagadki, trochę niebezpieczeństwa, szybką, z niespodziewanymi zwrotami akcję i skomplikowaną fabułę. To prawdziwa arena intryg i podstępu, gdzie niełatwo jest się odnaleźć. Twarda okładka z postaciami głównych bohaterów, standardowej wielkości czcionka. Podzielona na 42 stosunkowo niedługie rozdziały zapewni mnóstwo wrażeń i koniec końców okaże się, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. O tym akurat jesteśmy przekonane!