Nienia z Zielonego Marzenia Lato Nieni

O życiu nastolatków w sezonie na zielone kasztany i nie tylko w nim Powieści o młodzieży i dla młodzieży powstało już naprawdę wiele. Jak w każdym gatunku i rodzaju są książki świetne, bardzo dobre, przeciętne i takie, które nam się nie spodobają. Są również Autorzy, którzy piszą dla nastolatków wiele i po których lektury sięgamy, albo z przekonaniem, że będą dobre, albo nawet nie bierzemy takiej książki do ręki. Do tej pierwszej grupy z pewnością w moim przypadku należy Pani Barbara Kosmowska, której książek młodzieżowych przeczytałam naprawdę wiele i na żadnej, w tym również na tej się nie zawiodłam. Iga ogromnie cieszy się z sukcesów mamy, ale jednocześnie bardzo tęskni za nieobecną cały czas kobietą i chce spędzać z nią więcej czasu. Kasia czuje się odsunięta przez rodziców, którzy teraz dużo więcej czasu poświęcają bliźniaczkom i chce kogoś do kochania tylko dla niej. Zosia pisze listy do nienarodzonej siostry, jednocześnie martwiąc się o mamę, która jest w zagrożonej ciąży i chce, by z dzieckiem było wszystko w porządku. Paweł nie lubi wszystkich sportów, do których zachęca go ojciec, ma już swoją pasję, którą jest teatr i chce tylko akceptacji rodzica. Robert bardzo kocha swoją młodszą siostrzyczkę i nie chce, by ta przez niepełnosprawność była wykluczana ze społeczeństwa. Lena pisze wiersze, odkrywa, kto jest jej prawdziwym przyjacielem i chce zrozumieć sytuację po rozwodzie rodziców. Maciek pierwszy raz się zakochuje i słuchając opowieści taty podczas wspólnych porządków, chce dowiedzieć się co tak naprawdę się z nim dzieje. Ewa nadmiernie się maluje, naśladując koleżanki i nie dostrzegając osób jej prawdziwie przychylnych, a tak naprawdę chce tylko akceptacji środowiska. Michał zawsze porównywany do starszego brata, chce, by ktoś docenił również jego starania. Olga musi poradzić sobie z odrzuceniem przyjaciółki przyzwyczajonej do stawiania na swoim i chce zrozumieć swoje emocje oraz całą niełatwą sytuację. Maniek po trudnych doświadczeniach ze swoją mamą zachowuje się agresywnie, ale tak naprawdę chce tylko mniej cierpieć. Ta pozycja to nie jest powieść, a raczej zbiór jedenastu krótkich opowiadań, powiązanych ze sobą dość luźno. Łączy je jednak z pewnością jedno — są to bardzo różne opowieści o nastolatkach i do nich właśnie kierowane. Jak bardzo możemy się od siebie różnić, tak bardzo różni są również młodzi ludzie opisani w książce. Mają zupełnie inne problemy, rozterki, radości i marzenia. Każdy z nich chce, pragnie lub potrzebuje czegoś innego... Książkę czyta się naprawdę dobrze. To krótka lektura, której wystarczy poświęcić tylko jeden wieczór. Opisane w niej historie nie zawsze są łatwe i piękne, a już na pewno nigdy nie są proste, ale zmuszają do refleksji i zastanowienia. To jedna z tych pozycji kierowanych do nastolatków, którą jednocześnie powinno przeczytać wielu dorosłych, by zrozumieć swoje dorastające dzieci. Zdecydowanie polecam "Sezon na zielone kasztany", który bardzo mi się podobał. To wartościowa pozycja ukazująca bardzo różne problemy nastolatków, z którymi często młodzi ludzie mierzą się na co dzień, więc z pewnością niejeden Czytelnik będzie się utożsamiał z bohaterami. Lektura warta uwagi! Egzemplarz recenzencki otrzymałam od Wydawnictwa Literatura.

Myślę, że bardzo warto by dzieci czytały takie książki! Jest to forma krótkich opowiadań, często zabawnych, w których akcja jest osadzona w historycznych realiach. Przemycane są nawet elementy polityczne - o carze rosyjskim, który decydował wtedy o Łodzi. Bardzo fajnie opowiedziana historia. Jedyne co mi przeszkadzało to motyw diabła i tej morskiej kobiety.

Noskawery Książka, która opowiada o dziewczynce (Zuzi), która bardzo chciała dostać noskawerego, ponieważ Zuzia uważała, że lepsza połowa klasy je nosi. Gdy Zuzia dostała noskawerego nie zwracała uwagi na to już nie był modny. Polecam tę książkę, ponieważ mówi o tym, jak ludzie chcą być modni.

Gdybym miała jednym słowem określić tę książkę – powiedziałabym od razu, że jest zaskakująca. I że przypomina mi cielęce lata, gdy z wypiekami na twarzy śledziłam coraz to nowe przygody Janeczki i Pawełka, bohaterów powieści J. Chmielewskiej. Oj, dzieje się tutaj i to tak, że nawet taki stary literacki wyga połyka kolejne strony w oczekiwaniu na ciąg dalszy. Pierwsza przeczytana przez nas książka z seria „Klub Łowców Przygód” Wydawnictwa Literatura i od razu taki sztosik. Miejscem akcji jest zwykła miejscowość Owczyny, którą główny bohater, nastoletni Grzesiek z uporem nazywa „stolicą nudy”, gdyż jest święcie przekonany, że nie dzieje się tam nigdy nic godnego uwagi, a jego życie, to ponura wegetacja. Bo cóż ciekawego może się dziać w szkole, sierocińcu czy lokalnej fabryce czekolady? Zdziwicie się! Pewnej nocy jednak staje się coś niesamowitego. Doświadczony kierowca cysterny przewożący płynną czekoladę widzi na moście dziwne stworzenie, które później uparcie będzie nazywał żubrem. Zła pogoda, śnieg, ciemności…wszystko to sprawia, że cysterna ulega wypadkowi, zawory puszczają, a płynna czekolada setkami litrów wycieka i spływa po asfalcie. I odtąd właściwie zaczyna się niesamowity bieg wydarzeń i afera goni aferę. Czy to pech? Czy może ktoś ma chytry plan na wzbogacenie się? Czy może jeszcze coś innego? Grzesiek z kolegami, którzy z nudów postanawiają wziąć udział w Przeglądzie Przedstawień Szkolnych i napisać oraz wyreżyserować własną sztukę, zakasują rękawy i zabierają się do przeprowadzenia śledztwa. Nie jest to łatwe zadanie, a ilość niewiadomych zdecydowanie przewyższa to, co już wiedzą. Dzielnie pomaga im tymczasowa nauczycielka plastyki, która jednocześnie daje lekcje rysunku Karolinie, córce pechowego kierowcy. I nawet kiedy już wydaje się, że zagadka rozwiązana i w Odczynach znowu zapanuje nuda, na horyzoncie pojawia się kolejna akcja, jeszcze lepsza, jeszcze bardziej skomplikowana. Postaci bohaterów są nakreślone w sposób bardzo realistyczny; to prawdziwe współczesne nastolatki - wrażliwe, dociekliwe, bystre a czasem pyskate, kłótliwe i z fochami. Trzeba zaznaczyć, że książka jest przeznaczona dla dzieciaków wprawionych już w czytaniu, które lubią zagadki, trochę niebezpieczeństwa, szybką, z niespodziewanymi zwrotami akcję i skomplikowaną fabułę. To prawdziwa arena intryg i podstępu, gdzie niełatwo jest się odnaleźć. Twarda okładka z postaciami głównych bohaterów, standardowej wielkości czcionka. Podzielona na 42 stosunkowo niedługie rozdziały zapewni mnóstwo wrażeń i koniec końców okaże się, że nic nie jest takie, jakim się wydaje. O tym akurat jesteśmy przekonane!

Ciekawa opowieść dla najmłodszych o królach Polski. Może dzieci nie zapamiętają duzo, ale z pewnością będą kojarzyć chic kilka szczegółów. Napisane bardzo przystępnie, szybko sie czyta, czasami można sie pośmiać nawet. Wspomniane jest wiele informacji, które nie są powszechne znane, a na lekcjach w szkole nie ma na nie czasu, mimo ze są bardzo ciekawe i rozwijające.

Zima Nieni” autorstwa Pani Agnieszki Tyszki to książka pochodząca z cyklu „Nienia z Zielonego Marzenia”. Charakteryzuje się piękną szatą graficzną i …niezwykłą treścią. Wbrew pozorom nie jest to prosta historia o dziewczynce odwiedzającej swoich dziadków mieszkających w leśniczówce znajdującej się na skraju pięknego lasu. W szerszym kontekście to bogata, wielowymiarowa opowieść istoty, którą los obdarzył niezwykłą wyobraźnią i wrażliwością. Dawno nie czytałam tak uduchowionej książki dla Dzieci!! „..Ale swoją drogą – czy to czasem nie piękne, że możemy oglądać świat wieloma parami oczu? Na przykład widzieć śnieg dokładnie tak jak podręcznik szkolny albo zupełnie inaczej – jak stare oczy Prabci, a może jak zdumione oczy Kaja..”. Nienia widzi i rozumie więcej niż inni. Jej historia jest utkana w delikatny, subtelny sposób, który z każdą przeczytaną linijką sprawia, że zakochujemy się nie tylko w głównej bohaterce, ale i jej najbliższych i przyjaciołach. Wszyscy są niezwykli i nietuzinkowi przez co lektura iskrzy wciąż nową energią. Nie wiem, jak to możliwe, by napisać książkę tak eteryczną, a jednocześnie utrzymaną tak blisko codziennego życia i jego realiów. Pozornie odległe od siebie światy nie tylko spotykają się na kartach „Zimy Nieni”, ale także wzajemnie przenikają się w bardzo naturalny i miły w odbiorze sposób. Autorka położyła ogromny nacisk na podkreślenie piękna przyrody, co nie jest bez znaczenia w czasach, kiedy śnieg widujemy sporadycznie lub wcale... Uroda zimy została tu opisana w taki sposób, że nawet najbardziej zatwardziali przeciwnicy tej pory roku będą mieli ochotę przenieść się na chwilkę do krainy „Zielonego marzenia” i jego mieszkańców. Musiała minąć caluteńka jesień – długa jak warkocze naszej sąsiadki Bereniki. Tyle że jesień ma włosy złociste, a potem kasztanowe i rude. Dopiero na koniec robią się siwiuteńkie od porannego szronu – tak jak te na głowie Bereniki” Nie jestem zaskoczona wysokim poziomem literackim książki, ponieważ Pani Agnieszka Tyszka jest z niej znana. Spotkanie z rozmarzoną Nienią pozwoliło mi jednak na nowo spojrzeć na samą Autorkę. To cudowne, że po tylu opublikowanych książkach pisarka ma wciąż jeszcze tyle nowego do zaoferowania swoim czytelnikom. Zachowując pełen balans między szczyptą ciepła, dobrego humoru i ciekawej historii udało się tutaj wprowadzić zupełnie nowe, magiczne elementy. Uczy, bawi, rozwija wyobraźnię. Pokazuje, że samotność też jest czasami dobra i potrzebna. Trzeba mieć czas, aby siebie samego poznać, oswoić. „Samotność to ulubiona potrawa wyobraźni” Książka polecana jest dla Dzieci od ósmego roku życia, jednak sądzę, że szczególnie spodoba się młodszym nastolatkom. Prawdę powiedziawszy znam także sporą grupę dorosłych, którzy będą nią zachwyceni. Nigdy nie wplatam w swoje opinie tylu cytatów, właściwie staram się tego unikać. Dzisiaj robię wyjątek, ponieważ czuję się oszołomiona pięknem tego tekstu. Jeśli zależy Państwu na rozwijaniu wyobraźni swoich pociech, koniecznie sięgnijcie po przygody Nieni. Bardzo gorąco polecam!

Książka, która na długo zapada w pamięci. Nie jest łatwo przyglądać się cudzemu nieszczęściu, nietrudno tu o łzy wzruszenia. Zresztą od samego początku trzymam kciuki za Jacka, chcę by się uśmiechnął, by pokonał trudności. Niby książka zaczyna się tak trochę przekornie, może z humorem: „Moja rodzina jest porąbana”. Aż chciałoby się powiedzieć, albo poklepać nawet przy tym po ramieniu i powiedzieć: „Nie martw się chłopie. Moja też”. Ten chłopak ma dopiero 10 lat i już przeżył kilka trzęsień ziemi. Emigracja ojca i jego nowa rodzina, wypadek dziadka, choroba nowotworowa mamy. W dodatku to stwierdzenie na początku książki, że faceci w rodzinie Jacka umierają młodo. I on tak trochę, jakby na to czekał. Chłopiec razem ze swoim starszym bratem Frankiem próbuje odnaleźć się w nowej jakże smutnej rzeczywistości. Niepozorna książka, która traktuje o dzieciństwie polskich dzieciaków. W zalewie literatury obcojęzycznej to literacka perełka, naprawdę dobrze napisana, zwracająca uwagę na to, co w życiu ważne. Pomieszanie rzeczywistości ze światem nadprzyrodzonym, bo o dziwo, Jacek oparcie znajdzie w duchu zmarłej babki Eleonory, która kiedyś była sławną śpiewaczką. Wzruszająca opowieść o tym, że czasem w życiu jest pod górkę, o tym, jak ważne są miłość i wsparcie innych osób. Wciągająca mądra lektura.

Zapomniałam na moment jak bardzo lubię dobrze napisane młodzieżówki. A Grażynie Bąkiewicz nie można odmówić świetnego pióra. Fascynująco opisała nastoletnie losy wymazanego z pamięci, syna Bolesława Chrobrego, a tematyka idealnie wpisuje się w bieżący rok i obchody 1000-lecia koronacji. Autorka odważnie podeszła do tematu i opierając się na nowszych opracowaniach (choć już nie aż tak nowych, bo książka swoje lata ma), zarysowała wciągającą historię, jak też to mogło być z tym pierworodnym synem Chrobrego, co z tą kastracją, co z wielkimi planami Ottona. Podejście lekko stronnicze, bo autorka przedstawiła Bezpryma tak, że no po prostu nie da się go nie polubić i mu nie kibicować. Fajne to było.

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

takie książki wymagają SPECJALNEGO MIEJSCA i w sercu i na półce. Takich książek nie sposób odłożyć, bo po ich przeczytaniu wraca się do nich raz za razem i ciągle siedzą w głowie. z Takich książek nie sposób się uwolnić, ani - tym bardziej - wyleczyć. Takie książki zmieniają człowieka. Lena i Kręciołek - ona, jedyna dziewczynka w Pękatej Matyldzie, rozrabiaka jakich próżno szukać na całym archipelagu ziemskim, oraz on, jej przyjaciel, u którego prawie mieszka, bo Lena ciągle tu jest - bez Leny nie ma nic. Nie ma ciastek i kakao, nie ma wariactw, nie ma pomysłów, po których dostaje się połowy wstrząśnienia mózgu i gofrów, które zawsze robi ciocia-Babcia. Bez Leny dnia nie sposób zacząć, a jak już się zjawia, to trzaskają drzwi, wszystko i wszyscy stają na głowie i zaczyna się dzień, bo bez tego - a raczej bez niej !!! - nic nie jest ani dobre, ani zdrowe, ani tym bardziej spokojne. o normalności trzeba tu kompletnie zapomnieć. I dziaduś do tego, ukochany dziaduś, który... jakby się tak przypatrzeć, to w niczym nie ustępuje Lenie w myśleniu, podejściu do świata i do tego, co się dzieje - czy dziać się będzie. można przebierać się za parę młodych i zapalić się od ogniska i pożar gasić gnojówką rozrzucaną po polu i po wszystkim wkoło. Można kochać ciocię-babcię i można potem za tą ukochaną pulchną panią strasznie tęsknić i czuć ból po jej odejściu. można żyć, jakby to był ostatni dzień życia, a Lena ostatnią osobą na świecie, jaką się widzi. życie przy niej jest piękne i dobre i takie, jak być powinno. Takie książki połyka się w całości i trzyma w sobie do końca świata i dzień dłużej. takie książki czyta się w smutne dni, w pogodne poranki, w samotności i z kimś. czyta się je dla siebie i dla kogoś, gada się o nich i śmieje się z nich. takie książki poprawiają zdrowie, sprawiają, że człowiek chce się śmiać i chce rechotać, jak dziecko, o którym zdążył już w sobie zapomnieć. Takie książki powinny być wystawiane na aukcjach i osiągać niebotyczne ceny. "Gofrowe serce" to perełka, o jakiej nikt nigdy nie zapomni. ona ma w sobie ukryty czar, piękno i moc, tą nieoszacowaną i jedyną w swoim rodzaju wartość, która wymyka się słowom i nawet Lena miałaby problem z właściwym jej nazwaniem. Ona jest i MUSI być.

Powieść składa się z dwóch opowiadań. W pierwszym – „Jagodowe niebo” poznajemy Celinę, a w drugim „Samotna gwiazda” Michalinę. Bohaterki łączy jedno – życie każdej z nich w jednym momencie przewraca się do góry nogami i będą musiały pogodzić się z nadchodzącymi zmianami. Celina musi na jakiś czas wyprowadzić się z domu i trafia na wieś do babci. Dziewczyna musi odnaleźć się w nowej szkole i poznać nowych znajomych. Na początku nie idzie jej to łatwo, ale z biegiem czasu i po zmianie swojego zachowania zaprzyjaźnia się z wieloma osobami, a nawet zakochuje się w Andrzeju. Nastolatka wraz z chłopakiem wygrywają także ważny konkurs przyrodniczy. Michalina to trzynastolatka mieszkająca w Warszawie. Dziewczyna miała wyjechać na wakacje do Portugalii, ale pokłóciła się z mamą. Kobieta na urlop chciała zabrać swojego partnera, ale Misi się to nie podobało. Dziewczyna pierwszy raz zostaje sama w domu na dwa tygodnie, które wydają się wiecznością. Misia nie dbała wcześniej o relacje koleżeńskie, nie ma także nikogo, kot by się nią zaopiekował. Zawsze zajętej sobie dziewczynie nie zależało na przyjaźniach. Dopiero teraz dostrzega brak bliskich jej osób. Michalina zmienia jednak swoje zachowanie, poznaje nowych przyjaciół, a może nawet zyskuje miłość. Czy nastolatki zrozumieją jakie błędy popełniały w przeszłości? Czy nowe przyjaźnie i znajomości jakie zawiązały dziewczyny przetrwają próby? Powieść Katarzyny Ziemnickiej to lekka i krótka książka na którą składają się dwa opowiadania. Autorka pokazuje przemianę dwóch nastolatek, proces zmian, który zachodzi w nich samych, a także sposób w jaki zyskują nowych przyjaciół i znajdują pierwszą miłość. Książka polecam każdemu nastoletniemu czytelnikowi, choć finał opowiadań jest przewidywalny, to autorka przekonuje czytelnika, że nigdy nie jest za późno na zmiany i warto walczyć o to, czego się pragnie.

Co prawda kupiłam książkę na prezent Córce, ale przecież trzeba przetestować 🎁 pod 🎄. Sprawdzić, czy udany 😉 Bardzo! Rewelacyjnie czyta się ta krótką książeczkę. Jest zabawna, pouczająca, i co najważniejsze - pełna koni, a nawet jednorożców! "Koń na receptę" to poruszająca historia o przyjaźni, obowiązkach, uczuciach do zwierząt, kreatywności i satysfakcji ze wspólnej misji. O uzdrowiającej sile Miłości do zwierząt oraz Miłości zwierząt do ludzi. 💜❤💚💙🧡💛🖤 Po prostu piękna historia, balsam dla duszy. Fajne przygody, dobre zakończenie, więc zabieram się za 2 część. Zachwycające są też przepiękne rysunki Piotra Pardy. Na końcu książki przemiła niespodzianka - mały tomik poezji, czyli 'Wiersze na jedno kopyto' - 16 utworów. 😊😍❤🧡💛💚💙💗💜

Książka opowiada o 10-letnim Dominiku. Pewnego dnia wchodzi do łazienki jego oczom ukazuje się podłoga w wodzie która cieknie z sufitu. Mama postanawia wysłać syna pociągiem do dziadka na czas remontu. A dziadek nie dawno się ożenił 5 raz. Dominik dziwi się że jego 5 babcia jest informatyczką. No i ta książka myślę że jest dobra dla dzieci w wieku 9,10,11 lat dla dorosłych raczej nie. Bardzo fajna książka przeczytałam ją w 3 dni

„Pamiętnik Czachy” Joanna Jagiełło. Czyli niesamowicie zabawna opowieść 9 - letniej Amelii, która w sposób nad wyraz dorosły, poważny, zabawny i logicznie myślący zapisuje swoje barwne i pokręcone życie w pięknym pamiętniku. Jej perypetie to nie tylko dziecięce rozterki, ale pod postacią humoru autorka „przemyciła” współczesne realia rodziny po przejściach …., bo Amelia ma siostrę i innego tatę niż ona. Z tatą mama jest po rozwodzie i wkracza ten trzeci (kolejny) mężczyzna. . Niby to wszystko jest śmieszne, fenomenalne, szybka i zwarta akacja a nawet niekiedy z elementami grozy. To jednak gdzieś w sercu trochę smutne i bolesne, że tak niestety bywa, że życia tak właśnie się układa. Że te scenariusz na dobre i na złe, w zdrowi i chorobie - nie zawsze się sprawdza. I zapewne wielu czytelników może się z nią identyfikować. . Książka jest świetnie napisana, zawiera bardzo trafne i intrygujące ilustracje. Humor nie opuszcza jej aż do ostatniej strony - „nie każdy może mieć psa. Niektórzy zasługują tylko na stary odkurzacz…”. Jest ciepła i rodzinna. Amelia to prawdziwa „petarda”, każdemu z Was poprawi humor, dostarczy takiej dawki endorfin, że długo i długo czytelnik będzie ją wspominać, cytować i nie daj boże naśladować :).

"Biały teatr panny Nehemias" - brzmi dość niewinnie. Trochę eterycznie, ulotnie, może odrobinę staroświecko. Nic bardziej mylnego, bo za kulisami białego teatru rozgrywają się mroczne sceny z udziałem kilkunastoletniej bohaterki. To bardzo dobra książka - zawiera w sobie przekaz, który można odczytać na kilku poziomach. Uniwersalność przesłania otwiera przestrzeń dla dyskusji. I młodzi czytelnicy - do których adresowana jest ta niedługa powieść - i ci, którzy pamiętają czasy będące scenerią dla tego "spektaklu" znajdą w niej coś prawdziwego i aktualnego. Warta przeczytania. Stawiam na półce w ramach czerwcowego wyzwania.

Panna Jones zwana Znajdą mieszka w księgarni "Pod Białym Jeleniem". Została podrzucona do księgarni, a Netty i Michael zostali jej rodziną. Dziewczynka, podobnie jak jej nowi opiekunowie uwielbia książki, ale ma pewien sekret... Nie potrafi czytać. Pewnego dnia w prasie ukazuje się ogłoszenie o loterii, w której można wygrać Książkowe Emporium Montgomery’ego - największą księgarnię na całym świecie. Niespodziewanie rodzinka Jones'ów wygrywa i przeprowadza się do Londynu by zacząć nowy rozdział swojego życia. Zapowiada się nudna lektura? Nic bardziej mylnego... Jak to w książkach bywa (i w życiu też) zaraz pojawią się kłopoty. To książka to jak opis mojego marzenia. Mieszkać w księgarni, wśród książek... a Emporium to raj zapalonego czytelnika. Mam nadzieję, że książka Was wciągnie... i sami będziecie chcieli stworzyć takie cudowne miejsce. Pozycja dla wszystkich miłośników książek.

„Jest mi to po prostu pisane dzięki mojej głębokiej wierze w marzenia”. To ulubione zdanie z tej książki, które znalazło swoje stałe miejsce na naszej domowej tablicy mądrych myśli. Część pierwsza przygód Gabrysi, którą moja córka pochłonęła w dwa dni. Literacki debiut Magdaleny Różczki, świetnej aktorki i jak się okazuje – fantastycznej, pisarki. Dziewczynka ma siedem lat i jest postacią ciekawą i energetyzującą; takie trochę połączenie Ani z Zielonego Wzgórza ze współczesną łobuziarą. Właśnie razem z sześciorgiem rodzeństwa i przybranymi rodzicami ( bo Gabi wychowuje się w rodzinie zastępczej) przeprowadziła się do małego domku w Nowej Soli i tam zaczyna edukację. Już pierwszego dnia w drodze do szkoły poznaje Bartka, też pierwszoklasistę, który od razu staje się jej najlepszym przyjacielem i powiernikiem. Chłopiec jest zupełnym przeciwieństwem spontanicznej i żywiołowej Gabrysi, która widzi wyjście z każdej podbramkowej sytuacji i dla której nie ma rzeczy nieosiągalnych. Czyli jednak jest możliwa przyjaźń chłopca z dziewczynką! Dzieciaki są nierozłączne i mają sto pomysłów na minutę; wspólne zabawy, powroty ze szkoły, zajęcia pozaszkolne i marzenia. Przecież razem mogą wszystko, nawet spotkać prawdziwego św. Mikołaja! Albo zdać egzaminy do szkoły muzycznej. Nawet smutne i trudne sytuacje nie są w stanie zepsuć rodzącej się przyjaźni. Ciepła, rodzinna, optymistyczna historia o wzajemnym szacunku, domowym cieple, przyjaźni i wszystkim tym, co sprawia, że nawet dorosłemu człowiekowi chce się rankiem wstawać z łóżka. O tym, że niekoniecznie trzeba być bogatym, gdyż w życiu ważniejsze od modnych gadżetów i drogich zabawek jest bycie razem: wspólne posiłki, wzajemna pomoc i zaufanie. No i o tym, że jeśli wystarczająco mocno czegoś się pragnie, to są naprawdę duże szanse na spełnienie. Twarda, elegancka i satynowa w dotyku okładka, czarno – białe, przykuwające uwagę ilustracje i większa czcionka prawdziwie zainteresują nawet średnio zaawansowanych czytelników, podobnie jak sympatyczna i prawdziwa (taka trochę idealna) rodzinka Gabi, dziewczynki przekonanej, że jej życie będzie jednym wielkim pasmem sukcesów, jeżeli tak właśnie sobie postanowi. Tego typu lektury epatujące ciepłem, dobrocią, mądrością dorosłych i wrażliwością dzieci są w dzisiejszym świecie ogromnie potrzebne, więc…nie wahajcie się!

Do pewnej klasy dołączył nowy uczeń. Wiecie jak to jest? Ja wiem, ale zawsze (tamte czasy) staraliśmy się przyjmować każdego do naszej społeczności bez żadnego oceniania. Tak się zdarzyło w tej książce, że w klasie bardzo oceniali nowego ucznia. Chłopak inaczej ubrany, nie zabiegający o przyjaźń. Klasa odebrała to tak jakby mu nie zależało ... Treść uczy empatii, tolerancji i szacunku do innych. Dwa opowiadania w jednej książce. Osobiście uważam, że takie książki powinny być lekturami. Książki tej autorki są super.

Ooo, jaka dobra książka. Raczej dla młodzieży i dorosłych niż dla dzieci - ze względu na trudną terminologię, nie temat. Od piątej klasy wzwyż już chyba może być. Można przeczytać to wspólnie z młodym człowiekiem i przedyskutować. A tematów byłoby mnóstwo: chory brat, rozwód rodziców i nowe małżeństwo jednego z nich, eurosierota, dziecko niepełnosprawne w klasie, materializm, agresja i przemoc w szkole, odkrywanie własnej tożsamości (proszę nie mylić z tożsamością seksualną), przyjaźń, pierwsza miłość. Warto.