Selfie ze stolemem

Name: Selfie ze stolemem
Rating: 7,3 (10 reviews)
Author: Krzysztof Kochański
ISBN: 9788376727967

Krzysztof Kochański

7,3 / 10

10 ocen

3 opinii

Wydawnictwo Literatura

Wydawnictwo: Wydawnictwo Literatura literatura dziecięca

96 str.

Kategoria:: literatura dziecięca
Format:: papier
Data wydania:: 2020-02-26
Data 1. wyd. pol.:: 2020-02-26
Liczba stron:: 96
Czas czytania: 1 godz. 36 min.
Język:: polski
ISBN:: 9788376727967

W Kaszubskim Lesie żyją stolemy – znane z legend istoty większe od ludzi. Jednym z nich jest Stolko, który mieszka z rodziną w jaskini. Pewnego dnia postanawia bez zgody rodziców zrobić sobie wycieczkę do lasu, gdzie spotyka… małą dziewczynkę. Rezolutna Zosia ucieka przez zbirami, którzy porwali ją i szukają w lesie skarbów. Stolko postanawia jej pomóc, lecz wkrótce razem wpadają w tarapaty. Czy wyjdą z nich cało? Czy ludzie są tacy straszni, jak słyszał Stolko? I czy stolemy zjadają ludzi, jak mówiono Zosi?

I nagroda w kategorii wiekowej 6-10 lat, w V Jubileuszowym Konkursie im. Astrid Lindgren na współczesną książkę dla dzieci i młodzieży, zorganizowanym przez Fundację „ABCXXI-Cała Polska czyta dzieciom”

Średnia ocen

7,3 / 10

3 opinii 10 ocen

Oceń książkę

Dodaj do biblioteczki

Reklama

Kup Selfie ze stolemem w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.

Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej

7,2

Zdarzyło się w Bagiennym Lesie Małgorzata Rogala

7,1

Zbrodnia w rezydencji Helena Dixon

7,9

Ostatni smrek Maria Gąsienica-Zawadzka

8,7

Wiedźma z Sudetów Monika Raspen

7,5

Na imię mi zemsta Iwona Poczopko

7,5

Czas zdrady Joanna Nowak

8,4

Kalafiornia Mon Amour Agata Widzowska

więcej

Oceny książki Selfie ze stolemem

Średnia ocen

7,3 / 10

10 ocen

Twoja ocena

0 / 10

0 ocen

1 ocen

4 ocen

2 ocen

3 ocen

0 ocen

Opinia

1279

1171

Asia_czytasia

09.10.2020

7 / 10

Na półkach:

Stolemy to postacie z kaszubskich legend. Są to olbrzymy zamieszkujące lasy. Lubią chłód, przeciągi i ciemność. Podobno światło słoneczne zamienia je w głazy, więc muszą bardzo uważać, żeby zawsze wrócić do domu przed wschodem słońca.

Fabuła
Młody Stolem o imieniu Stolko mieszka w jaskini wraz z rodzicami i babcią. Czuje się trochę samotny, bo są jedynymi Stolemami zamieszkującymi okoliczne lasy. Bardzo chciałby poznać swoich kuzynów. Pewnego dnia Stolko słyszy płacz w okolicy Stolemowych Głazów. Czyżby opowieść o Stolemach, które słońce zamieniło w kamień była prawdziwa i istoty płaczą nad własnym losem? Gorzej. Po Stolemowym Lesie kręci się człowiek, a legendy mówią, że ludzie są brzydcy, źli, okrutni. Najlepiej trzymać się od nich z daleka. Tylko, czy taka malutka przerażona istotka może wyrządzić komuś krzywdę.

Autor zaserwował młodym czytelnikom historię tajemniczą i niebezpieczną, ale również wciągającą.
Jak już wspomniałam Stolemy lubią noc, wilgoć, chłód. Świetnie widzą w ciemności, więc w mrocznym lesie czują się doskonale. Bardzo ładnie podkreślają to ilustracje i kolorystyka książki (Zosia Dzierżawska). Na pierwszy rzut oka może ona wydawać się szara, ale musimy pamiętać wcześniej wymienionych cechach. Jako tło do tej historii żywe kolory się nie nadają. Taka oprawa byłaby niewiarygodna.

Wracając do fabuły,
Młody Stolko będzie musiał zmierzyć się ze swoimi uprzedzeniami. Nigdy nie spotkał człowieka, ale opowieści jakie o nich krążą opisują raczej niedobre istoty. Stolko nie może uwierzyć, że dziewczynka, którą spotkał może zrobić mu jakąś krzywdę. Razem stawiają czoła dwójce zbirów i udaje się im ich nieźle nastraszyć. Między człowiekiem i Stolemem zawiązuje się przyjaźń, której pamiątką pozostaje wspólne selfie.

Krzysztof Kochański wspaniale wykorzystał lokalną legendę. Coś co każde miasto, każdy region ma, ale nie zawsze się to szeroko promuje. Na Kaszubach byłam raz, z wycieczką nie-szkolną. Był to wyjazd zorganizowany, z przewodnikiem, a jego celem był zobaczenie kawałka Polski. O stolemach nikt, niestety nie opowiadał. Przegoniono nas po kościołach z wszystkich epok, a o legendach, o zabytkach natury, czy o lokalny, folklorze nie wspomniano.

Sugerowany wiek czytelnika to 9+. Pamiętam, że mniej więcej w tym okresie poznawaliśmy w szkole legendy toruńskie. Mam nadzieję, że w innych regionach panie od historii również sięgały po lokalne opowiastki. Jest to bardzo przystępny sposób, żeby zacząć poznawać historię ziemi, na której się żyje. Mówią one wiele o zwyczajach, zabytkach, ale też ludziach i o tym jak tłumaczyli sobie różne zjawiska.

Na koniec
Wspaniale podsumowała tę książkę profesor Joanna Papuzińska. Pozwolę sobie ją zacytować:

"Świetna, dynamiczna fabuła, doskonałe postacie i dialogi w tajemniczej atrakcyjnej scenerii. Filozoficzna metafora "spotkania z obcym”, towarzyszących jej lęków i uprzedzeń."[1]

Ta opinia mówi wszystko i nie mam nic więcej do dodania.

Może tylko, że...
Książka nagrodzona w V Jubileuszowym Konkursie im. Astrid Lindgren.

[1] Krzysztof Kochański, "Selfie ze stolemem", wyd. Literatura, Łódź 2020, z okładki.

więcej Pokaż mimo to

Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

27 użytkowników ma tytuł Selfie ze stolemem na półkach głównych

Przeczytane 15
Chcę przeczytać 10
Teraz czytam 2

7 użytkowników ma tytuł Selfie ze stolemem na półkach dodatkowych

Samodzielne 1
2022 1
Wypożyczone 1
Czytam na głos 1
Dzieci 1
Wyzwanie 2021 1
Dla dzieci i młodzieży 1

Inne książki autora

Więcej

8,6

Stefanek straszy Krzysztof Kochański

7,6

Upiór w szkole Krzysztof Kochański

Okładka książki Oddech smoka Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Eliza Piotrowska, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Małgorzata Strzałkowska, Rafał Witek, Maciej Wojtyszko

7,7

Oddech smoka Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Eliza Piotrowska, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Małgorzata Strzałkowska, Rafał Witek, Maciej Wojtyszko

Okładka książki Latający talerz Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Grzegorz Kasdepke, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Katarzyna Majgier, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Katarzyna Terechowicz

8,0

Latający talerz Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Grzegorz Kasdepke, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Katarzyna Majgier, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Katarzyna Terechowicz

Okładka książki Sieci widmo Wojciech Cesarz, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Grzegorz Kasdepke, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Katarzyna Majgier, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Katarzyna Terechowicz

8,5

Sieci widmo Wojciech Cesarz, Roksana Jędrzejewska-Wróbel, Grzegorz Kasdepke, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Marcin Kozioł, Katarzyna Majgier, Katarzyna Ryrych, Tomasz Samojlik, Katarzyna Terechowicz

0,0

Międzynarodowy przewóz kontenerowy w świetle prawa i praktyki Poradnik użytkownika Krzysztof Kochański

Okładka książki Historie nie z tego księżyca Paweł Beręsewicz, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Ewa Martynkien, Zofia Stanecka, Joanna Wachowiak, Paweł Wakuła, Rafał Witek

5,9

Historie nie z tego księżyca Paweł Beręsewicz, Krzysztof Kochański, Barbara Kosmowska, Ewa Martynkien, Zofia Stanecka, Joanna Wachowiak, Paweł Wakuła, Rafał Witek

więcej

Krzysztof Kochański

Urodzony w 1958 r. Mieszka w Słupsku. Opublikował ponad sześćdziesiąt opowiadań, w większości utrzymanych w konwencji SF, fantasy i horroru. Na podstawie dwu z nich zrealizowano słuchowiska radiowe („Kabała”, „Wesołych Świąt”). Pojedyncze teksty zostały przetłumaczone na węgierski, rosyjski, czeski, litewski i niemiecki („Kabała”, „Zabójca czarownic”, „Kontrakt”, „D.L.NET”). W latach 2000/2001 współpracował z miesięcznikiem „Twój Dobry Humor”, gdzie zamieszczał krótkie formy fantastyczno-satyryczne. Wydał tomik autorski opowiadań pt. „Zabójca czarownic” (Almapress 1987), który ukazał się również w Czechach („Lovec čarodĕjnic”, Leonardo 1997), tam znacznie rozszerzony w stosunku do wydania polskiego o kilka nowszych tekstów. Uczestniczył w kilkunastu antologiach opowiadań krajowych, w antologii rosyjskiej („Istriebitiel wied'm”), w czeskiej („Maladie”) i w niemieckiej („Reptilienliebe”). Wydał powieści: „Mageot” (Mag 2002) , „Baszta czarownic” (MAG 2003).

Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

O chłopcu, który był kotem

Paul Gallico

Zaskakująco dobrze mi się czytało, mimo że to powieść skierowana do młodszych czytelników. Narratorem jest chłopiec pogrążony w śpiączce, który śni, że jest kotem. Autor to wnikliwy obserwator tych zwierząt, oddał wiele ich typowych zachowań, łącząc je z ludzkimi uczuciami. Pełna przygód, wzruszająca książka o przyjaźni.

cAAlineczka

oceniła na 7 1 miesiąc temu

Lato z Rabusiami

Siri Kolu

Wow!!! Ta książka przyniosła mi wiele radości, rozbawienia i zaskoczenia. Gdyby ktoś mnie spytał na jaki wiek jest przeznaczona musiałabym się długo zastanawiać. Główną bohaterką jest 10-letnia Vilja, książka chyba jest najlepsza dla osób właśnie w tym wieku, chociaż osobom trochę starszym na pewno też przyniesie wiele frajdy.

Gunia

oceniła na 9 4 lata temu

Rasizm i Nietolerancja Nie!

Florence Duthell Henri Fellner

Wykorzystuję na zajęciach, które prowadzę z klasami 1-8 w bibliotece, a ponieważ 16 listopada obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Tolerancji postanowiłam sięgnąć po książkę, która pomoże mi w omówieniu tematu z dzieciakami. Tytuł sprawdza się znakomicie, stanowi punk wyjścia do ważnych rozmów z dziećmi i młodzieżą. Polecam również niektórym dorosłym.

srebrnanatalia

oceniła na 8 2 lata temu

Wihajster, czyli przewodnik po słowach pożyczonych

Michał Rusinek

Książka Rusinka o zapożyczeniach to takie skromny słownik pokazujący, jak słowa wędrują między językami. Lektura może być dobrym wstępem do zagadnienia. Napisana jest w sposób zrozumiały dla dzieci. Całość uzupełniają vardzo ładne ilustracje Joanny Rusinek.

lolipop13

ocenił na 7 1 rok temu

Od mikmaka do zazuli. Atlas regionalizmów dla dzieci

Michał Rusinek

Już widzę, jak rodzice-dialektolodzy czytają tę książeczkę swoim dzieciom. Tylko, dlaczego Kujawy zostały pominięte? Nawet na mapie nie zostały zaznaczone! W takich sytuacjach, chce się zmienić seminarium na językoznawcze i udowodnić, że gwara kujawska wciąż istnieje...

najeżona_książkami

ocenił na 6 1 rok temu

101 obrzydliwych faktów

Mathilda Masters

Świetna książka napisana przystępnym dla młodzieży językiem. Jedyne co mnie martwi to to, że dzisiejsza młodzież jest zbyt delikatna i może nie poradzić sobie z niektórymi rozdziałami tej książki. Ja bawiłam się świetnie, książka zainspirowała mnie do tego by poszukać dalszych informacji, czy zdjęć w Internecie. Rodzice przeczytajcie sami zanim poczytacie dzieciom, być może niektóre fakty będziecie chcieli zachować dla siebie, narazie nie dzieląc się nimi z pociechami.

okarolajna

oceniła na 9 5 lat temu

Przepowiednia

Emilia Kiereś Marcin Minor

Relacja rodzeństwa często bywa skomplikowana. Przyznajcie, że każdy kto ma rodzeństwo przeżywał nie raz kłótnie i awantury na cały dom. Jednak relacja ta jest również silna i naprawdę potrafi być wspaniała. W siostrze/bracie nie raz odnajdujemy swojego przyjaciela i wsparcie w ciężkich chwilach. Dokładnie taką relację przedstawia Klara i Adam z książki pod tytułem "Przepowiednia". Historia opowiada o dwójce rodzeństwa- dorosłym i odpowiedzialnym za dom Adamie, oraz młodej, niewidomej Klarze. Bohaterowie muszą trzymać się razem odkąd ich rodzice odeszli i zostawili im całe gospodarstwo wraz z posiadłością. Adam aby zarobić tworzy garnki i sprzedaje je na pobliskich targach. Raz do ich domu trafia zbłąkana staruszka i prosi o nocleg. Kobieta błaga ich o dłuższy pobyt pod ich dachem, na co skrępowane rodzeństwo się zgadza. Chłopak wyjeżdżając chwilę później na targ zostawia swoją młodszą siostrę pod opieką staruszki upewniając się, że jest bezpieczna. Wyjeżdżając nie ma pojęcia, ze swoją siostrę ujrzy dopiero za kilka miesięcy. A wszystko to za sprawą starej, cygańskiej wróżby. "Przepowiednia" to urocza, krótka książka odpowiednia zarówno dla młodszych jak i dla starszych czytelników. Relacja opisana w książce zauroczyła mnie i sprawiła, że moje serducho zmiękło. Uroczy bohaterowie nie raz sprawili, że się uśmiechałam lub smuciłam wraz z nimi. Bardzo podobała mi się perspektywa niewidomej osoby i świat opisany za pomocą innych zmysłów, takich jak zapachy, dotyk i słuch. To bardzo ciekawe przeżycie i pokazuje czytelnikowi, że osoby niewidome również bardzo dobrze potrafią sobie radzić w życiu. Definitywnie muszę częściej sięgać po takie krótkie, niezobowiązujące historię. Z biegiem czasu zrozumiałam, że baśnie dla dzieci uczą również dorosłych i można z nich za każdym razem wyciągnąć nowe lekcje. Z tej książki nauczyłam się, żeby bardziej szanować swoją rodzinę i nie pozwolić sobie na częste kłótnie z nimi, ponieważ rodzina jest tylko jedna.

ksiazkofilkaa

oceniła na 7 1 rok temu

Żona dla Taty!

Reeli Reinaus

Taka książka jest bardzo potrzebna, fajna tematyka, szczególnie, że tak często teraz dzisiejsze rodziny są rodzinami patchworkowymi. Ja w szczególności zwracam uwagę na poprawność i mogłabym się przyczepić, że tata w tej historii nie lubił kobiet z ciekawymi, ponadprzeciętnymi pasjami, co z drugiej strony również jest dobre, bo pokazuje, ze te niczym nie wyróżniające się kobiety są atrakcyjne i pożądane przez mężczyzn, książka zarówno dla dzieci, ale jak najbardziej dla dorosłych

Magda_Lena

oceniła na 8 2 lata temu

Pies w czasach zarazy

Dorota Combrzyńska-Nogala

Narratorem jest 13-letni Wiktor, to właśnie on zaprasza nas do kamienicy tętniącej życiem i pozwala poznać bliżej siebie oraz sąsiadów. Z Wiktorem i jego nową przyjaciółką Ninką przeżywamy ciekawe przygody podczas lockdownu. Spacerujemy z wypożyczonym od pana Kopcia psem- Asem, tęskno wypatrujemy powrotu do szkoły, wysłuchujemy domowych awantur, wspieramy i pomagamy do tej pory obcym nam sąsiadom. Przez okna kamienicy podziwiamy cyrkowe przedstawienia, dbamy o bezdomnego Cypka-Skrzypka, gonimy nawet uciekającego węża! Złościmy się na manipulującą Zmorę, współczujemy Pani Cybulskiej ataków ze strony tej pierwszej. Wspieramy lokalnych przedsiębiorców, uczymy się języka migowego i wyobraźcie sobie, ratujemy kobietę będącą ofiarą przemocy domowej! Naprawdę wiele się dzieje, a to przecież nie wszystko! . Autorka w tej książce skupiła się na pozytywnych aspektach pandemii koronawirusa, o ile można to tak ująć. Dzięki temu opowieść czyta się przyjemnie oraz lekko, bez uczucia przygnębienia. Co nie znaczy, że brak w niej ważnych i trudnych tematów, wręcz przeciwnie! Książka pozwala spojrzeć na te wydarzenia z zupełnie innej perspektywy, otwiera serca na innych ludzi, a także pozwala docenić to, co mamy. Przepełniona jest po brzegi emocjami, oryginalnymi postaciami i współczesnymi problemami. Uważam, że warto zostawić książkę na domowej półce. Będzie swego rodzaju pamiątką po pandemii, powrotem do przeszłości i okazją, by za kilka lat sięgnąć pamięcią z dziećmi lub wnukami do wydarzeń z 2020 roku.

Gramyiczytamy

ocenił na 6 4 lata temu

Na roześmianym niebie

Michelle Cuevas

Jestem oczarowana! Jestem oczarowana książką "Na roześmianym niebie". Nie tyle samą historią (chociaż historią też), ile sposobem, w jaki została napisana. Pięknie, prosto, oczami dziecka, chociaż dorosłym piórem Michelle Cuevas*. Zachwyciły mnie opisy dziecięcych zabaw, dziecięcej wyobraźni i spokojna narracja zdarzeń z życia niezwyczajnego bohatera. Nashville ma 10 lat i jest inny. Jego inność od razu widać: ma długie i chude nogi, pióra zamiast włosów oraz dziób zamiast ust i nosa. Ma też kochających rodziców i młodszą siostrę-przyjaciółkę. Nie ma skrzydeł, chociaż marzy o lataniu. To marzenie rośnie razem z nim. Czy się spełni? Sprawdźcie sami. Piękna książka! https://bajdocja.blogspot.com/2020/06/na-rozesmianym-niebie.html

Buba Bajdocja

oceniła na 10 5 lat temu

Tosia i przygoda na plaży

Magdalena Miecznicka

Jeśli posiada się wyobraźnię, nawet wakacje z zapracowaną mamą i "zaczytanym" tatą są bardzo ciekawe. O tym ma szansę przekonać się Tosia, która co prawda obiecuje sobie, że nie będzie w czasie wyjazdu korzystała z wyobraźni, to jednak nie dotrzymuje (na szczęście!) tej obietnicy. Co dalej? Wypadki toczą się same! Przeczytaj. Zabawna i lekka książka nie tylko na wakacje.

Łowczyni_historii

ocenił na 6 6 miesięcy temu

Zimowa magia

praca zbiorowa Geraldine McCaughrean Michelle Harrison Michelle Magorian Katherine Woodfine Amy Alward Jamila Gavin Abi Elphinstone Emma Carroll Berlie Doherty Lauren St. John Piers Torday

Do sięgnięcia po „Zimową magię” zachęca kilka czynników: intrygujący tytuł, dzięki czemu czytelnik wie czego może się spodziewać, opis wychwalający zimowe i magiczne opowieści, a także przepiękna okładka, pełna wielu intrygujących szczegółów. Jest to zbiór jedenastu opowiadań zimowych (a właściwie dziesięciu i jednego wiersza), każde z nich napisane przez innego autora i opowiadające o zupełnie innej historii, w której główną rolę gra tytułowa zima. „Zimowa magia” to zbiór magicznych historii, w których zima faktycznie bryluje. Czuć jej magiczny, fascynujący klimat na każdej kartce. To książka skierowana głównie dla młodzieży, choć niektóre historie są wręcz za bardzo dziecinne, a rozwiązania fabularne zbyt naiwne. Opowieści są napisane prostym stylem i – jak to bywa w zbiorach opowiadań – są one nierówne, niektóre bardziej, a inne mniej fascynują i wciągają czytelnika. Niektóre opowiadania zaś stanowią zupełną przeciwwagę do tego, czego się spodziewałam – wieją grozą, kryminałem, się wręcz nie nadają do czytania najmłodszym. Często jadą torami zupełnie do siebie niepasującymi, a mimo to, historię chce się poznawać. Każdy z autorów dodał do tego zbioru coś od serca, w ich historie od razu się wierzy, pobudzają one wyobraźnię i uczą o wielu ważnych wartościach. Polecam.

LosingHope

ocenił na 7 2 lata temu

Zostań sama w domu

Barbara Stenka

Poruszająca książka dla młodszej młodzieży. Porusza drastyczne tematy: śmierci bliskich, samotności, opuszczenia. Na szczęście bohaterka po trudnych przejściach spotyka też miłość, przyjaźń, bliskość, radość pasję. Początkowo czytałam książkę z przerażeniem, historia wydawała mi się zbyt drastyczna dla dzieci, ale być może dzieci lepiej ją by zniosły niż ja bo większość z nich nie jest w stanie sobie na szczęście wyobrazić i odczuć takich życiowych tragedii.

HannaLukrecja

oceniła na 7 1 rok temu

Pałac pod Ptasimi Głowami

Agnieszka Płoszaj Agata Łuksza

Bardzo ciekawa książka. Polecam zwłaszcza dla 10/11-latka. Siostry poznają Piotrka. Chłopaka uważanego za łobuza. Jednak gdy go lepiej pozały okazał się dobrym przyjacielem. Jak się poznali i dlaczego? Odpowiedź na to pytanie i na kilka innych uzyskanie w książce.

EliksirLiter

ocenił na 8 7 miesięcy temu

Jestem leworęczny… i co mi zrobisz?

Michel Piquemal Jacques Azam

Jestem leworęczna i co mi zrobisz? Na szczęście żyłam już w czasach, gdy mogłam pisać normalnie, bez zmuszania się do przeorientowania. I choć dzisiaj czytałam tę książkę z moim przedszkolakiem, to sama dowiedziałam się z niej kilku rzeczy. Wiele z doświadczeń (trudności) opisanych w niej znam z autopsji (problemy z wycinaniem nożyczkami, szturchanie się łokciami w szkole, problemy ze złym oświetleniem - bo sale szkolne są zorientowane tak, że okna są po lewej, brudne ręce od pisania ołówkiem i długopisem itp. itd.). Fajnie, że powstają takie książki, pisane w sposób lekki i przystępny. Mogą być ciekawą lekturą dla lewo- i praworęcznych.

lolipop13

ocenił na 7 1 rok temu

Siedem sowich piór

Katarzyna Ryrych

Śmiertelna choroba i dorastanie; śmierć i wyzdrowienie - czas spędzony na onkologicznym oddziale dziecięcym Główny bohater książki autorstwa Katarzyny Ryrych dla starszych dzieci to Wojtek. Chłopiec po skomplikowanej operacji kolana spowodowanej chorobą onkologiczną przez dłuższy czas przebywa w szpitalu. Ma tutaj kilku kolegów na sali i poza nią, przez których nazywany jest Maślakiem, ponieważ dziecko po każdym nawet najmniejszym uderzeniu ma bardzo duże siniaki. To tutaj poznaje też wolontariusza Yula przez podopiecznych nazywanego TDF - em (mężczyzna jest wysoki i chudy jak Tyczka Do Fasoli) i sympatycznego doktora Bartka. Wojtek zaprzyjaźnia się również z miejscowym stróżem parku i jego wnuczką. Pomimo ciężkiej choroby chłopiec nie traci nadziei i jest wesołym dzieckiem. Przez silne leki i ból chłopiec często w swego rodzaju półśnie spotyka się z ukochanym, zmarłym dziadkiem. Starszy pan przychodzi do niego pod postacią sowy. Przylatuje ona często na szpitalny parapet i zabiera Wojtka w niesamowite przygody. Podczas kolejnych wypraw dostrzega rzeczy, których nigdy nie widział i uczy się wrażliwości. Za każdym razem dostaje od dziadka jedno sowie pióro i zgodnie z tytułem zbierze ich siedem. Właśnie tylu nowych rzeczy się nauczy, a także znajdzie odpowiedzi na wiele trudnych pytań, które od dawna go dręczą. Bardzo poruszający był dla mnie wątek lekarza, który pomimo tego, że stracił swojego syna w wyniku choroby nowotworowej, nie zrezygnował z pracy i w dalszym ciągu walczył o inne dzieci na oddziale, ich powrót do zdrowia i pełnej sprawności. Dodatkowo nie bał się swoich emocji i uczuć, a także lęków czy słabości. Krótka książka to bardzo ważna pozycja nie tylko dla dzieci, ale również dla niejednego dorosłego. Autorka temat śmierci i choroby pokazuje w bardzo przystępny sposób dostosowany do dedykowanego wieku dziecka. Stara się pokazać, że śmierć i śmiertelne choroby zawsze były i będą i dotykają również dzieci. Jednocześnie daje nadzieję, że może dojść do wyzdrowienia i odzyskania pełni sił. Dodatkowo poruszane przez Katarzynę Ryrych tematy to poznawanie samego siebie, dorastanie, spełnianie marzeń i tęsknota za tymi, których już nigdy nie zobaczymy, a potem pogodzenie się z ich odejściem. To bardzo mądra i potrzebna książka, którą zdecydowanie warto przeczytać niezależnie od wieku.

Wika

oceniła na 7 4 lata temu

Wyspa na końcu świata

Kiran Millwood Hargrave

Choroba zwana trądem to ciągła walka o przetrwanie osoby dzielnie zmagającej się z nią. Obecność osoby bliskiej, która nie chce pozostawić chorującej w potrzebie, samotności budzi nie tylko ogromny podziw, ale daje po cichu nadzieję, aby wygrać z chorobą, choć w połowie ewentualnie przegrać. Tego nie da się do samego końca przewidzieć, bo na pewno trzeba wiedzieć jedno, że nie należy uciekać od osoby cierpiącej w chorobie, bo nie wiemy, jaki czeka los osoby opiekującej się nią i czy dotrwa cierpliwie krok po kroku niełatwą drogę ku uleczeniu. Dlaczego tak jest i czym się kieruje, podejmując decyzje dorastająca ku wczesnej dorosłości dwunastoletnia Ami, co ona czuje, patrząc na cierpienia mamy, czy rozumie je próbowałam, się tego dowiedzieć czytając książkę należącej do gatunku literackiego powieść nieznanej mi do tej pory autorstwa Pani Kiran Millwood Hargrave pt.''Wyspa na końcu świata''. Widoczne było na pierwszy rzut oka, że mama Ami głównej bohaterki nie darzyła sympatią sióstr zakonnych. Nie dziwię się jej, gdyż nie wzbudzały u niej zaufania. Warto to podkreślić, że nie są zainteresowane społecznością, z którą żyją na co dzień. Wyjątek stanowi obecność siostry Małgorzaty. Ma właściwe podejście do ludzi, z którymi przebywa na dzień, pomaga, im. Zyskuje zaufanie mamy Ami. Przeniesienie Ami oraz innych dzieci na obcą im wyspę Coron nie sprawia im radości. Stara się być posłuszna siostrze zakonnej Małgorzacie, bo ją lubi i czuje się przy niej bezpieczna. Ami ma nie tylko wiele w sobie cech pozytywnych charakteru, które od samego początku przykuły moją uwagę. Jest nie tylko dobrym słuchaczem, uważną obserwatorką, ale wie, czego oczekuje od życia. Podobnie, jak jej mama, która pomimo choroby potrafi mocno określić obecność towarzyszącej jej w codziennym życiu córki. Jest to miłe w odbiorze ich wzajemnych relacji. Każdemu bohaterowi w czytanej przeze mnie powieści pt.''Wyspa na końcu świata'' przyglądałam się uważnie, bo ich zachowania pozostawiają wiele do życzenia, a szczególnie tych od spraw urzędowych i czy wiedzą oni o tym, jak to jest, gdy pozostawiają osoby chorujące na trąd samym sobie bez żadnego nadzoru medycznego, który jest konieczny nad sprawowaną nad nimi opieką. Wątek jak dla mnie sierocińca został za mało rozwinięty, brakowało mi w nim czegoś, co potrafi wyłonić, co było prawdziwą przyczyną zachowań negatywnych postępowania dzieci, a szczególnie niepewności, która mogła się przerodzić powoli w mocny atut dodający im skrzydeł. Czy Ami znajdzie pokrewną przyjacielską duszę na wyspie Coron, którą z sierot przebywających w sierocińcu polubi najwięcej, najmniej, które z nich pomoże jej przetrwać chwile grozy, a może zbudować nową wyspę życia, czy ponownie spotkanie z mamą będzie jeszcze możliwe, jaką odgrywają, rolę wielobarwne tajemnicze motyle umieszczone na okładce o tym warto, przekonać czytając tę powieść do samego końca?

Anna

oceniła na 8 5 miesięcy temu

Jedyna taka Ester

Emma Adbåge Anton Bergman

Czasem jeszcze czytam książki dla dzieci ;-) I dziś o jednej z nich - wyjątkowej! Dziś o powieści "Jedyna taka Ester" Antona Bergmana i Emmy Adbåge. Zwykła szkoła, dwie zwyczajne 8-9-latki i kilka zdarzeń, opisanych dokładnie tak, jak widziała to jedna z nich - Signe. Signe ma młodszego brata i zwyczajną, pełną rodzinę. Ale rodzina Ester jest niezwykła: jej mama jest aktorką, a tata często podróżuje i rzadko bywa w domu. No i mają kotkę. Ester ma telefon komórkowy, klucz do domu, ze szkoły wraca sama, je słodycze kiedy chce. Signe, zapatrzona w nową koleżankę, chce ją naśladować, podziwia jej samodzielność, zazdrości wolności. Spędzają czas ze sobą, kolorują, smażą grzanki, a czasem... robią coś, co nie podoba się Signe. I wie, że nie spodobałoby się to rodzicom. Czy protestuje? Czy się podporządkowuje? Chce przyjaźni, ale za jaką cenę? Urocza, pięknie napisana historia. Polecam! Zwłaszcza do głośnego czytania z dziećmi :-) https://bajdocja.blogspot.com/2025/08/jedyna-taka-ester.html

Buba Bajdocja

oceniła na 8 7 miesięcy temu

Kłopoty w Nowym Jorku

Sylvia Bishop

Przeczytałyśmy z córką kolejną świetną książkę Sylvii Bishop. To powieść detektywistyczno-przygodowa skierowana do 9-11-latków. Obydwie z córką dawno nie mieścimy się w tym zakresie wieku, ale obydwie przy tej lekturze dobrze się bawiłyśmy ;-) "Kłopoty w Nowym Jorku" to historia młodego gazeciarza, który pragnie w przyszłości zostać dziennikarzem. To opowieść o marzeniach, obowiązkowości, odpowiedzialności, systematyczności, prasie i o... przygodzie, przyjaźni, przestępstwach, kryminalnych zagadkach i niebezpieczeństwach. Jamie - przez przypadek, w zastępstwie prawdziwego reportera - ma się spotkać z informatorką, w sprawie zniknięcia rosyjskiej aktorki, która właśnie przybyła do USA. Do spotkania nie dochodzi, chłopiec zostaje porwany! Porywacz nie grzeszy bystrością i co nieco wyjawia. Jamiemu udaje się uciec, a potem akcja rusza z kopyta. Zagadka goni zagadkę, mnożą się domysły i niewiadome. W dochodzeniu chłopcu pomagają niedawno poznane dwie dziewczynki. Jedna z nich jest siostrzenicą prasowego potentata, a druga - córką strażaka. Czy ostatnie podpalenia budynków mają z tym coś wspólnego? Książkę czyta się niezwykle szybko. To zasługa dużej czcionki oraz intrygującej akcji :-) Obydwie z córką polecamy! https://bajdocja.blogspot.com/2020/07/kopoty-w-nowym-jorku.html

Buba Bajdocja

oceniła na 7 5 lat temu

Magiczne skrzypce

Izabella Klebańska

Książka, która na długo zapada w pamięci. Nie jest łatwo przyglądać się cudzemu nieszczęściu, nietrudno tu o łzy wzruszenia. Zresztą od samego początku trzymam kciuki za Jacka, chcę by się uśmiechnął, by pokonał trudności. Niby książka zaczyna się tak trochę przekornie, może z humorem: „Moja rodzina jest porąbana”. Aż chciałoby się powiedzieć, albo poklepać nawet przy tym po ramieniu i powiedzieć: „Nie martw się chłopie. Moja też”. Ten chłopak ma dopiero 10 lat i już przeżył kilka trzęsień ziemi. Emigracja ojca i jego nowa rodzina, wypadek dziadka, choroba nowotworowa mamy. W dodatku to stwierdzenie na początku książki, że faceci w rodzinie Jacka umierają młodo. I on tak trochę, jakby na to czekał. Chłopiec razem ze swoim starszym bratem Frankiem próbuje odnaleźć się w nowej jakże smutnej rzeczywistości. Niepozorna książka, która traktuje o dzieciństwie polskich dzieciaków. W zalewie literatury obcojęzycznej to literacka perełka, naprawdę dobrze napisana, zwracająca uwagę na to, co w życiu ważne. Pomieszanie rzeczywistości ze światem nadprzyrodzonym, bo o dziwo, Jacek oparcie znajdzie w duchu zmarłej babki Eleonory, która kiedyś była sławną śpiewaczką. Wzruszająca opowieść o tym, że czasem w życiu jest pod górkę, o tym, jak ważne są miłość i wsparcie innych osób. Wciągająca mądra lektura.

beel

ocenił na 8 5 lat temu

Cytaty z książki Selfie ze stolemem

Bądź pierwszy

Dodaj cytat z książki Selfie ze stolemem