Panna Jones i Książkowe Emporium

Jak dla mnie książka świetna. Mogłaby być dłuższa. Chętnie dowiedziałabym się co dalej dzieje się Maya, Ollie i Gethin. Bardzo się polubili i mi przypadli do gustu. Dziewczyna zmieniła się będąc na farmie u cioci i bardziej otwarła. Fajna przygoda detektywistyczna. Ciekawe co słychać u konia Samsona i psa Megan polubiła te zwierzaki ❤️👍🙂 I mam niedosyt bo historia pod koniec sprawiła, że chciałam paru stron więcej nie obraziła bym się 😁 Ale planuje przeczytać inne książki tej autorki ♥️

Jest to książka trzymająca w napięciu, dużo się w niej dzieje, jest dynamiczna i czytelnik się przy niej nie nudzi. Dobrze się czyta, bo została fajnie napisana. Ma swoje tajemnice i chwilami mroczną fabułę, co wpływa dobrze na jej klimat i odczucia z nią związane. Jest ciekawa i interesująca, więc czytelnik chętnie chce się dowiedzieć co było dalej. Nie wiem czy mogę ją nazwać wciągająca do reszty, ale na pewno była bardzo sympatyczna i chętnie ją czytałam.

„Jest mi to po prostu pisane dzięki mojej głębokiej wierze w marzenia”. To ulubione zdanie z tej książki, które znalazło swoje stałe miejsce na naszej domowej tablicy mądrych myśli. Część pierwsza przygód Gabrysi, którą moja córka pochłonęła w dwa dni. Literacki debiut Magdaleny Różczki, świetnej aktorki i jak się okazuje – fantastycznej, pisarki. Dziewczynka ma siedem lat i jest postacią ciekawą i energetyzującą; takie trochę połączenie Ani z Zielonego Wzgórza ze współczesną łobuziarą. Właśnie razem z sześciorgiem rodzeństwa i przybranymi rodzicami ( bo Gabi wychowuje się w rodzinie zastępczej) przeprowadziła się do małego domku w Nowej Soli i tam zaczyna edukację. Już pierwszego dnia w drodze do szkoły poznaje Bartka, też pierwszoklasistę, który od razu staje się jej najlepszym przyjacielem i powiernikiem. Chłopiec jest zupełnym przeciwieństwem spontanicznej i żywiołowej Gabrysi, która widzi wyjście z każdej podbramkowej sytuacji i dla której nie ma rzeczy nieosiągalnych. Czyli jednak jest możliwa przyjaźń chłopca z dziewczynką! Dzieciaki są nierozłączne i mają sto pomysłów na minutę; wspólne zabawy, powroty ze szkoły, zajęcia pozaszkolne i marzenia. Przecież razem mogą wszystko, nawet spotkać prawdziwego św. Mikołaja! Albo zdać egzaminy do szkoły muzycznej. Nawet smutne i trudne sytuacje nie są w stanie zepsuć rodzącej się przyjaźni. Ciepła, rodzinna, optymistyczna historia o wzajemnym szacunku, domowym cieple, przyjaźni i wszystkim tym, co sprawia, że nawet dorosłemu człowiekowi chce się rankiem wstawać z łóżka. O tym, że niekoniecznie trzeba być bogatym, gdyż w życiu ważniejsze od modnych gadżetów i drogich zabawek jest bycie razem: wspólne posiłki, wzajemna pomoc i zaufanie. No i o tym, że jeśli wystarczająco mocno czegoś się pragnie, to są naprawdę duże szanse na spełnienie. Twarda, elegancka i satynowa w dotyku okładka, czarno – białe, przykuwające uwagę ilustracje i większa czcionka prawdziwie zainteresują nawet średnio zaawansowanych czytelników, podobnie jak sympatyczna i prawdziwa (taka trochę idealna) rodzinka Gabi, dziewczynki przekonanej, że jej życie będzie jednym wielkim pasmem sukcesów, jeżeli tak właśnie sobie postanowi. Tego typu lektury epatujące ciepłem, dobrocią, mądrością dorosłych i wrażliwością dzieci są w dzisiejszym świecie ogromnie potrzebne, więc…nie wahajcie się!

"Tajemnica nocnego pociągu "- to powieść o 11 letniej dziewczynce, która decyduje się na podróż przez Europę do swojej stryjecznej babki Elodie. Nie wszystko jednak idzie zgodnie z planem- zostaję wciągnięta w aferę związaną ze zniknięciem diamentu pęknięte serce. Książka jest bardzo ciekawa i wciągająca. Autor nie poszedł na łatwiznę, tworząc postacie. Bardzo mi się podobała i na pewno kiedyś do niej wrócę.

Wyjątkowa, przejmująca, napisana z wykorzystaniem elementów surrealistycznych, co nadaje jej charakteru bajkowego. Choć historia tu opowiedziana nie jest bajkowa. Temat przemocy domowej, a właściwie przemocy wobec dzieci jest tematem trudnym. Jak przygotować dzieci na takie wydarzenia? Kolejna po "Spacerującym z książkami" książka dla dzieci ze znakiem zapytania... wydaje mi się, że to pozycja bardziej do wspólnego czytania

Niezwykłe jest, to gdy poznaje się nowych bohaterów, a ich los toczący się w równoległym czasie, a jedynie dzieli ich trudna w ocenie różnica charakterów oraz indywidualny świat dający wiele do myślenia, gdy się z nim czytelnik zapoznaje. Głównymi występującymi bohaterami w książce pt.'' Celwony Klólik'' autorstwa Pani Lissy Evans są dwie siostry Funia, Misia, kuzyn Graham i Blopki. Funia jest starszą siostrą Misi i nie lubi ona, gdy się coś dzieje z zaskoczenia. Często wyczuwa, że coś jest nie tak. Podoba mi się w niej to, że pomimo młodego wieku pamięta trudne dla niej chwile, w których obecnie nie może się odnaleźć, bo tęskni za tatą, w jego towarzystwie czuła się bardzo dobrze, wiedział, jak ma z nią rozmawiać. Z mamą relacje układają się nieco inaczej, bo bardziej skupia się na młodszej siostrze Misi, bo lubi spełniać jej zachcianki. Można pomyśleć, że istnieje na pierwszy rzut oka faworyzacja uczuciowa pomiędzy siostrami. Nie da się ukryć poczucia bezsilności, która towarzyszy Funii i większej odpowiedzialności za popełniane czyny względem różnorodnych postępowań sióstr i sposobów myśleń. Pojawi się w nas ciekawość, czy siostry będą ze sobą ponownie spędzać wspólnie czas, a nie, że wykonuje się z przymusu, bo musi się zaspokoić polecenie wykonania zadania powierzonego przez jednego z rodziców. W tego rodzaju literaturze dziecięcej występują chwile, gdzie przeżywa się przygody doznawania czegoś nagle, poznawania świata znanego z przedstawionej innej perspektywy, pokonanie własnych słabości, podejmowaniu szybkich decyzji, od których wiele zależy. Dzięki temu, że Funia prowadzi, sama ze sobą wewnętrzny dialog możemy poznać, jakie są w danym momencie emocje, z którymi się dzieli. Odkrywamy powoli prawdziwe jej dziewczęce oblicze, ale czy ono nam się spodoba tak od razu i jaką rolę odgrywają pozostali drugoplanowi bohaterowie, którzy pojawiają się i oczekują czegoś, co może wpłynąć na dalszy przebieg skomplikowanej, zabawnej akcji zataczającej ciekawą, tajemniczą drogę przynoszącą wiele przeszkód do pokonania i jak sobie z tym poradzi główna bohaterka, sama, czy jednak z pomocą kogoś, komu może bezgranicznie zaufać. Książki tej nie czyta się szybko. Autorka zadbała w tej oto książce o każdy możliwy szczegół, ale również poddaje próbie czasowej bohaterów, którzy mogą mieć wpływ na to, co się wydarzy i czy są, chętni dokonać właściwych wyborów walcząc z czasem, który ma ogromne znaczenie, czy im się to uda, dokonać o tym warto, się przekonać ją czytając? Wydawnictwu Literackiemu dziękuje za podarowanie mi do recenzji egzemplarzu książki pt. '' Celwony Klólik'' autorstwa Pani Lissy Evans.

Sympatyczna historia dziewczynki i słonia, który z nią zamieszkał przez pewien czas w Anglii. Opowieść raczej mocno baśniowa. Do połowy czytało mi się bardzo dobrze, wręcz oceniałam książkę na 8. Potem trochę mnie znudziło. Dobra lektura dla dzieci mniej więcej 6-9 letnich, które nie oczekują realistycznych historii.

Niby to książka, ale jakby gazeta, bo w takiej formie stworzona została ta pozycja, która nie tylko w nietuzinkowy sposób przybliża sylwetki kobiet podróżniczek, ale pokazuje młodym czytelnikom jak wyglądała prasa, która w dobie Internetu nie już tak powszechna. Książka zawiera to, co powinno zawierać typowe czasopismo, czyli m.in. ogłoszenia, reklamy, horoskop, felieton, wywiad, historie i wydarzenia, recenzję, list od czytelniczki, porady, a nawet prognozę pogody, a wszystko to wzbogacone kolorowymi ilustracjami (pierwsze wydanie opatrzone było w czarno białe ilustracje), a wszystko to w totalnie podróżniczym klimacie. Ten specjalny numer gazety zaczyna się nawet felietonem Nellie Boy, dziennikarki podróżniczki z krwi u kości, która odbyła podróż dookoła świata w 72 dni! W każdym elemencie książki zawarte zostały historie i wzmianki o różnych przedstawicielkach płci pięknej, związanych z szeroko rozumianymi podróżami. W takiej właśnie wyjątkowej publikacji z niebywałym polotem przedstawione zostały niezwykłe kobiety: podróżniczki, pisarki, archeolożki, himalaistki, lotniczki, czy znana z piosenki Walentyna Tiereszkowa, która poleciała w kosmos lub dzielna Sacagawea, dziewczyna z plemienia Szoszonów. Dzięki tej publikacji bliżej poznajemy ich odważne wyczyny, wkład w odkrywanie tego co nieznane i pokonywania przeciwności. Moim zdaniem mini biografie przedstawione w takiej formie są znacznie atrakcyjniejsze niż sam suchy tekst, z którym zazwyczaj mamy do czynienia w tego rodzaju publikacjach. Szczerze polecam !

Kupiłam w ciemno. Tak się złożyło, że zaczęłyśmy lekturę w październiku, co dodatkowo dodało koloru całej historii, która składa się z trzech części. Przyznam, że nie jestem zwolennikiem tego typu treści, ale dzięki córce (7 lat) wykręciłam się dość ostro :).

Świetnie się bawiłam przy tej książce. Do domu Petera wprowadza się dziadek Jack. Niestety dziadek dostaje jego pokój, a Peter musi się przenieść na poddasze. Wnuczek wypowiada wojnę dziadkowi i odtąd robią sobie psikusy, a ich więź się zacieśnia Książka została zekranizowana w 2021 roku, a główną rolę gra Robert De Niro.

Urocza była to podróż... niebezpieczna, wzruszająca, pouczająca. Czytając ją z rozrzewnieniem przypomniały mi się książki pana Szklarskiego o przygodach Tomka Wilmowskiego, od których zaczęła sie moja miłość do czytania.. Ta opowieść też była usiana przygodą na każdej stronie, ale dodatkowo była niezwykle urocza i momentami bardzo wzruszająca. Myślę, że każdy czytelnik znajdzie w niej coś dla siebie. A dodatkowo pozostawia Czytelnika z pytaniem "jak ratować ten nasz piękny świat...?" Polecam!

Książkę czytałam z moją 3 latką, córka była zainteresowana dalszymi losami dzika dzikusa. Co jakiś czas robiłam córce podsumowanie opowieści aby mogła zrozumieć historię przeznaczoną dla starszych dzieci. Jeżeli ktoś chce przeczytać dla swojego dziecka coś dłuższego niż krótkie opowiadania, polecam tą książkę.

"Wiłka smocza dziewczynka" Antoniny Kasprzak to bardzo miła i ciepła książka dla nastolatków. Bohaterkami są dwie dziewczynki: jedenastoletnia Pola i jej młodsza, niesforna siostra Klara zwana Bułeczką. Są ze sobą bardzo związane, kochają swoich rodziców. Rodzina Adamczyków jest przykładna, wiodą spokojne życie, jest im tylko trudno pomieścić się w małym dwupokojowym mieszkaniu. Mama wyszywa i robi biżuterię, a tata jest bardzo zapracowany, często wyjeżdża służbowo, wobec czego nie zawsze może poświęcić czas swoim córkom. Pewnego dnia dziewczynki dowiadują się, że ich rodzina się powiększy i mama będzie musiała być dłuższy czas w szpitalu, żeby utrzymać ciążę. Dziewczynki są w takim wieku, że jeszcze wszystkiego nie rozumieją, ale sytuacja wymaga od nich większej dyscypliny i samodzielności. Szczególnie cała rola opieki spada na starszą, rozsądną i odpowiedzialną Polę, która opiekuje się rozbrykaną, roztargnioną i zapominalską młodszą siostrą. Klara jest pocieszna i słodka, lubi się bawić, ale często zapomina o najważniejszych rzeczach dotyczących szkoły, przez co siostry popadają w tarapaty. Pola prowadzi Zeszyt Rzeczy Zagubionych, jest detektywem do poszukiwania każdej zgubionej rzeczy Buły. Życie bez ukochanej mamy jest szalenie trudne i bez taty także, kiedy zostawia je wyjeżdżając w delegację do Rumunii oferując tam materace. Życie sióstr toczy się na kilku płaszczyznach i naprzemiennej opiece przez tatę, cudowną i nietuzinkową ciocię Patrycję (Pati), oraz u dziadków, u których Bułeczka dostaje "małpiego rozumu" i rozrabia. Na dokładkę czas spędzają też u pewnych tajemniczych Ludków - Flory i Wadima, których poznały, gdy szukały zagubionego tornistra Klary. Ale zanim to nastąpiło i cały ten szczęśliwy zbieg okoliczności, najpierw poznały pewną zagadkową dziewczynkę, bardzo podobną do Poli. A to było tak, że Pola i Bułeczka natrafiły w szkole na tajemniczą jasnowłosą dziewczynkę o zielonych oczach, która porzuciła swój pierścionek dając w ten sposób sygnał, który Pola odczytała jako znak wzywania pomocy. Jasnowłosa dziewczynka tak mocno trafiła w myśli Poli, że ta ogromnie chciała ją odnaleźć i poznać, dowiedzieć się kim jest i czy nie grozi jej jakieś niebezpieczeństwo. Udało się to właśnie przez całkowity zbieg okoliczności, gdy siostry Adamczyk trafiły do sklepu "Dywanów Besarabii", aby odebrać zagubiony tornister. To tutaj trafiły na smoczą dziewczynkę, która opowiedziała im swoją niezwykłą historię. Smocza dziewczynka o imieniu Wiłka, należy do gatunku tajemniczych smoczych istot - Wił. Jej matka jest bardzo surowa, apodyktyczna, wymagająca, zmuszająca córkę do nieustannej pracy nad sobą i do tańca, do którego mała kompletnie nie ma siły i serca. To nie przekonuje matki. Ma ćwiczyć i ma tańczyć, bo taka jest wielka tradycja tego przedziwnego rodu. Matka tańczyła, to i córka ma tańczyć. Co ciekawe, Wiłka jest o tyle wyjątkowa, bo jest w połowie człowiekiem, a w drugiej połowie Wiłą. Ma ludzkiego ojca, którego nie pamięta, ponieważ odszedł, gdy Wiłka była malutka. Dziewczynki bardzo przejęły się jej losem, życiem w ukryciu, w zamknięciu, nie rozumieją jak można tak żyć. Są przekonane, że smocza mama krzywdzi i więzi Wiłkę, za wszelka cenę chcą jej pomóc. Wszystkie mocno się polubiły. Lubią się razem bawić i spędzać czas, wszystko oczywiście bez wiedzy i zgody surowej Alisy. Wiłka po raz pierwszy doświadcza tak wielu rzeczy, których nigdy wcześniej nie robiła, jak jazda na sankach, czy też zwykła przejażdżka autobusem miejskim, pobyt w zoo. To daje Wiłce wiele radości i szczęścia. Jak potoczą się dalsze losy smoczej dziewczynki? Czy doświadczy szczęścia, czy też będzie skazana na dalszą gehennę życia w ukryciu przed pięknym światem? Jaką decyzję podejmie jej mama? Czy w ogóle da się rozwiązać te wszystkie trudne problemy dorosłych? Pomocna okaże się zwariowana ciocia Pati, pracownik ogrodu zoologicznego - pan Paweł, oraz czarny kruk Pitagoras, który swoim zaginięciem doprowadzi do rozwiązania wielu spraw. Książka ta jest naprawdę bardzo fajna, czyta się szybko. Jest zabawna, radosna, skłaniająca do zastanowienia się i refleksji. Siła przyjaźni, siostrzanej miłości, niesienia pomocy. baśniowe elementy ubogacają książkę, pobudzają wyobraźnię. Wydana w twardej oprawie, elegancka z cudownymi ilustracjami Katarzyny Bukiert. Książka zdobyła Nagrodę Literacką im. Kornela Makuszyńskiego w 2019 roku. Serdecznie polecam. Miłej lektury :)

Urocza książka, idealna na wolny wieczór, który chcemy spędzić w miłym towarzystwie przy rozpalonym kominku. Rozczuliła mnie historia Ambarasa oraz jego przyjaciół, których zdobywa dzięki swoim analitycznym zdolnościom dedukcji oraz brakiem najważniejszego zmysłu dla Wilka: węchu. Brakowało mi nieco rozwinięcia relacji wilk-człowiek, która została niedoprowadzona do końca… Z książki płynie przesłanie, że swoje największe słabości nie zawsze okazują się tak ogromne, jak nam się wydaje oraz że porównywanie do innych nie jest zawsze właściwe.

„Jakie życie, oprócz zmarnowanego, może mieć dzieciak z domu dziecka?” To najbardziej porażająca smutkiem myśl wypowiedziana przez dziecko, jaką przeczytałam w tej historii dwojga rodzeństwa – siedmioletniego Zaka i dziewięcioletniej Iry. Wrażliwej i inteligentnej dziewczynki, a zarazem narratorki, która czuła się odpowiedzialna za młodszego brata, bo była dla niego jedyną osobą, której ufał. Nie mogła go zawieść, bo mieli tylko siebie, jedyne wspólne zdjęcie z dzieciństwa, żadnego dowodu na to, że kiedyś mieli rodzinę, żadnych marzeń, które mogłyby spaść i potłuc się oraz wiele przeprowadzek od rodziny zastępczej do kolejnej, do których trafiali z różnych powodów. To sprawiało, że rodzeństwo czuło się z tym coraz gorzej, by z czasem zrozumieć malejącą szansę na znalezienie rodziny i jej powody dojrzale wymieniane przez Irę – „Nie jesteśmy już małymi dziećmi. Za każdym razem, kiedy ktoś nas nie chce, to trochę widać. Chcemy zostać razem”. Zanosiło się na smutną opowieść. Jednak stało się coś, co diametralnie zmieniło jej charakter. Coś, co warto było odszukać w pamięci już dorosłej Iry, by to opisać. Coś, co sprawiło, że dorosła Ira posklejała tę historię z pamiętników prowadzonych przez siebie w dzieciństwie, ponieważ, jak napisała w prologu – „czułam się niewidzialna, a chciałam mieć pewność, że nasza historia zostanie opowiedziana, a także w nadziei, że życie małej, niekochanej dziewczynki, którą byłam ja, oraz mojego jeszcze mniejszego, niekochanego brata stanie się lepsze”. A jeśli nawet nie, to chciała je ubarwić, by stało się bardziej kolorowe niż w rzeczywistości. Jednak okazało się, że nie musiała tego robić. „Życie samo w sobie okazało się ekscytujące”. Wywróciło życie brata i siostry do góry nogami. To właśnie o tym wydarzeniu, które po latach nabrało dla Iry innego znaczenia, napisała opowieść, mając nadzieję na dodanie otuchy dzieciom podobnym do niej. Myślała przy tym właściwie o wszystkich zagubionych dzieciach, które „zastanawiały się, co przyniesie im jutro lub czy jutro w ogóle nadejdzie”. To bardzo ciepła, wzruszająca i wbrew pozorom optymistyczna opowieść ilustrowana rysunkami. Bardzo emocjonalnie przedstawiona przez nad wyraz dojrzałą dziewczynkę z ograniczonym zaufaniem do dorosłych, którzy wielokrotnie ją zawiedli. Z których powodu była sierotą. Dzieckiem niechcianym. We własnej ocenie ułomnym, chociaż rozumiejącym, skąd to przekonanie się wzięło. Tłumaczącą otaczający ją świat na swój dziecięcy, ale roztropny sposób, wykorzystując metaforę palety barw – „Inni ludzie mają emocje, które są jak kolory o różnych odcieniach. [...] Ale nasze emocje leżą dokładnie jedna obok drugiej, więc w jednej chwili jesteśmy weseli, a za moment się złościmy, a czasami w ogóle nic nie czujemy. To trochę przerażające”. Dla mnie przerażające było to, jak każdą niesprawiedliwą ocenę umiała sobie zracjonalizować. Autorka tak poprowadziła tę ostrożną i czujną obserwatorkę przez meandry zdarzeń, wydarzeń, sytuacji i niespodzianek mających charakter odrobinę przygodowy i odrobinę detektywistyczny, by to zaufanie do dorosłych odbudować. By pokazać, że zachowanie ludzi i jakość ich życia warunkowane jest przeszłością i dzieciństwem. Nie zawsze szczęśliwym. Opowieść pomaga małemu odbiorcy zrozumieć zachowania dorosłych i jakość ich życia, które pomimo traumatycznych doświadczeń może być w pełni wartościowe. Tym samym dając nadzieję na budowanie własnego, szczęśliwego życia. A wszystko to zanurzone w ogromnej dawce czułości, delikatności, empatii i optymizmu, dających prawo do marzeń i nadziei na ich spełnienie. Bez względu na to, kim jesteśmy i w jakim momencie życia się znajdujemy. Również my – dorośli. Bez względu na to, jak bardzo byłoby ono w danej chwili „zmarnowane”. naostrzuksiazki.pl

Sympatyczne perypetie tytułowego Bruna i jego starszej i młodszej siostry. Pierwsze miłości, zespół muzyczny, sąsiedzi, zdarzenia w szkole. Książka napisana w zabawny sposób, przy której można się wspólnie z dzieckiem pośmiać. My przesłuchaliśmy podczas podróży na audiobookiu. Lektorka idealnie oddała klimat książki. Baaaardzo przyjemna podróż i aż szkoda, że tak krótka, bo musieliśmy dokończyć słuchanie w drodze powrotnej.

Tym razem niezwykle wykorzystany został motyw okularów (niczym w szmaragdowym miasteczku w Czarnoksiężnika z Krainy Oz, choć tu czytelnik doświadcza zdecydowanie więcej emocji!). Po przeprowadzce do nowego miejsca bohaterów spotykają ciągłe zmiany, jedna tajemnica przeplata się z drugą. Świat magii oplata ściśle rodzinną codzienność bohaterów. Wszystko zdaje się być niezwykłe, niepokojące, a czasem nawet groźne ... Wyobraźnia autorki zdaje się nie mieć granic. Czy bohaterowie odkryją, co w istocie dzieje się w tym miasteczku? Przeczytaj!

Poruszająca, literacka opowieść dla młodzieży i dorosłych o getcie warszawskim i dramatycznych losach mieszkańców Muranowa, widziana oczami… drzewa. Choć pomysł może się wydawać bajkowy, narracja jest pełna realizmu, smutku i nadziei. Świetnie nadaje się do rozmowy o historii z młodszymi czytelnikami. Mądra, piękna i bardzo oryginalna. Przypomina, że pamięć może mieć wiele form.

Bardzo fajnie napisana książka. Czytało się ją bardzo przyjemnie wręcz płynęło się po słowach zawartych w powieści. Nigdy nie słyszałam o tym autorze a uważam że piszę bardzo dobrze i na pewno sięgnę po coś jeszcze, jeśli tylko posiada inne książki. Książka bardzo lekko napisana, z mnóstwem myśli i emocji. Poznajemy w niej młoda dziewczynę Weronikę, która po rozstaniu rodziców przeprowadza się do Warszawy wraz z mamą. Tam poznaje starszego pana z którym się zaprzyjaźnia. Pan Jan jest wiekowym emerytem z pieskiem Perłą... Dalej dowiecie się czytając książkę ale autor poruszył bardzo ważny temat. Mianowicie o nękaniu przez rówieśników w szkole jak również to że przeprowadzka do innego miasta nie jest łatwym przedsięwzięciem emocjonalnym. Bardzo polecam przeczytać tą książkę czyta przyjemnie i szybko. Książka z projektu "Słoik" - tak pewnie długo bym po nią nie sięgnęła. Warta uwagi i poświęconego czasu !

Książka niesamowita. Naprawdę łatwo się czyta. Nie zgodzę się z opiniami że jest nudna. Fakt - może niektórzy oczekiwali czegoś w stylu filmu akcji. Tytuł może być mylacy. Ale tak naprawdę ta tytułowa podróż ma miejsce. Odbywa się w sercach bohaterów. Jest spokojniej, co wcale nie znaczy że słabo. Zaprzyjaźniłem się z tą trójka dzieciaków. Pięknie przedstawione są ich osobowości, to jak myślą, jak działają. Książka opisuje piękną przyjaźń. Urzekły mnie ilustracje. Sięgnę po drugą część. Mój prawie 6 letni syn też się wciągnął i czyta te opowieść sam.