Kto z was chciałby rozweselić pechowego nosorożca?

Książka dziwnie się kończy, jakby ktoś próbował na szybko zakończyć historię Czarnego Noska — a szkoda. To, co mi przeszkadzało, to fakt, że czasem myśli Misia były rozbudowane i mądre, by za chwilę autorka przedstawiła misia jako bardzo głupiutkiego, który dopiero co poznaje świat.

Kupiłam w prezencie dla dziecka w rodzinie ale z ciekawości przeczytałam sama. Jako dorosła czytelniczka strasznie się wzruszyłam. Jest to bardzo ciepła i kochana książka, z humorem i pięknymi ilustracjami. Myślę, że wspaniała książka dla dzieci ale dorosły również jak najbardziej jest w stanie się nią zaciekawić

To ciekawa książka dla dzieci, która ukazała się nakładem Wydawnictwa GWP. Autorka Elżbieta Zubrzycka przedstawia w niej przygody zajączka Filipa, którego czytelnicy mają okazję lepiej poznać. Zajączek urodził się mały i był wolniejszy od innych, dlatego się z niego wyśmiewali. W dodatku często się czegoś bał. Gdy jego bracia i siostra bawili się wspólnie, on siedział w samotności i obserwował otaczający go świat. Z czasem zaprzyjaźnił się z małym łabędziem, z którym wspólnie ćwiczył, co sprawiło, że oboje stali się silni. Pewnego dnia musiał pomóc swojej przyjaciółce Pusi narażając swoje własne życie. Więcej na blogu www.ksiazkizabawy.blogspot.com

Wojna oczami małej dziewczynki. Asiunia zadaje pytania - czasem naiwne, czasem trafne (jak to dzieci) i wyłapuje zabawne anegdoty w trudnej wojennej rzeczywistosci. Bohaterka jest uważna i próbuje jak najwiecej zrozumieć, tylko jak dziecko ma zrozumieć coś tak niezrozumiałego jak wojna... Jak pisze psycholog cytowana na okładce, Asiunia 'pozwoli rodzicom poważnie porozmawiać z dziećmi o wojnie, nie wykraczając poza bezpieczne obrazy i emocje.'

Przeczytana synowi do poduszki - druga klasa podstawówki, lektura szkolna. Piękna. Prosta, zwyczajna, a jednocześnie wzruszająca historia. To jest książka m.in. o tym, jak ważne może być dla ludzi, w tym dzieci, drzewo. Dla mnie - klasa, sama kocham i cenię drzewa. Chciałabym, aby szacunek do drzew był promowany wśród dzieci, dlatego cieszę się, że ta książka jest lekturą szkolną. Wcześniej nie kojarzyłam jej wcale, w moich czasach nie omawialiśmy jej. Sądziłam nawet, że to bardziej współczesna książka, a tymczasem okazało się, że powstała w latach 70. Ale rzeczywiście jest w niej przecież pokazany ten peerelowski świat - oczami dzieci wcale nie taki straszny, bez internetu i komórek, ale za to z podwórkową integracją dzieciaków i wspinaniem się po drzewach. Naprawdę urocza, polecam

Czytane dzieciom: dziewczynka lat 11, chłopak lat 4 Czy ktoś czuł niedosyt po zakończeniu “Niesamowitych przygód dziesięciu skarpetek (czterech prawych i sześciu lewych)”? To teraz jest okazja na kolejne podróże z kosza na bieliznę w nieznane. No to hop do dziury pod pralką! Szybko zanim tata ją zaklei nowym kafelkiem! Po fenomenie poprzedniej części autorka serwuje nam kolejne niesamowite opowieści o uciekających skarpetkach. Po przeczytaniu stwierdzam, że oprócz innych historyjek wszystko jest wręcz takie samo. Zarówno konstrukcja książki jak i długość opowiadań. Nie ma tu takiej nutki zaskoczenia. Jakby po prostu była to kontynuacja poprzedniczki. Na plus wyrasta to, że przygody są ciekawsze w tym zbiorze, a do najciekawszych należą skarpetki, które: poleciały w kosmos, zostały muzą słynnej pisarki, pomogły Panu Markowi dogadać się z robotem i zostały duchem. Niesamowite ilustracje pomagają dziecku dogłębniej zrozumieć i uczestniczyć w historii. Niestety w następnej książce kolejny raz to nie udać i uważam, że seria potrzebuje jakiejś zmiany.

Odwiedź mnie także na mojej stronie, będzie mi bardzo miło Cię ugościć http://kwyrloczka.pl/2026/01/01/o-tym-jak-lobuzowal-tuwim-agnieszka-fraczek-rany-julek-o-tym-jak-julian-tuwim-zostal-poeta/ RANY JULEK! Czyli kolejna odsłona biografii dla dzieci. W tym przypadku, moim skromnym zdaniem, dosyć udana. Na pewno bardziej udana niż historia o Marii Skłodowskiej-Curie. Tyle że to jest akurat moja opinia, a ja jestem już duża i książki dla dzieci nie są dla mnie. To, co było w Julku urzekające – zabawne opowieści i wierszowane wtrącenia – kompletnie nie znalazło uznania u Nasturcji i podobno u reszty klasy również, z paroma jedynie wyjątkami. W mojej ocenie wszystko tu zagrało. Prawdziwe historie z życia Juliana Tuwima – bo o nim właśnie mowa. Zdaje się, że zapomniałam wspomnieć wcześniej o tym drobiazgu. Trzeba przyznać, że miał jako dziecko bardzo oryginalne pomysły i zainteresowania, które zaprowadziły go do równie ciekawej dorosłości. Jedno jedynie mnie zastanawia: czemu nie wspomniano w całej książeczce, że mały Julek był Żydem? Jakby ta część jego życia była dziwnie wstydliwa i niewygodna, aby ujawniać ją małym polskim dzieciakom. Mam też świadomość, że skoro do mnie to wszystko tak przemawia, niestety dla dzieci będzie najprawdopodobniej zbyt skomplikowane, ciut za chaotyczne. Mieszanina stylów – pisanie raz wierszem, żeby zaraz potem powrócić do prozy w połączeniu z rymowanymi przypisami – może stanowić problem, jeśli nie czyta się jeszcze zbyt dobrze. Interpretacje tekstów wierszowanych niekoniecznie muszą być jasne i czytelnie wiązać się z fabułą – w głowie dziecka, oczywiście. To, co mnie właśnie bawiło, sprawiało, że do samego końca nie nudziłam się ani przez moment, małym czytelnikom mogło właśnie sprawiać największą trudność. SŁÓW KILKA O WYDANIU Książkę, przynajmniej tę naszą, wydawnictwa Literatura ilustrowała Joanna Rusinek. Nie jest to akurat mój ideał ilustracji. Myślę, że miały one wpasować się w czasy przedwojenne i to nawet się udało. Dzieci chyba jednak tego tak nie widzą, chociaż Nasturcja uważa, że były one najlepsze z całej książki.

Niesamowita historia o tym, do jak dziwnych decyzji może popchnąć strach. Nawet psa. Pewnego dnia Baltic przerażony sztucznymi ogniami, wybiegł z domu. Snuł się to tu, to tam, podróżował autobusem, aż w końcu zapędził się nad rzekę. A gdy już wszedł na kawał lodu, to ten się oderwał i popłynął. Pies wcale nie zamierzał odbyć tak spektakularnej podróży, los jednak postanowił inaczej. Rzec by można psi los, gdyby nie to, że podróż dobrze się zakończyła. Ciekawa książka, w przykuwający uwagę sposób snująca opowieść o dzielnym małym psiaku. O ludziach, którzy starają się mu pomóc, a przede wszystkim, o jego nietypowej wędrówce. Z równym zaintrygowaniem czytałam ja i mój małoletni słuchacz. Polecam.

Jak dla mnie - 10 :) Rewelacyjna książeczka o pieskach, miłości do nich, a także o rodzinnych relacjach. Moje dzieci miały jedno zastrzeżenie do niej - za krótka! Rozdzialiki krótkie. Pani Wanda Chotomska z wielkim wyczuciem wplątała w prozę elementy swojego poetyckiego talentu :) Polecam wszystkim!

Książka przeczytana wspólnie z dziesięcioletnią córką jako obowiązkowa lektura w trzeciej klasie szkoły podstawowej. Kazik przemierza Afrykę rowerem (duży plus dla Kazika bo sam jestem zapalonym rowerzystą) i pokazuje nam piękno Afryki, jej dzikie zwierzęta, przyrodę, wszystko to podane w bardzo przystępny sposób dla dzieci. Oczywiście w dzisiejszych czasach z dostępem do telewizji i internetu książka troszeczkę traci na aktualności, ale liczy się coś więcej. Mamy tutaj super przesłanie, nie liczy się pieniądz, wręcz przeciwnie, najważniejsi są ludzie, przyjaźń, wspomnienia i dobra zabawa.

„Kapelusz Pani Wrony” to zbiór czterech opowiadań ze zwierzętami w rolach głównych. W pierwszym z nich ktoś Pani Wronie kradnie kapelusz, przez który jest bardzo rozpoznawalna w lesie. Zwierzęta zachodzą w głowę, gdzie też mógł on się podziać. W końcu w akcję poszukiwawczą zostaje zaangażowany leśny detektyw niedźwiedź Barnaba. Szybko dochodzi do rozwiązania tej frapującej wszystkich zagadki, ale mimo to kapelusz nie wraca do prawowitej właścicielki. W drugim opowiadaniu poznajemy w ogrodzie Wystraszka spod paproci. To dziwny stworek, który boi się absolutnie wszystkiego. Gdy po ogrodzie rozchodzi się wieść, że grasuje w nim Straszny Stwór Wystraszek jest jeszcze bardziej przerażony. Niestety przychodzi mu się z nim zmierzyć. I dziwnym zbiegiem okoliczności udaje mu się pokonać Stwora. W trzeciej historii poznajemy NIC. Nic, które ma bardzo niszczycielskie działanie i sprawia, że niemalże wszystko znika z ogrodu i w tych miejscach pojawia się właśnie ono, czyli NIC. Tu nic i tam nic, wszędzie nic. Aż tu pewnego dnia niczym za dotknięciem czarodziejskiej różdżki w ogrodzie na powrót można dostrzec wszystko to, co jakiś czas temu zwyczajnie zniknęło. Czyżby to magia? Ostatnia przygoda dotyczy bociana Mikołaja i to ją osobiście uważam za najbardziej ciekawą. Otóż bocian ten oświadcza swym rodzicom, że znalazł wybrankę swego serca. I uwierzcie mi nie byłoby, w tym nic dziwnego, gdyby nie fakt, że została nią żaba Izabella. Czyż to nie zabawne? Przyznajcie sami? Jak zakończy się ta historia dowiedzcie się osobiście. Myślę, że zawarty w niej morał zaskoczy niejednego czytelnika. Polecam lekturę „Kapelusz Pani Wrony”, bo szkolna. I należałoby ją przeczytać. Ale szału nie ma…

Chcecie prawdziwej bajki, z królewną, królewiczem, smokiem i czarownicą? Do tego bajki z krwi i kości, z odpowiednio wyważonym humorem, zaskakującymi zwrotami akcji i morałem do przemyślenia? Zatem proszę bardzo! Możecie już raczyć się tą przeuroczą historią, która z okazji 15 - lecia doczekała się wznowienia w nowej, pięknej szacie graficznej. Czy wiecie jak wygląda życie królewny? Czy to eleganckie suknie, nieustanne bale, wykwintne posiłki, mężny królewicz na białym koniu i radosne pląsanie całymi dniami? Gdy Aurelia niespodziewanie zostaje królewną maleńkiego królestwa mieszczącego się w kartonie, jej wyobrażenie o byciu królewną zderza się z rzeczywistością. Suknia jest okropnie niewygodna, bale wymagają ogromu zachodu, królewicz narzeka i zrzędzi, ślub ma być w ekspresowym tempie, a do tego jakieś zarządzenia i obowiązki. Aurelka zupełnie inaczej wyobrażała sobie bycie królewną. Przekonała się, że musi wiele się nauczyć i zrozumieć, szczególnie, że nie wszystko jest takie jak wydaje się na pierwszy rzut oka oraz, że do wszystkiego trzeba dojrzeć. Jednocześnie również ona wiele nauczyła swoich poddanych, którzy przekonali się, że zabawa i swoboda potrafią przynieść uśmiech i radość, której tak często brakuje w zwykłej codzienności. Z tej książki bajkowa aura aż kipi na każdego, kto po nią sięga. Bawi, uczy i przynosi prawdziwą przyjemność z czytania. Wspomnę jeszcze, że to książka nagradzana - po jej lekturze już rozumiem dlaczego ❤️

Jedną z pierwszych książek jaką dostałem od Cioci Justyny była właśnie o "Fantastycznym Panie Lisie". Trudno nie znaleźć tutaj nawiązań do tej wspaniałej opowieści, która doczekała się animacji w reżyserii Wes Andersona. Cóż powiedzieć? Super powrót do lat młodego czytania. Super fabuła, przyjemny język i genialne smaczki z życia cioci Justyny! Nic tylko czytać i wspólnie gotować!

"Dzień czekolady" to książka skierowana do młodszych czytelników, poruszająca bardzo trudne egzystencjalne problemy, które dla dzieci siedmioletnich mogą być skomplikowane. Dlatego też autorka przedstawia w książce dwójkę bohaterów Dawida i Monikę, oboje mają siedem lat, dopiero się poznają, ponieważ Monika wprowadza się do żółtego domu obok Dawida. Zaprzyjaźniają się, rozmawiają ze sobą dzieląc się swoimi historiami i snami. Dawid niesie na swoich małych barkach wielki smutek utraty siostry Zuzi. Ta wyrwa śmierci dziecka, pozostawiła ślad na rodzicach i chłopcu. Chłopiec próbuje sobie z tym poradzić wspomina siostrę i widzi ją w rudej kotce w łatki, którą nazywa Zuzią. Jego siostra zawsze mu mówiła, że chciałaby być kotem. To, że chłopiec woła kota imieniem zmarłej córki, denerwuje mamę, z czasem jednak mama łagodnieje i już nie robi z tego powodu problemu. Monika z kolei też ma swoją trudną niejasną historię. Opiekuje się nią ciocia, nic nie wiemy o mamie, tylko o mieszkającej gdzieś daleko babci, z którą chciałaby zamieszkać wnuczka. Monikę odwiedza Wiedźma, tak dzieci nazwały kobietę, która wypytywała o sprawy rodzinne Monikę i jej ciocię i noszącą się z zamiarem zabrania Moniki, co może świadczyć, że jest pracownikiem socjalnym wykonującym swoje obowiązki. Monika nie chce się wyprowadzać, chce zostać z Dawidem, dzieci zatem planują wspólną ucieczkę i spotkanie z Pożeraczem Czasu, żeby zniknął z kalendarza "poniedziałek", w którym Wiedźma za zabrać Monikę. "Serce zabiło mi mocniej. Jeśli uda się odnaleźć pożeracza poniedziałków, Monika będzie uratowana." Dawid ma też troski związane z tatą, który od nich odszedł, chciałby, aby rodzice byli znowu razem. Czy to się uda, czy do siebie wrócą? Dawid prosi tatę o pomoc w sprawie Moniki. Postanawia, że się z nią ożeni, wówczas nikt nie będzie mógł mu odebrać żony, będą mogli zamieszkać razem. Dzieci sprytnie kombinują. Monika też zwierza się Dawidowi, że jej wielkim marzeniem, jest bycie starą. Żeby tak mogła mieć dwadzieścia pięć lub dwadzieścia siedem lat. Czy Dawidowi uda się spełnić to marzenie i wraz ze skoczkiem czasu kombinują w tej sprawie. Książka "Dzień czekolady" niesie w sobie wiele pozytywnych treści, wartości. Autorka delikatnie wplata temat śmierci, oczami dziecka, które nie rozumie prowadzi młodego czytelnika. Wiele rzeczy oczywiście jest zawiłych i niezrozumiałych, ale sympatyczny kotek Zuzia może stać się takim symbolem, że osoba zmarłą jest z nami, jest przy nas. Dzieci za pomocą zabaw, czy to z globusem, czy na śniegu, za pomocą dziecięcych, niewinnych marzeń starają się oswoić, to co jest realne, a dla nich niezrozumiałe. Książka zdobyła prestiżową nagrodę. Dzień czekolady” Anny Onichimowskiej jest książką, która została nagrodzona w Konkursie Literackim im. Astrid Lindgren zorganizowanym przez Fundację ABCXXI – Cała Polska czyta dzieciom pod patronatem Ministra Kultury i Dziedzictwa Narodowego. Na podstawie książki powstał również film pod tym samym tytułem w reżyserii Jacka Piotra Bławuty, w którym występują m.in.: Leo Stubbs, Julia Odzimek, Marek Bukowski, Magdalena Cielecka i Tomasz Kot. Jacek Piotr Bławuta i Anna Onichimowska wspólnie stworzyli do niego scenariusz i dostali za niego prestiżową nagrodę. Polecam do przeczytania. Miłej lektury :)

Książkę czytałam z moim pierwszoklasistą. Uśmiech nie schodził nam z twarzy. Bardzo dużo humoru oraz zabawnych sytuacji. Narratorem jest przezabawny, dowcipny kot, który pokazuje jak odbiera świat oraz nas ludzi ze swojej perspektywy. Fajna lektura, która pozwala miło spędzić czas z dzieckiem. Na pewno sięgniemy po następne części.

Lektura w pierwszej klasie mojej córki, na szczęście nie żadna "Czarna owieczka" itp. Bardzo przyjemne historyjki o dzieciach w pierwszej klasie, które w swoim gronie mają dwa urocze ufoludki. Codzienne i odświętne sytuacje opisane w miły dla ucha sposób. Połknęłyśmy w trzy wieczory.

Piękne opowiadanie dla dzieci oparte na prawdziwej historii. Jego bohaterem jest pies Dżok, czekający przez kilka miesięcy na jednym z krakowskich rond na swojego pana, który niestety zmarł. Historia pieska utkwiła w pamięci wielu mieszkańców Krakowa i Dżok doczekał się nawet swojego pomnika niedaleko Wawelu.

Pożyczona całkiem niedawno, w mojej ocenie bardzo ciekawy sposób uchwycenia różnych, krótkich historii . Każdy wierszyk reprezentuje inną pomieszczenie w dużym domu. Niestety książka nie przypadła do gustu mojemu 3 latkowi, być może musi do niej jeszcze trochę podrosnąć

Ta książka przeleżała u nas na półce dość długo, zanim wpadła w obieg. Nie wiem dlaczego. Tymczasem to jedna z lepszych, o ile nie najlepszych pozycji, które stanęły na mojej matczynej czytelniczej drodze. Tak prosto, tak zgrabnie, bez zbędnego patetyzmu. Da się! O przyjaźni, definiowaniu szczęścia, o potrzebach. 10/10

Książeczka opowiada o dziewczynce, Karusi, która zaprzyjaźnia z poznanym na plaży wilkiem w kolorze piasku. Wilk pomaga jej zrozumieć otaczający ją świat. Często w sposób dość nieoczywisty. Książka trochę filozoficzna, trochę zmuszająca do abstrakcyjnego myślenia, ale bardzo sympatyczna i przyjemna w odbiorze.