Kapelusz z zielonymi jaszczurkami

Książka ,, W górę rzeki" autorstwa Barbary Kosmoskiej. Nie jest to lekka powieść obyczajowa. Przepełniona samotnością, tęsknotą. Potrafi przygnębić czytelnika . Książka opowiada historie matki i córki, które po utracie kochającego męża i ojca próbują na nowo ułożyć swoje skaplikowane relacje. Ta książka choc nie jest zbyt obszerna przekazuje bardzo dużo emocji. Autorka bardzo trafnie ukazuje jak utrata jednej osoby potrafi zmienić relacje w rodzinie. Lena jest lekarka i ciężko jej pogodzić się z odejściem męża , którym się opiekowała w ciężkiej chorobie. Przez to staje się nadopiekuńcza w stosunku do córki, która ma już dość zmiennych nastrojów nastrojów matki. Próbuje jej pomóc i organizuje wycieczkę do Paryża, która ma być jej ostatnią szansą na pogodzenie sie z przeszłością i zaznanie szczęścia. Czy się im uda? Przeczytajcie sami

Droga przez piekło. Walka z własnymi lękami, strachami. Podejmowanie decyzji, wyborów. Godzenie przeszłości z teraźniejszością. Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie. "Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z nazwiskiem, które też straciło ważność. Jak ja." Warto przeczytać. Dobra lekcja zawarta w prostej historii.

Główną bohaterkę Nataszę Borzęcką poznajemy w momencie, gdy zostaje pochwalona przez swojego szefa za zrobiony projekt. Jest kierownikiem zespołu, w którym jest lubiana i szanowana. Wydaje się, że jest to spełnioną i szczęśliwą kobietą sukcesu w wieku 36lat. Ma męża Teodora, córkę Misię i syna Nikiego. Dostaje nagle telefon od swojego lekarza i okazuje się, że życie Nataszy nie jest wcale takie piękne i usłane różami. Lekarz informuje ją o nawrocie choroby nowotworowej i o tym, że zostało jej już niewiele czasu. Syn Niki, rok wcześniej popełnił samobójstwo. A mąż Teodor nigdy jej nie kochał. Jak się później okazuje to właśnie on jest odpowiedzialny za to, że Natasza zrezygnowała z tańca z kariery piosenkarki, aktorki teatralnej a jej sukces malarski został bezczelnie zniszczony. Doprowadził do tego z zazdrości, bo to on miał być gwiazdą, a ona posłuszną i potulną żoną. Miała się cieszyć, że mimo braku atrakcyjności dla Todora on zdecydował się z nią ożenić. Zrobił jej przysługę. Do tego wszystkiego dochodzi ciężkie i dramatyczne dzieciństwo małej Nataszy, która w wieku 5lat straciła matkę, a ojca nie znała. No i jeszcze telegram o śmierci Wiktora… Każda kolejna strona dołuje jeszcze bardziej, aż strach przekręcać kolejną kartkę. Natasza to postać bardzo doświadczona przez los. Nawet za bardzo. Mimo to do ostatniej chwili trzyma się za nią kciuki, żeby jednak się jej udało. Ciekawe jest również to, że książka ta ma trzech narratorów: Nataszę, Teodora i Adama. Dzięki temu jesteśmy w stanie spojrzeć na jeden wątek z kilku stron. Mimo narracji Teodora nie byłam w stanie go polubić, nawet troszkę. Książkę jak najbardziej polecam, ale ostrzegam jest smutna, bardzo smutna.

Koli jest pisarzem, który przyjeżdża do rodzinnego miasteczka by pracować nad nową książką. Bohaterami jego powieści są Metka, dziewczyna w której jest zakochany oraz jej dawni znajomi. Wszyscy oni są urodzeni w tym samym roku, tylko Koli jest od nich dużo młodszy. Książka przedstawia życie każdego z nich od dnia jego narodzin, aż do dorosłości. Akcja dzieje się w czasach PRL-u, gdzie wszystko było po równo, prócz miłości w domu i dobrego startu w życiu. Jeden bohater był oczekiwany i kochany, Drugi odtrącony ponieważ był płci żeńskiej, a nie męskiej, Trzeci urodził się w rodzinie gdzie ojciec nadużywał alkoholu i stosował przemoc na członkach rodziny, Czwarty od małego miał narzucony styl życia przez matkę, miał spełniać jej chore ambicje, Piąty był oddany ciotce na wychowanie, ponieważ powstał ze zdrady, a mąż nie będzie nie swoje dziecko chował. Ogólnie mamy tu 8 bohaterów plus nasz pisarz/ narrator. Tytułowa Julita to dziewczyna posiadająca dwa anioły. Była dobrą osobą. Pocieszała każdego. Widziała ich ból, który ukrywali w sobie. Tylko przy niej inny pozwalali sobie na opuszczenie tzw. gardy i płakali. Jej dotyk przynosił im ukojenie. Bazyli chłopak z patologicznej rodziny zakochuje się w Julicie. Młodzi postanawiają być razem, jednak los nie daje im się sobą długo nacieszyć. Dzieje się straszna tragedia. Czy Bazyli, po stracie ukochanej nie załamie się? Każdy z bohaterów przeżywa jakąś tragedię. "Jaki wpływ na nich ma epoka, a jaki rodzina i dom, w którym żyją? Czy uda im się przezwyciężyć różne obciążenia i wygrać z losem?". Ta historia ma w sobie coś. Pomimo tego, że czasem ta książka mnie męczyła to oceniając całość jest to dobra lektura. Smutna, momentami ciepła, jednak przede wszystkim jest prawdziwa.

Kiedyś usłyszałam, że za dużo czytam. Wtedy odebrałam tę uwagę jako zarzut. Teraz poczytuję ją za komplement, ale ukrywanie, że korzystam z więcej niż jednej biblioteki, pozostało mi do zdarzenia związanego z tą książką. W bibliotece obcego miasta, do której jeżdżę, gdy kończy mi się termin wypożyczenia, spotkałam koleżankę, która również tak, jak ja, korzysta z wielu źródeł dostępu bibliotecznego. Przyjemnie było poznać na nowo starą znajomą i przyjemnie było odkryć, że nie jestem sama w tej „inności”. Jeszcze przyjemniej jest mówić o tym wszem wobec bez poczucia odosobnionego przypadku, dla którego nieczytający muszą znaleźć nową szufladkę i winy, że narażam ich na taką trudną pracę umysłową przetasowującą ich gotowy katalog. To w tej bibliotece, z dala od rodzinnego miasta, wymieniłyśmy się czytelniczymi tajemnicami i polecanymi tytułami. Ja jej wspomniałam o tetralogii "Północna Droga" Elżbiety Cherezińskiej, a ona mi właśnie o tej książce. Debiucie powieściowym pisarki, którą znała osobiście. Mieszkanki miasta, w którym spotkałyśmy się tak niespodziewanie. Wzięłam. Bo jak odmówić takiej rekomendacji, w takich okolicznościach – to po pierwsze. Jak nie poznać twórczości regionalnych pisarzy, to po drugie. A po trzecie, chciałam poznać gust czytelniczy znajomej. Sama książka była więc dla mnie ogromną niewiadomą, która już po prologu wyznaczyła mi rolę słuchacza i obserwatora życia głównej postaci – Grety. Zaczynającego się momentem wyjścia kobiety ze szpitala, która prawdopodobnie straciła dziecko, próbując na nowo żyć. Przy czym słowo „prawdopodobnie” jest kluczowym w poznawaniu jej nowej drogi. Greta nie opowiada o przeszłości. Wręcz przeciwnie. Wypiera ją, nie wspomina, nie chce jej pamiętać, ucieka w amnezję. Skupia się wyłącznie na realiach teraźniejszości. Nie rzuca się jednak w jego odmęty i zawirowania, próbując zagłuszać czas przedtem. Wybiera samotność. Samotność wśród ludzi. Pracuje w firmie, wypełnia obowiązki i powinności, nawiązuje kontakty towarzyskie, koleżeńskie i seksualne z przygodnymi partnerami. Żyje, izolując się od emocji innych, chroniąc jednocześnie własne. Próbuje w społeczeństwie, które ją absorbuje wbrew jej woli, znaleźć przestrzeń do prawa bycia szczęśliwą samotnie. Prawa, którego ludzie z małego miasteczka jej odmawiają, a zwłaszcza jeden, przypadkowo poznany mężczyzna. Joachim, bo tak miał na imię, wywołuje w Grecie niechciane wspomnienia, niepokojące sny, zagadkowe zdarzenia, nagłe wizje przedmiotów niczym w dobrze znanym zjawisku déjà vu. Są w jej odczuciu niechcianymi, raniącymi haczykami, które kotwiczą boleśnie w jej nowym życiu, przerzucając liny do światów równoległych – przeszłego i przyszłego. Samo zakończenie, zaskakujące, wykorzystuje kolejny stan psychofizyczny człowieka, o którym nie napiszę, by nie naruszyć clou tej powieści. Jednak mogę napisać o jej głównej bohaterce. Nie, nie o Grecie, której życie pomiędzy było tylko pretekstem, dla mnie tylko tłem, konieczną ilustracją i dobrym powodem do rozważań na temat… samotności. Zjawiska doświadczanego, prędzej czy później, przez każdego człowieka, mogącego być rozpatrywanym jako dobro lub zło uniwersalne. Autorka w powieści zestawia ze sobą te dwa skrajne poglądy. Złą samotność reprezentuje społeczeństwo, które twierdzi, "że człowiek nie powinien, ba, nie ma prawa być samotnym". Musi być z kimś, musi przestrzegać norm i zasad życia społecznego, które same w sobie są silnie socjalizujące, bo przecież człowiek, jak dowodzi psychologia społeczna, to istota społeczna. Bez niego ginie, nie jest wartościowa, nie jest szczęśliwa, a jak niedawno usłyszałam od swojej koleżanki (innej), nie jest możliwym być szczęśliwym samotnikiem, wbrew temu, co twierdzą single i na przekór im. Świetnie pasuje do schematu ludzi, "którzy nie lubią, by w ich obecności ktoś był samotny. Może to z powodu tego, że skupieni na swojej przeciętnej wyjątkowości, nie wyobrażają sobie, że ktoś inny mógłby być samotny przy ich boku. To byłaby swoista porażka" w zaprzeczaniu własnego lęku przed nią. Lęku i poczucia zagrożenia bezpieczeństwa projektowanego na innych. A Greta była taką swoistą porażką. Uważała, że ma prawo do szczęścia w samotności. Do wyboru życia bez kogokolwiek u boku, do bycia niekochaną i niekochającą, do spokoju, do równowagi emocjonalnej i duchowej. Jeżeli była nieszczęśliwa to tylko z powodu zabierania jej do tego prawa przez innych, którzy są pełni zrozumienia tylko dla samotności zinstytucjonalizowanej, najlepiej połączonej z religią. Pojedyncze, „cywilne” jednostki nie mogą na to liczyć. Muszę przyznać, że po tej książce inaczej patrzę na samotność i osoby samotne. Na pewno już nie poprzez pryzmat nieszczęścia i smutku, o ile tego nie deklarują wprost, ale poprzez świadomy wybór innej drogi na obrzeżach społeczeństwa. Chciałabym kogoś takiego spotkać i porozmawiać na temat jakże innego świata, w którym żyją. Tylko czy taka osoba przyzna się do "inności wewnętrznego świata, który wrażliwy na temperatury innych ludzkich światów boi się ujawnić"? Tak, jak ja do niedawna ze swoim światem książek. Teraz przynajmniej potrafię go bronić. Nie spodziewałam się, że ta niepozorna książka, poprzez analogię, da mi do tego dobrą broń. naostrzuksiazki.pl

Urzekł mnie język i styl powieści. Autorka nie robiła z czytelnika idioty. Jednak powieść powstawała w latach 90. XX wieku, kiedy jeszcze liczyła się jakość a nie ilość. Sama zaś fabuła ciekawie poprowadzona. Za pierwszym razem potraktowałem niepoważnie. Dziś - z perspektywy czasu (wróciłem do tej powieści po 20 latach) - inaczej patrzę. Może - podobnie jak główna bohaterka - po śmierci babki.

Książka smutna i przygnębiająca , to na pewno . Ale też i do bólu szczera . Doskonale przedstawiona postać Małgosi , to jej oczami widzimy świat jej i jej rodziny . Małgosia jest , jak to kiedyś określił ktoś z moich znajomych ,'' w kolorze tapety ''. Niby jest dorosła (ma pięćdziesiąt lat) , niby decyzyjna i odpowiedzialna , ale...no właśnie , ale i tak robi to czego chcą inni a później cierpi . Jest wykształconym stomatologiem z wieloletnią praktyką w zawodzie , a przyjmuje pracę pomocy stomatologicznej i jednocześnie sprzątaczki . Pożycza samochód córce , chociaż jak mówi nie lubi się rozstawać ze swoim autem , mieszka z mężem który ma swoje mroczne tajemnice , ale nie potrafi z nim o tym rozmawiać , żyją po prostu w jednym mieszkaniu , ale obok . Jak współlokatorzy , a nie małżeństwo . Miejscami się zastanawiałam ile jest Małgosi w Małgosi , a ile w niej ocen , myśli i czynów innych osób . Bezwolna jak chorągiewka na wietrze która obraca się zgodnie z powiewem wiatru . No i ten dom , ogród i rodzice którzy zostali zmuszeni do jego opuszczenia . W którymś miejscu książki autorka mówi , czy mamy prawo żyć własnym życiem , kosztem życia rodziców ? Ale z drugiej strony , czy mamy prawo żyć tak jak chcą inni , nawet jeśli ci inni to ktoś z naszych najbliższych ? Każde z nas ma tylko jedno życie i nikt nie powinien żyć wedle innych . Tylko czasem tak trudno to wszystko pogodzić . Właśnie to , tę trudność , tą szarpaninę z samą sobą , to niezdecydowanie doskonale autorka potrafiła oddać w swojej książce . A to sprawiło że tak wysoko tę książkę oceniłam . Prawdziwość przedstawionych postaci i ich relacji między sobą . Mimo tego że książka smutna i '' siła złego na jednego '' , wręcz sprzysięgła się na Małgosię , czyta się bardzo dobrze . Ja z chęcią sięgnę po inne pozycje pani Januszewskiej .

Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą, bezradnością. Sporo tu przemocy i bólu, ale ukazany jest też proces przemiany. Ten feministyczny pierwiastek jest tu mocno wyczuwalny. Akcja koncentruje się na dzieciństwie, dojrzewaniu i młodości czterech przyjaciółek, ale generalnie nieustępliwie krąży wokół fenomenu patriarchatu i mechanizmów społecznych, które decydują o władzy lub bezradności wobec niej. Sporo smaczków z lat 70/80-tych zeszłego wieku. Kto wtedy dorastał ten doceni. Trochę miałam skojarzenia z "Piaskową górą" Joanny Bator, choć to wyższa pólka. Tu język jest prostszy, ale historia równie poruszająca.

Grażyna Plebanek jest w swoich powieściach przyjemnie bezkompromisowa. Jej bohaterki, jak tytułowa Przystupa, są bardzo pretekstowe, w zasadzie przezroczyste (zresztą przystupa oznacza zięcia, który wżenił się w rodzinę, przystał do niej niejako na przyczepkę i Przystupa Plebanek też jest w tej powieści trochę na przyczepkę). To, co jest najbardziej interesujące, to wnikliwa obserwacja otoczenia, którą serwuje czytelnikowi autorka. Nie zawiodłam się po raz kolejny, to naprawdę dobra rzecz, choć wciągająca raczej mimochodem, nie natrętnie. A to, że złapałam autorkę na błędzie (Przystupa nad morzem), to taki dodatkowy smaczek. Polecam.

Zanim na dobre wczytałam się w książkę miałam kilka ciężkich podejść, a książka leżała 3 miesiące na półce i stale o sobie przypominała. Wielowątkowość fabuły, różne rodzaje narracji sprawiają, że łatwo sie pogubić więc przeczytałam ją za jednym zamachem. Jest to przekrój przez życie kilgorga przyjaciół, których losy ciągle się krzyżują; akcja idzie do przodu ale nie brak też wielu retrospekcji, abyśmy mogli poznać życie bohaterów przed wyjściem na wolność Meli. Autorka jak zawsze posługuje się bajkowym i pięknym językiem, nie odrazu daje odpowiedzi na nurtujące nas pytania na temat losów postaci, stąd ciekwość każe czytać dalej. Podczas czytania na mojej twarzy rodził się uśmiech, ale także pojawiały się łzy, a gdy akcja była wartka i czekałam na rozwiązanie problemu serce przyspieszało. I taka właśnie powinna być dobra książka wciągająca i wywierająca mocne emocje na czytelniku. Jedyne czym jestem rozczarowana to szczęśliwe zakończenie we wszystkich wątkach. Na początku byłam też rozczarowana tym, że Meli 25 lat w więzieniu na końcu okazuje się niepotrzebne, dało się tego uniknąć, ale może własnie autorka w ten sposób chciała pokazać skutki pochopnych działań. Książka absolutnie godna polecenia. Myślę, że w tak obszernym przekroju osobowości każdy gdzieś znajdzie cząstkę siebie i może dojrzy swoje życie z innej perspektywy.

Przyjemna lektura, bez większej głębi. Herbaciarnia jest miejscem gdzie spotykają się drogi kilkunastu mieszkańców Belfastu, którzy wpadają tu na kawę czy herbatę. Jest niespełniona artystka, nieszczęśliwa żona, która postanawia rozprawić się z niewiernym mężem, miłośnik ogrodnictwa. Każdy z nich ma swoją historię. W tle jest trochę historii Belfastu ale bez epatowania jej grozą. Postacie są nieco jednowymiarowe a ich motywację lekko absurdalne ale to sympatyczna lektura

Widząc na okładce nazwisko Fannie Flagg zawsze jestem pewna, że opowieść będzie ciepła, budująca i sielska. Autorka nigdy też nie zostawia niedopowiedzeń, za co bardzo ją cenię. Akcja tej książki znów dzieje się się w Elmwood Springs, a światło reflektora rzucone jest na Sąsiadkę Dorothy oraz Macky'ego i Normę Warrenów. Niekoniecznie jak w życiu, ale w książce dobrych ludzi spotyka dobre zakończenie i chyba dlatego tak lubię wracać do tego miasteczka.

Przepiękna opowieść o nas – ludziach. O nas o naszych bliskich o sąsiadach. O odwiecznie zadawanych sobie pytaniach,: Czy postępuję dobrze czy żle?? W co mam wierzyć ?? Co będzie zemną po tamtej stronie ?? Jeśli szukacie książki gdzie będziecie cały czas płakać raz ze śmiechu raz ze wzruszania to właśnie ją znaleźliście. Ciepła, otulająca historia bez żadnych zwrotów akcji ale absolutnie nie nudna Kwintesencja wszystkich książek o pozytywnym myśleniu, i korzystania z bieżącej chwili, brania losu w swoje ręce, tylko podana w przeuroczej obyczajowej formie. Nie możecie jej nie przeczytać !!!

Zgodnie z tytułem, opisem i okładką, wybrałam sobie książkę do lekkiej lektury. To nie było tak. Książkę czytałam powoli, ale nie chciałam jej zostawić nieskończonej. Tajemnice, wyrzucone z pamięci sytuacje, osoby, wydarzenia. Cały obraz czy kształt sytuacji i ludzi w niej. Jedni chcą zapomnieć, inni walczą żeby sobie przypomnieć, jeszcze inni pojawili się i chcą zrozumieć gdzie i dlaczego się znaleźli. Książka za mgłą, w dymie papierosów, po mocnych lekach i nie tylko. Można spróbować się w nią zanurzyć.

Książka napisana lekkim, prostym językiem, z dużą dozą humoru. Czyta się ją jednym tchem, nie raz zaśmiewając się jak "głupi do sera" ;) Jedyne nad czym ubolewam, to fakt, iż Marta Madera przy tak wielkim talencie pisarskim, wydała tak mało książek. Nadal żyję nadzieją, że niedługo w ręce wpadnie mi kolejne dzieło tej niesamowitej pisarki i będzie równie idealne jak książka "Przyjaciele" oraz "Ślimaki z ogródka".

„Dziewczyna z zapałkami” to przejmująca powieść o wchodzeniu w dorosłość, toksycznej miłości i walce o własną tożsamość. Bohaterka ucieka z rodzinnego domu w małżeństwo z kolegę, lecz ucieczka okazuje się pułapką. Książka opisuje utratę twórczej pasji, rozmyślania młodej kobiety rozczarowanej życiem, zagubionej i samotnej w świecie ludzi, którzy żyją obok. Cokolwiek zrobiłaby jest źle i nie tak, jak oczekują inni. Bohaterka wciąż ma poczucie winy. Jedynym ratunkiem dla niej jest pisanie. Jest to obraz życia wielu kobiet, świat, do którego nie przyznają się przed nikim i żyją uznając to za normę. Pogrążyłam się w tej lekturze i wielu mądrych cytatach, budzących refleksje nad tym co za mną i co jeszcze przede mną.

Pierwszego tomu nie czytałam, a jednak sięgnęłam po drugi ;) Tak całkiem przypadkiem... Łypał sobie na mnie z półki w bibliotece... Nie przepadam za ślimakami z ogródka, szczególnie tymi "bezdomnymi", a tu taki tytuł... I na dokładkę jeszcze nie spotkałam książek tej autorki... A teraz? Nie żałuję, że po nią sięgnęłam. Chwilami śmiałam się jak dzika, chwilami dopadała mnie zaduma nie tyle nad życiem bohaterów, co nad własnym. Bo ta książka właśnie taka jest. Pełna życia, przyjaciół, rodziny, codziennych spotkań i codziennego - coraz szybszego - pędu. A czytając tę pozycję coraz bardziej utwierdzam się w przekonaniu, że czasem warto zatrzymać się choćby przy tytułowym ślimaku z ogródka i zastanowić się nad sobą i swoim życiem. Bo marazm dnia codziennego połknął nas tak bardzo, że nawet tego nie zauważamy. A przecież każdy ma, lub miał, swoje szklane kuleczki, które się rozsypały i ciężko je pozbierać. A zresztą po co? Dać się nieść fali życia, czy stanąć okoniem? Być wciąż niewidzialnym, czy spróbować nowego?

Bardzo fajna powieść. Zaskakujący bohaterowie, trochę dziwaków, trochę dramatów, trochę tragedii. Bardzo staranny język, bogaty, barokowy styl, z historią w tle. Oczywiście, historia życia Maurycego Opiłki, fryzjera, erudyty z nielegalnie zdobytym majątkiem, jest oczywiście zupełnie nieprawdopodobna, ale też nikt nie obiecywał reportażu. Książka rzeczywiście przywodzi na myśl światy tworzone przez Marqueza lub Irvinga, co bardzo mnie ujmuje. Nie znam innej tego typu narracji wśród polskich pisarzy. Dodatkowo ujął mnie obraz Krakowa, nie lukrowany portret miasta. No i miłe wspomnienia krakowskiej mowy babci i jej sióstr: "nakastlik", "obejszczałam się"... Początkowo nie byłam pewna, czy to dobra literatura, czy może grafomania. Nadal nie wiem, ale lektura mnie wciągnęła, parę razy wywołała uśmiech. Polecam.

To pierwsze moje zetknięcie z gawędą barową. Zapewne, gdybym wcześniej nie wiedział o tytułowym miejscu, nie zabrałbym się za jej przeczytanie. Byłby to jednak błąd, bo książka jest warta poświęcenia jej uwagi. Bardzo przystępnie napisana, z lekkim humorem, może uprzyjemnić deszczowe popołudnie. Historyjki nie są ani zbyt długie, ani zbyt szczegółowe. Kilka z nich to perełki. No i ten Kraków...