Julita i huśtawki

Droga przez piekło. Walka z własnymi lękami, strachami. Podejmowanie decyzji, wyborów. Godzenie przeszłości z teraźniejszością. Nałóg - alkohol, złudne poczucie bezpieczeństwa, dające zapomnienie i ukojenie. "Można powiedzieć, że nigdzie mnie nie ma. Poza materacem, kołdrą, nocnym sklepem, w ogóle nie bywam. Pozostałam na wyciągach z konta w postaci kilku liter. Z nazwiskiem, które też straciło ważność. Jak ja." Warto przeczytać. Dobra lekcja zawarta w prostej historii.

Jest to powieść świetna : wnikliwa, pełna celnych obyczajowych obserwacji, dowcipna, pełna humoru sytuacyjnego i językowego, z wyrazistymi postaciami mieszkańców tej małej, zamkniętej mikro-społeczności wsi Hermańce. No i ten fantastyczny, prześmieszny Narrator, 30-letni "filozof" i megaloman, trochę wałkoń, który zamierza zostać WIELKIM PISARZEM, na razie zajmuje się pisaniem listów miłosnych na zlecenie, póki co żyjąc "na garnuszku" rodziców. Są w tej powieści sceny tak dowcipne, że śmiałam się na głos.Ale są także sceny bardzo poważne, gorzkie, refleksyjne jak np. rozmowa miejscowych notabli i autorytetów moralnych: księdza Belki i psychiatry dr Rocha. To rozmowa n/t ich "wypalenia" zawodowego, rozterek, wątpliwości, czy ich wieloletnia praca, trud, poświęcenie, ma jakiś,sens czy naprawdę coś zmieniła w życiu, mentalności i moralności hermańskiej społeczności. Zachwycił mnie jest język, zróżnicowany, barwny, dowcipny, pełen żargonowych terminów. Warto, naprawdę warto przeczytać Hermańce. Głębokie ukłony dla pani Kosmowskiej za kolejna świetną lekturę.

Autorka porusza ważną kwestię położenia kobiet w patriarchalnym świecie. Polemizowałabym z problemami, w które wikła bohaterki, oraz sposobami jakie wynajduje na ich rozwiązanie. Niemniej jednak dużym plusem jest akcent na niezależność i zaradność, postawienie bohaterek w kontrze do przekonań ich matek, czy innych członków ich rodzin. Zerwanie z podporządkowaniem, niemocą, bezradnością. Sporo tu przemocy i bólu, ale ukazany jest też proces przemiany. Ten feministyczny pierwiastek jest tu mocno wyczuwalny. Akcja koncentruje się na dzieciństwie, dojrzewaniu i młodości czterech przyjaciółek, ale generalnie nieustępliwie krąży wokół fenomenu patriarchatu i mechanizmów społecznych, które decydują o władzy lub bezradności wobec niej. Sporo smaczków z lat 70/80-tych zeszłego wieku. Kto wtedy dorastał ten doceni. Trochę miałam skojarzenia z "Piaskową górą" Joanny Bator, choć to wyższa pólka. Tu język jest prostszy, ale historia równie poruszająca.

Powrót do Zawrocia, Matyldy i rodzinnych tajemnic. Mam bardzo mieszane uczucia wobec tej książki. Na początku trochę nie mogłam się we wszystkim połapać, ale jak już się ogarnęłam, to bardzo mi się podobało, wciągnęłam się i tak dalej, niemniej to wszystko jest jednak jakieś strasznie nieprzyjemne. Większość bohaterów, poza nielicznymi wyjątkami, to jakieś ekstremalnie toksyczne, jadowite żmije wysysające życie z innych dla własnej rozrywki bądź innego interesu, i nawet te na pierwszy rzut oka idealne rodziny mają pełno trupów poupychanych po szafach. Natężenie negatywnych emocji trochę wybija tu poza skalę. Niespecjalnie też podoba mi się to, dokąd ta cała historia zmierza i nie wiem czy przy kolejnych częściach dam radę nad tym przejść do porządku dziennego.

Pomimo ważnego tematu, jaki jest tu poruszony i splecionych losów kilku kobiet to jednak uważam,że jest to chyba najmniej urzekająca mnie powieść tej autorki. Jakoś momentami się ciągnęła i wydaje mi się,że autorka nie miała jeszcze tego sznytu, który już widać w późniejszych powieściach. Zaliczyłam z zamiłowania do autorki,ale można tą pozycję pominąć...

Tym razem Matylda odkrywa tajemnice związane z zagadkową śmiercią jej ekscentrycznego męża, a przy okazji osiąga mistrzostwo świata i okolic w dziedzinie cierpliwości wobec uciążliwych nieproszonych gości. Ta część podobała mi się jak dotąd najmniej. Przede wszystkim brakowało mi tu klimatu poprzednich części, czegokolwiek, co zostawiłoby jakieś milsze wrażenie. Pod dostatkiem było za to alkoholu, wymiotowania na kuchenne szafki, brudzenia rękopisów płynami ustrojowymi i walk psychologicznych. Całość była trochę zbyt rozwleczona, czytało mi się to męcząco i raczej nieprzyjemnie.

Grażyna Plebanek jest w swoich powieściach przyjemnie bezkompromisowa. Jej bohaterki, jak tytułowa Przystupa, są bardzo pretekstowe, w zasadzie przezroczyste (zresztą przystupa oznacza zięcia, który wżenił się w rodzinę, przystał do niej niejako na przyczepkę i Przystupa Plebanek też jest w tej powieści trochę na przyczepkę). To, co jest najbardziej interesujące, to wnikliwa obserwacja otoczenia, którą serwuje czytelnikowi autorka. Nie zawiodłam się po raz kolejny, to naprawdę dobra rzecz, choć wciągająca raczej mimochodem, nie natrętnie. A to, że złapałam autorkę na błędzie (Przystupa nad morzem), to taki dodatkowy smaczek. Polecam.

📖🎧 "Kobiety z Czerwonych Bagien" Grażyna Jaromin-Gałuszka "Człowiek nie musi być ideałem, żeby być człowiekiem. Nawet nie powinien." Na Czerwonych Bagnach od pokoleń mieszkają same kobiety. Mężczyźni pojawiali się, znika­li, wprowadzali zamęt. Stałą życia bohaterek - Julianny, Anastazji, Rozali i kolejnych pokoleń - było to miejsce: Czerwone Bagna. "Kobiety z Czerwonych Bagien" to opowieść prowadząca nas przez różne etapy życia tytułowych kobiet. Różne epoki, a to samo miejsce. Gdy do Czerwonych Bagien przyjeżdża Kornelia wraz z córką, zbliża się setna rocznica urodzin babki Rozy. Młoda dziewczyna nie spodziewa się, że jej życie w tym miejscu znowu się wywróci... Przyjemna, choć niepozbawiona życiowych trudności, opowieść o losach kobiet, które na przestrzeni lat były pozostawione same sobie. To historia o ich sile, wytrwałości i tym, że warto w życiu mieć miejsce, które jest dla nas azylem. Moja ocena: 7/10 #bookreview #kobietyzczerwonychbagien #grazynajaromingaluszka #proszynskiiska #powiesc

Wspaniała książka! Tak, która zostaje z człowiekiem w głowie na całe życie. Delikatność emocji, nutka realizmu magicznego... bardzo żałowałam, że ta pisarka nie napisała nic więcej, a może nie udało się znaleźć ... Jest wśród moich książek na półce pt. "Zostają ze mną do końca"...

Trudna w swojej formie (to nie bełkot, jak ktoś napisał, tylko taki rodzaj narracji) ale jeszcze bardziej w tematyce. Smutna, bo porusza bardzo wazny temat kobiet maltretowanych fizycznie i psychicznie, uzależnionych od swoich oprawców, przedkładających sakrament małżeństwa i porzebę ojca dzieciom ponad własne dobro i własne zycie.

Zgadzam się z opiniami, że początkowo treść nie porywa, Później czyta się ją jednym tchem, ale od pierwszych stron zachwycił mnie język, a to najbardziej cenię. Mamy różne gusta i treścią można do mnie nie trafić, ale język to podstawa. Po tym poznaje się wartość pióra. Szczerze polecam.

„Dziewczyna z zapałkami” to przejmująca powieść o wchodzeniu w dorosłość, toksycznej miłości i walce o własną tożsamość. Bohaterka ucieka z rodzinnego domu w małżeństwo z kolegę, lecz ucieczka okazuje się pułapką. Książka opisuje utratę twórczej pasji, rozmyślania młodej kobiety rozczarowanej życiem, zagubionej i samotnej w świecie ludzi, którzy żyją obok. Cokolwiek zrobiłaby jest źle i nie tak, jak oczekują inni. Bohaterka wciąż ma poczucie winy. Jedynym ratunkiem dla niej jest pisanie. Jest to obraz życia wielu kobiet, świat, do którego nie przyznają się przed nikim i żyją uznając to za normę. Pogrążyłam się w tej lekturze i wielu mądrych cytatach, budzących refleksje nad tym co za mną i co jeszcze przede mną.

Piękna sentymentalna opowieść. Czas płynie wolno. Jest prosto i zwyczajnie, ale interesująco i emocjonalnie. Przypomina mi Érica Emmanuela Schmitta. Podobała mi się ta historia. Mimo wielu słabych recenzji sięgnęłam po tę książkę i bardzo się cieszę. Zarzuty, że „wiele już podobnych utworów zostało napisanych” nic nie wnosi. Podobnie jak „spodziewałam się czegoś więcej”, ale czego? Każdy jednak ma prawo do swojej recenzji. Cieszę się, że przeczytałam tą opowieść.

Bardzo ciężka, ponura, przerażająca. Wciągnęła mnie i czytałam w miarę szybko, ale przez cały czas utrzymywał się mroczny, nieprzyjemny nastrój. Momentami było obrzydliwie. Do tego bohaterzy wykreowani tak, że nie da się polubić żadnego. Ani przywiązać do żadnego. Książka jest dobrze napisana, zostaje w głowie, jest naprawdę mocna, ale następnym razem sięgnę po coś przyjemniejszego:)

To jedna z niewielu książek, do których wróciłam. Nie każdemu przypadnie ona do gustu, bo jest wręcz utkana z emocji - ale mnie bardzo pomogła. Książka ma formę dziennika, zapisków dojrzałej kobiety (z zawodu psychologa). Czytając ją po raz pierwszy skupiłam się głównie na historii dwojga ludzi, ale już wtedy poczułam, że jest tam coś więcej, co kiedyś może mi być potrzebne, i nie myliłam się. W bardzo trudnym momencie mojego życia (nie mającego nic wspólnego z problemami autorki) sięgnęłam po tą lekturę jak po lekarstwo i czytając ją ponownie - powoli i uważnie - skupiłam się wyłącznie na emocjach, sposobie ich przeżywania, postrzeganiu świata, ludzi i siebie. Wiele z tych emocji zrozumiałam, na wiele dałam sobie zgodę, a przede wszystkim czerpałam nadzieję. Dla mnie ogromne znaczenie miało to, że nie jest to żaden "mądry" poradnik psychologiczny, którego lektura przyprawia czytelnika co najwyżej o frustrację, to głęboka analiza stanu psychicznego autorki, od euforii po tzw. "czarną dziurę" oraz próba zmierzenia się z tym. Dotarło do mnie, że w chwilach rozpaczy nie wolno wypierać emocji, choćby nie wiem jak były trudne do przeżycia, należy dać im przez siebie przepłynąć, mimo tego, że sieją zniszczenie jak tsunami, trzeba tego doświadczyć. To nas oczyszcza, porządkuje, przywraca do równowagi. Zdaję sobie sprawę, że wiele osób nie odbierze tej lektury tak jak przed chwilą to opisałam, dla wielu mogą to być nudne - przepraszam za wyrażenie - "flaki z olejem", ale ja na pewno sięgnę po kolejne pozycje p.Soni Raduńskiej. Doskonale rozumiem jej spojrzenie na życie, na otaczający świat, dzieci, relacje z innymi ludźmi. Doskonale rozumiem stany, w których się znajduje. Podobnie jak ona czerpię siłę z przyrody, potrafię dostrzegać drobiazgi, cieszyć się nimi. Lubię ciszę, spokój i swoje towarzystwo. Dobrze wiedzieć, że są jeszcze na świecie tacy ludzie, dzięki temu łatwiej dać sobie prawo do przeżywania życia na swój sposób.

Losy Polaków zamieszkujących tereny Kresów Wschodnich należą do jednego z moich ulubionych tematów książek. Przeczytałam już wiele pozycji o takiej tematyce, jednak wszystkie one przedstawiały życie ludzi przed lub w czasie wojny. W „Zapach rozmarynu” takie wątki również nie zostały pominięte, jednak stanowią one tutaj jedynie niewielką część lektury. W tym przypadku, dominuje opowieść o dziejach kresowiaków na tamtych terenach już po roku 1945 (a kończy się w czasach rozpadu Związku Radzieckiego). Nie zabrakło w tej książce również wątku prześladowań, przesłuchań, aresztowań oraz wywózek na Sybir. Moim zdaniem książka jest rewelacyjna. Historia kilku rodzin, które nie chciały lub którym nie udało się po wojnie wyjechać do Polski, napisana jest prostym językiem, bez zbędnych, długich i nic nie wnoszących opisów. Akcja toczy się bardzo szybko, jednak w żaden sposób nie przeszkadza to w czytaniu. Książka obrazuje przede wszystkim kłopoty życia codziennego, próbę ułożenia sobie życia w nowej i bardzo trudnej rzeczywistości, często wśród wrogo nastawionego lokalnego społeczeństwa, strach przed nieznaną i bardzo niepewną przyszłością. Świetnie opisane zostały również ogromne rozterki bohaterów, dotyczące dalszego życia ich samych oraz ich rodzin. Wyjechać w nieznane, zostawić ukochaną ziemię, na której się człowiek wychował i przeżył kawał życia, zostawić starych, schorowanych rodziców, którzy nie chcą słyszeć o żadnym wyjeździe, rozpoczynać nowe życie w obcym miejscu wśród obcych ludzi aby tym samym szukać lepszej przyszłości czy może mimo wszystko zostać na miejscu i nie wyrzekając się polskości starać się żyć dalej, walczyć i nie dać się zrusyfikować. Niestety życie pokazało, że nie każdy podjął dobrą decyzję…

Czytam tu, że napisana byle jak, że książka nudna, że "znowu nostalgia PRLu"... No to ja chyba czytałam zupełnie inną książkę. Po pierwsze: napisana jest perfekcyjnie. Tu nie ma błędów stylistycznych ani logicznych. Tu nawet każdy przecinek stoi tam, gdzie powinien. Widać, że fabuła jest przemyślana od początku do końca. Po drugie: doskonały obraz wieku nastoletniego. Presja grupy, dopasowywanie się na siłę, pierwsze miłości... A scena z tańcami na "prywatce" ... GENIALNA w swej prawdziwości. Nostalgia PRLu? Na pewno nie. Choć realia tamtych czasów brzmią, ale to przecież tak ma być. Po trzecie nudna... no, mnie nie znudziła. Naprawdę BARDZO DOBRA. Jak to dobrze, że czytam opinii przed przeczytaniem książki.

Przyjemna lektura, bez większej głębi. Herbaciarnia jest miejscem gdzie spotykają się drogi kilkunastu mieszkańców Belfastu, którzy wpadają tu na kawę czy herbatę. Jest niespełniona artystka, nieszczęśliwa żona, która postanawia rozprawić się z niewiernym mężem, miłośnik ogrodnictwa. Każdy z nich ma swoją historię. W tle jest trochę historii Belfastu ale bez epatowania jej grozą. Postacie są nieco jednowymiarowe a ich motywację lekko absurdalne ale to sympatyczna lektura

Jeśli ktoś ma ochotę zanurzyć się we wspomnieniach, nie zawsze łatwych, nie zawsze szczęśliwych, ale za to osobistych, niczym w rozmowie z przyjaciółką to ... śmiało może sięgnąć po "Lawendowy pył". Nie jestem osamotniona w mniej ciepłych emocjach wobec wspomnień najmłodszych. Wręcz odczułam coś w rodzaju bólu dotykając ich płytkości. A może to tylko wrażenie, bo opisany każdy dzień jest znośniejszy niż skumulowane okropieństwa i trudności czasów niespokojnych?

Powieść obyczajowa trochę o innej tematyce niż wszystkie pozostałe z dorobku autorki. Karykaturalna historia, satyra, przypominająca komediowe filmy Barei. Akcja toczy się w PRL-u konkretnie od 17 listopada do 13 grudnia 1981 roku w małej prowincjonalnej mieścinie pod Wrocławiem, w dodatku w teatrze. Pragnę przypomnieć ,że jest to okres tuż przed ogłoszeniem stanu wojennego w Polsce. Jest to czas absurdu i tak został dokładnie w sposób rozdokazywany opisany w krzywym zwierciadle przez autorkę. Postaci przewija się cała masa, każde nazwisko upodobnia świetnie daną osobę, przykładowo dyrektor Zbytek, który od luksusów nie stronił -pojęcie względne jak na tamte czasy, Biegalski -reżyser całościowo zabiegany, przysłany z samej stolicy, który ciągle gdzieś ulatniał się jak kamfora i go nie było tam gdzie powinien się znajdować. Bardzo kolorowo zostały ucharakteryzowane osobowości bufetowej i jej córki, krawca, aktorów, sekretarza komitetu miejskiego PZPR, przedstawicieli Solidarności jak Palęta odnośnik do Lecha Wałęsy, księdza Różańskiego. W teatrze była wystawiana sztuka pt. ,, Romeo i Julia’’, a już trwały przygotowania do następnej ,,Ślubów panieńskich’’ i to w nie byle jakim wydaniu. Premiera ma się odbyć 12 grudnia na zakończenie manewrów Sojuz 81, aby uczcić i przypieczętować sukces. Na przedstawieniu mają się pojawić osobistości radzieckich delegatów związanych z tym niezwykłym wydarzeniem. Nic dziwnego ,że sytuacja okazywała się napięta i tytułowa Mariola co rusz zmuszona była podawać swojemu przełożonemu krople na nerwy. Przecież on nie mógł bez nich obejść się normalnie tak jak i bez Marioli. Przechodząc do drugiej strony medalu, trudne to były czasy. Widać to po pracownikach teatru , którzy na próbach pojawiali się i znikali by utknąć gdzieś na dłużej w kolejce po rajstopy, papier toaletowy i inne. Każdy produkt trzeba było zdobyć. Wszystko figurowało na wagę złota. Często kupowano coś co nie potrzeba, by później z kimś innym wymienić na to co się samemu życzyło. Żywność serwowano na kartki, talony, książeczki zdrowia dziecka. Cóż więc pozostawało pracownikom teatru? Nielegalny handel oczywiście , który kwitł w bufecie. Hodowali świniaka na zapleczach teatru, pędzili bimber w kotłowni na miejscu , za kołnierz go nie wylewając , drukowali ulotki opozycyjne. Trzeba było się kryć ,gdyż podsłuchy nie miały końca. A i wizyty oficerów Urzędu Bezpieczeństwa też miały miejsce nie raz i nie dwa. Liczono się wyłącznie z tymi , co należeli do partii. Sytuacja co najmniej dziwna a przy tym komiczna. Nie bez kozery zaznaczono na okładce ,że powieść lekka , zabawna i przekorna. Do tego dochodziły jeszcze inne bardziej obyczajowe epizody w postaci miłostek, zdrad, intryg , zawirowań wśród aktorów, walki o role nie zawsze uczciwe. Niesamowicie humorystyczna powieść, fantastyczne dialogi. Książkę bardzo lekko się czytało i napięcie wokół teatru cały czas rosło stopniowo. Polecam ,jeśli ktoś nie jest zrażony szczególnie czasami PRL-u i chce się coś o nich dowiedzieć lub tym , którzy przeżywali to na co dzień i chętnie odtworzą sobie ponownie w pamięci.