Into That Good Night

„Bo niema rozpacz, nie jest czymś do czego łatwo się przyznać... „

„Into That Good Night” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki  i to spotkanie, którego nie zapomnę. Dzięki Agacie i stworzonemu przez nią booktourowi mogłam tę książkę nie tylko przeczytać… ale przede wszystkim przeżyć bo emocji zdecydowanie tutaj nie brakuje.

Lavender przez lata uciekała od przeszłości od demonów, które zawładnęły jej duszą i życiem. Zbudowała więc świat oparty na kontroli  każdy dzień zaplanowany co do minuty, dyżury w szpitalu, chłodny dystans, zero miejsca na uczucia. Przyjaciele, którzy nie znają całej prawdy. Życie, które z zewnątrz wygląda stabilnie i bezpiecznie.

I właśnie wtedy, gdy wydaje jej się, że wszystko wreszcie jest na swoim miejscu pojawia się tajemnicze zaproszenie, które burzy ten porządek doszczętnie.

Powrót demonów przeszłości i Kai  mężczyzna, który staje na jej drodze to wszystko sprawia, że Lavender nie potrafi już dłużej walczyć sama. Kai… postać, którą pokochałam całym sercem każdą jego ranę, każdy ból przeżywałam tak, jakby rozdzierały mnie od środka. Ich relacja była pełna napięcia, niedopowiedzeń i emocji, które nie dawały złapać oddechu. Czułam ich strach zagubienie, potrzebę bliskości i lęk przed prawdą.

Czytam wiele książek i na wielu płaczę i właśnie to kocham w czytaniu  najbardziej. Momenty w którym autor potrafi wywołać we mnie emocje tak silne, że zostają ze mną długo po przeczytaniu ostatniej strony. Laura zabiera nas do świata, w którym demony przeszłości czają się na każdym kroku. Choć Lavender próbuje je ukryć głęboko w sobie, one nie pozwalają jej zapomnieć kawałek po kawałku poznajemy jej tajemnice  ból, strach, odrzucenie, nawet przez najbliższych. A mimo to ona próbuje odpokutować swoje „winy”, ratując innych w szpitalu, jakby w ten sposób mogła ocalić także siebie.

Wiecie, co jest najbardziej poruszające w tego typu książkach? To, że pokazują świat takim, jaki naprawdę bywa. Jak łatwo ludzie, kierując się własnymi celami, potrafią zniszczyć drugiego człowieka jak głęboko potrafią ranić słowa, decyzje a przede wszystkim milczenie.

Fabuła jest dopracowana i wielowymiarowa były tumomenty, przy których uśmiech pojawia się sam, ale jest też wiele takich, gdy chciałam odłożyć książkę, bo ból bohaterów stawał się zbyt realny. Lavender i Kai byli prawdziwi tacy wiecie z krwi i kości. Ze swoimi problemami, słabościami i traumami niezwykle autentyczni.

Styl pisania Laury jest pozornie lekki, ale niesie ze sobą ogromny ładunek emocjonalny, obok którego nie da się przejść obojętnie. Kiedy zgłosiłam się do tego booktouru, wiedziałam, że ta książka może mnie poruszyć… ale nie sądziłam, że im bliżej końca, tym moje już popękane serce pęknie na dobre.

A zakończenie? Idealne dopracowane. Dokładnie takie, jakie powinno być tak jak cała ta historia.

Są książki, o których trudno zapomnieć i są takie, o których trudno mówić, bo brakuje słów by oddać, jak bardzo były ważne. Czasem wydaje nam się, że nie ma dla nas szczęśliwego zakończenia, że demony, które nosimy w sobie nie pozwolą nam ruszyć dalej. Laura w niezwykle piękny i delikatny sposób pokazuje, że nawet najbardziej skrzywdzeni ludzie mają prawo do światła do miłości i do nadziei.

„Into That Good Night” to książka, którą będę polecała każdemu, kto nie boi się trudnych tematów i kto w książkach szuka czegoś więcej niż tylko historii. Dla tych, dla których czytanie jest formą terapii bo dla mnie ta książka była właśnie tym kilkoma godzinami na kozetce u terapeuty. Dała mi nadzieję, że nawet ci złamani mogą odnaleźć w swoim życiu światło, którego tak bardzo potrzebują.

„Bo niema rozpacz, nie jest czymś do czego łatwo się przyznać... „

„Into That Good Night” to moje pierwsze spotkanie z twórczością autorki  i to spotkanie, którego nie zapomnę. Dzięki Agacie i stworzonemu przez nią booktourowi mogłam tę książkę nie tylko przeczytać… ale przede wszystkim przeżyć bo emocji zdecydowanie tutaj nie brakuje.

Lavender przez lata uciekała od...