Historia kina

Czy odnieśliście kiedyś wrażenie, że jeśli chodzi o muzykę i modę, to wszystko, co było do wymyślenia, już wymyślono? Jeśli tak, to intuicja Was nie zawiodła. Na ponad pięciuset stronach Retromanii Simon Reynolds udowadnia, że popkultura weszła w stan stagnacji i przy okazji zastanawia się nad istotą kolekcjonerstwa, snuje rozważania nad znaczeniem nostalgii oraz wyjaśnia, dlaczego samplowanie jest aktem zniewolenia. SPIS TREŚCI 1. Informacje podstawowe 2. Zawartość - erudycja autora, historia popkultury i filozofia 3. Plusy, czyli jak się powinno tłumaczyć książki, i minusy, których nie ma zbyt wiele 4. Wnioski i ocena INFORMACJE PODSTAWOWE Simon Reynolds, Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością, tłum. Łukasz Łobodziński, Warszawa 2018. Jak już wspomniałam, Retromania. Jak popkultura żywi się własną przeszłością to zdecydowanie nie lektura na jeden wieczór. Książka liczy 576 stron, z czego 536 to sam tekst. Tomik składa się ze wstępu, prologu oraz trzech wielkich działów (Teraz, Wtedy, Jutro) podzielonych na mniejsze podrozdziały. Na końcu książki znajdziemy bibliografię oraz indeks. Rozważania Reynoldsa ogłosiło drukiem wydawnictwo Kosmos Kosmos, specjalizujące się w tematyce muzycznej. Na użytek polskiego czytelnika przetłumaczył je Filip Łobodziński. ZAWARTOŚĆ - ERUDYCJA AUTORA, HISTORIA POPKUTURY I FILOZOFIA Autorem Retromanii jest Simon Reynolds, dziennikarz muzyczny z niemal czterdziestoletnim stażem, piszący dla największych tuzów z branży (,,Rolling Stone", ,,The New York Times", ,,Pitchfork", ,,Wire"...). Te cztery dekady uważnego słuchania muzyki i studiowania kultury masowej doskonale widać w omawianej książce - i z tego powodu nie jest to lektura najłatwiejsza. Czytelnik zapoznaje się z krajobrazem historycznym kultury popularnej chyba całego XX wieku i pierwszej dekady XXI, ale jednocześnie nie uświadczy on tutaj chronologicznej opowieści o tym, jak powstawała muzyka rozrywkowa. Jeśli Reynolds opowiada, przykładowo, o początkach jakiegoś gatunku muzycznego, to robi to jedynie po to, żeby mieć podstawę dla dalszych rozważań, bo to zresztą na nich opiera się ta książka. Dużo tu filozofii, zwłaszcza postmodernistycznej, z Jacquesem Derridą i Jeanem Baudrillardem na czele. Próbując odpowiedzieć na pytanie: Czy retromania zagnieździła się już na dobre, czy okaże się, że stanowiła jedynie jakiś etap historyczny?, autor zahacza o najróżniejsze tematy i teorie. I tak, stawia on na przykład tezy: - historyczna kultura masowa stała się główną tkanką pamięci pokoleniowej, wypierając stopniowo wydarzenia polityczne, jak wojny czy wybory; - t-shirty z tras koncertowych [...] swój późniejszy polor zawdzięczają temu, że przywołują czas, gdy nie miały żadnego specjalnego znaczenia poza użytkowym; - kiedyś nuda brała się z braku możliwości spędzania wolnego czasu i oczekiwania - dziś wynika z przesytu; - iPod to największa przemiana, jaka wydarzyła się muzyce w pierwszej dekadzie XXI wieku; - późny kapitalizm i kultura splatają się ze sobą dzięki ogniwu, którym jest moda. Muzyka popularna stopniowo przejęła ze świata mody przyśpieszony metabolizm i błyskawiczny cykl, w jakim kolejne zjawiska się przedawniają. Jak to wszystko, o czym pisał Reynolds, ma się do roku 2021 czytelnik musi odpowiedzieć sobie sam. Książkę w Polsce wydano w 2018 roku, ale anglojęzyczny oryginał pochodzi z 2011. Ciekawe, jak autor skomentowałby ostatnią dekadę, a zwłaszcza album Duy Lipy, zatytułowany, nomen omen, Future Nostalgia. PLUSY, CZYLI JAK SIĘ POWINNO TŁUMACZYĆ KSIĄŻKI, I MINUSY, KTÓRYCH NIE MA ZBYT WIELE Trzeba oddać sprawiedliwość panu Łobodzińskiemu - odwalił kawał dobrej roboty, jeśli chodzi o tłumaczenie, a było to, moim zdaniem, zadanie bardzo trudne. Specyfiką Retromanii jest przeogromna ilość nazwisk, dat i nazw wydarzeń, w których orientować dobrze będą się chyba jedynie najwięksi muzyczni zapaleńcy. Na szczęście dla polskiego czytelnika, tłumacz zdecydował się objaśniać je w przypisach (a niekiedy i polemizować lub wręcz poprawiać niedopatrzenia autora) - dzięki temu znacznie łatwiej jest przyswoić tekst główny, a książkę czyta się po prostu łatwiej i ciekawiej. Jak już wspomniałam, nie jest to tekst łatwy, ale niesamowicie intrygujący. Spodoba się zwłaszcza osobom, które interesują się filozofią, kulturą popularną i muzyką, i chciałyby zagłębić się w teorie ich dotyczące - zrozumieć nie ,,kto, jak, kiedy", ale ,,po co" i ,,dlaczego". Muszę jednak podkreślić, że momentami Retromania bywa naprawdę trudna w odbiorze. Bywa, że autor rozpisuje się o jakimś jednostkowym, niepopularnym i mało znanym wydarzeniu, wymienia szereg nazwisk i idzie w taki detal, że nawet jako tako obeznany ogólnie z tematem książki odbiorca poczuje się po prostu znużony. Tomik Reynoldsa wyróżnia jeszcze jedna osobliwość, a mianowicie układ tekstu. Bywa, że nagle w środku rozdziału na stronie pojawia się odcięty grubą krechą tekst (zob. zdjęcia), gdzie dziennikarz dzieli się z czytelnikiem swoimi luźniejszymi myślami, związanymi z danym zagadnieniem. Początkowo takie rozwiązanie bardzo mnie irytowało (jak to czytać? Najpierw tekst główny, czy ten pod kreską?), ale z czasem przywykłam. I dla zasady powiem jeszcze, że zdarzają się literówki, ale są one nieliczne. WNIOSKI I OCENA Chyba po prostu powtórzę opinię pana Rafała Księżyca z tylnej okładki Retromanii: Tak właśnie powinno się pisać o muzyce: szerzej, głębiej, zaskakująco. OCENA: 9/10 Więcej fajnych rzeczy i zdjęcia książki -->" okfonia.blogspot.com

Banksy to niezwykle rozpoznawalna postać, a jego dzieła zdobyły międzynarodową popularność. Ostatnia kontrowersja, związana z obrazem pociętym przez niszczarkę, wzbudziła wiele spekulacji, jednak właśnie ten moment sprawił, że jego pseudonim rozbrzmiewał na całym świecie. Dzięki życzliwości wydawnictwa Arkady, mam przyjemność zaprezentować Państwu ten wyjątkowy album, który został stworzony z najwyższą starannością, ukazując zarówno niezrównaną jakość dzieł Banksy’ego, jak i tajemniczą osobę samego artysty. Choć otoczony aurą anonimowości, wciąż jest przedmiotem intensywnych dyskusji, spekulacji i domysłów. Album skupia się nie tylko na pięknie uwiecznionych fotograficznie dziełach, ale także na ideach, które stoją za nimi. Poprzez bogatą treść i analizy, czytelnik jest zaproszony do zgłębiania kulturowych i społecznych kontekstów, które wyznaczają ramy dla twórczości artysty. Odważne przesłania Banksy’ego, odnoszące się do tematów jak społeczna niesprawiedliwość, konsumpcjonizm czy prawa człowieka, stają się punktem wyjścia do refleksji nad współczesnym światem i naszą rolą w nim. Tekst zawarty w tym albumie jest tak luźny i przyjemny w odbiorze, że czytelnik może odnieść wrażenie, jakby to sam Banksy opowiadał o swojej twórczości. To jakbyśmy usiedli razem z nim pod jednym z jego malowanych obrazów, a on opowiadał nam swoje historie i inspiracje. Przekaz jest nie tylko bogaty w informacje na temat poszczególnych dzieł, ale także nasycony subtelnym humorem i inteligentną ironią, które są charakterystyczne dla stylu samego artysty. To niezwykłe doświadczenie, które prowadzi czytelnika przez labirynt ulicznych murali i przemyśleń Banksy’ego, pozwalając mu zbliżyć się do samego źródła kreatywności i geniuszu tego tajemniczego artysty. Banksy doskonale posługuje się techniką street artu, wykorzystując m.in. graffiti, stencilowanie czy instalacje, by dotrzeć z przekazem do jak najszerszej publiczności. To połączenie treści z formą sprawia, że jego dzieła są nie tylko estetycznie pociągające, ale również silnie oddziałują na emocje i wywołują dyskusje. Ponadto, dzieła Banksy'ego często wyrażają uniwersalne tematy i wartości, które dotykają ludzkich doświadczeń na różnych poziomach. Dzięki temu, zarówno artyści, jak i widzowie, odnajdują w jego dziełach inspirację do twórczego wyrazu, refleksji nad własnymi przekonaniami oraz zaangażowania w sprawy społeczne i polityczne. Mimo wszechstronności zawartych informacji, postać samego Banksy’ego pozostaje tajemnicą, co tylko pogłębia nieustanną fascynację jego osobą i twórczością. Ta książka nie tylko odsłania piękno i znaczenie dzieł Banksy’ego, ale także prowokuje do głębszych przemyśleń nad istotą sztuki oraz jej potencjalnym wpływem na społeczeństwo.

W książce jest sporo odwołań do dzieł literackich, sztuk teatralnych, filmów i bez znajomości konkretnych utworów nie zawsze można zrozumieć prawdziwy sens danej wypowiedzi. Kilka ciekawych i głębokich przemyśleń w tej książce znalazłem. Czyta się szybko i dość przyjemnie.

Kiedyś dostałem od żony w prezencie znakomitą książkę zatytułowaną po prostu "Kawa" Iki Graboń i od tego momentu wpadłem w świat kawy bez reszty. Tym razem dostałem "Korek czy zakrętka" i ponownie żona mówi do mnie - "Kiedyś złapałeś bakcyla na kawę, to może po przeczytaniu tej książki będziemy pili dobre wino wieczorami". I tu pojawia się główny problem(?), zarzut(?), rozczarowanie(?) tej jakże ciekawej i świetnie się czytającej książki. Otóż po lekturze, wiem jakie kieliszki mieć w domu albo chociaż jeden uniwersalny, wiem skąd tak wysoka cena szampana, że naprawdę gdzieś na świecie jest kraina o nazwie Szampania, z jakich winogron robi się czerwone, białe i różowe wina czy że wina półsłodkie czy półwytrawne to półśrodki, więc lepiej ich unikać. Ok, ale jutro idąc do sklepu i stojąc przed półkami z winem nadal nie wiem od czego zacząć? Ok, wiem, że francuskie niby kwaśne i drogie, ale tylko dlatego, że nie potrafimy ich użyć, więc dajmy na to włoskie, hiszpańskie, chilijskie stoją przede mną. Wytrawne dajmy na to i co dalej? Nadal będę błądził, może mniej ale jednak. Mając budżet można szukać tych słynnych typu pinoty czy reslingi reńskie albo pójść do specjalnego sklepu z winami i tam dopytać o radę (pada nawet taka sugestia przez autora), ale ta książka miała pomóc zrobić ten pierwszy krok, a ja mam wrażenie, że kolejne już znam. Od tego czym otworzyć, w czym podać, w jakiej temperaturze, do czego, jak dużo mogę go wypić i jak długo może stać po otwarciu... tylko w sklepie, a tym bardziej zaraz po, nadal nie wiem czy niosę w torbie wino dobre czy przeciętne. Parę razy pada zdanie, że są bardzo dobre wina za kilkadziesiąt zł, czyli lekko powyżej 20 czy 30, ale nie padają nazwy. Cóż, jakoś sobie poradzę, bo chęci po lekturze są i to chyba najważniejsze.

Zbiór esejów o malarzach, malowaniu, wystawach, inspiracjach (jest tu kilka recenzji literackich: Proust, Malraux), wiele wspomnień o przyjaciołach kapistach. Teksty ułożono chronologicznie możemy więc śledzić malarską drogę samego Czapskiego: powracające nazwiska to Cézanne, Bonnard, Matisse, de Staël. Najlepsze eseje są o ludziach Czapskiemu najbliższych: piękne, wzruszające wspomnienie o Janie Cybisie, tekst o Janie Tadeuszu Potworowskim, w całym tomie jak refren powraca niezwykły, zmarły młodo Zygmunt Waliszewski. Świetnie czyta się o Bonnardzie. Bardzo interesujące uwagi o Picassie, przeżywanym zazwyczaj przez Czapskiego „na zimno”, w tym parę ciekawych anegdot, i to sugestywne podsumowanie: człowiek, który nienawidził śmierci, „który naprawdę swój wiek naznaczył”. Kilku malarzy dzięki Czapskiemu odkryłam: Chaima Soutine’a (ledwie kojarzyłam nazwisko), Nicolasa de Staëla, czy Miltona Avery – ależ bym chciała zobaczyć w galeriach. I a propos oglądania, w wydaniu, które czytałam (Kraków, Znak 2016) jest tylko kilkanaście reprodukcji, malarzy polskich i Cezanne’a; czyli trzeba czytać „Patrząc” na dwa media. Dwa razy wprawiła mnie w dumę zbieżność gustu. Niedawno oglądałam w zachwycie w Poznaniu Malczewskiego „Pejzaż z Tobiaszem”, tym silniejszym może, że niespodziewanym (nie jestem wielbicielką najbardziej znanych płócien, za dużo się na nich dzieje, mówią za głośno, w rezultacie bardziej mnie meczą niż zachwycają). Czapski pisze o Malczewskim -pejzażyście i o tym właśnie obrazie. Wskazuje też trzy swoje ulubione martwe natury; na jedną z nich, wafle, karafkę i kieliszek Lubin Baugin’a patrzę od ośmiu lat, na płóciennej reprodukcji, w domu. Ogólnie rzecz ujmując i etykiety przypinając, malarze, którymi się Czapski zachwyca to koloryści, w bardzo szerokiej definicji bo znajdzie się tu Aleksander Gierymski, czy Corot (Jean-Baptiste-Camille) obok Matisse’a albo Morandiego. Kolor, walor, wyczucie, malarska qualite, to słowa refreny. Ta uczuciowość pisania o malarstwie czasem mi przeszkadzała, wolałabym więcej konkretów, prób obiektywnego ujęcia własnego zachwytu, co i raz powracający instynkt malarski to jednak puste pojęcie. Sporo miejsca zajmuje tu też dyskusja z malarstwem abstrakcyjnym, prowadzona jednak jednostronnie. Nie wiem czy białe na białym Malewicza by mnie oszołomiło*, ale wcale nie wykluczam, bo w takiej obsesji jest coś fascynującego – (tego rysu połączenia biografii z dziełem, aspektów malarskich z pozamalarskimi, zabrakło mi mocno, ono tłumaczy młodych stojących przed tym wyblakłym białym Malewicza; no i od razu przypominają się szuflady notatek do Wielkiej Szyby Duchampa). Znakomita definicja tego czym jest malarstwo: „malarstwo i sztuka służą już nie mnie tylko, ale nam, jako język zagęszczonego przekazu przeżyć, które zwykle w nas giną niedoprowadzone do żadnej pełni (…), których zresztą nie można oceniać jako koniecznie uszlachetniających (…), łzy Hitlera w Bayreuth ” (B. - festiwal Wagnerowski; o pokrewieństwach światopoglądu romantycznego i faszyzmu fenomenalnie pisze Russell w Dziejach zachodniej filozofii). Rys mi bliski odnalazłam w Czapskim przy okazji recenzji wielkiej paryskiej wystawy polskiego romantyzmu (oraz zdziwienie oceną „Szału”, ja przywykłam patrzeć na ten obraz jak na arcydzieło, na razie jestem w kropce, muszę się otrząsnąć z oceny Czapskiego i pojechać jeszcze raz do Karkowa). Zmęczenie siermiężną polskością każe tu tęsknić autorowi za Gombrowiczem i pięknie zacytowanym Mrożkiem. (A są to twórcy zazwyczaj nieobecni w biografii duchowo-artystycznej Czapskiego. Zaznaczę też że jedyną kobietą, do której myśli/twórczości Czapski się odwołuje jest Simone Weil.) Niestety całą książkę przenika przekonanie że wierzący (albo poszukujący boga) mają bogatsze życie wewnętrzne niż racjonaliści. (Ja równie łatwo mogłabym argumentować za tezą przeciwną.) Jest w takim Czapskim coś z kaznodziei przekonanego o nieuniknionej wyższości własnego wzorca kulturowego. Najgorszy jest esej-recenzja o Malraux „Głosy milczenia”. Nastąpiło tu trudne do zniesienia nawarstwienie pustych uniesień Czapskiego i metafizycznego bełkotu Malraux, wszystkie cytaty z przytaczanej książki są okropne (wcale nie wykluczam, że sama pozycja jest dobra, ale zestawienie tych dwóch osobowości w recenzji -straszne!). Oczywiście fakt, że tak silnie to odczułam jest subiektywny i z pewnością wiąże się z osobistym doświadczeniem, moim tu i teraz, bo dziś zwyczajnie gorszy mnie agresywna religijność polskich polityków, i szalenie tęsknię za świeckim państwem. Był więc taki moment, że dojrzewało we mnie przeświadczenie, że to ostatnia książka Czapskiego jaką czytam, ale być może tak nie będzie. W posłowiu Joanna Pollakówna, odpowiedzialna za kształt zbioru, przyznaje że celowo nadała mu taką religijną wymowę. Nie podejrzewam tu żadnych niecnych intencji, ale dobrymi chęciami piekło jest wybrukowane, mnie zagęszczenie i intensywność rozważań o metafizycznych źródłach sztuki raziły jako podszyte nietolerancją i dyskryminującym racjonalistę poczuciem wyższości. * „(…)Gwiazdy skrzą się lodowato Jak stłuczony termometr: noc jest wzdłuż i w poprzek Usiana odłamkami, fajerwerkowym salutem. W dzień, kiedy niebo przypomina wapno, Sam Kazimierz nie umiałby ich spostrzec, Białych na białym tle. Właśnie dlatego Aniołów się nie widzi.(…)” Brodski, Ekloga czwarta

Album Philips Wilkinsona to podróż przez kilka kontynentów i kilkaset lat, przez dziesiątki rysunków, obrazów i szkiców. A przede wszystkim – przez kilkadziesiąt wielkich umysłów. Umysłów, które wyprzedzały swoje epoki, szły na przekór panującym przekonaniom, wymyślały wszystko na nowo. Autor rozpoczyna swoją opowieść w 820 roku. Mniej więcej wtedy powstał stworzony na pergaminie projekt opactwa idealnego – opactwa, które nigdy nie powstało. Podobny los spotkał wszystkie inne wizje, które narodziły się w późniejszych latach, a które Wilkinson skompletował w tym zbiorze. 250 stron, XII wieków odważnych wizji, które nigdy nie zostały zrealizowane. Z różnych powodów: niektóre były zbyt śmiałe i utopijne, innym na drodze stanęła prozaiczna przeszkoda – pieniądze. Jeszcze inne zostały odrzucone w konkursach. Na kartach tej książki pojawiają się nazwiska, które zna każdy, kto choćby w małym stopniu interesuje się architekturą: Le Corbusier, Walter Gropius, Rem Koolhaas, ale i postacie mniej znane. Podobnie wśród projektów znajdziemy znany Panoptykon, ale i niesamowite mieszkania na mostach. Oryginalne, fascynujące, lecz całkiem realne Mauzoleum Isaaca Newtona w kstałcie ogromnej kopuły, ale również niesamowite, futurystyczne Kroczące Miasto Rona Herrona. Renesansowe Dwupoziomowe Miasto Leonarda da Vinci oraz zaprojektowany parę lat temu Hipergmach Koolhaasa. Projekty całkiem realistyczne, tak jak dwa warianty Tribune Tower, jak i rewolucyjna kopuła nad Manhattanem Richarda Buckminstera Fullera. Wymieniać można by długo, bo każda z tych koncepcji to odrębna opowieść. Opowieść nie tylko o jej twórcy, ale i cała wizja, według której miała ona zmienić myślenie o domu, o przestrzeni, o mieście, o naturze. Architektura to wizja, a więc wspomnieć należy o ilustracjach. Plany, szkice, notatki, modele, wizualizacje występują tu na równi z tekstem, a do wielu z nich z pewnością będę wracać jeszcze wiele razy. Poszczególne rozdziały można czytać wyrywkowo, zaczynając od najbardziej interesujących nas projektów, ja jednak polecam lekturę całości, by móc prześledzić jak zmieniały się idee i sposoby myślenia o architekturze. I by zrozumieć, że wcale nie zmieniały się radykalnie – to, co było rewolucyjne w XVIII wieku, dzisiaj też wzbudziłoby kontrowersje. Czytając kolejne rozdziały żałowałam tylko, że wśród nich nie znalazł się projekt z naszego podwórka – Linearny System Ciągły Zofii i Oskara Hansenów. Autor wspomina o Korytarzu Jersey z 1965 roku, który trochę przypomina LSC, jednak myślę, że to obejmująca cały kraj koncepcja Hansenów bardziej zasługuje na wzmiankę. Trudno powiedzieć, według jakiego klucza autor dobierał projekty, które zdecydował się przybliżyć w tej publikacji. Znalazłam opinie krytyczne wobec książki, zarzucające Wilkinsonowi, że tylko kilka projektów miało powstać poza Europą lub USA, w tym żaden w Afryce, a tylko jeden jest autorstwa kobiety. Chociaż interesuję się architekturą, moja wiedza jest jednak zdecydowanie zbyt uboga by ocenić, czy takie a nie inny dobór był spowodowany „zachodniocentryzmem” autora, czy po prostu w innych częściach świata nie powstawały równie interesujące koncepcje. Podobnie jeśli chodzi o reprezentację architektek. Jako że pierwsze projekty przedstawione w zbiorze sięgają X i XIII wieku, dość przekonującym byłoby założyć, że kobiety w tamtych czasach nie miały możliwości realizowania się w tej dziedzinie i do grona światowej sławy architektów dołączają dopiero teraz. Trudno ocenić, na ile dobór był tu subiektywny i czym keirował się autor. Z pewnością jednak album Wilkinsona nie wyczerpuje tematu – jestem pewna, że podobnych fascynujących projektów jest na świecie więcej, z niecierpliwością czekam na kolejną taką publikację Szklane domy z „Przedwiośnia” Żeromskiego miały (i mogły!) powstać naprawdę. Może jednak na pewne rozwiązania nie jesteśmy jeszczw gotowi? Nie dlatego, że są one niewykonalne, ale dlatego, że tak jak niegdyś Wielki Trakt Wiktoriański czy cmentarz w kształcie piramidy, wykraczają daleko poza to, co jesteśmy w stanie pojąć swoim umysłem. Dlatego zapewne Hipergmach Koolhaasa wywołuje we mnie poczucie niepokoju, a zarazem nie mogę się powstrzymać od oglądania jego wizualizacji. Bo, jak pokazuje historia osady New Harmony, architektura to nie budynki, to stan umysłu.

Na plus jeśli chodzi o tę pozycję- szybki przegląd artystów współczesnych, wielu z nich nie znałam, dzięki tej książce w kilku krótkich zdaniach mogłam nabrać jakiegoś pojęcia o nich, aby ich w przeszłości kojarzyć. Ktoś tutaj porównał ten przewodnik do przewodnika turystycznego, myślę że to trafne. Na plus też polecajki dzieł artystów do zgooglowania, często nie najpopularniejsze, a ciekawe do zobaczenia. Ale Na minus- tłumaczenia tytułów tych polecajek. Po co? Po co tłumaczka to tłumaczyła? Większość obrazów (szczególnie, że jak zaznaczyłam często są to mniej popularne dzieła danego artysty) nie ma w polskim internecie, a już na pewno nie są rozpoznawalne pod takimi tytułami, jakie wybrała tłumaczka. Książkę czytałoby się szybko, gdyby nie to że zainteresowana dodatkowymi dziełami musiałam tłumaczyć tytuł z powrotem na angielski, aby móc go wyszukać. Druga sprawa, autorka posługuje się terminologią związaną ze sztuką, której w żadnym razie nie tłumaczy. Przy każdym opisywanym artyście odnosi się do nurtów w sztuce, których nie znałam i, ponownie, musiałam googlować. No i trzecia i najgorsza rzecz, czyli tłumaczenia czemu dziecko nie mogłoby stworzyć danego dzieła- spoiler, pod połowa obrazów wytłumaczenie jest takie samo: może i by mogło, ale nie stworzyłoby tego z myślą o IDEI. A druga połowa mówi o tym, że dzieło jest za trudne technicznie dla dziecka. Yeah, thanks for nothing, tyle sama wymyśliłam, ale w ogóle tego nie kupuje. Moim zdaniem iluś tych artystów tworzy tak jak im się podoba, jak im w duszy zagra, bez większych rozkmin, a sens nadają im po fakcie, albo nie daj Boże, krytycy nadają go za nich. A autorka pisze: no dziecko na pewno nie miałoby takich przemyśleń na temat np. granic sztuki. I call it BULLSHIT. Po pierwsze skąd wiesz, niektóre dzieci też umieją nawet myśleć? Po drugie w tych wyjaśnieniach autorka podaje, że dane dzieło zadaje pytania na temat taki i taki, ale nie wyjaśnia w jaki sposób to robi. A skąd ja mam wiedzieć, patrząc na dany bazgroł czy abstrakcję, że akurat mówi o wojnie albo o konsumpcjonizmie. Autorka w żaden sposób nie tłumaczy, jak dane dzieło wiąże się z niby postawionymi pytaniami.

To jedna z najpiękniejszych książek o pracy w ogrodzie, której towarzyszy niezmiennie zachwyt nad pięknem natury. Niby banalne, ale czytanie tyvh pełnych harmonii felietonów to ogromna przyjemność i ulga. Wręcz ukojenie, bo uświadamia że z każdego kawałka ziemi wyziera dzięki roślinam i owadom piękno, czyste głębokie piękno. Uroczo napisana książka, którą bardzo bardzo polecam. I pięknie przetłumaczona.

Wszystko fajnie, ale polska wersja tej książki to tłumaczenie wydania amerykańskiego z 2006 roku, skróconego i uszczuplonego o kilka rozdziałów względem wydania angielskiego z 2005 roku. W wydaniu angielskim jest aż 26 rozdziałów, w wydaniu polskim... 22! Tym samym polscy czytelnicy zostali pozbawieni możliwości poczytania np. nowojorskim no wave, scenie San Francisco i drugiej fali industrialu. Wstyd i hańba, Krytyko Polityczna. Dobrze, że można bez problemu kupić angielską wersję.

Tego typu książki przypominają mi, że jednak jestem "typograficznym snobem", a żarty znajomych, że "nie przeczytam nic, co jest złożone w Wordzie" jednak są prawdziwe. Tę książkę czyta się cudownie przyjemnie. Piękne proporcje, współgranie tekstu głównego (złożonego krojem Lyon) i podpisów pod ilustracjami (złożonych odmianą Futury), kolorystyczny uśmiech do czytelnika, a do tego lekkość pióra autora tworzą smaczne typograficzno-literackie danie podlane dizajnerskim sosem. Tak bardzo-bardzo chcę więcej.
I równocześnie tak bardzo chciałabym, żeby sposób, w jaki w naszym kraju w większości składa się teksty (nie ważne, czy to powieść czy reportaż, poradnik, czy co tam jeszcze) w większym stopniu uwzględniał dobry, estetyczny projekt. Niewielu wydawców naprawdę zwraca na to uwagę, a szkoda. To przecież olbrzymie pole do popisu. Tym bardziej doceniam się dobrze zrobione książki, gdzie oko można nacieszyć niebanalnym, po prostu fajnym projektem, o.

Znany klasyk w dziedzinie projektowania. Książka nazywana podręcznikiem. W dodatku to drugie jego wydanie, natomiast czytałam po raz pierwszy i bardzo się zmęczyłam. Język jest dla mnie dość toporny. Treść gęsta, ale ciężko napisana. Szybko traciłam koncentrację. Całość ciekawa, doświadczenie zawodowe autora bogate i cenne, bo to i praca akademicka i u światowych gigantów technologicznych jak choćby Apple, jednak sposób przedstawienia zdecydowanie nie user friendly. Trochę się też ta treść już zestarzała. Wiele przykładów, które były jeszcze myśleniem o przyszłości, jest już naszą rzeczywistością.

Piękny album, największy z jakim się do tej pory spotkałam, najcięższy i co za tym idzie - najmniej wygodny. No, ale coś za coś, to jest powszechna bolączka albumów ze sztuką, inaczej nie będzie. Jakość samego wydawnictwa jest genialna, bardzo dobry papier (najlepszy), doskonale się przerzuca strony, nie są ostre, przy większych fragmentach są nawet zaginane strony. Mnie się Bosch zawsze kojarzy z Bruegelem, tak samo miał poczucie humoru, tworzył ogromne kompozycje pełne ludzi i zdarzeń, jego obrazy mają kilka warstw, kilka planów, fabuła jest bardzo dynamiczna, są ukryte na nich różne śmieszki, widać delikatny skręt w stronę tej brudnej fizyczności człowieka. Opis pasuje zarówno do Bruegela jak i Boscha, przy czym Bruegel ten skręt miał bardzo mocny, a nie delikatny. U Boscha mamy za to o wiele więcej zwierząt i tworów zwierzo-podobnych, uwielbiam je. Album wyjątkowo zawiera w sobie bardzo dużo tekstu, to jest nawet rzadko spotykane. Mnie to pasuje umiarkowaniem, bowiem z takich wielkich tomiszczy średnio się czyta, wolę osobną książkę z teorią, ale żeby nie było, że narzekam, nie śmiałabym! Bosch był dziwakiem i to widać na każdym jego obrazie - ich wartość artystyczna jest ponad oceną, a pozostałą interpretację zostawiam odbiorcom. Wyzwanie czytelnicze LC czerwiec 2021: Przeczytam książkę z ilustracjami lub zdjęciami (30).

Billa Simmonsa znam youtuba i podcastów , lubię go słuchać bo ma ogromną wiedzę i jest pasjonatem ale czytało mi się go fatalnie. Książka jest pełna wiedzy i anegdot od powstania NBA do momentu wydania książki i dlatego każdy pasjonat powinien ją przeczytać jednak język jakim została napisana mi nie siadł. Wymuszony humor na każdej stronie oraz durne przypisy sprawiały że przewracałem oczami zamiast się śmiać. Styl który pasuje do podcastów w wersji pisanej wypada jak docinki nastolatka , szczególnie masa obscenicznych żartów oraz odniesień do porno sprawiała że czytało mi się tę książkę trochę niesmacznie. Jestem facetem i taki humor nie jest mi obcy ale pasuje on bardziej do popijawy z kumplami w barze a nie książki , być może taki klimat chciał osiągnąć ... bez skutku. Książkę polecam za samą wiedzę o NBA którą ciężko znaleźć gdzie indziej.

Sam nieraz zastanawiałem się skąd bierze się taka różnica w jakości malarstwa różnych epok. Strzemiński nie dość, że odpowiada na to pytanie, to czyni z tego prawdziwą pracę naukową, a momentami nawet rozprawę filozoficzną. Niektóre wnioski potrafią być zaskakujące, a cała książka otwierająca na poznawanie historii sztuki. Piękne wydanie.

Monako jest krajem wielkich pieniędzy, pięknych widoków Lazurowego Wybrzeża, kasyn w których można stracić (lub zyskać) fortunę oraz najsłynniejszego na świecie wyścigu - czyli Grand Prix F1 Monako. Jest to druga książka o F1 jaką przeczytałem w tym roku i mogę z pełnym przekonaniem napisać, że jest lepsza od poprzedniej, a sama tematyka zaczyna mnie bardzo mocno kręcić (bardziej niż bym przypuszczał jako niedzielny fan F1). Książka skupia się na wydarzeniach, które miały swoją akcję właśnie w Monako, ale porusza też temat kilku najważniejszych wydarzeń w historii sportu - jest to fajnie przedstawione, jednak momentami brakuje mi jeszcze większego zaznaczenia chronologii wydarzeń. Na plus ogromna ilość wypowiedzi osób, które faktycznie siedzą w temacie, lub same brały udział w wyścigach o GP Monako. Dzięki książce w znakomity sposób możemy poznać same Monako oraz jego historię od końcówki lat 30, XX wieku, aż po czasy współczesne.

Polecam książki WAiF z tej serii. Są pisane przystępnie, czytelnik nie musi posiadać dużej wiedzy o temacie, do zrozumienia wystarczy bardzo ogólna wiedza o sztuce. Jednocześnie są wiarygodne, pisane przez uznane autorytety, jak Maria Poprzęcka czy Wiesław Juszczak (byli wykładowcy Instytutu Historii Sztuki Uniwersytetu Warszawskiego). Mimo, że od lat niewznawiane, są łatwo dostępne w antykwariatach.

Być może to co sprawi że poczujesz się lepiej to myśl o śmierci? Być może w kulturze przyspieszenia i bombardowania filozofią pozytywną potrzebne jest spojrzenie wstecz i celebrowanie przeszłości, a nie że- tu i teraz. Być może wcale nie potrzebujesz wsłuchiwać się w siebie, bo co jeśli się nie znasz???? i nic nie wiesz? Nie znajdujesz pocieszenia we wszechobecnej modzie na optymizm i filozofii pozytywności, samorozwoju, być może znajdziesz ukojenie w tradycji mającej już 2000 lat, reprezentowanej przez stoików i przybliżonej w tym antyporadniku o poradnikach? Zakładaj maskę, spinaj pośladki i przestań się złościć. To poradnik o tym żeby nie czytać poradników i nie słuchać siebie ale zwolnić coacha i pójść z nim do kina. A co w zamian? Powieści, najlepiej czytać raz na miesiąc, pełnowymiarowe i tu nawet polecane- np. Murakamiego. Jest też o tym, że lepiej zachować godność niż rozbebeszać się ze swoimi emocjami, czyli o powściąganiu emocji, płynięciu pod prąd i że dobrze jest kiedy człowiek skupi swoją uwagę na tym co negatywne. Jest sporo o tym, żeby słuchać rozumu, to ważne w dzisiejszych czasach, warto to sobie przypominać. Autor nie wskazuje nam konkretnych drogowskazów ale zachęca żebyśmy rozważyli w jakim stopniu filozofia stoików może być dla nas użyteczna i pomocna z perspektywy współczesności. PS ważne dla fetyszystów książek: ładnie wydana, okładka chropowata, miła w dotyku, książka szyta, zgrabna.

Naprawdę świetna książka, prowadzi czytelnika przez wszystkie aspekty tworzenia filmu: od szukania plenerów do zdjęć, przez tworzenie reżyserskiej wersji scenariusza, organizację castingu, prób aktorskich, do produkcji, postprodukcji i montażu. To prawie 500 stron A4 zapełnionych wiedzą. Kingdom przedstawił też zakres obowiązków poszczególnych członków ekipy filmowej oraz powinności reżysera. Pracy z aktorem poświęcono sporą część książki. Na każdej stronie znajdywałam coś przydatnego, a największym objawieniem był dla mnie rozdział o dźwięku w filmie. Wiedzieliście, że gwarne sceny na dyskotekach kręci się w ciszy? Jednak jak każda książka, tak i ta miała nudniejsze fragmenty: te o kompozycji i o historii amerykańsko-rosyjskiej gry filmowej. Problem z tą książką jest też taki, że nie gdzie jej kupić. Trzy egzemplarze na allegro osiągały niebotyczne sumy, więc zwyczajnie... przeszłam się do biblioteki ;) Niemniej, sczerze polecam!

Zaskakująco nowoczesna (szacunek do zwierząt, a nawet roślin!), chociaż osadzona w innych realiach. Nikt już nie nosi kapeluszy, nie mówiąc o ich uchylaniu. Przepiękne ilustracja i zaskakujące posłowia wnuków Zofii Stryjeńskiej. Naprawdę warto doczytać do końca!

W sposób niezwykle lekki opisana osobista droga C. Carvey. Autorka rozpoczyna swoje literackie spotkanie z czytelnikami od wspomnień o swoim rozwodzie, o diagnozie stwardnienia rozsianego, następnie przechodzi do opisu odkrycia własnej recepty na szczęście. Pisze o sposobie uproszenia życia poprzez pozbycie się niepotrzebnych (obciążających pamięć i zabierających czas) rzeczy, o pozbyciu się długów, o odkryciu swoich potrzeb i życiowych priorytetów ... o życiu w poczuciu ładu i spełnienia ... Książka inspiruje do działania, do przyjrzenia się swojemu wykorzystaniu czasu, ... zachęca do refleksji na temat tego co dl nas ważne:) Warte uwagi.