Teoria widzenia

Jak to miło być hobbystą, czytać mądre książki i nie musieć zaliczać ich na kolokwium albo tworzyć prac na ich podstawie! Bo ten Kandinsky z Bauhausu to z jednej strony solidny podręcznik z dziedziny malarstwa i grafiki - chudy ale gęsty od treści (złoty, a skromny - jak mówi mój znajomy), a z drugiej cudny materiał do przemyśleń o sztuce współczesnej i świecie w ogóle. Do tego napisany bardzo przystępnie. Do tego mój egzemplarz biblioteczny opatrzony ołówkowymi notatkami jakiegoś pasjonata - raj! (i nie wmawiajcie mi, Obywatele, że po książkach się nie maże, bo to cud prawdziwy napotkać w starym tekście notatki mądrego czytelnika!) Podobno W. Kandinsky był zwolennikiem teorii syntezy sztuk - czyli wszystko kojarzyło Mu się ze wszystkim; malarstwo abstrakcyjne z muzyką, muzyka z matematyką, matematyka z geometrią, geometria z kolorami, kolory z dynamiką przekazu, dynamika z układem punktów, punkty z zapisem nutowym, zapis z liniami, linie z kątami i łukami, te z kolei z liryzmem i dramatyzmem, stąd już blisko do tańca; jeszcze pasywność i aktywność, gęstość, ciężar i lekkość, niebyt, zimno i gorąco, smutek i radość; dodajmy jeszcze pasywne (niebieski), aktywne (żółty) i nieme (czarny-biały) kolory - uffff! Mamy cudną teorię współczesnego malarstwa, która pewnie zatruła żywot niektórym studentom a innym laikom nieco otworzyła oczy na fenomen ciapków, bryzgów, kątów prostych i rozwartych, kwadratów Malewicza, punktów i linii, które na abstrakcyjnych dziełach wcale nie są kakofonią kolorowych przychlastów, przypadkowych zestawień, tworzonych zapewne pod wpływem substancji zakazanych. Twórco - uważaj, gdzie stawiasz kleksa, Widzu - bądź wrażliwy na kierunki linii na płaszczyźnie i wzbogacaj się nimi!

Książka o psychofizjologii widzenia, tytuł godny dodania ze względu na zrozumienie co jest ważne w kompozycji i jakie są najistotniejsze elementy w postrzeganiu przestrzeni. Tekst na początku może wydawać się żmudny w porównaniu z lekkimi tytułami o projektowaniu czy sztuce. Jednak jest to publikacja warta czasu i uwagi. :)

Spora pozycja nie do przeczytania na raz. Ogrom informacji do ktorych trzeba wracac, np spinning dziel, ktore juz byly wymienione. Bardzo dobrze. Ze sa podane numery stron w tekscie. Swietna pozycja do ktorej wracam, nawet tylko po to zeby przeczytac strone ktora mnie interesuje. Chociaz czyta sie to szybko I lekko, lepiej zwolnic by zapamietac tresc I sie nia cieszyc. Jesli chcesz zaczac przygode ze sztuka to jest to wlasnie ta pozycja.

Chciałem coś napisać na temat tego monumentalnego dzieła, ale wszystko będzie truizmem. Tytuł mówi sam za siebie !!! Przeczytaj, proszę rekomendację LC. To jest nowe, uzupełnione wydanie. Naprawdę warte swojej ceny. Ja mam starsze, dwu tomowe. POLECAM !!!

Uważam, że to bardzo dobry rys polskiej sztuki współczesnej. Książka jest napisana w przystępny sposób. Poza przekrojem artystów i dzieł, mamy podane na tacy "kto, z kim, gdzie, dlaczego". Zazwyczaj spotykałam się z pojedynczymi publikacjami dot. konkretnego artysty. Jest to solidna baza na której można prowadzić dalszy research, bo temat nie zostaje wyczerpany.

Ciekawa, ale trochę chaotyczna, napisana trudniej niż potrzeba. Pierwsza część - o dziele oryginalnym i jego reprodukcjach - zerżnięta z Waltera Benjamina, druga - o aktach - najlepsza, trzecia - o rynku i dumy z posiadania - również bardzo dobra, natomiast ostatnia - o reklamach - dość interesująca, choć nie da się ukryć, że trąci myszką.

"Na łamanie reguł może sobie pozwolić ten, kto poznał wszystkie reguły". Texty zawarte w publikacji dowodzą, że dyskusja trwała, trwa i będzie trwać jeszcze przez długie lata. Podobnie czeka się na uznanie okazane przez innych. Książka do poczytania od czasu do czasu i to niekoniecznie w prezentowanej kolejności artykułów.

Świetna książka pokazująca dadaizm od kuchni. Richter był w samym środku tego zamętu artystycznego , który do dziś mimo upływu czasu ( minęło ponad 100 lat) nadal budzi emocje. Dadaizm miał duży wpływ również na wynalazki literackie, wielu poetów brało udział w rozróbach artystycznych spod znaku Dada. Współcześni artyści, zwłaszcza ci, którzy chcą być rewolucyjni, również stosują tricki dadaistyczne: manifesty (choć to jest wynalazek futurystów), prowokację słowną lub wizualną. Zresztą celebryci robią to samo. Książka do przeczytania dla tych, którzy chcą mieć świadomość, że niektóre chwyty artystyczne są już znane trzeba tylko czytać publikacje takie jak ta. Kto czyta, ten jest wolny jak Dada.

Najlepsza pozycja dotycząca włączenia wszystkich zmysłów w proces projektowania. Bardzo uświadamiająca, zmieniająca postrzeganie zarówno procesu projektowego jak i odczuwania gotowego już dzieła. Napewno powrócę do tej pozycji, książka, która spowalnia czas i kształtuje nasza uważność.

Książka dla tych, którzy chcą zacząć swoją przygodę z surrealizmem. Napisana w sposób przejrzysty. Mamy przegląd twórczości najważniejszych artystów tego nurtu sztuki dwudziestowiecznej. Mimo upływu czasu ta sztuka jest dalej podziwiana, komentowana, interpretowana. Wielu twórców z różnych dziedzin sztuki współczesnej wykorzystywało i dalej wykorzystuje w swojej działalności artystycznej elementy surrealizmu: film, malarstwo, literatura, grafika, rzeźba. Wiedza o surrealizmie jest potrzebna zarówno licealistom, jak i studentom różnych kierunków. Bez niej komentowanie i interpretacja dzieł sztuki dwudziestowiecznej i współczesnej jest niemożliwa.

Spodziewałem się łatwiejszej i bardziej "popowej" lektury, było chwilami wymagająco. Ale umiejętność "odczuwania" poprawia, tłumaczy skąd się te odczucia biorą i nadaje architektonicznym zjawiskom nazwy, ze znalezieniem których w głowie miałbym kłopot.

Homilia papieża modernizmu Mija 99 lat, od kiedy po raz pierwszy W stronę architektury zostało opublikowane. I choć teraz trzymam w ręku trzecie polskie wydanie oparte na n-tym wydaniu francuskim z 1995 roku, opatrzone przedmowami i uzupełnieniami samego Le Corbusiera oraz wstępem profesor Marty Leśniakowskiej, znaczenie tej pozycji pozostaje w gruncie takie samo. To prawdopodobnie najważniejsza książka XX wieku z zakresu architektury, swoisty społeczny manifest Janneret-Grisa, jednocześnie zapatrzonego w grecki Akropol i będącego naocznym świadkiem gwałtownego rozwoju techniki, podziwiającego projekty samochodów, samolotów czy chociażby silosów zbożowych. Le Corbusier wytyka współczesnym sobie architektom z jednej strony odejście od klasycznych form z nieposzanowaniem bryły, powierzchni czy planu a z drugiej ich nienadążanie za inżynierami i tworzenie architektury, która nie odpowiada potrzebom człowieka nowoczesnego. Dzieło składa się z siedmiu części-esejów. W moim odczuciu są na tyle hermetyczne, że czytelnik nie poczuje się nadto zagubiony zaczynając lekturę na przykład od rozdziału „Domy seryjne”, porządkowo będącego przedostatnim. Warto jednak zastosować się do podziału zastosowanego przez autora. Dojrzymy wtedy eklektyzm Vers une architecture, stanie się wtedy dla nas logiczny związek między liniami kompozycyjnymi fasady rzymskiego kapitolu a pokładem transatlantyku Aquitania. O przeczytanie od deski do deski nie będzie zresztą trudno, styl Le Corbusiera w tłumaczeniu Tomasza Swobody jest atrakcyjny i powinien być przystępny nawet dla osób niezaznajomionych do tej pory z terminologią fachową, gdyż jeśli już występuje, zostaje ona należycie wytłumaczona. Czytelnika nie będzie opuszczać jednak wrażenie, że czyta on dzieło przełomowe, będące początkiem rewolucji projektowo-poglądowej. Książka ta nie jest bowiem podręcznikiem dla studentów politechniki, przygotowującym do wykonywania zawodu architekta. Owszem, Le Corbusier dzieli się projektami will, wieżowców, małych budynków mieszkalnych. Ale to tylko środek przekazu swojej wizji, część planu. A ten w moim odczuciu był dość jasny: dokonać rewolucji w architekturze i planowaniu przestrzennym a także w sposobie postrzegania człowieka otoczonego architekturą. Le Corbusier wiedział, że XIX-wieczne miasto nie jest przystosowane do XX-wiecznych realiów. Ciasna zabudowa pierzejowa w centrach miast, niedoświetlone mieszkania w kamienicach, długa i droga budowa domu, nieosiągalna dla większości obywateli. W to miejsce proponuje zmianę poglądu na dom: z luksusowej inwestycji, zapchanej niepotrzebnym wyposażeniem i zdobnictwem na, zgodnie z duchem postępu techniki, maszynę do mieszkania-tanią i dostępną dla wszystkich. Zamiast ciasnych centrów miast – rozciągnięcie zabudowy na wyższe wieżowce, oddzielane pasami zieleni i miejscami do aktywności i integracji. Miasto miało się stać miejscem zaprojektowanym dla człowieka i jego potrzeb. W stronę… wydane przez Centrum Architektury stanowi wierne odwzorowanie pierwszych wersji z lat dwudziestych XX wieku. Zachowana została oryginalna struktura rozdziałów, utrzymano pierwotne umiejscowienie fotografii, szkiców i notatek Le Corbusiera oraz innych twórców. A tych są naprawdę setki. Nie mamy w końcu do czynienia z dziełem teoretyka a czynnego architekta i urbanisty. Janneret-Gris rozpościera przed naszymi oczami wizję miast wieżowców, tanich domów seryjnych z prefabrykatów, chce, byśmy razem z nim wytykali błędy w założeniach ówczesnych profesorów francuskiej Akademii Sztuk Pięknych i ich niefunkcjonalne Boulevard Raspail a podziwiali kokpity samolotów, nadwozia samochodów czy perfekcyjne w swoim pragmatyzmie i użyteczności fabryki oraz porty wodne. Dochodzę tu jednak do pewnego zarzutu, który stawiam Le Corbusierowi podczas lektury. W niektórych miejscach tekst rozdzielony jest znaczną liczbą fotografii i szkiców, które, zgodnie z ich przeznaczeniem, należy dość dokładnie przestudiować, by zrozumieć, co Le Corbusier chciał przekazać zamieszczając je. Większość posiada także notatki. Sprawia to, że zaburzony jest czasem odbiór tekstu rozdziału. Nieraz musiałem wracać i powtórnie przeczytać fragment przed sekcją graficzną, by odnaleźć się w dalszej lekturze. Miałem też kilka razy wrażenie, że ilustracje nie dotyczą bezpośrednio konkretnego zagadnienia a są jedynie dodatkiem, chociażby w rozdziale „Architektura albo rewolucja”, choć są to moim zdaniem problemy marginalne. Dziś idee Le Corbusiera może nie wzbudzają już takich emocji, nie wszystkie założenia urbanistyczne okazały się też trafne. Jednak chociażby wizja, dla niektórych w momencie wydania skrajnie socjalistyczna, zapewnienia mieszkańcom godnych warunków do życia, bezpiecznego miejsca na ziemi z dostępem do światła i bieżącej wody w tanich mieszkaniach z prefabrykatów, ukształtowała obraz przestrzenny wielu miast, zwłaszcza po II Wojnie Światowej. Le Corbusier był wizjonerem a tę książkę polecam każdemu, kto chce zapoznać się przemyśleniami geniusza. Piotr Lis

To samo co, tyczy się "Pięćdziesiąt kilka porad na temat typografii" - to pierwsza pomoc i szybki strzał dla przypomnienia sobie podstaw. Po więcej trzeba sięgnąć do Roberta Bringhursta. Duży plus za różne papiery w publikacji i różne rodzaju druku!

Raz to za mało, na pewno będę musiał z czasem wrócić do tej lektury. Nie wiem, na ile jest możliwe stworzenie pigułki z historii cywilizacji, sztuki, typografii, symboliki, antropologii i kulturoznawstwa, ale Frutiger na pewno był blisko. Wiedza zawarta w tej książce jest ogromna, co oznacza też że ilość informacji bywa przytłaczająca. Zajęło mi dużo czasu przebrnięcie przez całość, ale zdecydowanie warto, jeśli jest się zainteresowanym symboliką, znakami i pismem.

"Wszystkie fotografie mówią: „Memento mori". Robiąc zdjęcie, stykamy się ze śmiertelnością, kruchością, przemijalnością innej osoby lub rzeczy. Właśnie dlatego, że wybieramy jakąś chwilę, wykrawamy ją i zamrażamy, wszystkie zdjęcia stanowią świadectwo nieubłagalnego przemijania." "Fotografowanie jest równoznaczne z przywłaszczaniem sobie fotografowanego przedmiotu. Oznacza wchodzenie w pewną relację, która kojarzy się nam z poznaniem, czyli zawładnięciem." Cudowne - jak zawsze - eseje autorstwa Susan Sontag. Napisane z ogromną skrupulatnością, wyczuciem. Pochłaniają.

Dla osób przyzwyczajonych do patrzenia na sztukę poprzez biografie twórców ta książka będzie zaskoczeniem. Nie ma tu kochanek, absyntu, marchandów.. Juszczak był filozofem sztuki i już w tej dość wczesnej książce widać jego wnikliwość i chęć zejścia pod podszewkę. Mistrzowski przykład takiego patrzenia na sztukę i pisania o niej, w którym od linii, faktury, tematu na obrazie bardzo prosta i szybka droga prowadzi do filozofii.

Książka do powolnego delektowania się. Niesamowite eseje o prawdziwie zmysłowym doświadczaniu architektury, o obcowaniu z architekturą, o przesuwaniu dłonią po gładkiej fakturze kamienia. Głębokie przemyślenia prawdziwego poety wśród architektów - zilustrowane fotografiami z jego domu. Warto znać osobę autora i jego wyjątkowe projekty m.in. term i kaplicy - całość składa się idealnie w piękną całość.

Świetna książka. Zgadzam się z tym, że nie jest zbyt dobrą opcją dla osób początkujących, ponieważ jest pisana dość ciężkim językiem. Podczas czytania trzeba się skupić, ale za to czasem autor dodaje fajny żarcik :) Dużo różnych porad rozszerzających horyzonty typograficzne. Ciekawym dodatkiem jest indeks krojów, indeks projektantów i indeks domów typograficznych. Z pewnością warto jest mieć tę książkę w swojej biblioteczce, by do niej wracać.

Jak będę duży to chce być jak Gropius! A taks serio, sam architekt i jego eseje są bardzo inspirujące. Szczególnie do mnie przemawiało to jak opowidał o tym jak edukować na studiach przyszłe pokolenia studentów i to wcale nie studiujących wyłącznie architektury a bardziej kierunki około kreatywne-inżynierskie. Sam temat juz podejscia do architektury, dla mnie tu nie było odkrywczych rzeczy, ale myśle, żę to idealna książka na początek zaznajomienia się hobbystycznie tematem architektury, ubranistyki itd. Są tu bardzo dobre puenty wychwytujące sedno mysli autora (zaznaczone kolorem więc serio trudno je ominąć).