rozwiń zwiń
Najnowsze artykuły
Popularne wyszukiwania
Polecamy

Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984

Okładka książki Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 autora Simon Reynolds, 9788364682179
Okładka książki Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984
Simon Reynolds
8,3 / 10
Wydawnictwo: muzyka
512 str. 8 godz. 32 min.
Kategoria:
muzyka
Format:
papier
Tytuł oryginału:
Rip it Up and Start Again: Postpunk 1978-1984
Data wydania:
2015-02-20
Data 1. wyd. pol.:
2015-02-20
Data 1. wydania:
2005-04-01
Liczba stron:
512
Czas czytania
8 godz. 32 min.
Język:
polski
ISBN:
9788364682179
Tłumacz:
Jakub Bożek
Średnia ocen
8,3 8,3 / 10
15 opinii 92 ocen
Oceń książkę
i
Dodaj do biblioteczki
Reklama

Kup Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 w ulubionej księgarni i

Porównywarka z najlepszymi ofertami księgarń
W naszej porównywarce znajdziesz książki, e-booki i audiobooki z najpopularniejszych księgarń internetowych. Niektórzy partnerzy przygotowują dla użytkowników naszego serwisu specjalne rabaty, dlatego warto kupować książki przez lubimyczytać.pl.
Oferty są prezentowane w trzech kategoriach: „Oferta dnia” (promocje partnerów), „Polecane księgarnie” (sprawdzeni partnerzy handlowi, z którymi współpracujemy na podstawie umów) oraz „Pozostałe”. W każdej kategorii kolejność prezentacji zależy od ceny produktu przekazanej przez księgarnie lub dostawcę porównywarki.
Lubimyczytać.pl nie prowadzi sprzedaży i nie uczestniczy w procesie zakupowym po przekierowaniu na stronę sklepu. Mimo że dokładamy starań, aby wszystkie linki i informacje były aktualne, nie mamy wpływu na ewentualne nieścisłości cenowe, błędne przekierowania lub zmiany w ofertach księgarni. Jeśli zauważysz nieprawidłowość, prosimy o zgłoszenie jej na adres: admin@lubimyczytac.pl. Dzięki Twojej informacji możemy jeszcze lepiej dbać o jakość działania naszej porównywarki.
Ładowanie Szukamy ofert...

Polecane przez redakcję

Więcej
więcej

Oceny książki Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984

Średnia ocen
8,3 / 10
92 ocen
Twoja ocena
0 / 10
 
10
13 ocen
9
33 ocen
8
27 ocen
7
12 ocen
6
6 ocen
5
1 ocen
4
0 ocen
3
0 ocen
2
0 ocen
1
0 ocen

Opinia

avatar
265
41
Euchrid
09.01.2025
7 / 10
Na półkach:
Przeczytane

Wszystko fajnie, ale polska wersja tej książki to tłumaczenie wydania amerykańskiego z 2006 roku, skróconego i uszczuplonego o kilka rozdziałów względem wydania angielskiego z 2005 roku. W wydaniu angielskim jest aż 26 rozdziałów, w wydaniu polskim... 22! Tym samym polscy czytelnicy zostali pozbawieni możliwości poczytania np. nowojorskim no wave, scenie San Francisco i drugiej fali industrialu. Wstyd i hańba, Krytyko Polityczna. Dobrze, że można bez problemu kupić angielską wersję.

Wszystko fajnie, ale polska wersja tej książki to tłumaczenie wydania amerykańskiego z 2006 roku, skróconego i uszczuplonego o kilka rozdziałów względem wydania angielskiego z 2005 roku. W wydaniu angielskim jest aż 26 rozdziałów, w wydaniu polskim... 22! Tym samym polscy czytelnicy zostali pozbawieni możliwości poczytania np. nowojorskim no wave, scenie San Francisco i...

więcej Oznaczone jako spoiler Pokaż mimo to
Powrót do wszystkich opinii

Poznaj innych czytelników

353 użytkowników ma tytuł Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 na półkach głównych
  • 228
  • 116
  • 9
86 użytkowników ma tytuł Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 na półkach dodatkowych
  • 50
  • 18
  • 6
  • 5
  • 3
  • 2
  • 2

Tagi i tematy do książki Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984

post-punk historia muzyki

Inne książki autora

Więcej
więcej
Simon Reynolds
Simon Reynolds
Simon Reynolds – krytyk muzyczny, pisał między innymi dla „Melody Maker”, „NME”, „The Wire” i „The New York Times”. Autor wielu książek o historii popkultury, między innymi: The Sex Revolts, Energy Flash i Retromanii.
Zobacz stronę autora

Czytelnicy tej książki przeczytali również

A hipopotamy żywcem się ugotowały Jack Kerouac
A hipopotamy żywcem się ugotowały
Jack Kerouac William S. Burroughs
Wiele grup ma historię założycielską, często urastającą do miary legendy. W przypadku bitników (beat generation) jest nią zabójstwo z 1944, kiedy Lucien Carr rani sztyletem swego kochanka – Davida Kammerera, a ciało wrzuca do rzeki. I o tym właśnie są „A hipopotamy żywcem się ugotowały”, choć opowieść o morderstwie nie stanowi głównego punktu książki. To powieść o Stanach Zjednoczonych I połowy lat 40., tuż przed zakończeniem II wojny światowej. Kiedy w Polsce mówi się o pokoleniu Współczesności, we Francji – ruchu egzystencjalistów, w USA w latach 50. pełną parą działają już bitnicy. Burroughs i Kerouac kreślą interesujący portret nowojorskiej bohemy artystycznej. To środowisko skupiające osoby kontrowersyjne żyjące na marginesie społecznym, mimo że tworzące centrum kultury. Kiedy w Ameryce kwitł konsumpcjonizm, oni odrzucali ten styl życia. Ćpali i handlowali narkotykami, podróżowali, pili w barach i spelunach. Byli wśród nich geje, lesbijki i biseksualiści. Uważali się za straconą część społeczeństwa – zdegenerowaną, cyniczną, ale szczerą. I chyba właśnie ta ostatnia cecha sprawiła, że bitnicy zapisali się złotymi zgłoskami w historii kultury amerykańskiej. Warto zwrócić uwagę na nazwę pokolenia – bitnicy, która pochodzi od beat, które ma wiele znaczeń. Przede wszystkim to pokonywać, ale też – beaten, czyli być pokonanym. Dalej – walić, rozbijać się o coś. Słowo jest także związane z sercem, trzepotaniem skrzydłami, wybijaniem taktu, a także trzepaniem dywanu czy rozbełtywaniem jajka. Termin dosyć szeroki, a jednak wydaje się, że wszystkie znaczenia są trafne. Z jednej strony bitnicy uważali się za margines społeczny, więc pasują wszystkie te rzeczy powszechne, niskie, a z drugiej – byli przecież pisarzami. Społeczeństwo ich pokonywało i sami się temu poddawali, ale również to oni współtworzyli kulturę. Ciekawa jest też historia maszynopisu – autorzy po napisaniu tekstu nie byli jeszcze sławni. Nikt nie chciał wydać książki jako nudnej, bez akcji. W końcu i Carr sprzeciwiał się publikacji w trakcie swego życia. Premierę „A hipopotamy” miały dopiero w 2009, pół wieku po napisaniu. W „A hipopotamy…” najbardziej zainteresowała mnie jedna scena – ta, w której Phill i Barbara dyskutowali o społeczeństwie ostatecznym. Wg nich miało ono polegać na tym, że każdy będzie artystą. I czy powoli nie zbliżamy się do takiego stanu rzeczy? Współcześnie niektórzy pomstują na to, że tworzyć/pisać/malować itd. może każdy, nawet jeśli, zdaniem pomstujących, nie ma talentu. Nowoczesne narzędzia typu internet w tym znacząco pomagają. Zakończę zdaniem, które najlepiej opisuje i książkę, i autorów - "Iść w otchłań - Piekła? Nieba? To nam wszystko jedno" ["Podróż" Ch. Baudelaire'a].
snaky_reads - awatar snaky_reads
ocenił na 8 9 miesięcy temu
Joy Division od środka. Nieznane przyjemności Peter Hook
Joy Division od środka. Nieznane przyjemności
Peter Hook
Książka Petera Hooka współtwórcy sukcesu Joy Division to zbiór anegdot z okresu młodości, początków powstania zespołu oraz jego rozwoju.Pokazuje 16-letnich chłopaków uwielbiających wybryki o charakterze wręcz chuligańskich, zafascynowanych ideologią punków marzących by żyć z muzyki a nie przeciętnej pracy.Ciekawym jest poznać Anglię z lat 70, w której policjanci młodocianym złodziejom sprawidliwość wymierzają pałkami w bramach.Peterk Hook ma talent do snucia opowieści i poznając historię Joy Division ma się wrażenie, że jest się wraz z nimi w brudnych salach koncertowych, gdzie szkło tłukło się kilogramami i można było stracić . Książka Hooka pokazuje również jak można żyć razem a być obok siebie. Pokazuje z jaką obojętnością członkowie grupy podchodzili do choroby Iana Curtisa , jak byli skupieni na samych sobie nie widząc tragedii jaka działa się obok. Jest swoistą odpowiedzią na pytanie jak to jest, że młodzi ludzie popełniają samobójstwo a nikt z ich otoczenia nie widzi wcześniej symptomów, które ich na tę drogę prowadzą. Strasznym się zdaje opis dnia w którym Hook dowiaduje się o śmierci przyjaciela- telefon przerwał mu obiad, ten po usłyszeniu wiadomości dalej kontynuował jedzenie i jak przyznał dopiero po latach uświadomił sobie jak on i pozostali członkowie grupy przeszli obojętnie wobec tej tragedii...
Amethis - awatar Amethis
ocenił na 7 8 miesięcy temu
Hitchcock / Truffaut Helen Scott
Hitchcock / Truffaut
Helen Scott François Truffaut
Niezwykle interesująca rozmowa dwóch największych osobistości kina. Zabawny a zarazem bardzo profesjonalny wywiad. Trzeba jednak znać większość filmów Hitchcocka, żeby jak najwięcej wynieść z tej książki i dobrze bawić się poznając ciekawostki zza kulis planu filmowego.
MzHyde - awatar MzHyde
ocenił na 8 5 lat temu
Historia punk rocka. England's dreaming Jon Savage
Historia punk rocka. England's dreaming
Jon Savage
THIS IS NOT A LOVE SONG 700 stron świadectwa z chaosu czyta się jednym tchem. Warto wcześniej pojechać do współczesnego Londynu i nałożyć sobie klisze walk Frontu Narodowego i gorączki Tchatcher na współczesną metropolię zdominowaną przez kolorowe tłumy imigrantów. Warto też podczas lektury słuchać oryginalnych płyt z tamtego czasu, żeby poczuć ducha tamtego brudu i beznadziei, a zarazem niesamowitych możliwości przed wybuchem kultury przesytu, gdy narodziła się kultura - zrób to sam, co tak pięknie oddają wciąż intrygujące czarno-białe Ziny. Rozumiem też dlaczego John Lyndon nie lubi tej książki, czemu tak dobitnie dał wyraz w swojej biografii - Gniew jest energią. Mimo, że lansował się na Rimbauda ubiegłego wieku, poziom intelektualny znacznie odbiega od pierwowzoru, oczywiście że na to miano zasługuje zespół drugiej fali Crass. Johnny stał się beniaminkiem rewolucji, o czym nie chce pamiętać usiłując zawłaszczyć cały ruch swoim geniuszem. Bez opieki Virgin PIL mógłby nie powstać, ale też wytwórnia wiedziała w kogo zainwestować, co słusznie przyczyniło się do kolejnej rewolucji tym razem w brzmieniu nowej fali. Lyndon powinien być po prostu bardziej krytyczny wobec siebie i pamiętać, że na jego sukces pracowały rzesze innych, o czym słusznie przypomina autor książki Jon Savage dokonując żmudnej, niemalże kronikarskiej pracy zasługującej na uznanie. Dlatego THIS IS NOT A LOVE SONG Johnny, choćbyś bardzo tego pomnika pożądał. Masz go, spokojnie, ale w panteonie innych wizjonerów. Posuń się, egotyku. Na odrębną pochwałę zasługuje ostatnie sto stron książki składających się na dwa istotne Aneksy do pierwszego wydania oraz bardzo dobrze przygotowana bibliografia, źródła i dyskografia Pistolsów, ich członków oraz innych zespołów ruchu zarówno w U.K. jak i U.S.A.
Grozypoetyckie - awatar Grozypoetyckie
ocenił na 10 1 miesiąc temu
Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach, mutantach Rafał Księżyk
Wywracanie kultury. O dandysach, hipsterach, mutantach
Rafał Księżyk
Jeszcze niedawno wszelkie odstawanie od normy było piętnowane, a przejawy przesadnego indywidualizmu były traktowane co najwyżej z przymrużeniem oka. Współczesne społeczeństwo nie ignoruje niebanalności. Trudniej jest się wyróżnić w świecie, w którym każdy z nas czymś się wyróżnia. “Wywracanie kultury…” okazało się książką na którą nie byłem przygotowany. To rozbudowany esej, wręcz wyprawa w nieznane mi (bądź znane tylko oględnie) obrzeża kultury. Rafał Książek prezentuje licznych odmieńców, z którymi można odnaleźć wspólne cechy. Książka nieoczywista jak i sama popkultura.
Krystian Ozon - awatar Krystian Ozon
ocenił na 6 3 lata temu
Dziewczyna z zespołu Kim Gordon
Dziewczyna z zespołu
Kim Gordon
Jest to niby ciekawe, a z drugiej strony stanowi automatyczne przypomnienie o tym, by nie podchodzić zbyt blisko swoich ulubieńców. Elitaryzm, zadarty nos i wyliczanki znanych nazwisk wychodzą jak ostre kłaczki z tkanych refleksji o twórczości, powstawaniu zespołu i rynku muzycznym. Och, Kimmy. Jedyna nadzieja, że w roku Pańskim 2024 ze zrozumieniem wysłuchała kompozycji „Girl, so confusing”.
Marta sans-H - awatar Marta sans-H
ocenił na 6 1 rok temu
Please kill me. Punkowa historia punka. Gillian McCain
Please kill me. Punkowa historia punka.
Gillian McCain Legs McNeil
Narracyjna historia mówiona – nowatorska forma montażu wywiadów z ikonami punka ukazująca narodziny subkultury w Nowym Jorku lat 70. Punk nie umarł, bo stał się modą – umarł, bo przestał być beztrosko destrukcyjny, a zaczął udawać, że ma cel poza szokiem i samozniszczeniem.
Krystian Ozon - awatar Krystian Ozon
ocenił na 7 4 miesiące temu
Kroniki Bob Dylan
Kroniki
Bob Dylan
Bardzo enigmatyczne wynurzenia jednego z najciekawszych wykonawców muzyki folk w historii. Dylan opowiada o swoich muzycznych fascynacjach, swoim zafascynowaniu twórczością Woody Guthriego. Niestety wspomnienia są wyrywkowe, do tego przedstawiane zupełnie nie chronologicznie, co bardzo utrudnia odbiór.
Bogumiła - awatar Bogumiła
oceniła na 6 28 dni temu
Cash. Autobiografia Johnny Cash
Cash. Autobiografia
Johnny Cash
Jestem miłośniczką biografii i (jeszcze bardziej) autobiografii. Autobiografie mają to do siebie, że podczas czytania odnosi się wrażenie, że autor jest tuż obok i snuje swoje opowieści. Autobiografia to tak naprawdę informacje z "pierwszej ręki" i opowieści z perspektywy samego zainteresowanego. Co do książki Casha to przede wszystkim jest szczera. Johnny Cash otwarcie mówi o swoim uzależnieniu, problemach ze zdrowiem, nieudanym pierwszym małżeństwie i wielkiej miłości do June Carter. Bardzo ciekawie opowiada o swoim dzieciństwie, ówczesnych realiach życia na wsi, pracy na polach bawełny i relacjach rodzinnych. W całej książce przeplata wiele historii, niekoniecznie chronologicznie, raczej w zależności, co się Panu Cash przypomniało. Z jednej strony Johnny Cash przedstawia się czytelnikowi jako chłopak ze wsi, który wie czym jest ciężka pracy na roli, a z drugiej strony już jako popularny muzyk country posiadający wiele posiadłości w różnych częściach globu, korzystający z uroków podróży po całym świecie i szczycący się wizytami u kilku prezydentów Stanów Zjednoczonych. Swojskie opowieści mieszają się z tymi przeznaczonymi tylko dla nielicznych. Cash opowiada o momentach w swojej karierze, o wszystkich osobach, z którymi współpracował (ilość nazwisk jest nie do zapamiętania), o piosenkach, muzyce,telewizji i produkcjach filmowych. Jednak ze wszystkich opowieści, najbardziej zszokowały mnie te, w których Cash ledwo uszedł z życiem - a było ich całkiem sporo. Tutaj naprawdę należy przyznać,że albo miał szczęście albo Bóg nad nim czuwał (Cash otwarcie mówił o swojej wierze i zamiłowaniu do religii). Autobiografia na pewno warta przeczytania ze względu na zaskakujące opowieści i klimat stworzony przez autora.
Dominika Anastazja - awatar Dominika Anastazja
oceniła na 7 11 miesięcy temu
Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Tarkowski, Lynch Slavoj Žižek
Lacrimae rerum. Kieślowski, Hitchcock, Tarkowski, Lynch
Slavoj Žižek
Zizek-erudyta analizuje filmy klasyków kina z punktu widzenia psychoanalizy. Dzięki tej perspektywie odkrywa w treści opisywanych dzieł znaczenia, których trudno by było dostrzec komuś bez odpowiedniej wiedzy. Wiele z zizkowych obserwacji zaskakuje świeżością i pozwala na nowo odczytać treść znanych filmów. Prawdziwa gratka dla kinomaniaków!
Monika Spławska-Murmyło - awatar Monika Spławska-Murmyło
ocenił na 8 9 lat temu
Listy Allen Ginsberg
Listy
Allen Ginsberg
Gdy życie jakiegoś człowieka, jego dokonania i zapatrywania, ideały, w jakie wierzył, i czyny, jakich dokonał w ich obronie, dotykają nas bezpośrednio – wtedy lektura jest czymś więcej, niżli tylko „odbębnianiem” kolejnej pozycji z listy „chcę przeczytać”. To msza. Obcowanie z bytem lepszym, moralniejszym i silniejszym w nadziei, że część jego mocy przejdzie na mnie i umożliwi (nieudolne wprawdzie i zaledwie cząstkowe) wzniesienie się ponad szare, zwyczajne i nieznaczące życie. Nie myślcie, że Allen Ginsberg to jakiś mój Buddha, Jezus czy inny idol muzyki rockowej. Od tego byli hippisi. Ale listy tego faceta po prostu powalają. Pisałem o tym już wcześniej po lekturze epistolografii Ginsberga i Jacka Kerouaca (https://lubimyczytac.pl/ksiazka/149299/listy/opinia/52025412#opinia52025412). Zdania z tamtej recenzji nie zmieniam. „Listy” nie tylko pokazały mi odczucia pewnej grupy uważnie obserwujących stan nacji Amerykanów, ale przede wszystkim dotknęły mnie emocjonalnie, wzruszyły, zadziwiły, zastanowiły. Byłem z autorem w indyjskim Benares i obmywałem owrzodzone ciało umierającego na ulicy Hindusa. Byłem pijanym winem majowym królem w komunistycznej Pradze, śpiewającym buddyjskie mantry dla tysięcy spragnionych wolności studentów. Protestowałem przeciwko wojnie w Wietnamie i negocjowałem z gangiem „Hell's Angels” w celu zapobieżenia bijatykom podczas pokojowej demonstracji. Płakałem po śmierci Jacka Kerouaca, żegnając się z najlepszym przyjacielem młodości. Walczyłem o sprawiedliwy proces dla „Ósemki z Chicago” i odmówiłem płacenia podatków państwu, które prowadziło niesprawiedliwą wojnę. Martwiłem się o uzależnionych od twardych narkotyków przyjaciół i oferowałem im domek na mojej farmie jako dobre miejsce na przejście odwyku. Koncertowałem z Bobem Dylanem, nagrywałem kawałki z Mickiem Jaggerem i dyskutowałem z Paulem McCartneyem. Byłem tam i robiłem to – i jeszcze sporo innych, fascynujących rzeczy. Jedynym poważnym mankamentem (którego jednak ze względu na obszerność tomu nijak nie dałoby się uniknąć) jest brak odpowiedzi adresatów na listy Ginsberga, brak weryfikacji jego wypowiedzi przez innych. Wydawnictwo Czarne częściowo zapełniło tę lukę innym świetnym tomem z Serii Amerykańskiej, ale na całościowe podejście do tematu przyjdzie nam pewnie jeszcze długo poczekać. Póki co: „Om mani padme hum”.
Zoltar - awatar Zoltar
ocenił na 9 5 lat temu
Wada ukryta Thomas Pynchon
Wada ukryta
Thomas Pynchon
Zaskakująco lekka jak na Pynchona. Główny bohater, prywatny detektyw, odpala skręta od skręta, a wszyscy ruchają się ze wszystkimi. W tle toczy się śledztwo, które jest bardziej pretekstem dla pokazania ameryki przełomu lat 60 i 70-tych niż prawdziwą zagadką kryminalną. Z premedytacją zresztą napisałem, że śledztwo się toczy, a nie prowadzi je główny bohater, bo to dzieje się, jakby obok niego, pomimo niego. Te rzeczy się po prostu mu przydarzają, a on jest często zbyt nieporadny lub nawalony, by mieć na nie decydujący wpływ.
Selvin Flavius - awatar Selvin Flavius
ocenił na 8 5 miesięcy temu
Od tragedii do farsy Slavoj Žižek
Od tragedii do farsy
Slavoj Žižek
Ma kilka naprawdę dobrych momentów, np.: to, co prawdziwie partykularne, może występować tylko w prześwitach tego, co społeczne; albo to, że koniec historii jest prawicową narracją, a historycyzm jest potrzebny, żeby dostrzec, że nasza sytuacja to nie jednostkowe, spontaniczne, indywidualne pojawienie się na świecie. Książka jest tym, co opisuje – rewolucją bez czekania, aż wszystko się spieprzy na tyle, żeby była ona jedynym rozsądnym działaniem, a drążeniem skały i niepoprzestawaniu na śmianiu się z "jaj ubrudzonych pyłem".
Damian - awatar Damian
ocenił na 7 6 miesięcy temu
Żuławski. Przewodnik Krytyki Politycznej Piotr Marecki
Żuławski. Przewodnik Krytyki Politycznej
Piotr Marecki Piotr Kletowski
Niezwykle ciekawy wywiad-rzeka z Andrzejem Żuławskim. Aż łza się w oku kręci, że właściwie nie ma już takich ludzi. Wszechstronnie oczytanych, wykształconych, umiejących się wypowiedzieć i na tematy filozoficzne i historyczne i na temat filmu, teatru, literatury. Humanista z czasów, których już nie ma. Przedstawiciel dawnej inteligencji. Można się z poglądami i wypowiedziami reżysera nie zgadzać, ale nie sposób odmówić mu ogromnej erudycji.
Efunia - awatar Efunia
oceniła na 7 9 lat temu
David Bowie. STARMAN. Człowiek, który spadł na ziemię Paul Trynka
David Bowie. STARMAN. Człowiek, który spadł na ziemię
Paul Trynka
Publikacja Paula Trynki jest bez wątpienia rzetelną biografią, podsumowującą życie i karierę jednego z najbardziej ikonicznych artystów w historii muzyki pop i dogłębną, niesamowicie szczegółową analizą twórczości muzycznej Bowiego z drobiazgowo nakreślonymi kontekstami historycznymi i kulturowymi, w których się rozwijał się muzyk i performer. Nie wiem jednak, czy to nagromadzenie faktów, silnie publicystyczny styl biografa, czy może kwestia stylu tłumaczki, sprawiły, że tę opowieść, w której tak dalece eksploruje się prywatne życie Bowiego, pełne zarówno triumfów, jak i trudności, obfitująca w wiele kontrowersyjnych wątków związanych z relacjami z rodziną, przyjaciółmi i kochankami, okresami uzależnienia od narkotyków, z seksualnością i tożsamością płciową, nie przemówiła do mnie ze spodziewaną siłą i nie dostarczyła emocji - takich, jak czytane wcześniej autobiografie Toma Jonesa, czy Bruce'a Dickinsona. Jakkolwiek, dla fanów twórczości Bowiego i nie tylko, rzecz warta docenienia i przeczytania, dająca szansę zgłębienia nie tylko biografii samego artysty, ale także jego dorobku muzycznego - choćby za sprawą kompilacji recenzji wszystkich albumów, tworzonych przez Bowiego, dołączonej na końcu książki. Polecam!
Rafał Jasiński - awatar Rafał Jasiński
ocenił na 7 2 lata temu
Oczami radzieckiej zabawki Konstanty Usenko
Oczami radzieckiej zabawki
Konstanty Usenko
Zajebisty cheatsheet radzieckiej muzyki alternatywnej wraz z vademecum represji i nastrojów w społeczeństwie (jak już przebrniecie przez pierwsze 30% o zespole Kino). Początki rozdziałów są odrobinę fabularyzowane - co do części informacji źródłem jest "trust me bro" ale ciężko żeby ktoś dokładnie zapisywał kto się porzygał po tanim winie lub kto dostał w ryj po koncercie. Mimo wszystko doceniam włożony wkład i szanuję za pracę. Osobiście wyważyłbym cały reportaż w późniejszych czasach - czuć tu nostalgię autora i skupienie na starociach. Czyta się świetnie, szczególnie jeśli ktoś interesuje się muzyką i kulturą Rosji. Na końcu jest słowniczek, kalendarium i lista zespołów oraz osób. Na dodatek fajne kolaże.
knifers - awatar knifers
ocenił na 6 6 miesięcy temu
Spisek przeciwko Ameryce Philip Roth
Spisek przeciwko Ameryce
Philip Roth
Świetnie napisana i genialnie przetłumaczona. Na kolana narody! Tematyka bliska memu sercu i doceniam kunszt autora w niuansowaniu, braku jednoznacznych diagnoz. Dodatkowe punkty wlatują za świetny research historyczny co pięknie przekłada się na klimat książki. Postać Lindbergha albo (a zwłaszcza!) Wichell'a to majstersztyk. Minusów nie zauważyłem. Czasem mnie tknęło że może zabieg by opisywać wszystko z perspektywy dziecka to trochę pójście na łatwiznę ale zaraz potem poszedł jakiś misternie napisany akapit i mi przechodziło. Pokochałem.
Radosław - awatar Radosław
ocenił na 9 2 lata temu
Ameryka Jean Baudrillard
Ameryka
Jean Baudrillard
Recenzja Rafała Księżyka z pisma „Plastik” nr 22 / 1999 r. Pierwsze przetłuma­czone na język polski, i za­razem najbardziej przy­stępne, dzieło francuskie­go socjologa, który należy do najbardziej intrygują­cych komentatorów współczesności. Z tego zapisu podróży po Amery­ce wyłania się wizja skła­dająca się na esencję my­śli Baudrillarda, która przyniosła mu miano „pe­symistycznego postmodernisty". Ameryka jest dla autora urzeczywistnioną utopią, a więc spełnionym rajem na ziemi. „Raj jest tym, czym jest; bywa posępny, monotonny i sztuczny. Ale to raj. Innego nie ma". Fundamenty myśli Baudrillarda to przekonanie o końcu, wyczerpaniu się historii: osiągnęli­śmy utopię, raj na ziemi, ale niczego to nie zmieniło, wy­czerpały się rewolucyjne energie, nic się już nie zdarzy. Fakt, iż Ameryka od fundamentów powstawała jako urze­czywistnianie utopii, jako realizacja „tego wszystkiego, o czym inni marzyli - sprawiedliwości, obfitości, prawa, bogactwa, wolności" sprawił, że „Ameryka nie jest snem ani rzeczywistością, lecz hiperrzeczywistością". Hiperrzeczywistość to rzeczywistość bardziej rze­czywista od rzeczywistości, zintensyfikowana do stanu ekstazy. Nie sposób się tu już przedrzeć do realnego. Pro­dukowana jest ona z simulakrów, elementów, które w swej nadrzeczywistej doskona­łości nie mają odniesienia do ja­kiegoś centrum czy prawdy, bo są prawdziwsze niż prawda. Wywo­łuje to nadmiar sensu, który w swym rozmnożeniu równy jest z jego brakiem. Przykładem me­dia, gdzie nadmiar informacji wy­wołuje znikanie sensu i znacze­nia. Wielość i szybkość informacji osiągnęły natężenie, które prowa­dzi już tylko do pogłębiania obo­jętności. „Ameryka" swą konstrukcją zestawiającą pustynie i metropo­lie przypomina o słynnym filmie „Koyaanisqatsi", refleksyjnie po­rządkuje i osadza w konkretnych realiach przeczucia, które zrodziły arcydzieła P.K. Dicka, gdzie boha­terowie przechodząc kolejne kręgi iluzji nadaremnie próbują dotrzeć do realności, albo obecny ostatnio na naszych ekranach „Truman Show". „To tutaj należy szukać idealnego modelu końca naszej kultury" - stwierdza apokaliptycz­nym tonem Baudrillard. [Rafał Księżyk] zapraszam na: tesinblog.wordpress.com
san-escobar - awatar san-escobar
ocenił na 9 1 rok temu
Hell's Angels. Anioły Piekieł Hunter S. Thompson
Hell's Angels. Anioły Piekieł
Hunter S. Thompson
Ta książka to świetna reporterska robota. Hunter S. Thompson uczestniczył w życiu Aniołów piekła po czym udokumentował to w iście amerykańskim stylu. W książce nie ma upiększania wydarzeń jak i cenzury. Jest genialna w swej prostocie. Dla fana dwóch kółek pozycja obowiązkowa.
BooksHunter84 - awatar BooksHunter84
ocenił na 10 2 lata temu
Wszyscy ludzie prezydenta Bob Woodward
Wszyscy ludzie prezydenta
Bob Woodward Carl Bernstein
Fenomenalnie napisana fenomenalna historia z czasów, gdy dziennikarstwo było czymś więcej niż pisaniem precli i wymyślaniem klikbajtów. Liczne fragmenty, w których Bernstein i Woodward opisują się wzajemnie, nie szczędząc sobie przy tym wyrafinowanych uszczypliwości, są po prostu przesmakowite. Ważny dokument historyczny, w zasadzie materiał źródłowy do badań nad wzlotami i upadkami amerykańskiego systemu sprawowania władzy. Lektura, która dostarcza najwyższych jakościowo przeżyć, jedno wszakże zdanie sprawiło, że przez moment nie wiedziałem co czytam - oto ono (kompletne): "Wyglądał, jakby lepiej się czuł w bujanym fotelu na ganku niż w beżowym, obrotowym krześle, będącym standardowym wyposażeniem Senatu, w którym się nie mieścił." I tak się zastanawiam, kto tego potwora wypuścił między ludzi: autorzy, tłumacz czy redaktor?
Sławek Wernikowski - awatar Sławek Wernikowski
ocenił na 8 1 miesiąc temu

Cytaty z książki Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984

Więcej
Simon Reynolds Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 Zobacz więcej
Simon Reynolds Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 Zobacz więcej
Simon Reynolds Podrzyj, wyrzuć, zacznij jeszcze raz. Postpunk 1978-1984 Zobacz więcej
Więcej