Gry cienia

Książka bardzo średnia. Dlaczego zatem oceniłem ją na sześć? Bo zaczęło się dobrze, intrygująco, powiedzmy nawet na osiem. Potem było tylko gorzej, a im bardziej epicka scena, tym gorzej napisana. Pod każdym względem. Finał to naciągana czwórka. Moja ocena to średnia arytmetyczna z początku i końca. Chociaż nie wiem czy ostateczny wynik nie jest zawyżony (co oznaczałoby nieliniowy spadek atrakcyjności książki 😁).

Pomysł śmiały i obrazoburczy, wykonanie odrobinę nierówne. Należy docenić kunsztowną konstrukcję, kolejne opowiadania oraz zawarte w nich wątki przenikają się, zazębiają i wzajemnie dopełniają. Także budowa poszczególnych opowiadań bywa bardzo skomplikowana. Autor panuje nad tym wszystkim w niezawodny sposób. Zamieszcza wiele nawiązań religijnych, filozoficznych, literackich, podanych jednak w niełopatologiczny, w miarę przystępny sposób. Istotny plus książki to bogaty, pełen aluzji język. Czego mi zabrakło, to dopracowania fabularnego. J. Sobota rozpoczyna zwykle fabułę z wysokiego „C”, związując na wstępie niemal każdego opowiadania frapującą, często sensacyjną intrygę. W miarę zapełniania kolejnych stron traci jednak dla niej zainteresowanie i pod względem fabularnym kolejne teksty zawodzą zazwyczaj banalnym raczej zakończeniem. Nie spełniają rozbudzonych oczekiwań. Albo zabrakło pomysłów, albo też, co bardziej prawdopodobne, sensacyjnie zawiązywane fabuły Autor traktuje pretekstualnie, jako zachętę do podjęcia lektury oraz tło dla rozważań filozoficznych, etycznych, religijnych. Im dalej w tekst, tym rozważań więcej, fabuły mniej. Jak już wspomniałem, pod względem fabularnym zakończenia zwykle zawodzą.

Fabuła / Zwroty akcji 9/10 Bohaterowie 7/10 Świat Przedstawiony 9/10 Narracja / Styl / Humor 7/10 Przesłanie / Problematyka 8/10 Klimat / Subiektywne odczucia 7/10 PODSUMOWUJĄC 8/10 Jakoś klimat i wątki Genebackis znacznie bardziej mnie interesują. No i brakowało mi tu jednak mojego edge-lorda Anomandera Rake'a

Sny o stali są ścisłą kontynuacją Gry cienia. Akcja dzieje się dalej na południu, walka i intrygi toczą się między tymi samymi siłami, a co najlepsze do gry włączają się nowe silne postacie. Fabuła jest tu bardziej przemyślana, miejscami zaskakująca. Mam odczucie, że jest to najbardziej rozbudowana i przemyślana część historii z Władcami cieni. Nowe wątki jak drastyczny kult bogini Kiny (trochę to przypomina boginię Kali z książki Simmonsa) plus jej wyznawcy: Narajan, Taran, Sindu i inni, zastępują z powodzeniem Jednookiego, Goblina, Milczka czy innych starych bohaterów Kompanii, dodając pewnej świeżości do całej opowieści. Są tu też wojskowe aspekty tj. proces odbudowy armii, szkolenia, reorganizacja, potyczki, walki czyli trochę militarnego fantasy co w połączeniu z intrygami i wartką akcją stanowi łakomy kąsek przynajmniej dla mnie osobiście. Na minus jest zakończenie, w którym autor na jednej stronie, na szybko kończy pewne wątki, jak gdyby nie miał ani chwili już czasu na dalsze pisanie.

Po ponad 350 godzinach ,8 miesiącach przygody w końcu oczekiwany finał. Miała być wisienka na torcie a dostałem rodzynka...Książka jako brutal fantasy jest bardzo dobra co nie zmienia faktu, że jako "Opowieść z Malazańskiej Księgi Poległych "jest moim zdaniem niekompletna a miejscami oczywista. Zabrakło jak dla mnie wielu postaci, autor chyba miał dość i poszedł na skróty. Za dużo Loveline'ów a za mało tego mroku i smutku z poprzednich części. Podsumowując wszystko razem cała historia od 1 do 9 jest świetna jednak co do zakończenia to zgadzam się z bratem i jego słowami :" Przeczytałem finał i czekam na finał". Dla uzbrojonych w cierpliwość silnych duchem wariatów polecam.

To już ósmy tom cyklu Czarnej Kompanii, warto jednak odnotować, że jest to pierwsza księga trylogii Lśniącego Kamienia. Wydaje mi się, że to najsłabsza z części. Nie zrobiły na mnie wrażenia te podróże z duchem Kopcia odbywane przez Morgena. Sam pomysł mentalnej podróży może być, jednak zdecydowanie brak mi tu ciekawej, wciągającej fabuły. I to największy minus tej części. Nie nadrobią tego retrospekcje i szczegółowe opisy, które nie wnoszą nic nadzwyczajnego do opowieści, a przypominają w sposób drażniący dzienniki/wspomnienia opisujące drobiazgowo materię, która po prosu jest mało istotna dla całości dzieła, a co najgorsze jest miejscami nudna. Z tego powodu czytanie tej części się po prostu dłuży.

Dylogia „Sarantyńska mozaika” Guya Gavriela Kaya prezentuje to, z czym najbardziej tego autora kojarzę. Jest to opowieść oparta na naszej historii, a konkretnie czasach Cesarstwa Wschodniorzymskiego, ale z własną geografią, zależnościami pomiędzy poszczególnymi nacjami i religią. Głównym miejscem akcji jest Sarancjum (czyli Bizancjum), a nasz Rzym to zrujnowane Rhodias podbite przez plemię Antów (wzorowanych na Germanach). W Sarancjum lud żyje rywalizacją pomiędzy stronnictwami Błękitnych i Zielonych, a cesarz marzy o zjednoczeniu swego państwa z oderwanym wiele lat temu Zachodem. Chce również pozostawić budowlę, której nikt nie będzie w stanie zapomnieć, i w celu ozdobienia jej mozaikami do Sarancjum wyrusza główny bohater tej powieści, Caius Crispus, Rhodianin. Jest to dość prosty opis bardzo złożonej, wielowątkowej historii, w której głównym wątkiem jest pamięć i przemiany losów świata, na które mamy tak niewielki wpływ. Postaci i historii z nimi związanych w tej powieści jest tak wiele, że całość tworzy właśnie pieczołowicie i starannie ułożoną mozaikę, która, wraz z pięknym, bogatym stylem, jest znakiem rozpoznawczym tego autora. W zależności od sytuacji czytelnik doświadcza wilgotnej i dusznej obecności pogańskiego boga w Drzewielesie, uczestniczy w dynamicznie i obrazowo opisanych wyścigach rydwanów (to uważam za prawdziwy majstersztyk) albo towarzyszy bohaterom w kontemplacji piękna dzieł sztuki. Zakończenie, jak w sporej liczbie książek Kaya, jest bardzo słodko-gorzkie – autor pokazuje tu też, że zwycięstwa zawsze wiążą się z ofiarami, a przegrana nigdy nie jest całkowita. Osobiście kocham prozę tego autora. Jak zwykle polecam :)

Tym razem wkraczamy w tematy żeglarskie ale oczywiście w stylu niecnych dżentelmenów. Mimo że główni bohaterowie to łotrzyki i złodziejaszki nie da się ich nie lubić. Locke Lamora i Jean Tannen jak zwykle wpakują się w nie lada kłopoty. Akcja dzieje się cały czas, nie ma chwili wytchnienia, zaskakujące zwroty akcji są fenomenalne a samo zakończenie świetne, a wszystko napisane z dużą dawką dobrego humoru.

Drugi tom cyklu o czynach Paksenarrion, czyli Podzielona wierność, podejmuje losy głównej bohaterki od razu po wydarzeniach z tomu pierwszego. Wojowniczka, która przez parę lat stała się weteranką i nauczyła świetnie walczyć, odkrywa w sobie powołanie do czegoś większego. Okazuje się, że jacyś bogowie nad nią czuwają i raz po raz ratują ją z opresji, bądź pomagają przy walce z demonami i złymi mocami. W pierwszej części Paksenarrion udaje się czynnie przysłużyć w pościgu mrocznego maga i wroga jej dowódcy, Siniavy. Traci przy tym swoich przyjaciół, ale zyskuje przekonanie, że kampania księcia Phelana to tylko początek jej drogi. 💔 To tylko początek W tomie drugim pt. Podzielona wierność dowódca zwalnia ją ze służby w swoim wojsku i poleca do treningu na rycerza w bractwie Girda, czyli świętego patrona wojowników. Paksenarrion zostaje przyjęta i rzuca się w wir nauki. Dostępuje również zaszczytu szkolenia na paladyna, o czym zawsze marzyła, choć nigdy nie wierzyła, że otrzyma taką szansę. Niestety w trakcie tego szkolenia, gdy wojowniczka jest najbardziej podatna na działanie zła, zostaje porwana przez sługi mrocznych czcicieli. Zmuszona walczyć w nieludzkich okolicznościach, karmiona, pojona i leczona magicznymi naparami, zatruwa się wewnętrznie przez złą magię. Wyznawcy Girda i elfy próbują ją wyleczyć, niestety nie do końca się to im udaje. W efekcie dziewczyna wpada w PTSD, jakbyśmy dzisiaj nazwali ten stan i ma ataki lękowe. Zawsze się wzruszam przy tych opisach, bo bardzo lubię tę postać i wcale nie chcę, żeby jej się działa taka krzywda. 💔Wzrost i upadek Podzielona wierność to część, w której towarzyszymy Paksenarrion w jej niesamowitych przygodach. Dzieje się tu dużo i intensywnie. Autorka świetnie kreuje rozwój postaci, jak i jej upadek. Moon potrafi zaciekawić tym, co się stanie dalej, gdzie ta ścieżka zaprowadzi naszą wojowniczkę. Autorka wcale swojej bohaterki nie oszczędza i nie idealizuje. Paksenarrion jest porywcza, ale umie się szybko opanować. Fajnie jest opisane, jak denerwuje się szybko, a później tłumaczy sobie różne rzeczy i równie szybko się uspokaja. Jakoś się z nią identyfikuję… ;P Ta część kończy się cliffhangerem. Nie przepadam za takimi rozwiązaniami fabularnymi, ale nie przeszkadza mi to tutaj jakoś bardzo ponieważ ten cykl nie jest nową książką i już dawno jest zakończony. Trochę szkoda, że w Polsce wydano tylko trzy tomy, z chyba siedmiu. Na szczęście stanowią one główną i zamkniętą opowieść, więc można czytać bez obaw, że historia się urwie. Od razu można zacząć trzecią część i dowiedzieć się, co dalej działo się z Paksenarrion, która nie mogła już walczyć.

Zaskakująco dobre. Niestety, jak to kiedyś bywało, książka jest częścią serii, która nie miała szczęścia w Polsce. Najpierw Amber wydał tylko jeden tom (i to drugi z serii) "Jednym zaklęciem", a kiedy w 2001 roku MAG podjął się kontynuacji, wydał jedynie trzy. A szkoda. Mając za sobą dwa pierwsze tomy, rozumiem, ze jest to seria o magii, to ona jest prawdziwym bohaterem. Może nie ma tutaj technikaliów, to raczej podejście uproszczone i mityczne (runy, occultum, słowa i rytuały) a mimo to spektakularne. Autor ma przewrotne poczucie humoru i pakuje swoich bohaterów w zabawne sytuacje. Narracja jest neispieszna, mimo, że przeżywamy z Valderem w sumie kilkadziesiąt lat. Książka ma ukryty morał (podobnie jak "Jednym zaklęciem") sytuacja nigdy nie jest beznadziejna i zawsze można znaleźć "obejście". Przyjemny kawałek starszej fantastyki.

Wróciłem po latach do “Ziemiomorza” Ursuli le Guin by sprawdzić, jak dzisiaj odbiorę tę niepodważalnie klasyczną literaturę. Choć nadal trzeba przyznać, że to arcydzieło fantastyki, którego treść do dziś pozostaje aktualna i poczytna, to jednak nie wywołuje już we mnie tak wielkiego wrażenia jak kiedyś. Cykl Ziemiomorza ma też kluczowych kilka wad, o których jeszcze wspomnę poniżej. Walka dobra ze złem, dojrzewanie, tożsamość, równowaga - to motywy, które najczęściej przewijają się w prozie Le Guin. Sam “Czarnoksiężnik z Archipelagu” to pięknie napisana opowieść o dojrzewaniu i dorastaniu właśnie. Autorka jednak nie prezentuje nam wcale sielankowej baśni, droga jest bowiem usnuta cierniami i wieloma błędami, a główny bohater zostaje naznaczony doświadczeniami i musi ponosić konsekwencje swoich czynów w przyszłości. W tomie drugim, “Grobowce Atuanu” mamy do czynienia z walką między mrokiem a światłem jednakże w kontekście wewnętrznej walki o swoją tożsamość - między tym co zostało nam narzucone i wpojone jako słuszne, a tym jak sami pojmujemy siebie i swoją rolę. W końcu tom trzeci “Najdalszy Brzeg” skupia się na motywie nieśmiertelności oraz życia pozagrobowego. To tutaj najbardziej widoczna jest koncepcja zachowania równowagi i balansu w świecie Ziemiomorza - autorka porusza kwestie ludzkiej pogoni za wiecznym życiem i zrozumieniem tajemnicy śmierci, jednocześnie przestrzegając przed tą zachłannością i ignorancją. Wszystko byłoby pięknie, gdyby na tym cykl został zakończony. Niestety kolejne tomy, choć nadal bardzo dobrze napisane i bez wątpienia literacko wartościowe, są już efektem mocnego skrętu światopoglądowego autorki. Świat Ziemiomorza to nagle świat, gdzie zasadniczym źródłem zła i cierpienia są Ci niecni czarodzieje (mężczyźni) ciemiężąc biedne kobiety stanowiące sól tej ziemi. Żeby nie być gołosłownym, dajmy mówić samej autorce: “Poszła więc, rozważając po drodze obojętność mężczyzn wobec konieczności rządzących życiem kobiety: samoświadomości, że ktoś musi czuwać nieopodal śpiącego dziecka, że wolność jednej osoby oznacza brak wolności drugiej - chociaż niekiedy udawało się osiągnąć rodzaj chwiejnej równowagi, przypominającej równowagę ciała idącego naprzód na dwóch nogach, jak ona teraz, przenosząc ciężar z jednej stopy na drugą.” “Co jest nie tak z mężczyznami? [...] Nie wiem, złociutka. Nieraz się nad tym zastanawiałam. Jedyne, co mogę rzec, to że mężczyzna przypomina orzech w skorupie [...] Skorupa jest twarda i mocna, przepełniona jego męskością. Wewnątrz jest tylko on i nic więcej [...] A kobieta, to coś zupełnie innego. Kto wie, gdzie zaczyna się i kończy jej istota? [...] Nikt nie wie, nikt nie potrafi rzec, kim jestem, kim jest kobieta. Kobieta obdarzona mocą. Jej moc jest głębsza niż korzenie drzew, niż korzenie wysp. Starsza niż stworzenie.” Wiele więcej jest podobnych cytatów i niestety to na tej “korekcie” opiera się fabuła trzech ostatnich tomów - mocno obyczajowa, z naciskiem na “naprawę” roli kobiet. Ogólnie warto przeczytać, ale z tym zastrzeżeniem, że to cykl nierówny, który przechodzi w pewnym momencie bardzo dużą - dla mnie negatywną - zmianę sposobu narracji.

Wojska Świętej Wojny, dowodzone przez nowo mianowanych przywódców, rozpoczynają marsz. Oczy całego świata zwrócone są na gigantyczne masy przemierzające pogańskie ziemie. Ich jedynym celem jest dotarcie do świętego miasta Shimeh - za wszelką cenę. Richard Scott Bakker kontynuuje swoją mroczną, epicką opowieść – bez cienia wątpliwości spełnia obietnice złożone w poprzedniej książce. To niezwykłe, że napisanie drugiego tomu zajęło mu zaledwie około 2 lat. Historia jest tak gęsta i wielowątkowa, że ​​z pewnością wymagała skrupulatnej pracy. „Wojownik-Prorok” koncentruje się wokół trzech głównych tematów: Świętej Wojny, ludzi ją tworzących i epickich bitew. Zaczynając od pierwszego aspektu, trudno sobie wyobrazić ogromne armie i tłumy – setki tysięcy ludzi – przemierzające niezmierzone tereny, walczące, plądrujące i mordujące. Wszyscy po obu stronach są więźniami wojny, jej okrucieństwa i bezwzględności. Wydarzenia opisane w tej książce skłaniają do refleksji: czy cokolwiek z tego jest uzasadnione? Co popycha tych ludzi do unicestwiania całych plemion, miast i ich dziedzictwa kulturowego? W książce znajduje się wyraźne odniesienie do krucjat, choć nie mam wiedzy historycznej, która pozwoliłaby mi ocenić, na ile inspiracja pochodzi z prawdziwych wydarzeń, więc mogły mi umknąć pewne szczegóły. Po drugie, R. Scott Bakker ma talent do tworzenia wiarygodnych postaci z krwi i kości. Autor szybko pozbawia nas wszelkich złudzeń – postaci czarno-białe tutaj nie istnieją. Relacje między nimi obarczone są również demonami z przeszłości, ciężarem który los każ im w czasie teraźniejszym dźwigać na swoich barkach. Nie wdając się w spoilery, obserwujemy wzloty i upadki relacji Achamiana i Esmenet, machinacje Kellhusa, by przejąć kontrolę nad Świętą Wojną, szaleństwo Xeriusa, psychologiczne dylematy Cnauira. Wszystko to, otulone refleksjami filozoficznymi, tworzy wyjątkowe doświadczenie czytelnicze. Na koniec - bitwy. Nie byłoby przesadą nazwać tę książkę czystą fantastyką militarną. Bakker przedstawia nam co najmniej trzy główne bitwy, wszystkie szczegółowo opisane, momentami wręcz irytujące swoją przesadną szczegółowością. Książka ma świetne tempo, przeplatając melancholijne sceny z epickimi bitwami - wszystkie te elementy idealnie się ze sobą łączą. Same opisy bitew są zazwyczaj nieco zawiłe i niejasne. Bakker rzuca dziesiątkami różnych nazw plemion, rang itp., które są nieistotne dla samej fabuły. Założę się, że celem jest naśladowanie prawdziwej kroniki historycznej napisanej w anachronistycznym stylu, ale nie pomaga to w lekturze. Mimo to, brutalność samej wojny i wiele jej elementów (ach, oblężenie Caraskand…) zostały ukazane w znakomity sposób, co czyni tę książkę jedną z najlepszych powieści fantasy w historii.

Są takie książki, które totalnie człowieka pochłaniają. Zajmują mu głowę w stu procentach, że nie zostaje miejsca na inne myśli. Taki jest właśnie cykl o czynach Paksenarrion, którego pierwszy tom nazywa się Córka owczarza. W pierwszej części poznajemy wykreowany przez autorkę świat heroic fantasy i główną bohaterkę. Paksenarrion to młoda dziewczyna, która tuż po swoich osiemnastych urodzinach ucieka z domu, bo ojciec chce ją wydać za mąż. Ona jednak inaczej wyobrażała sobie swoje życie. ⚔ Najemniczka ze wsi Dziewczyna zaciąga się do wojska i tu zaczynają się jej przygody, choć pierwszy tom jest trochę rozbiegówką. Jest dużo opisów – poznajemy głównie świat, w którym jest magia, bogowie, a święci angażują się w życie ludzi. Są paladyni w lśniących zbrojach, elfy, orki, pełno magicznych przedmiotów. Fantasy pełną gębą. Razem z Paksenarrion i kompanią najemników księcia Phelana, w której wojowniczka służy, pokonujemy kolejne kilometry dróg w trasie do kolejnych bitew i przeciwników, walcząc z kolejnymi przeciwnościami i ucząc się nowych rzeczy o świecie i wojaczce. ⚔ Od zera do bohatera Mega mi się podoba sposób wyjaśniania świata jakiego używa Elizabeth Moon. Główna bohaterka książki na początku niewiele wie, pochodzi z dalekiej wsi i musi się wiele nauczyć. Zwykle przełożeni wszystko jej tłumaczą, bez kpin, przekąsów i patrzenia z góry, że niedoświadczona. Wraz z kolejnymi wydarzeniami okazuje się, że Paksenarrion nie do końca jest zwykłą, choć ambitną dziewczyną ze wsi. Być może siły wyższe mają wobec niej jakieś większe plany. ⚔ Prosta ale ładna fabuła Córka owczarza ma w gruncie rzeczy bardzo prostą fabułę, ale zręcznie napisaną. Bohaterowie nie są jacyś bardzo pogłębieni, ale też nie są płytcy. Znamy ich motywacje i wraz z kolejnymi przygodami poznajemy je coraz lepiej. Jak na książkę rozrywkową, którą można przyporządkować jako young adult, to w zupełności wystarczy. Elizabeth Moon wykreowała przyjemny świat. Wszyscy są równi, nie ma żadnych płciowych przepychanek, a kobiety mogą tak samo walczyć i żyć jak mężczyźni i przy odpowiednim treningu być tak samo dobre. Zło jest namacalne, ale dobro zwykle zwycięża. To miły i przyjemny świat, w którym chce się przebywać. Pierwszy tom może bywa momentami przegadany, ale tylko zajawia, co się wydarzy dalej i tam już jest ciekawiej.

Trudno jest ocenić Tiganę, ponieważ wady i zalety mieszają się w niej w równych proporcjach. Dwadzieścia lat przed wydarzeniami z książki dwóch czarnoksiężników najechało półwysep Dłoni. Alessan, książę jednej z podbitych krain, opracowuje plan i zbiera drużynę, z pomocą której obali tyranów. Musi się pospieszyć, ponieważ jeden z czarnoksiężników w zemście przeklął jego ojczyznę, a zaklęcie wypełni się, kiedy umrze ostatni Tiganianin urodzony przed podbojem. Teoretycznie książka zasługuje na wysoką ocenę: jest napisana bardzo sprawnie technicznie, wszystkie strzelby na ścianie wystrzeliły na koniec, odpowiednio poetycki język buduje nastrój podniosłej walki o wolność i pamięć, a wszystko zamknięte w jednym tomie! Dodatkowo prolog jest jednym z najbardziej klimatycznych, jakie czytałam. Niestety, wszystko przyćmiewają papierowe pierwszoplanowe postacie i brak jakichkolwiek negatywnych konsekwencji czynów głównego bohatera. W trakcie podróży Alessan magicznie zmienia pewnego czarodzieja w swojego niewolnika... i nic. Nikt w drużynie nie widzi w tym nic złego, jeszcze rugają biednego czarodzieja, że swoimi protestami zasmuca Alessana (!) Podsumowując: Tigana jest średniakiem, którego z braku laku można przeczytać.

Zapomniałbym zamieścić podsumowanie lektury najsłynniejszego cyklu Rogera Zelaznego. Dla niektórych najlepszego cyklu fantasy. Cicho tam Pierścieniowcy i Tronowcy! 😉 Czerpanie przyjemności z czytania fantasy (tak jak z horroru) ma w sobie coś wstydliwego. Zupełnie jakby miecz i jednorożec umniejszali fabułę i zapełniającej ją postaciom. Poniekąd tak jest, bo w końcu miecz w średniowiecznej Europie to nie miecz w Amberze. Realizm i te sprawy, ukryte w cieniu lub mgle. Sami rozumiecie... Treści zalatujące wspomnieniem bajki z dzieciństwa, ma mniejszą moc obalającą. Ktoś powie / napisze - a realizm w SF? Odpowiem - nawet infantylna nauka to nie magia. Ktoś powie / napisze - a Gwiezdne Wojny? Odpowiem - odrzucały mnie baśniowe Gwiezdne Wojny wczoraj i odrzucają dziś. Idzie o to, że to (10 tomików w dwóch zbiorczy tomach Zysku) jest... wyjątkowo smaczne. Roger Zelazny zazwyczaj umiał pisać (chociaż nie zawsze) i Amber tego bezsprzecznie dowodzi. W czasie lektury bawiłem się wyśmienicie i wspominałem przy okazji stare, szare wydanie zbiorcze pierwszych dwóch tomików (Iskry 1989), które pochłonąłem gdy świat był jeszcze względnie młody. 1. Koniec amnezji Corwina i prawda o wielości światów, których jądrem jest Amber. 2. Walka z siłami ciemności i zdobycie tronu przez Corwina. 3. Powrót zaginionego brata, smak kolejnych spisków w rodzinie i poznanie nowej płaszczyzny uniwersum. 4. Zaginiony dziadzio, inne spojrzenie na rodzinne spiski i sojusze spiskowców z siłami ciemności oraz realna wizja końca świata. 5. Zaginiony tatko okazuje się zmiennokształtnym oszustem, który podszył się pod towarzysza Corwina. Nieprzekonujące/niepotrzebne gwałtowne zwroty akcj i koniec zmagań o uratowanie świata/wszechświata. 6. Corwin zaginął, a jego syn Merlin to wyjątkowo irytujący naiwniak. Przez lata nie dostrzega podejrzanego zachowania przyjaciela, regularne zamachy na jego życie niespecjalnie go interesują, tworzy magiczny superkomputer nie siląc się na jakiekolwiek zabezpieczenia... Cienias. 7. Tajemniczy sojusznik o wielu twarzach i tajemniczy przeciwnik w masce. 8. Magiczny narkotyk i jego materialne oraz zaraźliwe właściwości. Dreptanie w miejscu. Małe przetasowanie w szeregach wrogów i sojuszników. 9. Była dziewczyna magiem w masce? To nie zaskakujący zwrot akcji, to płaski chwyt z telenoweli. Sama wędrówka przez majaki i złudzenia przeszłości mocno nijakie, takie tam starcie odwiecznych mocy. 10.Toksyczne relacje w rodzinie Chaosu. Ciąg dalszy walki odwiecznych mocy. Spotkanie ojca z synem. Koniec sagi.

Kupiłam na lotnisku w Edynburgu na koniec wakacyjnej podróży po Szkocji i szkockich księgarniach... Przedłużyłam mi pobyt w Innym Świecie, serwując niecodzienne krajobrazy i historie pisane sercem z mądrością wzbudzającą zaufanie. Zaraz po tym pochłonął mnie materialny świat warszawskich korporacji. Na spodzie okładki znalazł się cytat Neila Gaiman'a "Her words are written on my soul" . I tak się stało ze mną, przeczytana wciąż emanuje ciepłem głęboko w mojej duszy.

Spokojna, powolna, zwyczajna – w moim odczuciu taka właśnie jest ta książka. Zastanawiam się, skąd bierze się fenomen tej serii i tej autorki. Nie mówię, że książka nie była ciekawa, piszę tylko, że jak dla mnie nie jest ona niczym wyjątkowym. Na ten moment nie wiem, czy i kiedy będę kontynuowała przygodę z Bastardem, bo wydaje mi się, że jest wiele lepszych książek, które czekają na przeczytanie.

Podnoszę ocenę o punkt tylko za to, że chyba jeszcze nigdy nie miałam do czynienia z takim głównym bohaterem. A to się teraz prawie mi nie zdarza. Historia jest przedziwna i trudno przewidzieć cokolwiek. Z jednej strony jesteśmy przyzwyczajeni do kibicowania, ale Jorg.. Czasem naprawdę nie wiem czy to dobrze, że wygrywa...albo przegrywa;) Mam kolejne tomy, więc od razu zaczęłam drugi, ale aż boję się, do czego dotrzemy z naszym pro(?)tagonistą.

Niesamowite zakończenie niesamowitej serii i technicznie najlepszy tom z wielopłaszczyznową narracją i kilkoma liniami fabularnymi rozbitymi na blisko pięćset stron. Fantastyczne pokazanie dojrzewania bohatera - miałam mocne skojarzenia z Ziemiomorzem i "Tehanu" przy wątku postaci, która z wiekiem traci siły, ale zyskuje mądrość i przyjaźń na zawsze. Zachwyciło mnie to, jak Caine na przestrzeni całej serii nabywa pewności siebie i z człowieka, który do tej pory tylko uciekał, staje się prawdziwie odważny i wreszcie może zmienić swoją rzeczywistość. Naprawdę doskonała i wręcz epicka kulminacja tej wybitnej powieści.

Jestem naprawdę zszokowany, że Opowieści z meekhańskiego pogranicza przebiły (dla mnie) Wiedźmina pana Sapkowskiego. Pan Robert M. Wegner pisze tak cudownie! Od genialnych opowiadań pełnych bólu, znoju, genialnej batalistyki („Wszyscy jesteśmy Meekhańczykami”) przechodzimy do dworskich, dusznych, przybijających opowiadań, jak „Szkarłat na płaszczu” i „Ponieważ kocham cię nad życie”, które wezmą cię w prasę i całkowicie zmiażdżą emocjonalnie. Najlepsze polskie fantasy (w mojej opinii). Jeśli macie ochotę dłużej posłuchać o tej cudownej książce, to gorąco zachęcam do skorzystania z linku poniżej: Miłego dnia lub wieczorka ❤️