Figurki z Tilos

"Powrót do czasów minionych..." Czytałem ten komiks w częściach, kiedyś za szczyla. Nie pamiętam, w jakiej gazecie, czy może w zeszycie (?). Zobaczyłem go ponownie w pięknej lakierowanej twardej oprawie i postanowiłem sobie przypomnieć. Trochę się ów komiks postarzał, ale nadal ma niezłą akcje i kapitalne rysunki. Wszystko ładnie się spina i ogląda. A że czuć delikatnie naftaliną - trudno. Na koniec mamy opisaną historię Jerzego Wróblewskiego. Dla tych co kiedyś z wypiekami na twarzy czytali. Reszta może się lekko uśmiechać - nie rozumiejąc.

Ponieważ w kinach pojawiła się wreszcie wyczekiwana ekranizacja, uznałam, że niezbędnym elementem edukacji kulturalnej mojego siedmioletniego syna będzie zapoznanie go z twórczością Tadeusza Baranowskiego, jednego z klasyków polskiego komiksu, którego dzieła były niezapomnianym elementem mojego własnego dzieciństwa. Tak więc zanim poszliśmy do kina, wypożyczyliśmy i wspólnie przeczytaliśmy kilka tomów, zwłaszcza oczywiście ten o Smoku Diplodoku. Wciąż zachwycają charakterystyczną, fantazyjną kreską, którą zawsze uwielbiałam - światy stworzone przez Autora są po prostu urzekające wizualnie. Humor wciąż śmieszy, a niektóre żarty dopiero teraz zrozumiałam :) Świetna podróż sentymentalna i cieszę się, że Młodemu też podoba się ten styl.

Miło od czasu do czasu sięgnąć do starych zakurzonych półek i wyszukać taki komiks z dziecięcych lat. Przygody Kleksa jak zwykle bawią a ciekawa fabuła nie pozwala się od nich szybko oderwać. Kleks i przyjaciele jak zwykle wpadają w niezłe tarapaty, ale dzięki sprytowi i sporej dawce szczęścia wychodzą cało z opresji. Tym razem Kleks dowiaduje się o wielkim odkryciu archeologicznym, które może przybliżyć mu początki jego gatunku. Akcja przenosi się więc na Czarny Ląd, gdzie jest nie tylko gorąco, ale i niebezpiecznie, gdy okazuje się, że po atramentowych stopach Kleksa depcze jego stary zajadły wróg.

Komiks przeczytalme w dziecinstwie. Pamietam nawet jak po "Dropsie" czy po "5-10-15" (juz nie pamietam jak sie ten sobotni program telewizyjny dla dzeici i mlodziezy nazywal) mialy miejsce odzczyty tego komiksu. Jakos utwilo mi to tak w pamieci, ze postanowilem powrocic teraz do tego komiksu.

Czytałam to jako mała dziewczynka i, szczerze mówiąc, nic nie rozumiałam 😉 Absurd był wtedy poza moim zasięgiem. Współczesna konfrontacja wypadła dużo lepiej. Do niektórych książek po prosty trzeba dorosnąć 😉 Ale do brzegu… Bąbelek i Kudłaczek - odkrywcy. Cały album to ich wyprawy obfitujące w zwroty akcji, pełne absurdu i humoru. Komiks miał premierę w 1983 roku. Zestrzał się dużo mniej niż ja 😉 Bawiłam się bardzo dobrze. Kocham te ilustracje.

"Komiks młodości... któryś tam" I znów opinia napędzana sentymentem. Kiedyś czytany z wypiekami, a dziś. Nie budzi już tak wielkich emocji, ale ma pozytywne skojarzenia. Dobra kreska, scenariusz lekko naciągany, na ile zgodny z prawdą historyczną - nie mam pojęcia, nie mój okres. Oprócz komiksu dostajemy opracowanie o autorze. Bardzo staranne wydanie, na kredowym papierze z lakierowaną okładką. Jeżeli komuś nie przeszkadza naftalina - warto przejrzeć.

Dzisiaj podróż do lat szczenięcych, bo udało mi się zebrać z różnych facebookowych bazarków 3 stare dwujęzyczne komiksy składające się w cykl „Legendarna historia Polski”. Kiedyś je miałem, ale wyparowały. Rysował je w tatach 70. nie kto inny tylko Grzegorz Rosiński, późniejszy współtwórca Thorgala. Ciekawie było jeszcze raz do nich zajrzeć i zobaczyć czy się nie zestarzały. No i nie jest źle. Teraz już się tak nie rysuje dla młodego czytelnika. Wtedy te rysunki momentami porażały grozą; krew, otruci ludzie z zielonymi twarzami i wybałuszonymi oczami… http://dzikabanda.pl/teksty/felietony/pijac-ksiazki-czytajac-piwa-s02e18/

Trzecia część ekspedycji odchodzi od tematu walki z Sathamem - załoga na czele z Ais musi stawić czoło zagrożeniu z kosmosu - zagrożeniu istnienia życia na planecie. Grafiki jak zawsze rewelacyjne, historia świetna - a zakończenie z Ramą w roli głównej... - no cóż, to trzeba zobaczyć samemu.

Legenda polskiego komiksu. Nieco zmącona naleciałościami z lat 80., a mimo to wciąż oddaje ducha tamtych czasów. Z pulpowej space opery znacząco wyrasta na political fiction. Świetna postać z tego Funky'ego. Cwaniaczek, pies na baby, z kwadratową szczęką, jakby wyjęli go z jakiegoś telewizyjnego show. Walka o władzę, wzajemnie zwalczające się korporacje, obcy z przejrzystym humorem, gwiezdni piloci i kosmiczni mundurowi. Świetna mieszanka niewinnej zabawy z drugim dnem politycznym. Przecierająca szlaki dla późniejszych twórców. Inspirator nowego pokolenia, które chciało bawić się w postmodernistyczne kryminały. Wiele rzeczy miało prawo nie działać - stereotypowe podejście do rysopisów psychologicznych, skróty fabularne czy naiwność intrygi, ale z jakiegoś powodu broni się futurystycznymi zabawkami, gdzie zegarek robi za przecinaczkę do liny, jak w jakimś James Bondzie. Gdzie winda jest teleportem do przeszłości, gdzie pluskwy hamują ego zamieniając cię w atawistycznego gamonia. Pod przebraniem uśmiechniętego Kovala, jak z reklamy Mentosa - kawał solidnego Sci-Fi, które przewidziało, że prezydenci to pieski niewidzialnych sił, dziewicze planety zostały dawno odkryte, a niebezpieczne eksperymenty prowadzą do zagłady ludzkości. Kawał dobrej roboty. Niby sztampa w dobie kulturowych przewrotów, ale jak podana, zacnie odkrywająca, że za zasłoną rzeczywistości kryje się obcy świat, a sny mają korzenie w naszych pragnieniach. Ma w sobie luz, którym niektórym brakuje w dobie politycznej rozróby i wydzierania sobie haseł parlamentarnych na koszulkach.

„Więzień wieczności” to pierwszy tom serii Yans, który pamiętam doskonale, bo był jednym z moich pierwszych kontaktów z fantastyką w ogóle. Miałem wtedy naście lat i wpadł mi w ręce egzemplarz z serii „Komiks – Fantastyka” z 1988 roku. To było coś zupełnie innego niż wszystko, co wcześniej czytałem. Futurystyczny świat, zniszczony przez katastrofę, ruiny dawnej cywilizacji, podróże w czasie i bohater, który budzi się nagle w nieznanym miejscu – to działało na wyobraźnię jak nic innego. Yans – samotnik, wyrzucony z własnego czasu, ale walczący o przetrwanie i próbujący zrozumieć, kim właściwie jest – od razu zrobił na mnie wrażenie. To był typ bohatera, którego jako dzieciak podziwiałem: silny, ale zagubiony, walczący z systemem, ale niepozbawiony emocji. W tamtych czasach zdobycie kolejnych tomów to było prawdziwe polowanie. Pamiętam, jak chodziłem po kioskach i pytałem, czy będzie następna część a trwało to długie miesiące. To oczekiwanie tylko wzmacniało emocje związane z lekturą. Każdy nowy tom był wtedy małym świętem. Z perspektywy czasu widzę, jak bardzo ta seria wpłynęła na moje dalsze czytelnicze gusta. Od takich dzieł jak„Yans” "Thorgal" czy "Funky Koval" zaczęła się moja przygoda z fantastyką – najpierw komiksowa, a potem książkową. Ten komiks był bramą do większego świata, który do dziś mnie fascynuje. Po latach wciąż uważam „Więźnia wieczności” za świetny początek serii – ma klimat, dobrą historię i kapitalne rysunki Rosińskiego, który tworzył coś, co wyglądało jak film science fiction przeniesiony na papier. Jeśli ktoś dorastał w latach 80. i 90., to ten komiks prawdopodobnie coś dla niego znaczy. Dla mnie to kawał wspomnień i początek czegoś większego.

Dwóch marynarzy, nieodmiennie przypominających innych bohaterów Janusza Christy, Kajka i Kokosza (zbieżność imion nieprzypadkowa), i ich przygody ulokowane w scenerii PRLu (bo wyjazd na urlop nie może odbyć się zwyczajnie, bez przygód). Niegodziwy Niemiec, poszukujący jakichś wojennych tajemnic, bunkry, szałasy w lesie, ukryty arsenał, nie wahający się przed niczym gangsterzy, nieporadna milicja - wszystko to układa się w intrygującą kryminalną historię, w której tytułowy biały wilk zdaje się pełnić rolę raczej drugorzędną... A wszystko to okraszone świetnym humorem. Nic, tylko czytać i sięgać po kolejne części :)

Najambitniejszy w cyklu i są to ambicje spełnione. "Mutanci z Xanai" to przejmująca opowieść o wykluczeniu, o dyskryminacji, o niewolnictwie, które nigdy nie ma końca, zmieniają się tylko ci, którzy noszą okowy i ci, którzy je nakładają. Wstrząsająca historia. Po prostu. Choć prosta nie jest.

Słynny(?) "Szninkiel" Van Hamme'a i jednego Polaka. Podzielony na 10 części, ukazywał się w 1986-87, we Francji. Recenzuję czarno-białą wersję z serii "Kolekcja komiksów Grzegorza Rosińskiego" z 10 rozdziałami. Bez ciężaru nostalgii. Do roboty. Na planecie Daar od lat ścierają się armie trójki "nieśmiertelnych". Na rzeź pędzą roznegliżowane wojownicze amazonki, rycerze na plujących ogniem bestiach, włochate małpoludy i niebinarni łucznicy na latających mięsożernych roślinach. Kręcą się między nimi jeszcze pokurcze szninkiele; niby hobbici, ale trochę gryzonie – niewolnicy, mięso armatnie. Jeden z nich, J'on, budzi się na pełnym trupów pobojowisku. Ukazuje mu się O’n, czyli "Władca Stworzyciel Światów", czyli gadający monolit z "2001: Odyseja Kosmiczna". Każe szninkielowi zaprowadzić pokój na Daarze, bo inaczej zrobi armagiedon. Do pomocy w zadaniu daje małemu "wielką moc". J’on do ostatniego rozdziału będzie się głowił, co to za moc. Tak zaczyna się "mission impossible" niechętnego bohatera. Nie będzie sam. Spotka pomocnego małpoluda Bom-Boma, a potem tłumy oddanych szninkielów z ponętną G’wel na czele. To nie komiks dla dzieci! Przemoc, okrucieństwo, golizna. Autorzy z lubością rozbierają kobiety, a ulubioną zabawką Rosińskiego jest G’wel. Poznajemy ją, gdy omal nie pada ofiarą gwałtu zbiorowego, a potem jej idealne piersi oglądają Daar równie często, jak jego dwa słońca. No i ta słynna scena u Volgi. Co Van Hamme i Grzegorz chcieli powiedzieć? Najlepszy kochanek to hojnie obdarzony murzyn, który straci panowanie, gdy zobaczy modelkę Playboya? Czy tak? To miał być żart? Dzisiaj by nie przeszedł. Oj, nie. Jean Van Hamme czerpał garściami z innych dzieł, gdy lepił "Szninkiela". Wspomniana już "Odyseja", Tolkien, wątki mesjanistyczne, nawiązania biblijne, stwór z Lovecrafta, zrzynka z "Ciemnego Kryształu" Hensona… Komiks miał być przygodówką, opowieścią o zbawicielu, rozprawą na temat relacji człowiek-stwórca, o wybaczaniu... To za wiele srok ciągniętych za ogon. Część wątków interpretuj sobie czytelniku sam. J’on podejrzanie często wychodzi z opresji – tylko szczęście? W co grał O'n? Zakończenie jest dziwne, mało logiczne, pozostawia niedosyt. Mimo to, "Szninkiel" zostaje w pamięci. Nie można przejść obok niego obojętnie. Ma w sobie ogromne pokłady ambicji. Do tego rysunki Rosińskiego – fantastyczne. Zachwycają pięknem i harmonią, by za chwilę oddawać ze szczegółami brzydotę. Podobno istnieje wersja kolorowana. Cieszę się, że trafiłem czarno-białą. "Szninkiel" to wysoka liga, ale nie należy do moich ulubionych komiksów. Interesująca, słodko gorzka przygoda, rozczarowujący finał. Siedem gwiazdek to jednak za mało i nie fair. Osiem. Wydanie zawiera wstęp Kseni Chamerskiej -trochę o autorach, więcej o roli stwórcy w opowieści. Średnio pomocne interpretacje. Dodatki na końcu - zobacz czytelniku, jak bohaterowie "Szninkiela" mogli wyglądać i co G’wel ma między nogami (jeśli cię to interesuje). Poza tym.. Skąd się brały amazonki, ciężkozbrojni i dżender fluidy? Trójca musiała uzupełniać ich szeregi. Zabicie J’ona stworzyłoby męczennika. I nie poprawiło sytuacji. Zły pomysł, "nieśmiertelni". 27.02.26

Absolutny mega hit! Ileż to razy podróżowałem z chłopakami na Wyspy Nonsensu? No nie zliczę :) Absurd i tytułowy nonsens, ubaw po pachy z puszczaniem oka do czytelnika. My naprawdę byliśmy tak dojrzali, że to rozumieliśmy? Pamiętam jak przerysowywałem ilustrację z okładki :) Ten egzemplarz był u mnie tak sczytany, ze kartki rozdwajały się na krawędziach i przecierały na grzbiecie. Profesor T.Alen wygłasza swoje kardynalne kwestie i już będzie stałym dostawcą pojazdów... i myszy od Mysiuli. Wolicie w kratkę czy w kropki? :) Kreska jest delikatna i szczegółowa, taka już pozostanie aż do ostatnich ksiąg lat 90', gdzie zacznie ewoluować w styl malarski. Kadry są dynamiczne, pełne szczegółów i zabawne. Od teraz również to będzie normą. Nawet pojawia się od czasu do czasu cień postaci :) Ta cześć jest tak kultowa, że nagrano na jej podstawie słuchowisko. Tomasz Kin zaprosił do współpracy wybitnych aktorów: Arkadiusza Jakubika (Tytus), Rafała Mohra (Romek), Bartłomieja Topę (A’Tomek), Krzysztofa Globisza (profesor T’Alent) oraz Ksawerego Jasieńskiego (narrator), legendę radiofonii, spikera radiowego i telewizyjnego. Genialne!

Pięknie namalowana opowieść. Bardzo przypadła mi do gustu ta brązowa kolorystyka, idealnie pasuje. Podzielona wspaniałymi olejnymi kadrami, cudo. Wspaniała artystyczna przerwa. Sama historia jest krótka ale wystarczająca, właśnie na coś takiego liczyłam sięgając po ten komiks. Myślę, że jest to głównie zabawa artystyczna - wpatrywanie się w piękno kadrów, ale na pewno nie było nudno czy infantylnie. Dołączone szkice na zakończenie to wspaniały dodatek rysunkowy.

Jest wciagajaca historia, ale co za reka, co za kreska! Prosze zwrocic uwage na podlogi na francuskich salonach. Majstersztyk! W jakis sposob uciekl mi ten komiks, a teraz z satysfakcja go przegladam. Po przeczytaniu komentarzy dodam, ze sukces lezy po obu stronach - scenariusza i rysunku. Trudno te dwie sprawy rozdzielic...

Kolejna księga z tytusowego prime time, a przynajmniej mojego osobistego. Być może dlatego, że powstała w czasach, kiedy byłem dzieckiem i miałem z nią do czynienia od pierwszego wydania. Ta księga w dużej mierze kończy z PRLowskimi treściami. Mamy tutaj dużo treści młodzieżowych, koncerty, dyskoteki, nowoczesną muzykę a także elementy kapitalistyczne jak prywatne przedsiębiorstwa widoczne w kadrach ulicznych. To niemalże rewolucja w stosunku do tego co było we wcześniejszych księgach. Lądowanie w ramionach milicjanta już nie jest czymś pożądanym (chociaż kończy się dobrze). Tytus i chłopcy co raz bardziej sprawiają wrażenie dorosłych, znikło harcerstwo i szkoła. Papcio po raz drugi (od księgi IX) sięga po negatywną rolę Tytusa. Tylko, ze na dzikim zachodzie była krytyka kapitalisty a tutaj dyktatora "chcącego uszczęśliwić poddanych". I to przeszło przez cenzurę 😹To też ciekawy czas, kiedy na dyskotekach grało się rocka i to na "żywo" (np. scena z serialu "Tulipan" gdzie w "dyskotece w Gdańsku" grali Kosmetyki Mrs. Pinky). Księga jest doskonale narysowana, ze szczegółowymi kadrami, delikatną kreską, całą gamą min i póz. I to właśnie lubię w księgach z tego okresu. Końcówka lat 70' i dekada 80 jest wyjątkowa w twórczej pracy Papcia.